Ντόναλντ, ιδού ο στρατός των υποτελών σου...

Θα όφειλε η προοδευτική αντιπολίτευση ενόψει της 51ης επετείου από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να πραγματοποιήσει μια σχετική συγκέντρωση, για να μην παραπονιέται κι ο Θ. Πλεύρης; Ναι, γιατί όχι, κι ας τα βρει δύσκολα στο σπίτι του ο βουλευτής τής ΝΔ με τον πατέρα του και διαχρονικό απολογητή τής χούντας... 

Μόνο που δεν είναι και πολύ αξιοπρεπές να ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να διοργανώσουν κάτι κι όχι εσύ ο ίδιος. Αν θέλουν, για παράδειγμα, η ΝΔ, η Ελληνική Λύση και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις να πραγματοποιηθεί μια οποιαδήποτε συγκέντρωση ας τη διοργανώσουν οι ίδιοι αντί να παραπονιούνται γιατί ο ελληνικός λαός βρίσκει πολλά στοιχεία ιστορικής ταύτισης με τον παλαιστινιακό...

Πριν μερικές δεκαετίες ο Π. Κανελλόπουλος, της "εθνικοφρόνου παρατάξεως", έδειχνε στον Βαν Φλιτ τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας μας λέγοντάς του "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ στην ουσία να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο. 

Ούτε όταν την έβγαλε προσωρινώς ο Καραμανλής από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ ούτε όταν ο Παπανδρέου υποσχόταν να μας απαλλάξει από όλες τις βάσεις τού θανάτου κι όχι από τις μισές. Αμερικανικό προτεκτοράτο, άλλωστε, παραμένει και η Ευρώπη, όπως περίτρανα απέδειξε το μήνυμα υποτέλειας Ρούτε στον Ντ. Τραμπ...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα μάλιστα που η Τουρκία παραμένει μέλος του; Όχι, θα ήταν αυτοκαταστροφικό. Όπως αυτοκαταστροφικό είναι, όμως, να αποδεχόμαστε τα πάντα και να μην διεκδικούμε τίποτα... 

Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν είχαν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την εποχή των μνημονίων, λες κι εμείς ήμασταν οι μόνοι διάβολοι και οι εταίροι μας αρσακειάδες; Στην εξωτερική πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν παίρνεις αυτό που δικαιούσαι αλλά αυτό που διεκδικείς, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η στρατηγική Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, αν αυτά που διεκδικείς αφορούν μόνο την οικογένειά σου κι όχι τη χώρα. Αν ισχύει, πάντως, κάτι τέτοιο η εσχάτη προδοσία λαμβάνει κι άλλες διαστάσεις, πέρα από την παρέμβαση στο έργο τής δικαιοσύνης...

 

Αλήθεια πιστεύετε ότι δεν κέρδισε η ακροδεξιά στην Ολλανδία;...

Μακάρι να μπορούσα να συμμεριστώ τη χαρά για την επικράτηση του Μ. Ρούτε στην Ολλανδία. Δεν το μπορώ, όμως, κι αυτό όχι γιατί ο νικητής είναι κεντροδεξιός ή γιατί επιθυμούσα την επικράτηση της ακροδεξιάς στη Χώρα τής Τουλίπας. Πολύ φοβάμαι πως στην ολλανδική κάλπη δεν κέρδισε η Ευρώπη ούτε ηττήθηκε ο λαϊκισμός, κατά την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, το ακριβώς αντίθετο συνέβη...

Αρκεί να αναρωτηθείτε ποιο θα ήταν το ποσοστό τού Μ. Ρούτε αν δεν πλειοδοτούσε σε μισαλλοδοξία και ρατσισμό συλλαμβάνοντας μια Τουρκάλα υπουργό με μαντήλα κι απαγορεύοντας ομιλίες στη χώρα του για το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου. Στην ουσία ο πρωθυπουργός τής Ολλανδίας φόρεσε τη μάσκα τού ακροδεξιού Γκ. Βίλντερς δίνοντας άλλοθι στους Ολλανδούς μισαλλόδοξους και ρατσιστές ψηφοφόρους να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη γιατί δεν ψήφισαν ένα χιτλερικό κόμμα...

Το ευχάριστο είναι πως ενισχύθηκαν και τα κόμματα της Αριστεράς και καταποντίστηκαν οι σοσιαλνεοφιλελεύθεροι του Γ. Ντάισελμπλουμ. Μόνο που με εξαίρεση την Ελλάδα και την Πορτογαλία οι Ευρωπαίοι στην πλειοψηφία τους εξακολουθούν να βλέπουν το δένδρο κι όχι το δάσος, στρεφόμενοι περισσότερο στην ακροδεξιά και στο ακραίο κέντρο παρά στην Αριστερά...

Το πρόβλημα δεν είναι η πολυπολιτισμική Ευρώπη των μεταναστών και των προσφύγων, η οποία δήθεν καταστρέφει τις εθνικές ιδιαιτερότητες κι ευθύνεται για τη φτωχοποίηση πληθυσμών. Το μέγα ζητούμενο είναι πώς θα αντιμετωπίσουμε το έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης για το οποίο δεν ευθύνονται οι απελπισμένοι μουσουλμάνοι που καταφτάνουν στην ήπειρό μας, αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ που αρνούνται να μοιράσουν την πίτα ισομερώς και χρησιμοποιούν τους ξένους ως άλλοθι για τις ταξικές πολιτικές τους...

Η τόσο συκοφαντημένη πολυπολιτισμικότητα, η οποία τεχνηέντως συνδέεται με την οικονομική παγκοσμιοποίηση για να υποβιβάζεται στα μάτια τού μέσου λούμπεν Ευρωπαίου, είναι πλούτος για την Ευρώπη, ακόμα και οικονομικός, για να ικανοποιήσω κι εκείνους που μετρούν τα πάντα με το χρήμα. Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να ισχυρίζεται κάποιος πως όταν οι Ευρωπαίοι πάτησαν τη σιδερένια φτέρνα τους στην Αφρική, στην Ασία και στην Αμερική αυτό λεγόταν εκπολιτισμός κι όταν οι Αφρικανοί, οι Ασιάτες ή οι Λατινοαμερικανοί βάζουν με τα χίλια ζόρια το γυμνό τους πόδι στην Ευρώπη αυτό σημαίνει τον εκβαρβαρισμό της...

Με λίγα λόγια, δεν δικαιούται κάποιος να σηκώνει ταυτοχρόνως την παντιέρα τού αποκαλούμενου Μ. Αλεξάνδρου και κάθε άλλου αποικιοκράτη που τον ακολούθησε κι εκείνη του χτισίματος φραχτών και τειχών που θα αποκλείουν την έλευση μεταναστών και προσφύγων στη Γηραιά Ήπειρο και να αποκαλεί τον εαυτό του πολιτισμένο και δημοκράτη. Πώς, επομένως, μετά από όλα αυτά να είμαι ικανοποιημένος γιατί οι Ολλανδοί δεν επέλεξαν το λύκο, αλλά το πρόβατο που πήρε τα χαρακτηριστικά του;...