Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Σοβαρά το ρωτάτε;...

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Κατ' αρχάς, το ότι δεν εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες δεν σημαίνει πως δεν θα εξεγερθούν και σε αυτές που θα ακολουθήσουν. Το κυριότερο όμως είναι πως εξεγέρθηκαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αλλά έφαγαν τα μούτρα τους. Το 2015 δεν είναι και τόσο μακρινό ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτούς που είχαν προσδοκίες κι απογοητεύτηκαν για να μπορούν να κάνουν σήμερα δεύτερη καριέρα εκείνοι που τους διέψευσαν...

Όπως κι αν έχει, όταν οι νέοι εξεγείρονται δεν έχει καμία σημασία να τους ρωτάμε γιατί και να αναλύουμε αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι υποχρεωμένοι να εξεγείρονται κι αλίμονό μας αν δεν το έκαναν. Όπως και δεν έχει καμία αξία να αναρωτιόμαστε αν οι εξεγέρσεις των νέων αλλάζουν τον κόσμο ή όχι και πώς. Τον έχουν αλλάξει, ακόμα κι όταν αυτό γίνεται ανεπαισθήτως πώς. Σκεφτείτε μόνο πόσα δικαιώματα θεωρούμε σήμερα δεδομένα και πόσο ήταν πριν μερικά μόνο χρόνια...

Σίγουρα, πάντως, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος από τον καναπέ, την ένταξη στον κομματικό σωλήνα ή από τη Μύκονο και μόνο. Οι νέοι οφείλουν να ονειρεύονται την ουτοπία κι όχι πώς θα τρουπώσουν καλύτερα στη δυστοπία, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα- ιδίως τα ιερά τοτέμ, ακόμα κι όταν αδικούν σπουδαίους ανθρώπους-, να λένε πιο πολλά όχι παρά ναι. Αν δεν το κάνουν, άλλωστε, στα νιάτα τους τότε θα υποφέρουν περισσότερο στη μέση και στη μεγάλη ηλικία. Και θα κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν...

Ποιος λαός; Οι ψήφοι του...

Η δίκαιη φορολόγηση των πλουσιότερων Ελλήνων είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται κάποια διεθνής συμφωνία ίσης φορολόγησης των πάντων είναι προφανές ότι μπορούν να εκβιάζουν πως θα μεταφέρουν αλλού περιουσία κι επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που κάποιος "τολμήσει" να βάλει χέρι στα αμύθητα όσο κι άδικα υπερκέρδη τους. Γι' αυτό κι οποιαδήποτε παρόμοια εξαγγελία από οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη ώστε να μην θεωρείται λαϊκιστική. Ακόμα κι αν υπάρχει η βούληση χρειάζεται και η δυνατότητα η δίκαιη φορολόγηση να μην καταλήξει στο τέλος σε βάρος των συνήθων υποζυγίων...

Αλίμονο όμως, είναι διαφορετικό το κομματικό αλλά και μιντιακό μας σύστημα να παραδέχεται τις δυσκολίες φορολόγησης του μεγάλου πλούτου κι άλλο όχι μόνο να μην το προσπαθεί αλλά και να το διακωμωδεί, όπως συμβαίνει τώρα, την ώρα που ο λαός πληρώνει τα ματωμένα υπερπλεονάσματα. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά πως ο καθένας μας συμβάλλει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Όποιος αδιαφορεί (και) για τη συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή είναι σαφές ποιους υπηρετεί. Πάντως όχι την ισότητα...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να ειρωνεύονται τα δεξιά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ΝΔ, την πρόταση της ΕΛΑΣ για 1% φορολόγηση του μεγάλου πλούτου- έστω κι αν το υπόσχεται με βάση ένα περιουσιολόγιο που ναι μεν η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε αλλά δεν είχε το σθένος να το εφαρμόσει- έχει κάποια βάση. Η δεξιά δεν έχει κρύψει ποιων τα συμφέροντα προτεραιοποιεί. Το να το κάνουν, όμως, κι αριστερά κόμματα, την ίδια στιγμή μάλιστα που σαρκάζουν το κόμμα Τσίπρα για το ότι αποδέχεται το δημοσιονομικό χώρο Μητσοτάκη, αποκαλύπτει ένα και μόνο πράγμα: κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό παρά μόνο για τις ψήφους του...

   

 

PISA και πούπουλα...

Οι κάκιστες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην αξιολόγηση της PISA είναι από μόνες τους δραματικές κι απαιτούν, αν μη τι άλλο, αναστοχασμό, ιδίως από την πλευρά εκείνων που διαχειρίζονται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ακόμα και στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης καμία τεχνική γνώση δεν είναι άχρηστη. Η πνευματική επάρκεια δεν μπορεί να είναι ποτέ άχρηστη. 

Η χώρα, όμως, βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση παιδείας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις βαθμίδες η οποία ξεδιπλώνεται ανάγλυφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο ψύχραιμος λόγος δοκιμάζεται από μια ψύχωση ακύρωσης που διακατέχει όσους, κατά βάση, αγιογραφούν ή ελεεινολογούν. Και συνήθως ηττάται...

Ο πρώην παίκτης τού μπασκετικού Παναθηναϊκού, Μάριους Γκριγκόνις είπε πρόσφατα μια πολύ μεγάλη αλήθεια: σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους οι Έλληνες δεν χρειάζεται να έχουν πιει πρώτα ένα καφάσι μπύρες για να μαλώσουν ο ένας με τον άλλο. Το να μην μπορούμε να αποδώσουμε την τοξικότητά μας στο αλκοόλ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο να πείσουμε για το δίκαιο των επιχειρημάτων μας, ανεξαρτήτως του πόσο πλησιάζουν την πραγματικότητα ή όχι... 

Ο δημόσιος διάλογος δεν είναι δυνατό να αποτελεί προνόμιο των λίγων έχοντας συμπληρωθεί το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Φοβάμαι, όμως, πως αποτελούν μειονότητα όχι μόνο αυτοί που ξέρουν να μιλούν ή να γράφουν καλά- αυτό είναι τεχνικό ζήτημα- αλλά κυρίως εκείνοι που βουτάνε τα λόγια τους στο μυαλό τους πριν εκστομίσουν ή αποτυπώσουν τα λόγια τους...

Ο φασισμός μοιάζει πολλές φορές με τον καρκίνο. Μας τρώει τα σωθικά χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε ασθενείς του. Η πολιτική ορθότητα  είναι η πιο πονηρή έκδοσή του γιατί δεν σου λέει "να μισείτε ό,τι δεν σας μοιάζει" αλλά "να μισείτε κι όσους δεν μισούν και δεν τους είναι ξένο οτιδήποτε το ανθρώπινο, ακόμα και το ευλόγως καταδικαστέο". Κι αυτή η τάση αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς και στον προοδευτικό χώρο, σε βαθμό που η κοινωνία μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον επίλογο στη "Φάρμα των Ζώων" και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος... 

  

Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...    

  

Η κυβέρνηση και η εκκλησία να κερδίζουν κι όλοι οι άλλοι να...

Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα. 

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...

Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...

Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά... 

   

Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Υπάρχει Αριστερά; Δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι...

Αν η "πρώτη φορά Αριστερά" δεν είχε απογοητεύσει ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα κυβερνούσε ήδη εξίμισι χρόνια. Προφανώς τον συνέδραμαν κι άλλοι παράγοντες αλλά αν η κυβέρνηση Τσίπρα είχε περάσει πάνω από τον πήχη των προσδοκιών που η ίδια είχε θέσει ακόμα ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα ήταν πρωθυπουργός και δεν θα χρειαζόταν να σκάσει ένα τόνο λεφτά για rebranding. Για το ότι, επομένως, η Αριστερά φυτοζωεί σήμερα πρώτα οφείλουμε όλοι οι Αριστεροί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας...

Όταν διασχίζεις, πάντως, την έρημο δεν είναι όλα αρνητικά. Ιδίως αν αξιοποιήσεις το χρόνο για να εμφανιστείς διαφορετικός, εγκαταλείποντας τόσο το λαϊκισμό όσο και τον ελιτισμό οι οποίοι οδήγησαν σωρευτικά στη χρεοκοπία. Προφανώς, για παράδειγμα, κι όλοι οι Έλληνες πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή πλούτου και η δίκαιη αναδιανομή του πρέπει να είναι προτεραιότητα για οποιαδήποτε προοδευτική κυβέρνηση. Τι να κάνουμε όμως; Δεν μπορεί να είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν είναι δυνατό όλες οι συντεχνίες ξεχωριστά να έχουν πάντα δίκιο ούτε όλοι οι στρατιωτικοί να γίνουν στρατηγοί. 

Κι από την άλλη, φυσικά κι έχουμε ανάγκη από σπουδαγμένους ανθρώπους με πλούσια ακαδημαϊκή, πνευματική ή επιχειρηματική καριέρα. Ούτε αυτοί, όμως, έχουν όλες τις λύσεις, ιδίως όταν είναι αποκομμένοι από τον τρόπο ζωής τής κοινωνικής πλειονότητας...

Η προοδευτική παράταξη θα ξανακυβερνήσει κάποια στιγμή. Αν θέλει, όμως, και να μακροημερεύσει οφείλει, πρώτα από όλα, να ανακτήσει την αξιοπιστία της. Κι αυτό δεν θα συμβεί ούτε όταν λέει σε όλες τις κοινωνικές ομάδες πως έχουν πάντα δίκιο ούτε όταν, σε γενικότερο πλαίσιο, υπόσχεται τον ουρανό με τα άστρα γιατί όταν έρθει η ώρα τής εξουσίας και, εκ των πραγμάτων, δεν τα κατεβάσει στη γη θα είναι και πάλι απολογούμενη. Αντιθέτως, αν η ευρύτερη Αριστερά δεσμευτεί για πέντε δέκα ρεαλιστικά πράγματα και τα υλοποιήσει όλα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο μακροχρόνια...  

 

 

Τα νέα κόλπα θέλουν και νέους σκύλους...

Ποια θα είναι η κατάληξη του σκανδάλου τού ΟΠΕΚΕΠΕ; Η αύξηση της αποχής στις επόμενες εκλογές. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος τής κυβέρνησης με την εξεταστική από το 1998 είναι η διάχυση των ευθυνών, η παραγραφή των πιθανών αδικημάτων των δικών της υπουργών και η προστασία τού πρωθυπουργού. 

Ο μακροπρόθεσμος είναι να μεγαλώσει η δυσπιστία των πολιτών για το πολιτικό μας σύστημα, εν τέλει για τη δημοκρατία. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν χρειάζεται, άλλωστε, την πραγματική κοινωνική πλειοψηφία για να κυβερνά. Του αρκούν όσοι έχει ευνοήσει με τα κοινοτικά κονδύλια και, κατ' επέκταση, με το πελατειακό του δίκτυο...

Φυσικά το 2027 ή όποτε, τέλος πάντων, στηθούν κάλπες το πιθανότερο είναι πως θα χρειαστεί εταίρο ή εταίρους. Κι ο Μητσοτάκης είναι τυχερός κι ως προς αυτό αφού οι υποψήφιοι παρτενέρ είναι αρκετοί, τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά του. Ακόμα κι εκεί όπου στο πρόσφατο παρελθόν θα το θεωρούσαμε πολύ δύσκολο να βρει...

"Και ποιο είναι το κακό να μας κυβερνά ο Μητσοτάκης μέχρι να βγούμε στη σύνταξη; Δεν είναι και τόσο κακός στο κάτω κάτω της γραφής, ιδίως αν τον συγκρίνεις με τους αντιπάλους του". Μπορεί και να αγόραζα το ευρέως διαδεδομένο αυτό επιχείρημα αν δεν παρατηρούσα, ταυτοχρόνως, τη συλλογική μας κατάθλιψη ή το πόσοι Έλληνες φεύγουν στο εξωτερικό για καλύτερες δουλειές, καλύτερη ποιότητα ζωής, λιγότερη αναξιοκρατία και κομματισμό. 

Αυτή είναι η σιωπηρή πλειοψηφία που μπορεί να αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού. Για να αλλάξουν, όμως, οφείλουν κι όσοι πραγματικά αντιπολιτεύονται τον Μητσοτάκη και δεν έχουν πάρει χαρτάκι προτεραιότητας για συγκυβέρνηση να χρησιμοποιούν και μεθόδους που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ άλλοτε. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να μάθεις νέα κόλπα σε ένα γέρικο σκύλο, υπάρχουν όμως και πολλοί νέοι εκεί έξω που θέλουν και μπορούν να φέρουν την ανατροπή με νέα κόλπα...

 

Δεν θα απολογείται στον αιώνα τον άπαντα η Αριστερά για έναν τυχοδιώκτη...

Ήταν αδίκως αγανακτισμένοι οι Έλληνες την εποχή των μνημονίων; Είχαν όλοι αποκτήσει από δύο σπίτια, από δύο Καγιέν, είχαν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο κι έδεναν τα σκυλιά τους με λουκάνικα; Μάλλον όχι, αλλά προκειμένου να διασωθεί ο τόσο βολικός δικομματισμός ΝΔ- ΠΑΣΟΚ είχε εφευρεθεί το παγκάλειο "μαζί τα φάγαμε" ώστε να νιώθουμε ενοχές αντί για οργή... 

Ούτε τώρα είναι αδίκως αγανακτισμένοι οι Έλληνες, έστω κι αν οι λόγοι και οι αφορμές είναι διαφορετικές. Ακόμα κι αν και σήμερα δεν λείπουν οι τυχοδιώκτες στην αντιπολίτευση που καιροσκοπούν πάνω στην αγωνία για το αύριο. Όπως και τότε, με τον Αλ. Τσίπρα...

Κύκλοι τού πρώην πρωθυπουργού- ποιος έχασε το κουράγιο του για να το βρει ο Αλέξης και να τα βάλει με τους εθνικούς μας νταβατζήδες- εξοργίστηκαν με κυβερνητικούς κύκλους που του την έλεγαν για τα όσα έγιναν το 2015- 2019. Μα, δεν καταλαβαίνω. Ο ίδιος ο Τσίπρας δεν ήταν που είχε ζητήσει συγγνώμη στο συνέδριο της "Καθημερινής" για τις τηλεοπτικές άδειες και τη Novartis; 

Αυτός δεν είναι ο οποίος στις ημερίδες του τοποθετεί στην πρώτη σειρά τη διαπλοκή που υποτίθεται πως θα πολεμούσε γιατί ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος; Αυτός δεν νομιμοποίησε και διά της σιωπής του τη μετατροπή τού κόμματος του οποίου ηγήθηκε για 15 χρόνια σε αντιδημοκρατικό μόρφωμα; Αλέξη μου, η θέση σου είναι πλέον δίπλα σε αυτούς από τους οποίους υποσχέθηκες να μας απαλλάξεις. Και ήταν άλλη μια υπόσχεσή σου που χάθηκε με το κύμα που σε έκανε βασιλιά...

Αρκετά απολογήθηκε η Αριστερά για τις κωλοτούμπες ενός πολιτικού τυχοδιώκτη. Ο Τσίπρας, άλλωστε, είναι πολύ μικρός μπροστά στο μαρτυρολόγιό της για να μπορεί να την λεκιάζει για πάντα. Κι αν δεν ξέρει τι να κάνει με τον πολύ ελεύθερο χρόνο του στα 50 του έτη, αυτό δεν είναι πρόβλημα το οποίο θα έπρεπε να μεταγγίσει στην παράταξή του... 

Ας κάνει, συνεπώς, και το ύστατο άλμα στο κενό. Ας φτιάξει κόμμα για να διαπιστώσει και μόνος του αυτό που βλέπουν όλοι εκτός από τον ίδιο στο συννεφάκι μεγαλείου που του έχουν φτιάξει εκείνοι που αν δεν έκαναν επίκληση στη δήθεν σοφία του θα είχαν εξατμιστεί εδώ και πολύ καιρό αλλά προτίμησαν να εξατμίσουν την Αριστερά. Να το προσπαθήσουν τουλάχιστον...  

   

Είμαι κεντρώος, αν έτσι θέλετε...

Οι περιορισμοί σε αλλοδαπούς για την είσοδο στη χώρα, οι αμυντικοί εξοπλισμοί, η αποδοχή από την πολιτεία τέλεσης θρησκευτικών γάμων είναι αριστερές η δεξιές πολιτικές; Παρομοίως, η δίκαιη κλιμακωτή φορολόγηση ή η δήμευση, με ένα νόμο κι ένα άρθρο, του μεγαλύτερου ποσοστού τής περιουσίας των πλουσιότερων Ελλήνων είναι αριστερή πολιτική; Η σταδιακή μετάβαση στις ΑΠΕ ή η βίαιη απολιγνιτοποίηση για χάρη τού περιβάλλοντος συνιστούν αριστερή πρακτική;...

Γιατί θέτω όλα αυτά τα ρητορικά ερωτήματα; Απλούστατα, για να διατυπώσω το επιχείρημα πως σε ιδεολογικά ζητήματα με πρακτικές συνέπειες οι απαντήσεις δεν είναι πάντοτε άσπρο ή μαύρο και η στάση καθενός μας εξαρτάται πολλές φορές από το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Όταν, για παράδειγμα, έχεις εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο χωρίς να σκίσεις το προηγούμενο ημέρα μεσημέρι δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς μπορείς να βγάζεις φλύκταινες όταν ακούς για εκλαϊκευμένο κέντρο. 

Όταν, από την άλλη, αποδέχεσαι με τον τρόπο που πολιτεύεσαι να συμβαίνουν Τέμπη και Πύλος αδυνατώ επίσης να μην σε αποκαλέσω ακραίο κέντρο. Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε κυρίως όσα πράττουμε και πολύ λιγότερο οι πομφόλυγές μας...

Δεν υπάρχουν πολιτικές χωρίς ιδεολογικό πρόσημο. Το ίδιο και οι σταθμίσεις που κάνουμε όλοι μας στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή και ιδίως οι αποφάσεις και οι πράξεις μας είναι ταυτοτικές. Η πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αλληλεγγύη, στη συλλογικότητα και στην άμεση δημοκρατία σαφώς κι έχει αριστερό πρόσημο. 

Το να ισχυρίζεται, ωστόσο, ένας πολιτικός πως μπορεί να τις υλοποιήσει την επόμενη ημέρα, σχηματικώς μιλώντας, είναι ουτοπικό κι αυτό έχει αποδειχθεί αρκετές φορές σε αυτήν τη χώρα, ακόμα κι όταν υπήρχαν οι καλύτερες των προθέσεων. Αν, συνεπώς, αριστερός δεν είναι ο οραματιστής αλλά ο δημαγωγός, όχι ο αποτελεσματικός αλλά ο βολονταριστής, ούτε ο συνεπής αλλά ο υποκριτής παρακαλώ προσμετρήστε με στους κεντρώους...   

 

Πολλοί ηγετίσκοι μαζί δεν κάνουν έναν ηγέτη...

Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που βγήκαν στους δρόμους την προηγούμενη Κυριακή και θα ξαναβγούν δεν το έκαναν ούτε για το σοσιαλισμό ούτε για το φιλελευθερισμό, ούτε για την πατρίδα ούτε για το μαρξισμό. Βγήκαν γιατί αισθάνονται πως στα Τέμπη το κράτος σκότωσε και τα δικά τους παιδιά κι έκανε κάτι ακόμα χειρότερο από το ίδιο το έγκλημα, το συγκάλυψε. Γι' αυτό και είναι χυδαιότητα κάποιοι να ζητούν τη συγκρότηση προοδευτικού μετώπου πάνω στα φέρετρα 57 ανθρώπων και στον πόνο των οικογενειών τους...

Θα ήταν ανέκδοτο οι καθημερινές ανταλλαγές τηλεφωνημάτων ανάμεσα σε πολιτικούς ηγετίσκους αν δεν συνέβαιναν για τη μικροκομματική αξιοποίηση μιας τραγωδίας. Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, αν έχει καμία σημασία αν η πρόταση δυσπιστίας κατατεθεί σήμερα ή σε τρεις εβδομάδες. Λες και οι βουλευτές τής ΝΔ , ιδίως αυτοί που συμμετείχαν στη εξεταστική, περιμένουν το πόρισμα του Πολυτεχνείου για να βεβαιωθούν ότι συγκάλυπταν ή λες και θα πάρουν την απόφαση να ρίξουν την κυβέρνηση όταν και πάλι επικρατέστερος πρωθυπουργός θα είναι ο Κ. Μητσοτάκης...

Φυσικά κι όλα αυτά δεν σημαίνουν πως πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όταν, όμως, η αντιπολίτευση έχει βάλει όλες τις μάρκες της στα Τέμπη δεν κάνει κάτι άλλο από το να ομολογεί αδυναμία έκφρασης εναλλακτικής πολιτικής διακυβέρνησης. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει κι αυτή σκελετούς στο ντουλάπι από τη συγκάλυψη καταστροφών. Όσες φορές, άλλωστε, κι αν τηλεφωνηθούν ή συναντηθούν δεν θα παραδεχθούν ότι ούτε μόνοι τους ούτε μαζί μπορούν να δώσουν ελπίδα. Κι αυτή είναι η τραγωδία τού να ζεις στην Ελλάδα του 2025...

 

Όταν μια γραμμή μετρό είναι θρίαμβος ετοιμάσου για καταστροφές δίχως μέτρο...

Αν το ελληνικό κράτος είχε κατασκευάσει, ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια προσπαθειών, γέφυρα που να ένωνε την Κρήτη με τον Έβρο θα άξιζε όχι μόνο να παρευρεθεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο με τον πρωθυπουργό, αλλά και να καλούσαμε ηγέτες ξένων χωρών στα εγκαίνια. Για ένα τέτοιο έργο θα έπρεπε πραγματικά να είμαστε υπερήφανοι, όχι όμως και γιατί μετά από τέσσερις δεκαετίες φτιάξαμε μια γραμμή μετρό. Και μόνο, όμως, που πανηγυρίζουμε για κάτι τέτοιο λέει πολλά περισσότερα για τις χαμηλές προσδοκίες μας ως έθνος παρά για τα επικοινωνιακά παιχνίδια μιας φαύλης κυβέρνησης...

Αν είμαστε ικανοποιημένοι με μία γραμμή μετρό η οποία στοίχισε τουλάχιστον τα τριπλάσια από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη είναι λογικό να θαυμάζουμε έναν πρωθυπουργό όπως ο Κ. Μητσοτάκης. Μην περιμένετε, όμως, να τον θαυμάζουν και οι χιλιάδες Έλληνες που εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια. Ούτε, βεβαίως, κι εκείνους που προτίμησαν να αφήσουν την Ελλάδα δίχως αντιπολίτευση για να μην αναγκαστούν να εργαστούν ποτέ στη ζωή τους...

Μπορούν αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα να την αλλάξουν προς το καλύτερο; Όχι, γιατί ακόμα κι εκείνοι που τοποθέτησαν ως προμετωπίδα τους το λαό στο τέλος συμβιβάστηκαν με τις χειρότερες πρακτικές τής ακροδεξιάς. Συνεπώς, η πατρίδα στην πραγματικότητα έχει να διαλέξει τα επόμενα χρόνια ανάμεσα σε έναν κανονικό Μητσοτάκη ή έναν Μητσοτάκη λάιτ και σε κάτι εντελώς διαφορετικό στο οποίο ο λαός δεν θα είναι ο κομπάρσος αλλά ο πρωταγωνιστής. Ιδίως όταν οδηγούμαστε για μια ακόμα φορά σε μνημονιακές συνθήκες από αυτούς οι οποίοι μας είχαν οδηγήσει και στις προηγούμενες...  

   

Εκλογές, το τελευταίο στάδιο του χειραγωγούμενου καπιταλισμού...

Οι πλούσιοι του πλανήτη έστειλαν επιστολή στους ηγέτες που είναι μαζεμένοι στο Νταβός από τους οποίους τους ζητούν να τους φορολογήσουν, αναπτύσσοντας μάλιστα επιχειρήματα που αν τα έγραφε κάποιος μικρομεσαίος ή φτωχός οι νεοφιλελέδες θα τον χαρακτήριζαν μίζερο και φθονερό. Εν προκειμένω δεν με ενδιαφέρει αν οι κροίσοι έχουν μια δική τους υπόγεια ατζέντα πίσω από το αίτημα για σοσιαλισμό. Με νοιάζει που έχουν δίκιο και με τρομάζει που σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι Έλληνες λεφτάδες για τους οποίους πρέπει σώνει και καλά να αισθανόμαστε εθνικώς υπερήφανοι...

Αν οι πλούσιοι του πλανήτη αισθάνονται μια κοινωνική και πολιτική πίεση από τη δική του κυβέρνηση ο καθένας να φανούν πιο γενναιόδωροι αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα. Στην Ψωροκώσταινα ζούμε με χρονοκαθυστέρηση την αμερικανική και βρετανική δεκαετία τού ΄80. 

Μόνο που με αυτήν την εμπειρία θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι τα trickle down economics του ριγκανισμού και του θατσερισμού έσπειραν τις οικονομικές κρίσεις των επόμενων δεκαετιών. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση Μητσοτάκη το γνωρίζει, αλλά είναι κι αυτοί οι έρημοι οι χορηγοί της που δίχως αυτούς όχι 40% αλλά ούτε 10% θα έπιανε στις επόμενες εκλογές...

Οι ευρωβουλευτές τής ΝΔ χρησιμοποίησαν και στην πρόσφατη συζήτηση στην Ευρωβουλή για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα το "σαράντα τακατό" για να υπεραμυνθούν των ανομημάτων τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Λες και οι κατά καιρούς και σύγχρονοι αυταρχικοί ηγέτες τύπου Πούτιν ή Όρμπαν παίρνουν μικρότερα κι όχι μεγαλύτερα ποσοστά κι από αυτό... 

Οι εκλογές δεν είναι σήμερα παρά το τελευταίο στάδιο της παράνομης χειραγώγησης και προπαγάνδας. Έχουν προηγηθεί πολλά πριν από την κάλπη που κάνουν αχρείαστη τη βία και νοθεία εκείνη την ημέρα...   

 
 

Ελλαδέμπορες μέχρι να τους προγκήξουν οι λαδέμπορες...

Τα εκάστοτε δημοσκοπικά ευρήματα έχουν πολλαπλές αναγνώσεις και δημιουργούν ευκαιρίες ακόμα κι εκεί που στον αφρό κινείται η απογοήτευση. Το ότι, για παράδειγμα, οκτώ στους δέκα πολίτες πιστεύουν ότι η αντιπολίτευση είναι ανεπαρκής προφανώς και δεν είναι εύσημο για την αντιπολίτευση, για το σύνολο της αντιπολίτευσης. Μπορεί, όμως, να διαβαστεί και διαφορετικά, πως οκτώ στους δέκα πολίτες, δηλαδή, αναζητούν μια ισχυρή αντιπολίτευση απέναντι σε μια κυβέρνηση πολιτικών απατεώνων που αυξάνει τις ανισότητες υπέρ λίγων...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει δίκιο: το 41% του Κ. Μητσοτάκη στηρίζεται σε πήλινα πόδια κι όχι σε κάποιο λαϊκό ενθουσιασμό για τις πολιτικές του. Το 59% όσων ψήφισαν τον Ιούνιο τον αποδοκιμάζουν και το ίδιο συμβαίνει με τα εκατομμύρια των Ελλήνων που δεν προσήλθαν καν στις κάλπες. Φυσικά αποφασίζουν κι εκλέγουν όσοι συμμετέχουν, γι' αυτό και η μεγάλη μάχη το επόμενο χρονικό διάστημα είναι να πειστούν να προσέλθουν και να καταψηφίσουν την κυβέρνηση όσοι έχουν διαλέξει την εκλογική αποδρομή...

Αυτός ο αγώνας μόνο εύκολος δεν θα είναι σε ένα επικοινωνιακό τοπίο που κάνει το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο κατ' εξακολούθηση. Πολλώ δε μάλλον όταν η προοδευτική ή κατ΄ ευφημισμό προοδευτική αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη. 

Μην ξεγελιέστε όμως, το ρευστό πολιτικό σκηνικό τού Δεκεμβρίου τού 2023 δεν είναι το ίδιο με αυτό που θα προκύψει μετά τις ευρωεκλογές τού Ιουνίου. Κι ακόμα καλύτερα, δεν θα είναι οι βουλευτικές εκλογές τού Ιουνίου τού 2023 ίδιες με αυτές που θα τις ακολουθήσουν. Κανείς δεν μπορεί να παριστάνει για πάντα τον υπερπατριώτη και τον φιλελεύθερο ταυτοχρόνως. Ούτε ακόμα κι ένας πολιτικός απατεώνας με πολύ ισχυρές πλάτες. Κι αυτές δανεικές είναι άλλωστε...   

 

Η δικτατορία της ακροδεξιάς θα διαδεχθεί την κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης υπόσχεται να χτυπήσει τους υπεύθυνους για την οπαδική βία όσο ψηλά κι αν βρίσκονται ένα πικρό χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη των περισσότερων Ελλήνων. Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι αυτοί που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο διοικούν και την κυβέρνηση της χώρας. Αν δεν υπήρχαν όχι μόνο θα βλέπαμε διαφορετικό πρωτάθλημα, αλλά και διαφορετικά ΜΜΕ. Εν τέλει, θα ζούσαμε σε μια διαφορετική δημοκρατία...

Ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι η κατάσταση θα είναι καλύτερη σε δύο μήνες επειδή μέχρι τότε δεν θα υπάρχουν οπαδοί στα γήπεδα; Και με τους φιλάθλους, εξάλλου, αυτούς δηλαδή που αγαπούν πραγματικά τα αθλήματα, τι θα κάνουμε; Όμηροι κι αυτοί μιας μαφίας που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού;...

Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί τής οπαδικής βίας, ποιοι δηλητηριάζουν συνειδήσεις με την πένα ή το μικρόφωνό τους και ποιοι είναι οι φυσικοί αυτουργοί. Δεν είμαστε δα καμιά μεγάλη χώρα κι ο πληθυσμός της έτσι κι αλλιώς μειώνεται... 

Όπως, όμως, συμβαίνει και στις υπόλοιπες δυτικές δημοκρατίες οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι οι πολιτικές τους ελίτ εργάζονται γι' αυτούς κι όχι για τους χορηγούς τους. Κι αυτό είναι τρομακτικό όχι γιατί πιστεύω στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία, αλλά γιατί αυτό που ακολουθεί δεν θα είναι η άμεση δημοκρατία αλλά η δικτατορία τής ακροδεξιάς... 

 

Ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία...

Πίσω από τη μαζική φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή υπάρχει μια πικρή αλήθεια. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε σήμερα Ελλάδα ύστερα από μία οκταετία σκληρής λιτότητας που όμοιά της δεν έζησε κανένα δυτικό κράτος από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Οι Έλληνες επέζησαν χάρη στο " παράνομο ή μη δηλωμένο λίπος" που είχαν αποθηκεύσει τα προηγούμενα χρόνια. Κι αρκετοί ανάμεσά μας χάρη σε αυτό επιβιώνουν και σήμερα...

Άρα, ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία. Τι άλλο από υποκριτικό είναι, άλλωστε, να στήνεις μια ολόκληρη προβοκάτσια λίγες ημέρες πριν τις εκλογές τού Μαΐου με αφορμή μια τοποθέτηση Κατρούγκαλου, προκειμένου να αναθερμάνεις τον κοινωνικό αυτοματισμό για τη δήθεν αναξιοπιστία τού ΣΥΡΙΖΑ και τώρα εσύ να εφαρμόζεις κάτι πολύ χειρότερο από την προοδευτική φορολόγηση; Και πόσο πιο υποκριτικό είναι να δηλώνεις στη Βουλή, ξέροντας ότι θα παίξουν αυτό ακριβώς το απόσπασμα τα κυρίαρχα μίντια, πως τηρείς τις προεκλογικές σου δεσμεύσεις όταν δεν είχες πει κουβέντα για τεκμαρτό εισόδημα; Και πόσο ακόμα πιο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον μαχητή κατά τής φοροδιαφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών όταν το 2019 τους έλεγες πως θα γκρέμιζες όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όπως κι έπραξες εξάλλου στη συνέχεια;...

Πηγή κάθε αδικίας και, κατά συνέπεια, και της φοροδιαφυγής είναι η άνιση κατανομή τού πλούτου. Μπορεί να επιδιώκαμε να μην πληρώνουμε φόρους ακόμα κι αν βλέπαμε τους πλούσιους να τους πληρώνουν. Δεν θα το δικαιολογούσαμε, ωστόσο, στον εαυτό μας να κλέβουμε το κράτος αν το κράτος δεν έκλεινε το μάτι στην ελίτ. 

Κι αν δεν το δικαιολογούσαμε στον εαυτό μας θα ήμασταν πιο πρόθυμοι να εντασσόταν η φορολογική εκπαίδευση στα σχολεία. Τώρα απλώς αισθανόμαστε πως φοροδιαφεύγουμε για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε μια άδικη κοινωνία. Κι αυτή είναι η αλήθεια των πολλών... 

  

  

Η αγανάκτηση αιτιολογείται, δεν δικαιολογείται όμως πάντα...

Τα πάντα έχουν μια εξήγηση, ακόμα κι όταν αυτή η εξήγηση δεν μας αρέσει ή δεν έχει γίνει άμεσα αντιληπτή από την ανθρώπινη νόηση. Όλα αιτιολογούνται, αλίμονο όμως, δεν δικαιολογούνται τα πάντα... 

Μπορεί κάποιος, για παράδειγμα, να γίνει ρατσιστής γιατί ένας αλλοδαπός του έκλεψε το σπίτι ή του σκότωσε το παιδί. Αν από αυτό, όμως, το περιστατικό περάσουμε στο "όλοι οι αλλοδαποί κλέβουν και δολοφονούν" έχουμε κάνει ένα άλμα λογικής που δεν περιποιεί τιμή στη λογική μας...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα δεν δικαιολογούνται τα πογκρόμ "αγανακτισμένων" ακροδεξιών στον Έβρο. Αν αποδεχθούμε ως κοινωνία το νόμο τής άγριας Δύσης, την αυτοδικία, την εκδίκηση ή τη συλλογική φυλετική ευθύνη τότε έχουμε παραδοθεί άνευ όρων στο φασισμό κι έχουμε δικαιώσει τον Χίτλερ. Κι αν αυτό μας ακούγεται λίγο κουλτουριάρικο, αναρωτιέμαι πόσο θα το ευχαριστιόμασταν αν κάποιος Γερμανός, για παράδειγμα, στο Ντίσελντορφ άρχιζε να σκοτώνει Έλληνες γιατί ένας Έλληνας του είχε κλέψει το σπίτι...

Με λίγα λόγια, η μισαλλοδοξία, πέρα από το ότι κονιορτοποιεί τη λογική κι αποκτηνώνει στηριζόμενη σε χυδαία ψέματα και μισές αλήθειες, είναι κι αντιπαραγωγική. Αν οι περισσότεροι εξετάσουμε το γενεαλογικό μας δέντρο δύσκολα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε 100% από κάπου. 

Ούτε μπορούμε την ίδια στιγμή να ορκιζόμαστε στην ελεύθερη αγορά και να στιγματίζουμε την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων. Σε όλα πρέπει να υπάρχουν όρια και ούτε μπορούν οι μουστάρδες ή τα μερίσματα να έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ανθρώπους... 

 
 

Θα τη σώσουμε τη Θράκη πατριώτες ή στις επόμενες εκλογές;...

Οι μουσουλμάνοι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ πούλησαν τη Θράκη στην Τουρκία ή όχι ακόμα; Μήπως η πατριωτική ακροδεξιά που κυβερνά τον τόπο θα έπρεπε να το αποτρέψει, δίνοντας τη γενναία μάχη που έδωσε προεκλογικώς για τα ιερά και τα όσια; Ή, μήπως, αυτή η "γενναία προεκλογική μάχη" δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια τού πόπολου; Από την ίδια στάχτη, μάλιστα, που κάνει τους αθηναίους να πιστεύουν ότι στη Θεσσαλονίκη έχει μετρό, τους θεσσαλονικείς πως στο Ελληνικό έχουν γίνει έργα κι όλους τους Έλληνες πως το '19- '23 τα εισοδήματά τους αυξήθηκαν περισσότερο από το '15- '19;...

Ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πάρει αποφάσεις για τη νέα φυσιογνωμία τού κόμματος. Πρέπει, όμως, να αναλάβει και πρωτοβουλία συνεννόησης με τους καναλάρχες ώστε την επόμενη τετραετία η επικοινωνιακή μάχη να δοθεί επί ίσοις όροις. Προφανώς αυτό εμπεριέχει και συμβιβασμούς. 

Δεν είναι, ωστόσο, οι μοναδικοί που θα κληθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο αυτήν τη φορά οι συμβιβασμοί να γίνουν στο φως τής ημέρας ούτως ώστε να μην έχουμε τους εκβιασμούς τής προηγούμενης φοράς που έφτασαν ως το ειδικό δικαστήριο...

Όπως κι αν έχει, ούτε η κυβέρνηση θα κατεβάσει τα μολύβια περιμένοντας τις διεργασίες στο ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρωθούν ούτε οι υπόλοιποι αντίπαλοί του θα σταματήσουν να τον πυροβολούν. Συνεπώς, είναι πολυτέλεια για την Κουμουνδούρου η μόνη αντιπολίτευση που ασκεί αυτές τις ημέρες να είναι για το πού θα κάθονται οι Σπαρτιάτες στη Βουλή. Πρέπει όσοι θέλουν να ηγηθούν της νέας προσπάθειας να βγουν τώρα μπροστά και να μας κοινωνήσουν τις ιδεολογικές και στρατηγικές τους πλατφόρμες ώστε τα μέλη και οι φίλοι- είναι σημαντικό να ανοίξει η διαδικασία και σε όσους δεν είναι ή δεν θέλουν να γίνουν μέλη- να αποφασίσουν, έστω σε σύντομο χρονικό διάστημα, επί απτών πραγμάτων κι όχι επί θεωριών...

 

Οι κοινοί θνητοί, ο Ντογιάκος, ο θεός και πάνω από όλους ο Μητσοτάκης...

Μόνο οι Βούλγαροι έχουν μικρότερη αγοραστική ικανότητα με βάση τους μισθούς τους από τους Έλληνες. Κι αυτοί έχουν ανοδική τάση, ενώ εμείς καθοδική. Συνεπώς, δεν χρειάζεται να αναφερθώ στις απλήρωτες υπερωρίες, στην κατάργηση ουσιαστικώς των ελέγχων στους χώρους εργασίας ή στο ότι είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στην αισχροκέρδεια προκειμένου να στηλιτεύσω την τετραετία Μητσοτάκη (και) για τα εργασιακά. Όταν οι Ρουμάνοι ή οι Σλοβάκοι μπορούν να κάνουν περισσότερα με τα χρήματα που λαμβάνουν τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων;...

Την ίδια ώρα, εξακολουθούμε να είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στην ανεργία των νέων, οι οποίοι για κάποιο "περίεργο" λόγο δεν δέχονται να εργαστούν ως είλωτες την τουριστική σεζόν για να μπορούν κάποιοι να κονομάνε και, μάλιστα, αφορολόγητα. Τους το είχε υποσχεθεί, άλλωστε, ο Κ. Μητσοτάκης το 2019 πως θα γκρεμίσει οποιοδήποτε έλεγχο τους γινόταν. Αν μη τι άλλο, αποδείχθηκε κάθε λέξη τού νεοφιλελευθερισμού του, όπως πιστοποιεί κι ο viral εργοδότης με το λαμπραντόρ του, τον υπουργό Αναπτύξεως...

Ο Ισ. Ντογιάκος, ο οποίος δεν έχει αφήσει άλλο ακροδεξιό κόμμα πλην ΝΔ να κατεβεί στις εκλογές, υποστήριξε πως οι δικαστικοί, δηλαδή ο ίδιος, βρίσκονται ανάμεσα στον θεό και στους ανθρώπους. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν νομίζω πως είναι τόσο "μετριοπαθής". Μάλλον τοποθετεί τον εαυτό του στο ρόλο τού θεού ή, έστω, του Ντ. Τραμπ, παρουσιάζοντας τα μεγαλύτερα ψέματα σαν τις μεγαλύτερες αλήθειες. Όπως ότι η ΝΔ είναι με την Πρωτομαγιά. Είναι τόσο πολύ μάλιστα που το εκστόμισε από την Κηφισιά, γνωστό προπύργιο της εργατικής τάξης. Αλήθεια, πρέπει να γράψω κι άλλα;...