Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Σιγαστήρες στα καμπαναριά και είμαστε εντάξει...

Ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πιο πυκνός από αυτόν που βιώνει ένας ασκητής στην έρημο. Γι' αυτό και μας επιτρέπει να εντοπίζουμε την υποκρισία πολύ γρηγορότερα από όσο θα ήθελαν οι υποκριτές. Οι ίδιοι, για παράδειγμα, οι οποίοι την προηγούμενη εβδομάδα σκύλευαν την Λάουρα Κέβεσι, την τρέχουσα αντιμετωπίζουν τον εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Κ. Τζαβέλλα σαν να ήταν η μετενσάρκωση της Θέμιδος. Και μόνο το γεγονός, ωστόσο, ότι η κυβερνητική και νεοδημοκρατική επιχειρηματολογία ως προς τις υποκλοπές περιορίζεται στο δήθεν σεβασμό στην ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και δεν μπαίνει στην ουσία μάς λέει πιο πολλά κι από τα έγγραφα που έχει στην κατοχή του ο Τ. Ντίλιαν και με τα οποία εκβιάζει το Μαξίμου...

Προφανώς και το περιστατικό με τον 89χρονο στον ΕΦΚΑ και στο Εφετείο είναι ακραίο, αλλά αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα αν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη η απάντηση που θα λάβεις δεν θα είναι ενθαρρυντική. Όπως, επίσης, και για άλλους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών. Ποια είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουμε στο φαινόμενο αμφισβήτησης των θεσμών; 

Να σιωπήσουμε για να μην κατηγορηθούμε πως το εκτρέφουμε, οδηγώντας τη χώρα μας σε ακραίες καταστάσεις; Σε καμία περίπτωση. Απολογούμενοι δεν μπορεί να είναι αυτοί που χτυπούν τις καμπάνες αλλά εκείνοι που βάζουν τις φωτιές και στη συνέχεια σιγαστήρες στα καμπαναριά...

Η διάκριση των εξουσιών δεν είναι δυνατό να επαφίεται στην τήρησή της χάρη στον θεσμικό πατριωτισμό όσων κατέχουν την εξουσία. Αν, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορούσε να διορίσει την ηγεσία τής δικαιοσύνης τα λάθη των εισαγγελέων τού Αρείου Πάγου δεν θα συνδέονταν τόσο άμεσα με τη βούληση της εκτελεστικής εξουσίας... 

Στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση έτσι κι αλλιώς δεν είναι δυνατό να αλλάξει η μορφή τού πολιτεύματος. Θα απαιτείτο Συντακτική Βουλή για κάτι τέτοιο. Το σύστημά μας, συνεπώς, θα παραμείνει Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 

Μπορεί να γίνει, ωστόσο, λιγότερο πρωθυπουργοκεντρικό, να αυξηθούν οι αρμοδιότητες των θεσμικών αντιβάρων ή και να θεσπιστούν νέα και, κυρίως, να ενισχυθούν και να κατοχυρωθούν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στο πλαίσιο τόσο της αύξησης της λαϊκής λογοδοσίας των κατεχόντων εξουσία όσο και της ευθύνης των πολιτών για τα δημόσια πράγματα. Φυσικά και δεν πιστεύω ότι θα γίνει τίποτα από όλα αυτά. Όχι απαραιτήτως γιατί οι ιδέες αυτές είναι κακές ή ουτοπικές αλλά γιατί το κομματικό μας προσωπικό βολεύεται με τους σημερινούς κανόνες τού πολιτικού παιχνιδιού και δεν βλέπει το λόγο να φύγει από την comfort zone του...  

 

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Οι γερμανοτσολιάδες υπερασπιστές της Κέβεσι...

"Δεν είμαστε ραγιάδες τής Ευρώπης". Ποιος το είπε; Α. Ο Δ. Κουτσούμπας. Β. Ο Γ. Βαρουφάκης. Γ. Ο Αδ. Γεωργιάδης. Η απάντηση είναι το Γ αλλά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως αυτοί που υπερασπίζονταν την προηγούμενη δεκαετία με νύχια και με δόντια κι ευρωπαϊκές πολιτικές που οδήγησαν στη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ ευρωπαϊκής χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο παριστάνουν σήμερα τους κολοκοτρωναίους. Ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο τόνο να χαρακτηρίσουν γερμανοτσολιάδες όσους υπερασπίζονται την Λάουρα Κέβεσι...

Μακριά από τον γράφοντα ο ευρωλιγουρισμός. Δεν πιστεύω πως οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο είναι άξιο μίμησης κι άκριτης αποδοχής. Ούτε ότι η ΕΕ δεν παραμένει ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ από το οποίο σιτίζονται, ωστόσο, και οι πολέμιοί της, είτε είναι κομμουνιστές είτε ακροδεξιοί. Ούτε καν πως ο θεσμός τού Ευρωπαίου εισαγγελέα είναι κάποια ιερή και γι' αυτό έχουσα ασυλία αγελάδα. Όταν, όμως, η Κέβεσι ισχυρίζεται πως η διαφθορά, ο νεποτισμός κι ο πελατειασμός δεν βρίσκονται στο job description ενός πολιτικού και της επιτίθενται οι πολιτικοί που πληρούν κάποια ή και τα τρία από αυτά τα χαρακτηριστικά τότε "είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"...

Μόνο οι απατεώνες εξυπηρετούνται από το θεώρημα της κατάργησης των ιδεολογιών, των αρχών και των αξιών στο όνομα μιας αποτελεσματικότητας την οποία όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε αν δεν ορίσουμε τα χαρακτηριστικά της. Και γι' αυτό ακριβώς μας χρειάζονται οι ιδεολογίες, όχι ως μουσειακά απομεινάρια τού παρελθόντος αλλά ως οδοδείκτες για το πού θέλουμε να πάμε... 

Η αγάπη για την πατρίδα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία έτσι γενικά κι αφηρημένα δεν διακρίνει την Αριστερά από τη δεξιά στο πολιτικό φάσμα. Μπορεί κι ένας δεξιός να αγαπά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κι ενδεχομένως περισσότερο στην πράξη από έναν Αριστερό. Η πραγματική διαφορά εμφανίζεται στο ριζοσπαστισμό με τον οποίο ορίζεις τις πολιτικές σου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός θα μας αρκούσαν αν είχαμε ήδη επιτύχει ένα πολύ σοβαρό στάτους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν, όμως, συμφωνούμε οι περισσότεροι πως δεν το έχουμε επιτύχει θα έπρεπε ίσως και να συμφωνούμε πως το κοινό μας σπίτι δεν χρειάζεται απλώς ανακαίνιση, όπως μας προτείνουν οι μετριοπαθείς, αλλά γκρέμισμα κι ανακατασκευή. Κι αυτό είτε δεν το προτείνουν τα πολιτικά κόμματα είτε όσα το προτείνουν κινούνται περισσότερο στο χώρο τού λούμπεν...  

 

Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει... 

                                                                                                                                                                                                                                                 

  

Καιρός ου μενετός για μεσσίες...

Θα μπορούσε ο Κ. Μητσοτάκης να δώσει δυόμισι δισ. ευρώ από το ματωμένο υπερπλεόνασμα των 12 δισ. ευρώ αντί για 500 εκατ. ευρώ; Θα μπορούσε; Μπορεί να νομοθετήσει μόνιμα μέτρα που θα αναδιανείμουν δίκαια τον πλούτο αντί για προσωρινά επιδόματα; Μπορεί. Θα κερδίσει τις εκλογές; Πιθανότατα, αφού μέχρι τότε θα ανακοινώνει παροχές ανά τακτά χρονικά διαστήματα- ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες, όπως η τρέχουσα με την επίσκεψη Κοβέσι και την άρση ασυλίας 13 βουλευτών τής ΝΔ- και στη ΔΕΘ θα δώσει το μεγάλο δώρο: κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή 13ο μισθό στο Δημόσιο ή κάτι άλλο με σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα...

Κοντολογίς, πολύ δύσκολα δεν θα είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα και μετά τις επόμενες κάλπες. Κι αν δεν είναι αυτοδύναμη θα πάμε σε δεύτερες ή και σε τρίτες. Έτσι κι αλλιώς η χώρα έχει μια αξιωματική αντιπολίτευση ο εκβιαζόμενος αρχηγός τής οποίας παρακαλάει ο πρωθυπουργός να βγει αυτοδύναμος για να μην αναγκαστεί να συγκυβερνήσει μαζί του και 13 υπόδικους βουλευτές οι οποίες κατά τις κοινοβουλευτικές απολογίες τους μόνο που δεν ζήτησαν τη νομιμοποίηση των ρουσφετιών για να μην χρειάζεται να απολογούνται γι' αυτά. Αυτή είναι η Ελλάδα, που θα έλεγε κι ο πρωθυπουργός- πρότυπο για τον Κ. Μητσοτάκη, ο Κ. Σημίτης...

Την ίδια ώρα, οικοδομείται το αφήγημα του εκδικητή- λυτρωτή από το παρελθόν ο οποίος χτίζει το καινούριο κυρίως με τους βουλευτές και τα στελέχη που άφησε πίσω του γιατί δεν κατάφερε να βρει και πολλούς νέους. Μέχρι και 20% λένε του δίνουν δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει μόνο στη φαντασία όσων τις δημοσιεύουν. Καιρός φέρνει τα λάχανα, όμως, καιρός τα παραπούλια και δεν αναμένεται αίθριος για τους μεσσίες... 

Ούτε η Κοβέσι είναι ιερή αγελάδα αλλά ο Κυριάκος δεν μπορεί να το ξέρει...

Οι δικαστές, είτε είναι Έλληνες είτε αλλοδαποί, δεν είναι υπεράνω υποψίας ούτε η άσκηση κριτικής σε βάρος τους μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια προς τους θεσμούς. Αλίμονο, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες. Το ίδιο, προφανώς, ισχύει και για την Λάουρα Κοβέσι. Μόνο που ο τελευταίος που δικαιούται να αφήνει αιχμές εναντίον της είναι ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει στοχοποιήσει ουκ ολίγους πολιτικούς του αντιπάλους κατηγορώντας τους για παρεμβάσεις στο έργο τής δικαιοσύνης απλώς και μόνο γιατί έχουν σχολιάσει αρνητικά αποφάσεις της, όπως και για αντιευρωπαϊσμό...

Δεν συμφωνώ με την πλήρη κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου, ακόμα και για τη χώρα μας, ποινικοποίηση της πολιτικής μας ζωής κι επικράτηση του ποινικού λαϊκισμού. Από την άλλη, ωστόσο, όταν οι δικογραφίες που καταφτάνουν στη Βουλή προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία δεν ασχολείται με το αν ένας βουλευτής καταπάτησε το χωράφι τού γείτονά του, η άρση θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη όσο κι άμεση. Σε διαφορετική περίπτωση, δίνεται η δυνατότητα να στήνονται θεωρίες συνωμοσίας όπως για την Ρουμάνα- ποιος ξέρει, ίσως θαυμάστρια του Τσαουσέσκου- που θέλει να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα για χάρη τής τσαρικής Ρωσίας...

Όπως κι αν έχει, το ότι περιμένουμε από μία ξένη εισαγγελέα να καταπολεμήσει τη διαφθορά, όπως από ξένους διαιτητές να επιβάλλουν το 50- 50 στα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, αρκούν από μόνα τους ως παραδείγματα για να καταρρίψουν οποιοδήποτε επιχείρημα Μητσοτάκη για το κράτος δικαίου. Όπως η οικονομία, με τον ίδιο τρόπο και η δικαιοσύνη είναι και θέμα αξιοπιστίας κι εμπιστοσύνης των πολιτών. Όταν αυτά τα συναισθήματα απουσιάζουν σε πλειοψηφικό βαθμό τότε και η πραγματική δημοκρατία κλονίζεται. Εύχομαι όχι ανεπανόρθωτα...  

 

Με ποιον είμαι...

"Με ποιον είσαι"; Είναι ένα ερώτημα που μου θέτουν αρκετοί. Κάποιοι καλοπροαίρετα, οι περισσότεροι όχι και τόσο. Αν απαντούσα "με το δίκιο" θα διαβαζόταν πομπώδες και μάλλον εκτός τής σφαίρας επιρροής τής ανθρώπινης διάνοιας. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, μπορεί να δώσει έναν οικουμενικό ορισμό τού δίκιου; Αν το μπορούσαμε δεν θα είχαμε τόσες ιδεολογίες κι άλλες τόσες θρησκείες...

Μπορώ, πάντως, να σας απαντήσω με μια σχετική διαύγεια για το με ποιους δεν είμαι. Συνοψίζοντάς το, μάλιστα, θα σας έλεγα πως δεν είμαι με τους απατεώνες τιποτόφρονες, αυτούς δηλαδή που χειραγωγούν, δημαγωγούν κι επιχειρηματολογούν για τα ίδια ή παρόμοια πράγματα με διαφορετικούς όρους ανά περίσταση. Όχι γιατί η πείρα τούς έχει κάνει σοφότερους αλλά γιατί προσαρμόζουν τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες τους στις επιδιώξεις τής στιγμής. Από αυτούς έχει γεμίσει και το πολιτικό τοπίο τής χώρας, αισιοδοξώ ωστόσο πως στις επερχόμενες εκλογές θα γίνει ένα πολύ καλό ξεσκαρτάρισμα...

Δεν έχω ιδέα τι θα ψήφιζα αν είχαμε εκλογές την Κυριακή. Στην ίδια θέση με μένα είναι πολύς κόσμος, ίσως και η πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν ασπαστούμε μία τέτοια λογική δίνουμε πολύ μεγαλύτερη αξία στα πρόσωπα από τις πολιτικές τους. Κι αυτό που λείπει, άλλωστε, από το πολιτικό μας τοπίο δεν είναι οι επίδοξοι μεσσίες αλλά ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αναδιανομής τού πλούτου και ίσων ευκαιριών για παραγωγή νέου κι όχι μέτρα- ασπιρίνες που δεν ανησυχούν καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο και τους διαχειριστές του...

  

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Δώσε μου το ιατρικό ιστορικό σου για να σου κάνω κριτική...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης απέρριψε την πρόταση Ανδρουλάκη για αναβολή τής συζήτησης για το κράτος δικαίου λόγω της σοβαρής ασθένειας του Γ. Μυλωνάκη δεν είχα καμία αμφιβολία πως θα την εργαλειοποιούσε την επόμενη ημέρα στη Βουλή. Όπως και το έπραξε, επιβεβαιώνοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, το ότι είναι αδίστακτος, πέρα φυσικά από υποκριτής. Πόσο μπορεί να νοιάζεται, άλλωστε, για τους συνεργάτες του κάποιος που τους παρακολουθούσε ή και τους παρακολουθεί ακόμα; Εκτός αν το κάνει για το καλό τους...

Ένα δημόσιο πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να υφίσταται ακόμα και κακόβουλη κριτική. Νομικά μιλώντας, εξάλλου, δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα σε ένα δημοσίευμα κι ένα ανεύρυσμα. Αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο κανείς μας δεν θα έγραφε τίποτα για κανέναν χωρίς να έχει πρώτα στη διάθεσή του το ιατρικό του ιστορικό. Υπό μία έννοια θα ήταν κι ευλογία αλλά δεν λειτουργεί ακριβώς με αυτό τον τρόπο η δημόσια λογοδοσία...

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την αλήθεια, ιδίως όταν εκφραζόμαστε δημοσίως. Το να ζητάς, ωστόσο, αυτοσυγκράτηση, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν να παρακαλάς μια χιονοστιβάδα να σταματήσει στην πόρτα τού γείτονα. Από την άλλη, πάντως, κι όπως θα έλεγε κι ο Αλμπέρ Καμί, ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός. Ο λογοκριμένος μόνο κακός... 

Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Μακάριοι τω πνεύματι...

Είναι ο Μ. Λαζαρίδης ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο; Μια κακιά στιγμή τής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας με μια παραίτηση του οποίου θα καθαρίσει ο τόπος και θα είμαστε όλοι μια χαρά; Ποιος μπορεί να το πιστέψει; Ούτε είναι μόνο θέμα πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όχι πως δεν βρομάει αλλά είναι μολυσμένη η θάλασσα, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δηλαδή που δίνουν τη δυνατότητα σε λαζαρίδηδες να κάνουν πολυετείς πολιτικές καριέρες και η μόνη τους τιμωρία- όταν ποτέ έρχεται- είναι να μην ξαναεκλεγούν βουλευτές...

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τον κρατά ή τον κρατούσε- οι εξελίξεις τρέχουν- ο Κ. Μητσοτάκης ύστερα από τόση αρνητική δημοσιότητα; 'Ίσως γιατί η συζήτηση για έναν αμφιβόλου νομιμότητας διορισμό στο Δημόσιο πριν 19 χρόνια να είναι απείρως βολικότερη για τον πρωθυπουργό από μια συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές ή τα Τέμπη. 

Ίσως, πάλι, γιατί κι ο ίδιος είναι κομμάτι μιας σάπιας αριστείας που μετρά την ποιότητά της από πανεπιστημιακά ή "πανεπιστημιακά" χαρτιά κι όχι από τις ικανότητες στο πεδίο τής καθημερινότητας και τη βούληση υπεράσπισης των συμφερόντων τής πλειονότητας. Μιας καθημερινότητας, άλλωστε, που είναι πολύ διαφορετική και πιο λουστραρισμένη από την καθημερινότητα των πολλών...

Όπως κι αν έχει, ο Μακάριος τω πνεύματι είναι μαρίδα και είναι υποτιμητικό για την πολιτική μας ζωή να περιστρέφεται γύρω από αυτή όταν ακριβώς δίπλα σαρώνουν τη θάλασσα οι καρχαρίες. Κατανοώ πως έχουμε ήδη μπει σε μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και με ένα πολιτικό σκηνικό πιο θολό από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Αδυνατώ, ωστόσο, να πιστέψω ότι οι σημερινοί πολιτικοί παίκτες δεν θα έχουν μια ημερομηνία λήξης που να ξεπερνά, το πολύ, τα πέντε χρόνια από τώρα. Το παλιό είναι νεκρό και ζέχνει, το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί... 

 

Πουαρό ή Κλουζό;...

Δεν ξέρω αν ο δεξιός νέος πρωθυπουργός τής Ουγγαρίας αποδειχθεί καλύτερος ή χειρότερος από τον Β. Ορμπάν. Κανείς μας δεν το ξέρει, είτε αυτοί που πανηγυρίζουν είτε εκείνοι που ανησυχούν. Στο κάτω κάτω της γραφής αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο τους Ούγγρους... 

Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους την Κυριακή κατέρρευσε ένα ημιολοκληρωτικό καθεστώς που έθετε σε αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Για τους Έλληνες ειδικότερα ο δικός τους πρωθυπουργός απώλεσε ένα από τα βασικά του επιχειρήματα αφού ο ορμπανισμός, τις πρακτικές τού οποίου ακολουθούσε πιστά, έχασε τη λαϊκή του υποστήριξη...

Το ότι έπεσε ο Ορμπάν που κυβερνούσε 16 χρόνια δεν σημαίνει αυτόματα πως θα πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κυβερνά επτά. Ιδίως όσο η ελλειμματική μας αντιπολίτευση ασχολείται περισσότερο με τα ήσσονα και χάνει τα σημαντικά. 

Την ώρα, για παράδειγμα, που οι μισοί Έλληνες δεν είχαν λεφτά ούτε για να πάνε στα χωριά τους το Πάσχα, ασχολιόταν με το αν ένας υφυπουργός είχε διοριστεί πριν δέκα χρόνια σε μια δημόσια θέση χωρίς να διαθέτει τα τυπικά προσόντα. Δεν είναι αμελητέο αλλά αν οι αντιπολιτευόμενοι πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης θα πέσει με εκείνους να παριστάνουν τους Πουαρό θα αποδειχθούν για μια ακόμα φορά Κλουζό. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι θα έχουν πολιτικό μέλλον μόνο αν μείνουν στα πράγματα ο Κυριάκος ή η ΝΔ γενικότερα...

Φυσικά υπάρχει και η θεωρία τού ώριμου φρούτου. Απλώς ελπίζω να μας πάρει λιγότερα από 16 χρόνια για να απαλλαγούμε από την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Κι επειδή ζητούμενο για όσους αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν είναι να αντικαταστήσουμε έναν δεξιό πρωθυπουργό με έναν λιγότερο δεξιό θα ήταν προτιμότερο η προοδευτική τουλάχιστον αντιπολίτευση να ασχολείται πολύ περισσότερο με την καθημερινότητα του πολίτη και πολύ λιγότερο με τη σκανδαλολογία, που αφορά άλλωστε πιο πολύ τη δικαστική εξουσία. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να βλέπουμε- κι όσοι έχουμε πτυχία κι όσοι δεν έχουμε- τον Μητσοτάκη να σπάει το ένα εκλογικό ρεκόρ μετά το άλλο... 

 

Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Ο Μουχίκα δεν είχε τελειώσει το Χάρβαρντ...

Ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ο πιο ταπεινός ηγέτης τού κόσμου, δεν είχε σπουδάσει. Ήταν αγρότης. Κι όμως, κατά την προεδρία του το ποσοστό φτώχειας, ανάμεσα σε άλλα, έπεσε κατά 29%. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως κάθε αγρότης μπορεί να γίνει ένας σπουδαίος πρόεδρος. Σημαίνει, όμως, πως δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει το Χάρβαρντ για να γίνεις μεγάλος ηγέτης...

Προφανώς και οι ακαδημαϊκές γνώσεις, είτε αφορούν πανεπιστημιακά πτυχία είτε ξένων γλωσσών είτε άλλες δεξιότητες, συνιστούν πλεονέκτημα στην άσκηση εξουσίας, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα. Από μόνες τους, ωστόσο, δεν αρκούν, ιδίως όταν απουσιάζουν η ενσυναίσθηση, η κοινωνική συνείδηση ή η εντιμότητα. Γι' αυτό και είναι αφελής όσο κι επικίνδυνη η γενίκευση πως οι τεχνοκράτες και οι καθηγητάδες θα μας σώσουν από τους πονηρούς πολιτευτές. Ουδείς μας εγγυάται πως δεν θα αποδειχθούν κι εκείνοι το ίδιο...

Κανείς δεν είναι εκ των προτέρων διεφθαρμένος ή αποδεδειγμένα άριστος. Όπως λέμε στο ποδόσφαιρο πως δεν παίζουν μπάλα τα συμβόλαια έτσι και στην πολιτική δεν σκοράρουν απαραιτήτως τα καλύτερα βιογραφικά. Κι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει καλές σπουδές και γνωρίζει αρκετές ξένες γλώσσες, έτσι δεν είναι;... 

Στην πράξη κρίνονται άπαντες κι ακόμα χειρότερο από την αποτυχία τους είναι να θεσμοθετούμε εμπόδια στο να αποδεικνύεται αυτή η ανικανότητά τους. Το τεκμήριο της αθωότητας δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο τους κατηγορούμενους αλλά κι όσους επιθυμούν την ενασχόληση με τα κοινά...

  

   

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών...