Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Όλοι μαζί ξέρουμε ποιοι τα έφαγαν...

Είναι φανερό ότι ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία αντιγράφει τον Ανδρ. Παπανδρέου κι ως προς το σχέδιο επιστροφής του. Δεν θα σταθώ στη σύγκριση των δύο ανδρών, ας τους κρίνει η Ιστορία. 

Στέκομαι, ωστόσο, σε μια άλλη κεφαλαιώδη διαφορά. Όταν το 1993 ο Ανδρέας επέστρεψε στην εξουσία ήταν ηγέτης μιας παράταξης κι όχι απλώς ενός κόμματος. Το ΠΑΣΟΚ είχε γειωθεί για τα καλά στην κοινωνία κι αυτή του η γείωση, άλλωστε, στο συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση συνέδραμε τα μάλα ώστε ο πατήρ Μητσοτάκης να μην ολοκληρώσει καν τετραετία. Όσο χαρισματικός, δηλαδή, κι αν ήταν ο, έτσι κι αλλιώς ασθενής, αρχηγός δεν θα τα είχε καταφέρει αν δεν υπήρχε κι ένας δυνατός πολιτικός οργανισμός από πίσω του να τον υποστηρίζει...

Από την άλλη, ο συγγραφέας τής "ΠαραμΙθάκης" δεν έχει καν κόμμα και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει. Εδώ καλά καλά δεν μπορεί να συνεδριάσει το επιστημονικό του συμβούλιο χωρίς γκρίνιες, σκεφτείτε να πρέπει να βρει και στελέχη που να κάνουν το στοιχειώδες γκελ στην κοινωνία. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με μια κοινωνία που εξαγριώνεται ημέρα με την ημέρα, πως δεν θέλει να βλέπει μπροστά της κανέναν από αυτούς που κυβέρνησαν ή κυβερνούν...

Φυσικά κι αυτή η κοινωνία δεν είναι αμέτοχη ευθυνών. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να παριστάνουν πως οι κομπίνες με τις επιδοτήσεις ξεκίνησαν το 2019 ή θα τελειώσουν μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αν δεν τα φάγαμε όλοι μαζί σίγουρα ξέρουμε περισσότερα για το ποιοι τα έφαγαν αλλά ντρεπόμαστε να το μαρτυρήσουμε. Είμαστε μια κοινωνία συνενοχής κι όχι αθώων, προσφέροντας εμμέσως το καλύτερο άλλοθι για τους "νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας". Κι αυτοί φυσικά το εκμεταλλεύονται απολύτως...

 

Η νέα μεταπολίτευση δεν αναζητά έναν λιγότερο διεφθαρμένο Μητσοτάκη...

Λίγοι αμφιβάλλουν και στο εσωτερικό τής ΝΔ πως το κόμμα θα πάει καλύτερα στις εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Δένδια. Όπως και λίγοι αμφισβητούν την εκτίμηση πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι τελειωμένος και πολύ δύσκολα θα τα καταφέρει να φτάσει μέχρι την άνοιξη του 2027, όταν και προγραμματίζει να στήσει κάλπες. Η δυσωδία που βγαίνει από τα έγκατα του νεοδημοκρατικού κυβερνητισμού, τα σκάνδαλα και τις εθνικές υποχωρήσεις θυμίζει πολύ τις τελευταίες ημέρες τής Πομπηίας, το 1989 για τον Ανδρ. Παπανδρέου και το 2004 για τον Κ. Σημίτη...

Λίγοι, επίσης, εκτιμούν πως ο Δένδιας δεν θα ήταν πιο έντιμος πρωθυπουργός από τον Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είναι άλλωστε όργανο της ολιγαρχίας αλλά κι ο ίδιος κομμάτι της που κάνει τις δικές του μπίζνες. Αυτό είναι, ωστόσο, το ζητούμενο; Να αντικατασταθεί κάποιος που αυτονομήθηκε από τους υπόλοιπους ολιγάρχες από κάποιον που είναι ο εκλεκτός τους; Τι θα αλλάξει προς το προοδευτικότερο και δικαιότερο σε αυτήν τη χώρα από μια συστημική εναλλαγή που ίσως να είναι λιγότερο διεφθαρμένη αλλά σε καμία περίπτωση επαναστατική;...

Η Ελλάδα βρίσκεται λίγο πριν μια νέα μεταπολίτευση, η οποία εύχομαι να φτάσει χωρίς να έχει προηγηθεί μια κυπριακή ή άλλη εθνική τραγωδία, όπως συνέβη το 1974. Σε αυτή τη νέα εποχή, συνεπώς, δυσκολεύομαι να βρω θέση για τα κόμματα της προηγούμενης. Προφανώς και θα υπάρχει ένας κεντροδεξιός κι ένας κεντροαριστερός πόλος αλλά ιδίως στην εποχή τής παρακμής των ιδεολογικών πρακτικών είναι κυρίως τα πρόσωπα που θα μπορέσουν είτε να εγγυηθούν το μέλλον είτε να το διακινδυνεύσουν... 

Φυσικά και κατά την προηγούμενη πεντηκονταετία βρήκαν και πρωταγωνιστική θέση πολιτικοί που είχαν σημαδέψει και την προδικτατορική περίοδο. Το κατάφεραν, ωστόσο, έχοντας στο οπλοστάσιό τους πειστικά νέα αφηγήματα και νέα πρόσωπα για να τα εφαρμόσουν. Σε καμία περίπτωση, πάντως, δεν το πέτυχαν κυκλοφορώντας απομνημονεύματα αγιοποίησης του πρότερου εαυτού τους που δεν τα πιστεύουν ούτε οι ίδιοι αλλιώς δεν θα τον μασκάρευαν... 

 

  

Ευχαριστούμε μεταπολίτευση κι αντίο...

Η Ελλάδα τα τελευταία 51 χρόνια- με τα σκαμπανεβάσματά της- ζει τη λιγότερο ταραχώδη περίοδο της ιστορίας της ως ενιαίου κράτους. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ήρεμα τα έτη από το 1974 μέχρι και σήμερα- ως και χρεοκοπία βιώσαμε-, αλλά και μόνο το ότι σήμερα κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση είναι δύο κόμματα που ιδρύθηκαν εκείνη τη χρονιά μαρτυρά πολλά για τη σταθερότητα της αποκαλούμενης μεταπολίτευσης. Είμαστε ευγνώμονες για το πολιτειακό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε μετά την πτώση τής χούντας των συνταγματαρχών αλλά έχει φτάσει η ώρα να το βάλουμε στο μουσείο. Έχει πολυκαιρίσει το πτώμα κι έχει αρχίσει να βρομάει πολύ άσχημα...

Είναι αλήθεια ότι το τέλος τής μεταπολίτευσης θα μπορούσε να είχε έρθει πριν μια δεκαετία, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση ένα τρίτο κόμμα, πέρα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων κι όχι γιατί ψήφισε κι εφάρμοσε μνημόνιο. Τη δεδομένη στιγμή δεν είχε άλλη επιλογή. 

Αποδείχθηκε, όμως, ανεπαρκής στο να περάσει από τη διαμαρτυρία στη συγκρότηση παράταξης, σε αντίθεση με τη μετάβαση που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. Στην Κουμουνδούρου αρκετοί πίστεψαν ότι η κοινωνική πλειοψηφία είχε ασπαστεί το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο κι όχι ότι αναζητούσε αποκούμπι απέναντι σε όσους είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη της...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε πιστέψει ότι οι περισσότεροι Έλληνες έγιναν ριζοσπάστες Αριστεροί και πολύ καλά έκανε. Ενώ, όμως, είχε αναγνωρίσει εγκαίρως το πρόβλημα δεν έδειξε ποτέ το θάρρος να το αντιμετωπίσει. 

Οδήγησε τη χώρα σε δημοψήφισμα για να διαχειριστεί τους τότε εσωκομματικούς του αντιπάλους αλλά υποτάχθηκε στους επόμενους στη σειρά με τις γνωστές συνέπειες. Είναι πολύ αργά, συνεπώς, για να ζητά δεύτερη ευκαιρία. Την είχε το 2019 και την πέταξε στα σκουπίδια. Πώς να μην ανήκει, λοιπόν, κι εκείνος στη φύρα τής μεταπολίτευσης που πρέπει να πεταχτεί για να πάμε παρακάτω;...  

 

Μόνο στα ροζ συννεφάκια μπορούν να βρουν βενζινάδικο...

Πολύ καλά έπραξε ο Σ. Φάμελλος και πρότεινε δύο νέους ανθρώπους για τις θέσεις των γραμματέων. Το ίδιο ισχύει και για τη σημαντική ανανέωση της Πολιτικής Γραμματείας. Ποιος πιστεύει, ωστόσο, ότι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μόνο η Ρ. Σβίγκου κι ο Γ. Βασιλειάδης και η λύση του είναι ο Στ. Καλπάκης και η Αν. Σαπουνά; Σίγουρα όχι όσοι αποχώρησαν από το κόμμα κι αυτό το Σαββατοκύριακο βλέποντας ό,τι φυσικά βλέπει κι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς κι ετοιμάζει δικό του κόμμα: πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κλινικά νεκρός...

Νομίζω πως έχω γράψει χιλιάδες φορές γιατί συμβαίνει αυτό και ποιοι είναι οι υπαίτιοι αυτής της πολιτικής τραγωδίας. Δεν έχει ξανασυμβεί, άλλωστε, κόμμα να αποφασίσει τη συλλογική αυτοκτονία του γιατί ο προηγούμενος πρόεδρος δεν θα είχε πολιτική καριέρα αν τα κατάφερνε ο διάδοχός του... 

Μπορεί να ήταν θολό το όνειρο αλλά ήταν αλήθεια το πάθος, όπως θα τραγουδούσε ο Δ. Σαββόπουλος, τουλάχιστον των εκατομμυρίων κάποια στιγμή ψηφοφόρων που εμπιστεύτηκαν το ΣΥΡΙΖΑ. Κι όλοι αυτοί, όλοι εμείς δεν μπορούμε να παραχαράσσουμε την ιστορία για να δικαιώνονται αυτοί που έριξαν τη χώρα στα βράχια. Ναι, ο Αλ. Τσίπρας αποδείχθηκε δημαγωγικό κακέκτυπο του Ανδρ. Παπανδρέου, δεν ήταν αυτός όμως που χρεοκόπησε τη χώρα ούτε αυτός που δεν την έβγαλε από τα μνημόνια ούτε εκείνος που δεν συναίνεσε στην επίλυση ενός εθνικού θέματος προκειμένου να κερδοσκοπήσει εκλογικά...

Τόσο, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ όσο κι ο Τσίπρας είναι πλέον οχήματα χωρίς καύσιμα και, κυρίως, δίχως σταθμούς ανεφοδιασμού. Είναι φανερό ότι δεν είναι σε θέση να προσελκύσουν νέα στελέχη και περιορίζονται στην ανακύκλωση λιγότερο ή περισσότερο φθαρμένων... 

Μπορεί, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου να κοροϊδεύουν τον κόσμο πως το Νοέμβριο ψήφισαν 70.000 για πρόεδρο και πριν μία εβδομάδα 20.000 για Κεντρική Επιτροπή αλλά τα γραφεία δεν είναι ούτε γεμάτα ούτε, πολλώ δε μάλλον, χαρούμενα. Είναι άδεια, αραχνιασμένα και βρομάνε τη γραφειοκρατίλα που πρόδωσε τους προοδευτικούς πολίτες, άφησε την Ελλάδα χωρίς αξιωματική αντιπολίτευση και προσέδωσε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη χαρακτηριστικά καθεστωτικής μονιμότητας...

  

Ντόναλντ, ιδού ο στρατός των υποτελών σου...

Θα όφειλε η προοδευτική αντιπολίτευση ενόψει της 51ης επετείου από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να πραγματοποιήσει μια σχετική συγκέντρωση, για να μην παραπονιέται κι ο Θ. Πλεύρης; Ναι, γιατί όχι, κι ας τα βρει δύσκολα στο σπίτι του ο βουλευτής τής ΝΔ με τον πατέρα του και διαχρονικό απολογητή τής χούντας... 

Μόνο που δεν είναι και πολύ αξιοπρεπές να ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να διοργανώσουν κάτι κι όχι εσύ ο ίδιος. Αν θέλουν, για παράδειγμα, η ΝΔ, η Ελληνική Λύση και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις να πραγματοποιηθεί μια οποιαδήποτε συγκέντρωση ας τη διοργανώσουν οι ίδιοι αντί να παραπονιούνται γιατί ο ελληνικός λαός βρίσκει πολλά στοιχεία ιστορικής ταύτισης με τον παλαιστινιακό...

Πριν μερικές δεκαετίες ο Π. Κανελλόπουλος, της "εθνικοφρόνου παρατάξεως", έδειχνε στον Βαν Φλιτ τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας μας λέγοντάς του "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ στην ουσία να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο. 

Ούτε όταν την έβγαλε προσωρινώς ο Καραμανλής από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ ούτε όταν ο Παπανδρέου υποσχόταν να μας απαλλάξει από όλες τις βάσεις τού θανάτου κι όχι από τις μισές. Αμερικανικό προτεκτοράτο, άλλωστε, παραμένει και η Ευρώπη, όπως περίτρανα απέδειξε το μήνυμα υποτέλειας Ρούτε στον Ντ. Τραμπ...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα μάλιστα που η Τουρκία παραμένει μέλος του; Όχι, θα ήταν αυτοκαταστροφικό. Όπως αυτοκαταστροφικό είναι, όμως, να αποδεχόμαστε τα πάντα και να μην διεκδικούμε τίποτα... 

Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν είχαν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την εποχή των μνημονίων, λες κι εμείς ήμασταν οι μόνοι διάβολοι και οι εταίροι μας αρσακειάδες; Στην εξωτερική πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν παίρνεις αυτό που δικαιούσαι αλλά αυτό που διεκδικείς, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η στρατηγική Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, αν αυτά που διεκδικείς αφορούν μόνο την οικογένειά σου κι όχι τη χώρα. Αν ισχύει, πάντως, κάτι τέτοιο η εσχάτη προδοσία λαμβάνει κι άλλες διαστάσεις, πέρα από την παρέμβαση στο έργο τής δικαιοσύνης...

 

Τους σταθερά οργισμένους να φοβούνται...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι αυτός που, κατά βάση, διαμορφώνει τη δημόσια ατζέντα. Το ότι σήμερα αντί για τη Γάζα, τα Τέμπη και τη φτωχοποίηση μιλάμε για την αξιολόγηση και τις απολύσεις στο Δημόσιο είναι δικό του επίτευγμα, του Στ. Γκρίνμπεργκ και της μιντιακής του υπεροπλίας. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, στις οποίες παραμένει κυρίαρχος. Δεν έχουμε, όμως, εκλογές ούτε σε μία εβδομάδα ούτε σε ένα μήνα κι όποιος προδικάζει τρίτη τετραετία και, μάλιστα, αυτοδύναμη καλύτερα να είναι πιο προσεκτικός στις εκτιμήσεις του γιατί ενδέχεται σοβαρά να πάει κουβά...

Μπορεί η κυβέρνηση να επικαλείται ως πλεονέκτημά της τη σταθερότητα, οι πολίτες ωστόσο μοιάζουν διατεθειμένοι να ψηφίσουν με βάση την οργή τους κι όχι την κυβερνησιμότητα της χώρας. Όπως κι αν έχει, δεν πρόκειται να ψηφίσουν ένα κόμμα το οποίο πέρα από έλλειμμα ηγεσίας και πολιτικού αφηγήματος θεωρείται από πολλούς ως η τσόντα που θα χρειαστεί η ΝΔ για να κυβερνήσει κι όχι ο αντίπαλος πόλος της. 

Το περί ου ο λόγος ΠΑΣΟΚ κρατιέται στη ζωή γιατί κυβέρνησε τη μισή μεταπολίτευση και κάποιοι νοσταλγικοί το συνδέουν ακόμα με τον Ανδρ. Παπανδρέου κι ένα ριζοσπαστισμό που είναι εδώ και πολύ καιρό νεκρός. Όσο για τους σημιτικούς, αυτοί έχουν μετακομίσει στη ΝΔ και δεν ξεκουνάνε αφού κάποιοι από αυτούς μάλιστα προετοιμάζονται για να διαδεχθούν τον Μητσοτάκη. Κοντολογίς, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης στον 21ο αιώνα...

Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να μην είναι καλός αλλά είναι τουλάχιστον καλύτερος από τους άλλους. Χάρη σε αυτή την πεποίθηση κυβερνά ήδη έξι χρόνια. Όχι, όμως, μόνο χάρη σε αυτή. 

Η χώρα θα είχε σήμερα αξιωματική αντιπολίτευση που θα έπαιζε πόντο πόντο τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, ωστόσο, επέλεξε να την διαλύσει γιατί δεν ήξερε τι να κάνει με τον ελεύθερο χρόνο του. Και μόνο γι' αυτό- πέρα από πολλά ακόμα βεβαίως- χρωστά μια μεγάλη συγγνώμη στους προοδευτικούς πολίτες... 

 

Ούτε κι άλλον Σημίτη ούτε κι άλλον Ανδρέα...

Ο λαϊκισμός εκφυλίζει την πολιτική σε ένα ανούσιο παιχνίδι εντυπώσεων ώστε το πόπολο να θαμπώνεται από τα λόγια κι όχι από τα έργα. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως θέλουμε να ακούμε ό,τι μας βολεύει κι όχι ό,τι μας στενοχωρεί ή μας ξεβολεύει. Γι' αυτό κι ο λαϊκισμός θα μας συντροφεύει μάλλον για πάντα, όπως οι φόροι κι ο θάνατος...

Από την άλλη, ωστόσο, ένα αόρατο νήμα συνδέει τον θατσερισμό, τον σημιτισμό και τον μητσοτακισμό κι αυτό σχετίζεται με το μίσος για το λαό. Αυτές οι σχολές πολιτικής πρακτικής έβαλαν στη βιτρίνα τους τον εκσυγχρονισμό και τις μεταρρυθμίσεις όταν στην ουσία πουλούσαν και πωλούν εξυπηρετήσεις στην ολιγαρχία. Πώς, επομένως, να μην εκφωνεί ο Κ. Μητσοτάκης τον επικήδειο Σημίτη; Και οι δυο τους θα δικαιούνταν, εξάλλου, να εκφωνούσαν τον επικήδειο της Θάτσερ...

Ο Κ. Σημίτης ως φυσικό πρόσωπο είναι πλέον νεκρός. Η πολιτική του σχολή, ωστόσο, είναι ολοζώντανη, εξακολουθεί να παράγει πρωθυπουργούς και υπουργούς που υπηρετούν τους λίγους σε βάρος των πολλών. Για να γυρίσουν, όμως, τα εκατομμύρια των Ελλήνων που έχουν φύγει στο εξωτερικό δεν χρειαζόμαστε ούτε έναν νέο Σημίτη ούτε έναν νέο Ανδρ. Παπανδρέου. 

Ο ελιτισμός κι ο λαϊκισμός συνεχίζουν να καταστρέφουν τη χώρα, η οποία έχει ανάγκη από μία μέση οδό. Όχι, όμως, της δήθεν μετριοπάθειας και της σοβαροφάνειας αλλά ριζοσπαστική, προς την κατεύθυνση της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια... 

 

Ας μην απαντήσουμε ξανά "πολύ χαμηλές" στο ερώτημα για τις προσδοκίες μας...

Το να είναι κάποιος αξιόπιστος, ιδίως όταν είναι πολιτικός, προφανώς και είναι προτέρημα. Οι πολίτες, άλλωστε, έχουν χορτάσει από λόγια που δεν γίνονται πράξεις. Όταν, ωστόσο, ένας πολιτικός χρησιμοποιεί το ουσιαστικό "αξιοπιστία" σε κάθε δεύτερη φράση του αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια και να αναρωτιέμαι γιατί το κάνει. Για να πείσει τους συνομιλητές του ή, πρώτα και κύρια, τον εαυτό του πως είναι κατάλληλος για ένα ρόλο ο οποίος του δόθηκε και δεν τον κέρδισε με το σπαθί του;...

Όταν δεν ιδρώνεις για να πετύχεις κάτι είναι λογικό να νιώθεις και μεγαλύτερη ανασφάλεια για το αν το αξίζεις. Ο Ν. Ανδρουλάκης έγινε αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι ο Σ. Φάμελλος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ από πραξικόπημα σε μπουζουξίδικο. Ο τελευταίος, μάλιστα, γνωρίζει ότι αν ο Αλ. Τσίπρας θελήσει να τοποθετήσει στο εναπομείναν κόμμα έναν γάιδαρο για πρόεδρο αυτός θα πάρει πολύ εύκολα τη θέση τού αδελφού τού τραγουδοποιού, ο οποίος μάλλον του ζητά την άδεια ακόμα και για να πάει στην τουαλέτα...

Την Ελλάδα έχουν κυβερνήσει χαρισματικοί ηγέτες, όπως ο Κων. Καραμανλής κι ο Ανδρ. Παπανδρέου. Την έχουν κυβερνήσει, ωστόσο, και θυρωροί τής διαπλοκής όπως ο Κ. Σημίτης κι ο Κυρ. Μητσοτάκης και, μάλιστα, επί χρόνια. Γιατί, συνεπώς, να μην την κυβερνήσουν κι ο Ανδρουλάκης κι ο Φάμελλος ή και οι δύο μαζί; 

Φυσικά και κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί, δεν έχω έρθει εξάλλου από το μέλλον για να σας το αποκλείσω. Αν, όμως, επαναληφθεί ο θρίαμβος της μετριότητας θα έχουμε απαντήσει ξανά "πολύ χαμηλές" στο ερώτημα "ποιες προσδοκίες έχουμε από τη ζωή μας"...

 

 

Θα τον είχε αφήσει στα χέρια της Αχτσιόγλου και θα είχε εξαϋλωθεί εδώ κι ένα χρόνο...

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν πράκτορας του Μητσοτάκη, των Αμερικανών ή των Αρειανών κι επιθυμούσε την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε κατεβεί πέρυσι υποψήφιος πρόεδρος. Θα είχε αφήσει το κόμμα στα χέρια τής Εφ. Αχτσιόγλου, του Ευκλ. Τσακαλώτου και των υπόλοιπων που κατάπιαν ένα ολόκληρο τρίτο μνημόνιο αλλά διύλισαν μισή ομιλία στο ΣΕΒ. 

Θα είχε καθίσει στα αβγά του και δεν θα γύριζε όλη τη χώρα για να περισώσει ένα κόμμα που είχε περάσει δύο διασπάσεις, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από εκείνους που τώρα έχουν το θράσος να θέτουν διλήμματα του τύπου "ΣΥΡΙΖΑ ή Κασσελάκης". Δεν θα είχε προτείνει, επίσης, μια σειρά καταστατικών αλλαγών ώστε ένας σταλινικός οργανισμός να μετατραπεί σε πραγματικό κόμμα τού 21ου αιώνα...

Αν η κριτική που είχε ασκηθεί στον Κασσελάκη μετά τις ευρωεκλογές ήταν καλόπιστη, μέσα στα όρια της λογικής και της ευπρέπειας ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα πάλευε πόντο με πόντο με τη ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Κι όπως κι αν έχει, αυτοί που ξεκίνησαν μια συζήτηση για συγκόλληση δυνάμεων, απορροφήσεις ή έστω συνεργασίες με κόμματα τα οποία έχουν ερμητικά κλειστές τις πόρτες τους είναι πιθανότερο να επιθυμούν την εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως κι εκείνοι στην Κουμουνδούρου που ονειρεύονταν αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ και μόλις τις προάλλες θριαμβολογούσαν για την 43η επέτειο της ανόδου τού Ανδρ. Παπανδρέου στην εξουσία...

Κοντολογίς, ακόμα κι αν η επιδίωξη Κασσελάκη είναι η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ, που μάλλον το αντίθετο έχει δείξει μέχρι τώρα, δεν είναι απαραίτητος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Την ίδια στιγμή που θα ανακοινώσει πως δεν τον ενδιαφέρει ένα κόμμα ξεπεσμένων γραφειοκρατών ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανέλθει στην εποχή Τσίπρα προ μνημονίων και φτωχοποίησης της συντριπτικής πλειονότητας του λαού. Στο 4%, δηλαδή, και με το ζόρι. Τότε ίσως και να μιλήσει ο Βούδας τού Σουνίου, αν και με τη σιωπή του μπροστά στον εξευτελισμό τής Αριστεράς και της δημοκρατίας τα έχει ήδη πει όλα...

 

   

Υπάρχει λόγος που δεν κυβέρνησε τη χώρα ο Λεωνίδας Κύρκος για δέκα χρόνια...

Ο Σ. Φάμελλος επί ένα χρόνο έκανε, χονδρικώς μιλώντας, δύο ομιλίες την εβδομάδα στην Ολομέλεια της Βουλής. Όταν παύθηκε από πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μάς ενημέρωσε πως διαφωνούσε με την πολιτική Κασσελάκη. 

Έχω κι έχουμε, συνεπώς, δικαίωμα να αναρωτιόμαστε: επί ένα χρόνο διάβαζε ως καλός ηθοποιός κείμενα που δεν τον εξέφραζαν ή έλεγε τις προσωπικές του απόψεις, εκτός πλαισίου συλλογικών αποφάσεων; Για να έχουμε όλοι μας το μέτρο τής υποκρισίας καθενός και του ποιοι αγωνίζονται για τις καρέκλες και ποιοι για τις ιδέες τους...

Έχετε αναλογιστεί γιατί ο Ανδρ. Παπανδρέου έκλεψε όλο το χαρτί τής Αριστεράς μολονότι στα πέτρινα χρόνια δεν βρισκόταν ούτε στις φυλακές ούτε στα ξερονήσια αλλά στις ΗΠΑ; Όχι μόνο γιατί ήταν λαοπλάνος, γιατί κι εκείνοι που παρουσίαζαν τη Σοβιετική Ένωση ως επί γης παράδεισο της εργατικής τάξης δεν ήταν κάτι καλύτερο. 

Ούτε γιατί ήταν εγνωσμένης αξίας πανεπιστημιακός καθηγητής και γιος πρωθυπουργού. Πήρε όλο το χαρτί γιατί διέθετε προσωπικότητα. Φυσικά στο όριο και πέρα από αυτό του ναρκισσισμού, αλλά δεν ξέρω κανέναν ηγέτη πουθενά στον κόσμο που να έχει αγαπηθεί από το λαό κι αυτό να έχει συμβεί γιατί είναι "ευπρεπής, πολιτισμένος και συναινετικός". Αλλιώς θα είχε κυβερνήσει τη χώρα ο Λεωνίδας Κύρκος για δέκα χρόνια...

Δεν γνωρίζω αν ο Κασσελάκης κυβερνήσει τη χώρα, εφόσον βεβαίως αποφύγει πρώτα την απέλαση από την Όλγα. Δεν έχω έρθει από το μέλλον. Οι υπόλοιποι συνδιεκδικητές, ωστόσο, της προεδρίας τού ΣΥΡΙΖΑ θα τον επιστρέψουν με μια σχετική βεβαιότητα στο 3%, ιδίως με τον τρόπο που διάλεξαν να δώσουν αυτή τη μάχη... 

Η  τεχνοκρατική επάρκεια αποκτιέται, το χάρισμα όμως να επικοινωνείς με το λαό είτε το έχεις είτε δεν το έχεις, ανεξαρτήτως αν μεγάλωσες στα σαλόνια ή στα αλώνια. Γι' αυτό και μην ποντάρετε όλα σας τα λεφτά στο ΠΑΣΟΚ, αφού κανείς από τους διεκδικητές τής δικής του προεδρίας δεν έχει την ικανότητα να ενθουσιάσει τα πλήθη. Υπάρχει, άλλωστε, κάτι πολύ χειρότερο από το να είσαι εγωπαθής. Να είσαι αδιάφορος...  

Αφού δεν μπορούν να τον καταστρέψουν παλεύουν να τον αυτοκαταστρέψουν...

Όταν το ΠΑΣΟΚ έλαβε 13,58% στις βουλευτικές εκλογές τού 1974 ο Ανδρ. Παπανδρέου σκεφτόταν να τα παρατήσει, να διαλύσει το κόμμα που ίδρυσε και να επιστρέψει στις ΗΠΑ. Αν το είχε κάνει η μεταπολιτευτική μας ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά. Καλύτερα ή χειρότερα κανείς μας δεν θα το μάθει. Έμεινε, όμως, γιατί είχε την ευφυΐα να καταλάβει ότι τα πολιτικά του τάλαντα σε συνδυασμό με τη μετριότητα των αντιπάλων του θα τον οδηγούσαν κάποια στιγμή στην πρωθυπουργία. Και τον οδήγησαν επτά χρόνια αργότερα...

Σε αντίθεση με τον Ανδρέα, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν σκέφτεται να γυρίσει στην Αμερική, να διαλύσει το ΣΥΡΙΖΑ ή να τον κάνει συνιστώσα σε ένα σχήμα που θα αποτελείται από τελειωμένους. Κατανοεί ότι αν κάποιος διαθέτει μια δυναμική εξουσίας είναι ο ίδιος κι όχι ο Ν. Ανδρουλάκης. Προφανώς και είναι υποχρεωμένος να μην κλείνει τα μάτια στο 15- 13 με το ΠΑΣΟΚ και δεν τα κλείνει, γι' αυτό και ήδη έστειλε χείρα συνεργασίας σε Βουλή κι Ευρωβουλή... 

Αλίμονο, όμως, αν ακούσει τους καλοθελητές που του ζητούν συντονιστικά όργανα ή νέους φορείς μαζί με τους απαξιωμένους προκειμένου να βρουν κι εκείνοι μια θέση στον ήλιο. Και δεν πρόκειται να τους ακούσει...

Οι αντιπολιτευόμενοι τον Κασσελάκη στο εσωτερικό τού ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν ότι δεν μπορούν να θέσουν ζήτημα ηγεσίας, όπως το κάνουν οι δελφίνοι στο ΠΑΣΟΚ, γιατί αν το κάνουν θα βρουν μόνο τις ψήφους τους. Κι αφού δεν μπορούν να τον καταστρέψουν επιλέγουν να τον σπρώξουν στην αυτοκαταστροφή, στο όνομα δήθεν της συγκρότησης προοδευτικού μετώπου... 

Όσο για το ενδεχόμενο να φύγουν από την Κουμουνδούρου; Ούτε που το συζητούν γιατί αναγνωρίζουν ότι ο αντίκτυπός τους στην κοινωνία δεν είναι μεγαλύτερος των αποστατών. Καλύτερα μέσα και να πριονίζουν παρά έξω και να αφανιστούν όπως οι δεινόσαυροι, το σκεπτικό τους. Όποιος, όμως, τρίβεται στη γκλίτσα του τσοπάνη κάποιες φορές την αισθάνεται στο κεφάλι του... 

 

 

Ο Μητσοτάκης έτρεχε πέντε χρόνια μόνος του, όχι πλέον...

Ο Ανδρ. Παπανδρέου έλεγε στους συνεργάτες του πως μοναδικός αντίπαλός του ήταν η δεξιά, ούτε το ΚΚΕ ούτε κάποιο άλλο κόμμα τής Αριστεράς: "Ναι, να τους κάνουμε κριτική για τις πολιτικές τους, αλλά ο στόχος είναι αλλού", υποστήριζε... 

Φυσικά ο Ανδρέας δεν έλεγε κάτι τέτοιο μόνο και μόνο γιατί δεν ξεχνούσε τι σημαίνει δεξιά, αλλά και γιατί ήταν κυρίαρχος στην κεντροαριστερά. Το λιοντάρι δεν ασχολείται με το μυρμήγκι αλλά με την τίγρη, το σημερινό ΠΑΣΟΚ ωστόσο αντικρίζει τον κόσμο από πολύ χαμηλά...

Το ΠΑΣΟΚ, οι σταλινιστές, οι αποστάτες, η τρελή τού χωριού έχουν κι άλλη εναλλακτική για να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους, κάτι που είναι απολύτως θεμιτό στο πολιτικό παίγνιο. Κι αυτή η εναλλακτική είναι να στοχεύουν στη νεοφιλελεύθερη, νεοσυντηρητική μητσοτάκειο δεξιά που λειτουργεί ως καθεστώς. Δεν κάνουν, ωστόσο, αυτό. Είτε από πολιτική αφέλεια είτε από πολιτικό εκφυλισμό επιτίθενται κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ, με επιχειρήματα, μάλιστα, που έχουν μπαγιατέψει...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης δεν τρέχει πλέον μόνος του. Έτρεχε μόνος του, όπως αποδείχθηκε στις βουλευτικές εκλογές, την τετραετία 2019- 2023, έτρεχε μόνος του από το περασμένο καλοκαίρι ώσπου να βρει βηματισμό ο ΣΥΡΙΖΑ, έτρεχε μόνος του γιατί η υπόλοιπη αντιπολίτευση συναγωνίζεται ποια είναι πιο αδιάφορη ή πιο ακροδεξιά από την άλλη. Δεν τρέχει, ωστόσο, πλέον. Τώρα έχει αντίπαλο, το γνωρίζει και γι' αυτό κι αρνείται να πάει σε ντιμπέιτ μαζί του, μολονότι θέτει διλήμματα βουλευτικών εκλογών. Έτσι κι αλλιώς σε λιγότερο από δύο μήνες τίποτα δεν θα μοιάζει στην πολιτική ζωή τής χώρας με αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα... 

 

  
 

Το σκουρόχρωμο ΠΑΣΟΚ...

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ του αρχιερέα τής διαπλοκής ήταν δύο διαφορετικά κόμματα. Συνεπώς, το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη δεν μπορεί να τιμά εξίσου και τα δύο αυτά ΠΑΣΟΚ. Οφείλει να επιλέξει κι αν η επιλογή είναι το ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη τότε στην ουσία παραμένει αυτό που είναι εδώ και μία δεκαετία, παρακολούθημα δηλαδή της δεξιάς...

Το μισό υπουργικό συμβούλιο Μητσοτάκη αποτελείται από ορφανά τού πρωθυπουργού των Ιμίων, του χρηματιστηρίου, της Siemens, των Greek statristics, των υπερκοστολογημένων δημόσιων έργων κι Ολυμπιακών Αγώνων, γενικότερα της φούσκας που έσκασε στα μούτρα μας το 2009. Κι όταν ένα άλλο ορφανό, η Αν. Διαμαντοπούλου, μιλά για τον "κίνδυνο" της σκουρόχρωμης Ευρώπης, επιβεβαιώνει αυτό που λέμε εδώ και χρόνια και που αποτυπώνεται και στη σύνθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη: στην Ελλάδα υπάρχουν, πράγματι, δύο άκρα, η άκρα δεξιά και το ακραίο κέντρο που ομονοούν απέναντι στην πρόοδο...

Αν το ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκη θέλει να διερευνηθούν σκάνδαλα του καθεστώτος Μητσοτάκη και, κυρίως, να το ρίξει έχει τη δυνατότητα θεσμικής συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί, όμως, να υπερασπίζεται ένα παρελθόν, το παρελθόν του, που εκτίναξε το δημόσιο χρέος και το οποίο τώρα έχει βρει καταφύγιο στη ΝΔ. Σε διαφορετική περίπτωση θα δικαιωθούν οι κακοπροαίρετοι που μιλούν για δεκανίκι τής δεξιάς κι όχι για ανταγωνιστικό της πόλο...

 

Ούτε καν ΚΚΕ του κέντρου...

Ο Ν. Ανδρουλάκης το βράδυ τής 21ης Μαΐου θέλει το ΠΑΣΟΚ να είναι πάνω από το 10% και η ΝΔ να επικρατήσει με μια άνετη διαφορά επί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μην βγαίνουν τα κουκιά ώστε να πιεστεί για συγκυβέρνηση. Θεωρεί περισσότερο διαχειρίσιμη εσωκομματικά μια φυσιολογική πτώση των ποσοστών του στις δεύτερες εκλογές από το ισχυρό ενδεχόμενο αυτό να διασπαστεί αν συγκυβερνήσει με τον ωτακουστή του ή με το ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος, όμως, δεν έχει πρόβλημα να συγκυβερνήσει με τη δεξιά πόσο προοδευτικός μπορεί να είναι στην πραγματικότητα και πόσο πιστευτός γίνεται όταν ισχυρίζεται πως είναι ο νόμιμος κληρονόμος τού Ανδρ. Παπανδρέου;...

Κατανοώ τη δύσκολη θέση Ανδρουλάκη. Είναι πρόεδρος ενός διχασμένου κόμματος, το 65% του οποίου είναι δεξιόστροφο και το υπόλοιπο αριστερόστροφο. Υπό αυτή την έννοια και πάλι καλά που πετά και καμιά παρόλα σε βάρος τού Κ. Μητσοτάκη. Όταν, όμως, ένα κόμμα ετεροπροσδιορίζεται δεν μπορεί να είναι ούτε καν ΚΚΕ του κέντρου. Το ΚΚΕ, τουλάχιστον, αυτοπροσδιορίζεται στον πολιτικό χάρτη...

Αν χρειαστούν δεύτερες εκλογές, το ΠΑΣΟΚ θα διασπαστεί και στο ενδιάμεσό τους. Από κίνημα, άλλωστε, έχει μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε κόμμα στελεχών που εξυπηρετούν προσωπικές ατζέντες χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές αναφορές. Αν, για παράδειγμα, πράγματι πίστευε στη σοσιαλδημοκρατία ο Ν. Ανδρουλάκης, στην ενίσχυση του ΕΣΥ ή στη διαλεύκανση των παρακολουθήσεων θα είχε ξεκόψει ευθύς εξαρχής οποιοδήποτε δίαυλο επικοινωνίας με τη ΝΔ, ιδίως από τη στιγμή που ο Κ. Μητσοτάκης δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο περίπτωση να θυσιάσει την πρωθυπουργία... 

Ο διμέτωπος, συνεπώς, Ανδρουλάκη είναι κι ανιστόρητος κι αψυχολόγητος όταν ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ ταυτίζονται στα δύο τρίτα ή και περισσότερο των προγραμμάτων τους. Εκτός αν οι σκελετοί στη ντουλάπα Ανδρουλάκη είναι τόσο πολλοί που αδυνατεί να χωρέσει και τη δεξιά μέσα σε αυτή...   

 
 

Μακάρι για τη δημοκρατία μας οι δημοσκόποι να πέσουν μέσα...

Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να δικαιωθούν την Κυριακή και η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη να αποδειχθεί η δημοφιλέστερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, δημοφιλέστερη κι από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου στις αρχές τής δεκαετίας τού '80, και να κερδίσει τις εκλογές με πέντε και βάλε μονάδες διαφορά. Οι άνθρωποι ως μονάδες κι ως συλλογικοί φορείς διατηρούν, άλλωστε, το δικαίωμα της αυτοκαταστροφής... 

Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να μην βλέπω στην κοινωνία αυτή την εικόνα θριάμβου Μητσοτάκη που καλλιεργούν τα θεσμικά και παραθεσμικά κέντρα εξουσίας. Σίγουρα δεν τη βλέπουν όσοι συμμετείχαν στη μαζική συγκέντρωση στις Σέρρες έξω από το γραφείο τού υπουργού των Τεμπών, Κώστα (βαθύ) Αχ. Καραμανλή...

Όταν ρωτούν στις δημοσκοπήσεις "τι ψηφίσατε στις προηγούμενες εκλογές" δεν ξεπερνά το 15% όσοι δηλώνουν ΣΥΡΙΖΑ. Πού είναι οι υπόλοιποι; Ντρέπονται για την επιλογή τους πριν τέσσερα χρόνια και την κρύβουν; Ενδεχομένως κάποιοι, αλλά μου μοιάζει λογικότερο η πλειονότητα των συριζαίων είτε να μην απαντά για διάφορους λόγους στην εποχή τού Predator είτε να κοροϊδεύει τους δημοσκόπους...

Ούτε η εμφάνιση Μητσοτάκη στην τηλεμαχία, τα καθρεφτάκια τύπου "youth pass" που μοιράζει την ύστατη στιγμή ή η προεκλογική καμπάνια φόβου μού δίνουν την εικόνα σιγουριάς για το εκλογικό αποτέλεσμα. Υπό μία έννοια θα ήθελα, τρόπον τινά, να διαψευστώ την Κυριακή και οι δημοσκόποι να πέσουν μέσα. Σε διαφορετική περίπτωση η δουλειά που θα χρειαστεί να κάνει η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση για να αναστηλώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και το κράτος δικαίου θα παραπέμπει στο 1974 κι όχι στην τρίτη δεκαετία τού 21ου αιώνα...