Μια πολύ κοινοβουλευτική μπανανία...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έγινε πρωθυπουργός χάρη σε τανκ, στον εξωτερικό παράγοντα ή ακόμα και στα εγχώρια συμφέροντα. Ούτε εξακολουθεί να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τής σχετικής πλειοψηφίας αποκλειστικώς γιατί το κατεστημένο τον στηρίζει και τον συντηρεί. Είχε ένα προεκλογικό αφήγημα που έπεισε κι έχει μια αντιπολίτευση που ακόμα δεν ξέρει τι θέλει και πού πηγαίνει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι δικτάτορας, μόνο που έχει επιβάλει- για την ακρίβεια, οι χορηγοί του- ένα καθεστώς που θυμίζει περισσότερο λατινοαμερικανική μπανανία παρά ευρωπαϊκή δημοκρατία. Ή, τέλος πάντων, όχι δημοκρατία που να απέχει πολύ από του Όρμπαν στην Ουγγαρία ή του Κατσίνσκι στην Πολωνία. Το δημόσιο μπούλινγκ στον Χριστόφορο Ζαραλίκο είναι μόνο αυτό που βλέπει και η πεθερά. Πίσω από την κουρτίνα, με βάση μάλιστα και στοιχεία διεθνών οργανισμών, η Ελλάδα υπονομεύει όσο ελάχιστες άλλες την ελευθερία τής έκφρασης, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν λάβουμε υπόψη και τι συμβαίνει με τα push backs στο Αιγαίο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αιτούντες άσυλο...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έτσι κι αλλιώς ομοιάζει περισσότερο σε ολιγαρχία παρά σε δημοκρατία. Σκεφτείτε, συνεπώς, όταν δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε τα θεσμικά αντίβαρα της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας- δικαιοσύνη, ανεξάρτητες Αρχές, ΜΜΕ- πόση δημοκρατία απολαμβάνουμε... 

Πού ακούστηκε, άλλωστε, δημοσιογράφος να επιτίθεται σε κωμικό για να προστατεύσει μεγαλοεπιχειρηματία αντί να βρίσκεται στο ίδιο πλευρό με τον σατιρικό ηθοποιό απέναντι στην όποια εξουσία; Ακούστηκε, άλλωστε, πολύ ηχηρά η σιωπή των περισσότερων ΜΜΕ και κομμάτων, αφήστε που ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ξέπλυνε τη ντροπή. Η Κολομβία τού Εσκομπάρ μιλά πλέον ελληνικά... 

 
 

Δεν ήθελαν να γίνουμε Βενεζουέλα και μας έκαναν Κολομβία...

Θα ήταν φάρσα, αν δεν ήταν τραγωδία. Η σημερινή κυβέρνηση παράγει, κατά μέσο όρο, ένα σκάνδαλο την εβδομάδα που σε άλλες, και λιγότερο προηγμένες, χώρες θα είχε ρίξει την κυβέρνησή τους. Κι όμως, οι μόνες προανακριτικές επιτροπές που συστάθηκαν στη Βουλή τα δύο τελευταία χρόνια είναι για να διερευνηθεί αν ένα μεγάλο παγκόσμιο σκάνδαλο, της Novartis, ήταν σκευωρία, όπως κι αν ήταν επίσης σκάνδαλο που για πρώτη φορά από το 1989 οι καναλάρχες πλήρωσαν για τον τηλεοπτικό αέρα που χρησιμοποιούσαν τζάμπα. Πώς, επομένως, να μην πλημμυρίζουν το διαδίκτυο συγκρίσεις με άλλα βαλκανικά κράτη ή με την Κολομβία;...

 Η Βενεζουέλα είναι η αγαπημένη χώρα αναφοράς των Ελλήνων φιλελέδων, προκειμένου να καταδείξουν πού μπορεί να μας οδηγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πριν 20 ή 30 χρόνια θα ήταν η Κούβα, αλλά ούτε αυτό το παραμύθι είχε δράκο και ξέφτισε με τον καιρό... 

Λησμονούν, βεβαίως, να αναφέρουν πως στη Βενεζουέλα έχουν γίνει οι περισσότερες απόπειρες πραξικοπήματος από οποιαδήποτε άλλη χώρα την τελευταία εικοσαετία και πως, τέλος πάντων, για να διαθέτουν ακόμα τη λαϊκή πλειοψηφία οι μαδουραίοι κάτι καλό μπορεί να έχουν κάνει για το πόπολο. Όπως κι αν έχει, η χώρα που δεν θα ήθελε κανένας μας να ζει θα ήταν η Κολομβία την εποχή τού Πάμπλο Εσκομπάρ. Να ζει, δηλαδή, κάποιος σε μια χώρα την οποία διοικεί ουσιαστικώς ένας ναρκέμπορος με όπλο του το φόβο...

Περίσσεψε τον τελευταίο χρόνο η συζήτηση για το ποια χώρα τα πήγε καλύτερα από την άλλη στη διαχείριση της πανδημίας, συγκρίνοντας πολλές φορές ντομάτες με πορτοκάλια, διαφορετικές συνθήκες δηλαδή για να εξαχθεί μια επιπόλαιη κρίση. Το ζήτημα δεν είναι, σε κοινωνικό επίπεδο, να μην γίνουμε Βενεζουέλα ή Κολομβία, αλλά ένα καλύτερο κράτος δικαίου από αυτό που είμαστε σήμερα... 

Το να συγκρινόμαστε με αυτούς που ο καθένας μας θεωρεί χειρότερους για να αισθανόμαστε καλύτεροι μπορεί να τονώνει την εθνική μας αυτοπεποίθηση, ωστόσο έχει τόση μακροπρόθεσμη αξία όση και τα αναβολικά για την υγεία ενός αθλητή. Το ζητούμενο είναι να διορθώσουμε παθογένειες που μόνο όταν στρουθοκαμηλίζουμε δεν βλέπουμε μπροστά μας κι αυτό απαιτεί και συλλογική, αλλά κι ατομική προσπάθεια... 

 

Η επαγωγή των φαύλων: αθώοι Χριστοφοράκος-Φρουζής άρα αθώος κι ο Μητσοτάκης...

Στη ΝΔ και στο ΚΙΝΑΛ θα ήταν ικανοί να καλέσουν να μαρτυρήσει σε προανακριτική επιτροπή για το εμπόριο ναρκωτικών και τη δολοφονία 5.000 ανθρώπων τον Π. Εσκομπάρ, εκείνος να τους καταθέσει πως δεν έχει καμία ευθύνη για όλα αυτά αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια να έκαναν τη- μυστική υποτίθεται- κατάθεσή του φέιγ βολάν για να διατρανώσουν τη δική τους αθωότητα. Μήπως το ίδιο δεν έπραξαν με την κατάθεση του Κ. Φρουζή, διαψεύδοντας ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς τους; Αν ο πρώην Mr Novartis είπε αλήθειες και δεν δωροδόκησε ποτέ κανέναν τότε δεν λάδωσε ούτε γιατρούς, επομένως ΝΔ και ΚΙΝΑΛ είχαν άδικο όταν έλεγαν πως υπάρχει σκάνδαλο αλλά όχι πολιτικών παρά μόνο λειτουργών τής Υγείας...

Όπως κι αν έχει, ο Κ. Μητσοτάκης έχει τη διαχρονική πολυτέλεια να εμπιστεύεται την πληρωμένη εχεμύθεια των φίλων του. Ο Μ. Χριστοφοράκος, για παράδειγμα, βρίσκεται εδώ και χρόνια στη Γερμανία κρύβοντας σε κάποιο λογισμικό τής Siemens ενδεχομένως για πάντα τα μυστικά που θα μπορούσαν να τινάξουν τον σημερινό πρωθυπουργό στον αέρα. Το ίδιο κι ο διοργανωτής δείπνων συγκέντρωσης χρημάτων για τις προεκλογικές εκστρατείες Μητσοτάκη, Φρουζής, με το αζημίωτο βεβαίως, αφού με την πρόσφατη κυβερνητική ρύθμιση θα πάρει πίσω τα βρόμικα κατασχεμένα λεφτουδάκια του...

Η επιθυμία κουκουλώματος ενός σκανδάλου για να προστατεύσεις τον εαυτό σου και τους ομοίους σου είναι ανθρωπίνως κατανοητή. Ποιος θέλει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του εξευτελισμένος και στη φυλακή;...

Το να προσπαθείς να πείσεις, όμως, πως όχι μόνο δεν υπάρχει σκάνδαλο, αλλά και πως οι αντίπαλοί σου συνωμότησαν για να σε στοχοποιήσουν τότε η αυτοάμυνα μετατρέπεται σε απύθμενο θράσος που πηγάζει από την αίσθηση του ακαταδίωκτου, πως μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις γιατί καμία εξουσία- εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, μιντιακή- δεν πρόκειται να σε ελέγξει. Κι όταν σε μία δημοκρατία δεν υφίσταται έλεγχος της εξουσίας τότε αυτή η δημοκρατία αδυνατεί να είναι δίκαιη για την πλειονότητα των πολιτών...

Υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα αν θέλουν να υπάρχουν...

Ποιος πιστεύει ότι οι δικαστές στην Ελλάδα εργάζονται χωρίς οχλήσεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων, από την πολιτική κι επιχειρηματική εξουσία; Ή ποιος πιστεύει ότι έχουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους καλά και γρήγορα; Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να αισθάνονται και τυχεροί ορισμένοι από αυτούς που δεν έχουν την κατάληξη δικαστών στην Κολομβία επί Εσκομπάρ, αν λάβουμε υπόψη πως αρκετές πτυχές τού δημόσιου βίου μας θυμίζουν τη λατινοαμερικανική αυτή χώρα την εποχή που ζούσε υπό τον τρόμο των καρτέλ ναρκωτικών...

Οι δικαστές, όμως, δεν είναι αθώοι τού αίματος. Η πολιτεία αξιολογεί ως πολύ σημαντικό το λειτούργημά τους- κι ορθώς πράττει-, γι' αυτό και οι αμοιβές τους είναι κατά πολύ υψηλότερες του μέσου Έλληνα. Σκοπός είναι να τους αποτρέπει από οποιοδήποτε πειρασμό, ανάμεσα στους οποίους είναι και οι δικαιολογίες για να μην πράττουν σωστά τα καθήκοντά τους. Για να το γράψω ακόμα απλούστερα, αν απαιτείται γενναιότητα για να ασκήσουν ποινικές διώξεις ή να καταδικάσουν, τότε κι αυτό περιλαμβάνεται στο "job description"...

Η εισαγγελέας διαφθοράς Ειρ. Τουλουπάκη, για παράδειγμα, αντί να απειλεί με διώξεις δημοσιογράφους που δημοσιεύουν έγγραφά της, τα οποία προφανώς δεν έκλεψαν, θα ήταν προτιμότερο να βελτιώσει την ποιότητα και την ταχύτητα της εργασίας της. Ασχέτως αν στην "Καθημερινή" ερμήνευσαν το έγγραφο κατά πώς βολεύει τα αφεντικά τους, αλίμονο αν διωκόμενος είναι ο αγγελιοφόρος κι όχι εκείνος που εκτίθεται από το μήνυμα. Αυτό, βεβαίως, ισχύει και για τα ΜΜΕ που αντί να επικεντρώνονται στο περιεχόμενο του σκάνδαλου Novartis στέκονται σε νομικίστικα επιχειρήματα προκειμένου να συζητάμε αν μπορούσαν, για παράδειγμα, να καταθέσουν οι προστατευόμενοι μάρτυρες κι όχι για το τι λένε στις καταθέσεις τους...

Υπερσυγκέντρωση κουτσαβάκηδων...

Την ώρα που σε αυτήν τη γωνιά τής οικουμένης, όπου αρκετοί κάτοικοί της πιστεύουν ότι είναι το κέντρο τού σύμπαντος, ασχολούμαστε με πολιτικάντηδες που απειλούν ο ένας τον άλλο με πυροβολισμούς, στον πλανήτη συντελούνται ή απειλούνται αλλαγές που μπορεί να είναι ιστορικές. Στα Βαλκάνια, για παράδειγμα, η ένταση επανέρχεται στο Κόσοβο και στη Βοσνία, ενώ η Τουρκία εξακολουθεί να βρυχάται...

Στην υπόλοιπη Ευρώπη οι εισοδηματικές ανισότητες και η ανικανότητά της να διαχειριστεί το μεταναστευτικό προκαλούν κρίσεις οι οποίες ενδεχομένως να οδηγήσουν στη διακυβέρνησή της από την ακροδεξιά. Στις ΗΠΑ κυβερνά ήδη κάποιος που πιστεύει ότι στην εποχή τής τεχνολογικής επανάστασης μπορούμε να επιστρέψουμε με ασφάλεια στα έθνη- κράτη και στα τείχη, ενώ τη Ρωσία εξουσιάζει κάποιος ο οποίος σκοτώνει τους αντιπάλους του κι έχει μετατρέψει τον υβριδικό πόλεμο σε αγαπημένο του παιχνίδι...

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, στην Ελλάδα φοβόμαστε μήπως η ΠΓΔΜ των 15.000 στρατιωτών και των μηδέν πολεμικών αεροπλάνων θα εισβάλει στη χώρα με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ υπουργοί και βουλευτές μιλούν δημοσίως περί ηθικής αυτουργίας πολιτικών σε τρομοκρατικές ενέργειες σαν να ζούμε στην Κολομβία τού Εσκομπάρ. Ούτε, όμως, ο μεγαλοϊδεατισμός ούτε η εθνική περιχαράκωση αποτελούν λύσεις για τον 21ο αιώνα...

Προφανώς και η παγκοσμιοποίηση νοσεί, αλλά η απάντηση στις σοβαρές ασθένειές της δεν είναι να επαναφέρουμε τα τείχη, τα σύνορα και τους δασμούς, αλλά πολύ πιο απλή. Αρκεί, για παράδειγμα, να υπάρχει πολιτική βούληση ώστε να μην υπάρχουν κράτη- φορολογικοί παράδεισοι, με την καθιέρωση ενός ενιαίου ποσοστού φόρου για κάθε χώρα. Είναι πολύ πιο απλή λύση από το να ξαναπιάσουμε τα τουφέκια και να αρχίσουμε να αλληλοσκοτωνόμαστε για μια ακόμα φορά...

Με φοβίζει η υπερσυγκέντρωση κουτσαβακισμού σε αυτήν τη χώρα, όπως υποδηλώνει και η δήλωση του Α/ΓΕΕΘΑ πως θα ισοπεδώσει βραχονησίδα στην οποία θα ανεβούν Τούρκοι. Δεν καταλαβαίνουν όλα αυτά τα γεράκια τού χαβιαριού πως η τεχνητή ένταση την οποία προκαλεί η Άγκυρα θα εξελιχθεί σε πραγματική πιθανότατα μόνο ύστερα από κάποιο ατύχημα που είναι δυνατό να προκληθεί από μια άστοχη δήλωση αξιωματούχου...

Φυσικά και η Τουρκία συνιστά κίνδυνο και θα λειτουργεί σαν πληγωμένο θηρίο βλέποντας τη σύσφιγξη της σχέσης Αθήνας- Ουάσιγκτον, κι εδώ όμως η λύση θα βρεθεί εκτός του κουτιού κι αντιλήψεων δεκαετιών. Γιατί, για παράδειγμα, να μην δημιουργηθεί αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη, η οποία ενδεχομένως να λειτουργήσει κι ως αποτρεπτικός παράγοντας για οποιαδήποτε τουρκική επιβουλή; Είναι προτιμότερο η Ελλάδα να γίνει πεδίο βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι από πεδίο μάχης...