Τόσο ανασφαλείς όσο και η λογοκρισία τους...

Η λογοκρισία είναι διαχρονικά το αγαπημένο παιδί των διεφθαρμένων, αυταρχικών κι ανασφαλών εξουσιών. Γι' αυτό και δεν με εκπλήσσει το ότι έπεσε ο λογαριασμός τού Χριστόφορου Ζαραλίκου στο twitter...

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός και οι χορηγοί του αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική τους ηγεμονία δεν είναι και τόσο στέρεη όσο την καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, συνεπώς αισθάνονται την υποχρέωση να φιμώνουν αντιπολιτευόμενες φωνές με απήχηση στην κοινωνία. Το είπε εύγλωττα, άλλωστε, κι ο Λάκης Λαζόπουλος πως το σύστημα θέλει Πορτοσάλτε κι όχι σάτιρα...

Εν αρχή ην ο κομπλεξισμός κι αυτό δεν ισχύει μόνο για όσους μας κυβερνούν, απλώς πάνω τους φαίνεται περισσότερο. Αν τα είχαμε καλά με τον εαυτό μας, με το ποιοι είμαστε και ποιοι μπορεί να γίνουμε δεν θα νιώθαμε την ανάγκη να παραμορφώνουμε την εικόνα μας για να αρέσει στους άλλους αυτό που δεν αρέσει σε εμάς τους ίδιους πάνω μας. Υπό αυτή την έννοια κατανοώ τους μητσοτάκηδες αυτού του κόσμου που αναζητούν παντού και πάντοτε το λιβάνισμα και ποτέ τον ψόγο, ακόμα κι όταν είναι καλοπροαίρετος. Είναι βαθιά ανθρώπινο και θνητό...

Κι αν ο Χριστόφορος Ζαραλίκος είναι "απλώς" μια προβεβλημένη περίπτωση, η λογοκρισία αλλά και η αυτολογοκρισία δηλητηριάζουν τη σοσιαλμιντιακή δημοκρατία μας από τη βάση έως τα πιο υψηλά πατώματα. Συχνά η αξιοπρέπεια κι ο αυτοσεβασμός δεν είναι παρά συνώνυμα μιας μασκαρεμένης χαμηλής αυτοεκτίμησης που αναζητά σωσίβια κοινωνικής σωτηρίας... 

Κι αν σε ορισμένες περιπτώσεις η καλοδουλεμένη έπαρση που δεν βασίζεται πουθενά μπορεί να είναι και γραφική, στις περισσότερες αποτελεί τροχοπέδη τής προόδου, σύμπτωμα αβελτηρίας. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και προσφάτως με τα εκκλησιαστικά σχόλια για την ανάρτηση Μόσιαλου πόσο λίγο απέχουν η αλαζονεία τής αυθεντικότητας από την επίκληση του ιερού κι όσιου...  

 

 

Μια πολύ κοινοβουλευτική μπανανία...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έγινε πρωθυπουργός χάρη σε τανκ, στον εξωτερικό παράγοντα ή ακόμα και στα εγχώρια συμφέροντα. Ούτε εξακολουθεί να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τής σχετικής πλειοψηφίας αποκλειστικώς γιατί το κατεστημένο τον στηρίζει και τον συντηρεί. Είχε ένα προεκλογικό αφήγημα που έπεισε κι έχει μια αντιπολίτευση που ακόμα δεν ξέρει τι θέλει και πού πηγαίνει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι δικτάτορας, μόνο που έχει επιβάλει- για την ακρίβεια, οι χορηγοί του- ένα καθεστώς που θυμίζει περισσότερο λατινοαμερικανική μπανανία παρά ευρωπαϊκή δημοκρατία. Ή, τέλος πάντων, όχι δημοκρατία που να απέχει πολύ από του Όρμπαν στην Ουγγαρία ή του Κατσίνσκι στην Πολωνία. Το δημόσιο μπούλινγκ στον Χριστόφορο Ζαραλίκο είναι μόνο αυτό που βλέπει και η πεθερά. Πίσω από την κουρτίνα, με βάση μάλιστα και στοιχεία διεθνών οργανισμών, η Ελλάδα υπονομεύει όσο ελάχιστες άλλες την ελευθερία τής έκφρασης, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αν λάβουμε υπόψη και τι συμβαίνει με τα push backs στο Αιγαίο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αιτούντες άσυλο...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έτσι κι αλλιώς ομοιάζει περισσότερο σε ολιγαρχία παρά σε δημοκρατία. Σκεφτείτε, συνεπώς, όταν δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε τα θεσμικά αντίβαρα της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας- δικαιοσύνη, ανεξάρτητες Αρχές, ΜΜΕ- πόση δημοκρατία απολαμβάνουμε... 

Πού ακούστηκε, άλλωστε, δημοσιογράφος να επιτίθεται σε κωμικό για να προστατεύσει μεγαλοεπιχειρηματία αντί να βρίσκεται στο ίδιο πλευρό με τον σατιρικό ηθοποιό απέναντι στην όποια εξουσία; Ακούστηκε, άλλωστε, πολύ ηχηρά η σιωπή των περισσότερων ΜΜΕ και κομμάτων, αφήστε που ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ξέπλυνε τη ντροπή. Η Κολομβία τού Εσκομπάρ μιλά πλέον ελληνικά...