Αγγαρεία κάνει κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω...

Οι βουλευτικές εκλογές αργούν ακόμα, επομένως όλοι μπορούν να διατηρούν το δικαίωμά τους στην ελπίδα. Ανάμεσά τους κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος ωστόσο φαίνεται πως έχει κάνει μία πολύ μεγάλη τρύπα στο νερό. 

Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη αλλά αυτά συμβαίνουν όταν ακούς μόνο τους τσανακογλείφτες σου. Τι έχει συμβεί ακριβώς; Άφησε το ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξει το ΣΥΡΙΖΑ 2. Με τα ίδια υλικά, τους ίδιους ανθρώπους και, το χειρότερο, τις ίδιες νοοτροπίες...

Το rebranding ήταν ναρκοθετημένο από την αρχή. Ο Αλέξης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2023 γιατί υπέστη τη μεγαλύτερη συντριβή αντιπολίτευσης στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Δεν ήταν απλώς μία στρατηγική ήττα, ήταν και μια βροντώδης λαϊκή αποδοκιμασία σε βάρος του. 

Τότε πολλοί την θεωρήσαμε άδικη, τα όσα έπραξε ωστόσο από το παρασκήνιο στη συνέχεια μέσω τρίτων- δεν του αρέσει να λερώνει τα δικά του πατουσάκια στη λάσπη- μας οδήγησαν στην ιστορική αναθεώρηση του προσώπου και των πεπραγμένων του. Όπως κι αν έχει, παραιτήθηκε γιατί είχε αφήσει ένα μεγάλο κενό, το γιγάντωσε με την απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα προσελκύει μόνο μέρος των ψηφοφόρων του προ τριετίας κι από στελέχη σχεδόν αποκλειστικώς παλαιοσυριζαίους...

Ο Αλέξης αδυνατεί να εισπράξει από το κέντρο και τη δεξιά. Ικετεύει το λαό για δεύτερη ευκαιρία, μολονότι στην πραγματικότητα είναι η τρίτη, λες κι ο λαός δεν θα πρέπει να κοιτάξει τα συμφέροντά του αλλά να δίνει τη δυνατότητα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να μαθαίνει στις πλάτες του. Κι εκείνος καταλαβαίνει πλέον ότι θα βρει σε τοίχο κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω. Τι σχέση έχει ο σημερινός φθαρμένος Τσίπρας που μοιάζει να κάνει αγγαρεία για χάρη των χορηγών του με τον Τσίπρα της εποχής που βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας; Την ξέρετε την απάντηση. Την ξέρουν ακόμα κι εκείνοι που επιλέγουν την εθελοτυφλία για χάρη τού αφηγήματος πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, προς τέρψη ενός βλαχομπαρόκ μεσσιανισμού α λα γκρέκα... 

 

  

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, ας ψηφίσω κέντρο...

Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...

Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων; 

Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...

 

Είμαι κεντρώος, αν έτσι θέλετε...

Οι περιορισμοί σε αλλοδαπούς για την είσοδο στη χώρα, οι αμυντικοί εξοπλισμοί, η αποδοχή από την πολιτεία τέλεσης θρησκευτικών γάμων είναι αριστερές η δεξιές πολιτικές; Παρομοίως, η δίκαιη κλιμακωτή φορολόγηση ή η δήμευση, με ένα νόμο κι ένα άρθρο, του μεγαλύτερου ποσοστού τής περιουσίας των πλουσιότερων Ελλήνων είναι αριστερή πολιτική; Η σταδιακή μετάβαση στις ΑΠΕ ή η βίαιη απολιγνιτοποίηση για χάρη τού περιβάλλοντος συνιστούν αριστερή πρακτική;...

Γιατί θέτω όλα αυτά τα ρητορικά ερωτήματα; Απλούστατα, για να διατυπώσω το επιχείρημα πως σε ιδεολογικά ζητήματα με πρακτικές συνέπειες οι απαντήσεις δεν είναι πάντοτε άσπρο ή μαύρο και η στάση καθενός μας εξαρτάται πολλές φορές από το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Όταν, για παράδειγμα, έχεις εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο χωρίς να σκίσεις το προηγούμενο ημέρα μεσημέρι δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς μπορείς να βγάζεις φλύκταινες όταν ακούς για εκλαϊκευμένο κέντρο. 

Όταν, από την άλλη, αποδέχεσαι με τον τρόπο που πολιτεύεσαι να συμβαίνουν Τέμπη και Πύλος αδυνατώ επίσης να μην σε αποκαλέσω ακραίο κέντρο. Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε κυρίως όσα πράττουμε και πολύ λιγότερο οι πομφόλυγές μας...

Δεν υπάρχουν πολιτικές χωρίς ιδεολογικό πρόσημο. Το ίδιο και οι σταθμίσεις που κάνουμε όλοι μας στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή και ιδίως οι αποφάσεις και οι πράξεις μας είναι ταυτοτικές. Η πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αλληλεγγύη, στη συλλογικότητα και στην άμεση δημοκρατία σαφώς κι έχει αριστερό πρόσημο. 

Το να ισχυρίζεται, ωστόσο, ένας πολιτικός πως μπορεί να τις υλοποιήσει την επόμενη ημέρα, σχηματικώς μιλώντας, είναι ουτοπικό κι αυτό έχει αποδειχθεί αρκετές φορές σε αυτήν τη χώρα, ακόμα κι όταν υπήρχαν οι καλύτερες των προθέσεων. Αν, συνεπώς, αριστερός δεν είναι ο οραματιστής αλλά ο δημαγωγός, όχι ο αποτελεσματικός αλλά ο βολονταριστής, ούτε ο συνεπής αλλά ο υποκριτής παρακαλώ προσμετρήστε με στους κεντρώους...   

 

Φονιάδες τής Αριστεράς όσοι την θέλουν μικρή πλην έντιμη...

Η τελευταία τάση στο αριστερόμετρο απαιτεί να φωνάζεις "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" όταν πλησιάζεις στην πρεσβεία των ΗΠΑ κατά την πορεία τού Πολυτεχνείου αλλιώς δεν δικαιούσαι να αυτοαποκαλείσαι Αριστερός. Τουλάχιστον αυτό είναι το θεώρημα των εκπροσώπων τής αριστερής επαναστατίλας, που επιτέθηκαν και με μπουκάλια στο μπλοκ τού ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύοντας ότι ο εξτρεμισμός, αριστερός ή δεξιός, αξιοποιεί τη λούμπεν βία με τον ίδιο τρόπο. Την ώρα που ο δεξιός αυταρχισμός κυβερνά αυτήν τη χώρα κάποιοι έχουν μείνει κολλημένοι στο 2015, ανίκανοι και τώρα να αντιληφθούν την αυτοπαγίδευσή τους σε μια ρητορική που τους εξαφάνισε σχεδόν από τον πολιτικό χάρτη στις τελευταίες εκλογές...

Ο Γ. Βλάχος μιλούσε την εποχή τής εδαφικής επέκτασης της χώρας, πριν έναν αιώνα, για την ανάγκη μιας μικρής πλην έντιμης Ελλάδος. Αυτή τη μίζερη οπτική διατηρούν σήμερα και οι θιασώτες τής μικρής πλην έντιμης Αριστεράς, είτε είναι εκτός είτε εντός ΣΥΡΙΖΑ. Με βάση τη δική τους θεώρηση των πραγμάτων υπάρχει η πολυτέλεια με μια κυβέρνηση που συνδυάζει νεοφιλελευθερισμό κι ακροδεξιά να συζητάμε αν πρέπει ή όχι ο μεγαλύτερος εκφραστής τού προοδευτικού χώρου να ανοίξει ή όχι σε όλους όσοι επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτόν, ανεξαρτήτως πολιτικών ή κομματικών καταβολών...

Οι υπερασπιστές τής ιδεολογικής καθαρότητας μπορούν να ανοίξουν ένα μαγαζί όπως το Άγιο Όρος στο οποίο, μακριά από τους πειρασμούς τής πραγματικότητας, θα μπορούν να μονάζουν όσοι θεωρούν πως η παρέκκλιση έστω και κατά ένα κόμμα από τη μαρξιστική διδαχή αποτελεί προπατορικό αμάρτημα. Ας αφήσουν, όμως, τους υπόλοιπους και, κυρίως, τον Αλέξη Τσίπρα να αγκαλιάσει τους πάντες- Αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους- που έχουν καθαρό ποινικό μητρώο δίχως να τους περνά από βασανιστήρια για να το αν επιθυμούν να εξυπηρετήσουν προσωπικές τους ή άλλου είδους σκοπιμότητες...

Ο κίνδυνος της πασοκοποίησης ελλοχεύει μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ περιοριστεί σε ένα κονκλάβιο κομματικών καρεκλοκένταυρων, σε ένα κλειστό σύστημα εξουσίας αποξενωμένο από τη λαϊκή βάση, η οποία πρέπει να έχει δικαίωμα λόγου και συναπόφασης. Έτσι κι αλλιώς ο ΣΥΡΙΖΑ και τώρα αρχηγοκεντρικός είναι- ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί την αναφορά των περισσότερων από τους ψηφοφόρους του- μόνο όμως μέσα από την από τα κάτω ανασυγκρότησή του θα μπορέσει να μετατραπεί σε ένα πραγματικό συλλογικό κίνημα ανατροπής όσων δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να ανατρέψει στην πρώτη κυβερνητική του θητεία...

Είναι οι Έλληνες ρατσιστές;...

"Είναι οι Έλληνες ρατσιστές"; Αυτό καθεαυτό το ερώτημα είναι ρατσιστικό, από όποια άποψη κι αν το δει κανείς. Γιατί οι Έλληνες να είναι ρατσιστές κι όχι κάποιος άλλος λαός; Ή γιατί οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές όταν είναι κι άλλοι λαοί;...

Θα πρέπει να βρούμε κάποιον άγιο, αν θέλουμε να βρούμε άνθρωπο που να μην έχει εκδηλώσει ποτέ ρατσιστικές τάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Είμαστε ρατσιστές, για παράδειγμα, όταν αλλάζουμε θέση στην πετσέτα μας στην παραλία όταν κάθεται δίπλα μας ένας μαύρος, αλλά αν ο ίδιος μαύρος σκοράρει καλάθια για την αγαπημένη μας ομάδα γινόμαστε πολυπολιτισμικοί.  Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κρύβουμε την αρρώστια μας, αλλά να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε, αναγνωρίζοντάς την και στον εαυτό μας κι όχι μόνο στους άλλους...

Κανείς μας δεν γεννιέται μισαλλόδοξος. Είναι ο φόβος που πατά πάνω στη μεμονωμένη εμπειρία, στους θεσμούς που γεννούν γκέτο κι εχθρούς και στα μίντια που αλαλάζουν αντί να ενημερώνουν το περιδεές πόπολο. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε σε ορισμένες περιοχές στο κέντρο τής Αθήνας γιατί πράγματι εκεί γίνονται περισσότερες ληστείες από άλλες. Γίνονται, όμως, κάθε δευτερόλεπτο του 24ωρου και μόνο από ξένους; Όταν συμμορίες αλλοδαπών πλακώνονται στο κέντρο τής Αθήνας είναι το προπατορικό αμάρτημα, όταν Έλληνες οπαδοί διαφορετικών ομάδων σκοτώνονται για τη μπάλα είναι απλώς "τα παιδιά τα ατίθασα"...

Όποιος κοιτάξει με ψυχραιμία τα στατιστικά στοιχεία θα διαπιστώσει ότι οι Πακιστανοί, οι Σύριοι ή οποιοιδήποτε άλλοι αλλοεθνείς εμπλέκονται σε εγκληματικές ενέργειες είναι απείρως λιγότεροι από το σύνολο αυτών των πληθυσμών που διαβιούν στην Ελλάδα. Υπενθυμίζω, άλλωστε, σε όσους έχουν κοντή μνήμη ότι τα ίδια που λέμε σήμερα για τους Άραβες τα λέγαμε τη δεκαετία τού ΄90 για τους Αλβανούς, τους οποίους πλέον ακόμα και οι ακροδεξιοί αφήνουν στην άκρη όταν εκστομίζουν τα ιδεοληπτικά τους εμέσματα...

Ναι, η χώρα μας δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλους τους απόκληρους της οικουμένης, αλίμονο όμως αν μισούμε όσους έχουν έρθει στα μέρη μας από απελπισία γιατί οι πατρίδες τους έχουν καταντήσει τόποι μαρτυρίου και τους θεωρούμε συλλήβδην όργανα του ISIS. Σε αυτήν την περίπτωση η ασθένειά μας βρίσκεται σε πολύ προχωρημένη κατάσταση...

 

Ο φόβος φυλάει τα έρμαια των μαφιόζων...

Βασικό μάθημα δημοσιογραφίας: η δολοφονία τού ποινικολόγου Μ. Ζαφειρόπουλου είναι είδηση για τον απλούστατο λόγο ότι δεν δολοφονείται κάθε ημέρα στο κέντρο τής Αθήνας ένας δικηγόρος, άρα δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Ούτε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που φονεύτηκε κάποιος δικηγόρος στην πρωτεύουσα, στη συμπρωτεύουσα ή οπουδήποτε αλλού...

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως είτε κάνουμε την τρίχα τριχιά από μια φυσική μας προδιάθεση στην υπερβολή είτε κάποιοι προσδοκούν μικροκομματικά ή επιχειρηματικά οφέλη όταν διασπείρουν το φόβο με την ίδια ευκολία που το κάνουν και για τα ψέματα. Η ειρωνεία είναι, μάλιστα, ότι αρκετοί από εκείνους που έχουν επενδύσει πάνω στην τρομοκράτηση του πληθυσμού είναι οι ίδιοι που κάνουν τη ζωή μας πιο ανασφαλή χρησιμοποιώντας μεθόδους αποσιώπησης των αμαρτημάτων τους που παραπέμπουν σε μαφιόζικες οργανώσεις...

Αρκεί να κάνει ο καθένας μας ένα "flashback" στη ζωή του και να στοχαστεί πόσες φορές έχει πέσει θύμα σωματικής επίθεσης, ληστείας ή κλοπής για να αντιληφθεί πόσο μάταιο είναι να αυτοπεριορίζεται λόγω ενός επιβαλλόμενου διά της προπαγάνδας αρνητικού συναισθήματος. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι κανένας μας δεν πέφτει θύμα εγκληματικής ενέργειας, τουλάχιστον στις πιο βίαιες εκφράσεις της, κάθε ημέρα, εβδομάδα, μήνα ή χρόνο...

Ναι, να λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης- να κλειδώνουμε, για παράδειγμα, το σπίτι ή το αμάξι μας-, αλλά όταν δεν υπάρχουν κάποιες άλλες ενδείξεις ή δεν είμαστε διασημότητες ποιος ο λόγος να κάνουμε τον τρόμο κτήμα μας αντί να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή; Οι μόνοι που κερδίζουν δεν είναι άλλοι από τους επαγγελματίες τής ασφάλειας κι εκείνους που συνδέουν την πολιτική τους επιβίωση με το ψοφοδεές λούμπεν προλεταριάτο...

Φυσικά και η πολιτεία οφείλει να παρέχει στους πολίτες μια στοιχειώδη αίσθηση ασφάλειας. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είμαι αντίθετος, για παράδειγμα, στις συχνές περιπολίες τής ομάδας "ΔΙΑΣ" ή των αστυνομικών τής γειτονιάς. Από αυτό, ωστόσο, μέχρι να χτίζουμε τη ζωή μας γύρω από συστήματα ασφαλείας, συναγερμούς, οπλοφορία και την ουρά στα σκέλια η απόσταση είναι χαώδης...

Για να μην ανησυχούν, επομένως, κυρίως ο πρόεδρος και οι βουλευτές τής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κολομβία δεν θα γίνουμε γιατί μία φορά στα δέκα χρόνια σκοτώνεται ένας δικηγόρος, αλλά γιατί οι ίδιοι λειτουργούν ως γραφεία Τύπου και μεσάζοντες σκοτεινών επιχειρηματικών συμφερόντων με ύποπτες συναλλαγές κι ακόμα πιο ύποπτες επιδιώξεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να φοβίζουν τον κάθε μικροαστό και να επιβιώνουν στην πλάτη του...



 

Ο λαός συγχωρεί τους ψεύτες Αλέξη μόνο όταν είναι bigger than life προσωπικότητες...

Οι "σεμνοί" και "μετρημένοι" θα σου πουν πως το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι αμάρτημα, δείγμα αλαζονείας κι απροσμέτρητου εγωισμού. Κι όμως, μακάρι οι άνθρωποι να αγαπούσαν τον εαυτό τους τόσο πολύ όσο ζηλεύουν τους εαυτούς των άλλων αφού θα είχε χυθεί πολύ λιγότερο αίμα σε αυτόν τον πλανήτη. Μακάρι, για παράδειγμα, ο Αλέξης Σαμαράς να αγαπούσε τον εαυτό του τόσο πολύ όσο τον Ανδρέα Παπανδρέου, αφού θα είχε αποφύγει πολλά από τα λάθη τού αρκούντως πάντως πιο χαρισματικού από τον ίδιο ιδρυτή τού ΠΑΣΟΚ...

Και γιατί δεν θέλω να μένουν αναπάντητα ερωτήματα να απαντήσω στον Αλέξη πως ναι, ο Ανδρέας ήταν ψεύτης, μόνο που ο σημερινός πρωθυπουργός διαθέτει πολλά από τα ελαττώματα του μακαρίτη, αλλά ελάχιστα από τα προτερήματά του. Γι' αυτό και θα ήταν προτιμότερο να μην επιδιώκει τη σύγκριση με μεγαθήρια αν επιθυμεί η υστεροφημία του να απασχολήσει περισσότερους από όσους θα ασχολούνται στο μέλλον με το στενό πυρήνα τής πολιτικής και μόνο...

Τον Ιούνιο του 1989 ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάρρεε τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο: η οκταετία τής "Αλλαγής" ολοκληρωνόταν με το όνομα του εμβληματικού εκφραστή της να εμπλέκεται σε οικονομικά κι ερωτικά σκάνδαλα και τον ίδιο να αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ακόμα και τότε, ωστόσο, τον ψήφισε σχεδόν το 40% όσων πήγαν στις κάλπες, όχι απαραιτήτως γιατί πίστευε στην αθωότητά του αλλά γιατί στις "bigger than life" προσωπικότητες είμαστε στην κριτική μας πολύ πιο ελαστικοί από ό,τι στις μετριότητες...

Φανταστείτε, για παράδειγμα, να κατέβαινε υποψήφιος το 2004 ο αρχιερέας τής διαπλοκής- ούτε καν αυτό τόλμησε το ανθρωπάκι- με την κοινή γνώμη να γνώριζε τα σκάνδαλα του Άκ. Τσοχατζόπουλου και των στενών του συνεργατών, τον Κ. Σημίτη να έχει χωρίσει την επί δεκαετίες συμβία του για μια πληθωρική αεροσυνοδό και τον ίδιο να είναι βιολογικώς ημιθανής. Ούτε ο Θ. Τσουκάτος θα τον ψήφιζε...

Στον Αντώνη Τσίπρα δόθηκε η ιστορική ευκαιρία να υψωθεί πάνω από τις δυνατότητές του, να εκμεταλλευτεί τον αέρα στα πανιά του που του έδωσε η ιστορική συγκυρία και να μείνει στη συνείδηση του ελληνικού λαού ως ο διασώστης του. Τη σπατάλησε, ωστόσο, πολύ γρηγορότερα από όσο θα έπρεπε, συνθηκολόγησε πολύ πιο άτσαλα από όσο θα συνθηκολογούσε ποτέ ο Ανδρέας Παπανδρέου και δίνει το δικαίωμα στο ακροδεξιό, νεοφιλελεύθερο μόρφωμα της ΝΔ και στο ακραίο κέντρο να παριστάνουν τους δικαιωμένους λωποδύτες. Όπως κι αν έχει, ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε λιγότερα από όσα μπορούσε ενώ ο Αλέξης Σαμαράς τόσος ήταν τόσα έκανε, μαζί βεβαίως με όλους τους υπόλοιπους μνηστήρες τής σοσιαλδημοκρατίας που γοητεύονται από τη διαιώνιση των κοινωνικών αδικιών περισσότερο από όσο θα τολμούσαν να ομολογήσουν ποτέ στο πόπολο...

Ποτάμι, το Google Translate της ελίτ και του Βερολίνου...

Δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στον βουλευτή τού ΣΥΡΙΖΑ, Β. Διαμαντόπουλο. Ο χαρακτηρισμός του, όμως, "ακραίο κέντρο" για το Ποτάμι κι όχι μόνο είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους που έχουν ακουστεί το τελευταίο χρονικό διάστημα αφού αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα. Η περίπτωση του Γρ. Ψαριανού, ο πολιτικός λόγος τού οποίου είναι ένα μείγμα υποτέλειας, τηλεοπτικού trash και χυδαιότητας, δεν είναι μεμονωμένη. Γι' αυτό κι έσπευσε να τον καλύψει το κόμμα του στη νέα αήθη επίθεσή του σε πολιτικό του αντίπαλο, αυτήν τη φορά εναντίον τής Θεανώς Φωτίου. Το εύρος, εξάλλου, του κουτσαβακισμού τού εν λόγω "κυρίου", ο οποίος όταν δεν μιλά με εμέσματα μυρίζει παλτό βουλευτίνων, αποκαλύπτεται και με το να παραφέρεται μόνο όταν έχει απέναντί του εύκολους στόχους. Θα τολμούσε, αλήθεια, να αποκαλέσει νεομνημονιακό σούργελο τον Γιάνη Βαρουφάκη αν καθόταν δίπλα του;...

Αυτό είναι, όμως, εν τέλει το Ποτάμι: ένα χιπστεροφασιστικό πολιτικό μόρφωμα το οποίο ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται από τους εθνικούς μας νταβατζήδες προκειμένου να αποτελέσει ανάχωμα στην επέλαση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τζάμπα όμως πάνε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τα λεφτά τού Γ. Μπόμπολα αφού παρόλο το χρήμα που έχει ρίξει και τη μιντιακή υποστήριξη που απολαμβάνει το κόμμα τού οποίου φέρεται να ηγείται ο Στ. Θεοδωράκης (ποιός να το πίστευε πριν μερικά χρόνια ότι ένας τόσο αυτάρεσκα αμόρφωτος θα ήταν επικεφαλής κοινοβουλευτικού σχηματισμού) το μόνο που έχει κατορθώσει είναι να λειτουργεί ως Google Translate των θέσεων τής ελίτ και του Βερολίνου...

Δυσκολεύομαι ακόμα να κατανοήσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρο και το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι κέντρο. Οι νεοφιλελεύθερες μνημονιακές οικονομικές πολιτικές, τις οποίες και τώρα ζητούν από την κυβέρνηση οι δανειστές να υπογράψει και τις οποίες τα δύο τελευταία κόμματα ασπάζονται έστω κι ως λύση ανάγκης, είναι μετριοπαθείς προτάσεις; Οι θέσεις τού Ποταμιού για τη μετανάστευση, οι οποίες είναι στην ουσία αμπαλαρισμένες χρυσαυγίτικες, μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τον πραγματικά φιλελεύθερο κόσμο; Η εθελοδουλία, ο ραγιαδισμός, το "να σε όλα" είναι κεντρώες επιλογές ή εξτρεμιστικές;...

Μην απορείτε, επομένως, για το ότι ζούμε μια περίοδο πολιτικής ηγεμονίας τής ριζοσπαστικής Αριστεράς απέναντι σε όλους τους ακραίους, είτε πρόκειται για νεοναζί είτε για σταλινικούς είτε για αριστεριστές κι αναρχικούς τής πλάκας είτε για κεντροαριστεροδεξιούς της φάπας. Ακόμα κι εκείνοι που διαφωνούν, για παράδειγμα, με τον τρόπο που διαπραγματεύονται ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης κατανοούν ότι υπάρχει ένας ιδεολογικός ιστός που συνδέει τα λόγια με τις πράξεις τους. Κάποιοι τις θεωρούν ιδεοληψίες, αλλά και πάλι είναι κάτι πολύ περισσότερο από τον ιδεολογικό αχταρμά των ποταμίσιων πασόκων, οι οποίοι αναζητούν στίγμα μέσα από την εξυπηρέτηση των διαχρονικών τους μαστροπών και γι' αυτό δεν το βρίσκουν...

Με αυτά και με άλλα αναρωτιέμαι πόσο χρήσιμη είναι για τον τόπο η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεροδεξιάς. Από τη μια είναι σαφώς προτιμότερο Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ να ζητήσουν συγγνώμη για το μνημονιακό τους παρελθόν και παρόν και να στραφούν περισσότερο προς την Αριστερά, έστω και για καιροσκοπικούς λόγους. Σε μια τέτοια περίπτωση σαφώς και θα προτιμούσα ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαζόταν μαζί τους παρά με τους ψεκασμένους ΑΝΕΛΛ. Από την άλλη, ωστόσο, η σοσιαλδημοκρατία, ακόμα κι όταν είναι γνήσια, έχει τα όριά της, τα οποία έχει θέσει η ίδια στον εαυτό της. Ενδεχομένως αυτά να είναι αρκετά σε πιο ομαλές περιόδους. Βρισκόμαστε, όμως, σε μια εποχή που η ρήξη με το κατεστημένο είναι προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για να μπορέσουν ο λαός και η πατρίδα να ορθοποδήσουν...

Ο σοσιαλδημοκράτης, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ευχαριστημένος και μόνο που είναι δυνατό πλέον τα παιδιά μεταναστών που έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα και δεν μιλούν άλλη γλώσσα να λαμβάνουν την ελληνική ιθαγένεια. Ο ριζοσπάστης Αριστερός, ωστόσο, βλέπει πως αυτό δεν φτάνει για να επιτευχθεί η ενσωμάτωση στην ελληνική κοινωνία τού πληθυσμού που έχει έρθει από άλλες γωνιές τού πλανήτη. Γι' αυτό και θα είναι τραγωδία για τον τόπο αν αυτοί που ανδρώθηκαν πολιτικώς με τις ιδέες τής ριζοσπαστικής, μαρξιστικής-λενινιστικής και ουχί σταλινικής Αριστεράς να λοξοδρομήσουν προς πιο συντηρητικές ατραπούς. Τώρα δεν έχουν μόνο το καρπούζι αλλά και το μαχαίρι για να κάνουν βαθιές τομές. Η Ιστορία δεν θα τους συγχωρήσει αν επιλέξουν ως τακτική την ακινησία...