Αγγαρεία κάνει κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω...

Οι βουλευτικές εκλογές αργούν ακόμα, επομένως όλοι μπορούν να διατηρούν το δικαίωμά τους στην ελπίδα. Ανάμεσά τους κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος ωστόσο φαίνεται πως έχει κάνει μία πολύ μεγάλη τρύπα στο νερό. 

Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη αλλά αυτά συμβαίνουν όταν ακούς μόνο τους τσανακογλείφτες σου. Τι έχει συμβεί ακριβώς; Άφησε το ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξει το ΣΥΡΙΖΑ 2. Με τα ίδια υλικά, τους ίδιους ανθρώπους και, το χειρότερο, τις ίδιες νοοτροπίες...

Το rebranding ήταν ναρκοθετημένο από την αρχή. Ο Αλέξης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2023 γιατί υπέστη τη μεγαλύτερη συντριβή αντιπολίτευσης στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Δεν ήταν απλώς μία στρατηγική ήττα, ήταν και μια βροντώδης λαϊκή αποδοκιμασία σε βάρος του. 

Τότε πολλοί την θεωρήσαμε άδικη, τα όσα έπραξε ωστόσο από το παρασκήνιο στη συνέχεια μέσω τρίτων- δεν του αρέσει να λερώνει τα δικά του πατουσάκια στη λάσπη- μας οδήγησαν στην ιστορική αναθεώρηση του προσώπου και των πεπραγμένων του. Όπως κι αν έχει, παραιτήθηκε γιατί είχε αφήσει ένα μεγάλο κενό, το γιγάντωσε με την απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα προσελκύει μόνο μέρος των ψηφοφόρων του προ τριετίας κι από στελέχη σχεδόν αποκλειστικώς παλαιοσυριζαίους...

Ο Αλέξης αδυνατεί να εισπράξει από το κέντρο και τη δεξιά. Ικετεύει το λαό για δεύτερη ευκαιρία, μολονότι στην πραγματικότητα είναι η τρίτη, λες κι ο λαός δεν θα πρέπει να κοιτάξει τα συμφέροντά του αλλά να δίνει τη δυνατότητα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να μαθαίνει στις πλάτες του. Κι εκείνος καταλαβαίνει πλέον ότι θα βρει σε τοίχο κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω. Τι σχέση έχει ο σημερινός φθαρμένος Τσίπρας που μοιάζει να κάνει αγγαρεία για χάρη των χορηγών του με τον Τσίπρα της εποχής που βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας; Την ξέρετε την απάντηση. Την ξέρουν ακόμα κι εκείνοι που επιλέγουν την εθελοτυφλία για χάρη τού αφηγήματος πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, προς τέρψη ενός βλαχομπαρόκ μεσσιανισμού α λα γκρέκα... 

 

  

Σαν τους άδειους τενεκέδες...

ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι δύο κόμματα- ιδεολογικοί χυλοί που μέσα τους διαβιεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Ακόμα, όμως, κι αυτά βλέπουν την αναγκαιότητα του ιδεολογικού τους αυτοπροσδιορισμού. 

Το μεν κόμμα Τσίπρα εμπεριέχει τη λέξη "Αριστερή", το δε ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαγράψει ακόμα το "Σοσιαλιστικό" από τον τίτλο του. Αν, επομένως, ακόμα και οι παρατάξεις τής συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας έχουν ανάγκη ιδεολογικών άλλοθι πώς να μην είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η ριζοσπαστική Αριστερά;...

Είναι απαραίτητη, το ερώτημα ωστόσο είναι καίριο: υπάρχει; Μάλλον όχι, ιδίως στο βαθμό που θα την ήθελαν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες Αριστεροί. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που απογοήτευσε, όχι τόσο με την κυβέρνησή του όσο με το πώς διαχειρίστηκε την προ τριετίας συντριβή του και για το οποίο δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Όπως και δεν έχει αντιληφθεί πως σε μια εποχή φόβου όπου οι πολίτες θέλουν ακόμα περισσότερο μόνο δύο χέρια στο τιμόνι και, μάλιστα, στιβαρά, τα τέσσερα ή τα έξι προκαλούν θυμηδία και θα προκαλούν ακόμα πιο πολύ όσο πλησιάζουμε στις κάλπες...

Όταν έρθει η ώρα των εκλογών όλοι θα κάνουμε τις επιλογές μας. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί ή λίγοι- δεν έχω τα επιστημονικά εργαλεία να το μετρήσω παρά μόνο την κοινωνική όσφρηση- θα επιλέξουμε το μη χείρον κι όχι αυτό που πραγματικά θεωρούμε καλό για τον τόπο, ιδίως ως προς την προοδευτική παράταξη. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θα πάνε στην κάλπη σίγουροι για επιλογές οι οποίες είναι είτε αστείες είτε επικίνδυνες, είτε πλειοψηφικές είτε απολύτως μειοψηφικές. Αυτοί είναι που κάνουν και τον περισσότερο διαδικτυακό θόρυβο. Σαν τους άδειους τενεκέδες...

 

Δεν περίσσεψαν χρήματα γι' αυτούς που ψηφίζουν, θα περίσσευαν για τα δάση;...

Κάτι ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης όταν εμφανιζόταν σκεπτικός, στις αρχές τού καλοκαιριού, απέναντι σε συνεργάτες του που τον προέτρεπαν να πάει σε εκλογές ακόμα και το Σεπτέμβριο. Ήξερε πολύ καλά ότι οι πυρκαγιές θα αποδεικνύονταν μεγάλο εμπόδιο σε ένα τέτοιο σχεδιασμό. Και δεν το γνώριζε μόνο γιατί η κλιματική κρίση είναι απρόβλεπτη αλλά και γιατί είναι πολύ προβλέψιμες οι δικές του ευθύνες (και) στην πολιτική προστασία...

Το Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από αυτήν τη χώρα κι άφησε πίσω του κυρίως μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Οι πλουσιότεροι Έλληνες έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι παλεύουν για την καθημερινότητα και οι υπόλοιποι με το όριο της φτώχειας. Κι αφού δεν περίσσεψαν χρήματα για τη μεσαία τάξη, η οποία έχει χέρια και ψηφίζει, πώς θα περίσσευαν για τα δέντρα και τα δάση;...

Η Ελλάδα παραμένει ευρωπαϊκή χώρα. Αλίμονο κι αν δεν ήταν ύστερα από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών χρημάτων που διαχειριστήκαμε. Μας έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονταν πιο κάτω από εμάς, κάποιες μάλιστα πριν 35 χρόνια είχαν ένα απολυταρχικό σύστημα να ορίζει τις ζωές των πολιτών τους. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία πού βάζεις τον πήχη. Όταν επιμένεις να τον βάζεις χαμηλά για να τον υπερβαίνεις ευκολότερα και οι στόχοι που θα φτάσεις, αν τους φτάσεις κι αυτούς, θα είναι χαμηλοί...

Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Μόλις τελειώσουμε με το δίπολο Μητσοτάκη-Τσίπρα θα ξεκινήσει η νέα εποχή...

Το πρόβλημα δεν είναι οι υψηλές τιμές αλλά πως οι καταναλωτές δεν κάνουμε σύγκρισή τους ανάμεσα σε διαφορετικά καταστήματα πριν να προχωρούμε στις αγορές μας. Είναι αλήθεια ότι το καταναλωτικό κίνημα και η καταναλωτική συνείδηση στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Κοινώς, βρίσκουν και μας τα κάνουν. Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί ξανά η κυβερνητική απάντηση στην ασυδοσία των καρτέλ να είναι η ατομική ευθύνη...

Στο ότι δεν είμαστε πολίτες αλλά ανίδεοι πελάτες έχει στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό η επταετία Μητσοτάκη. Γι' αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θα αποτελέσουν άλλη μια ισχυρή δοκιμασία των ηθικών μας αναστολών. Θα ξεχάσουμε ξανά όλα τα σκάνδαλα από το 2019 και μετά όταν ο Κυριάκος ανακοινώσει- πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο- από τη ΔΕΘ ένα πολύ γενναιόδωρο προεκλογικό πακέτο; Ή θα λησμονήσουμε την αναξιοπιστία Τσίπρα όταν κι εκείνος θα υποσχεθεί και πάλι τον ουρανό με τα άστρα, συγχέοντας παραλλήλως την περιουσιακή του εντιμότητα με την πολιτική του ανεντιμότητα;...

Η νέα μεταπολίτευση θα έρθει μόνο όταν υπερβούμε το δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει: από τη μία τη διαφθορά τού νεοφιλελευθερισμού κι από την άλλη τον εθνολαϊκισμό. Είναι προφανές κι από την πιο πρόσφατη ρητορική τους ότι αυτοί οι δύο άνδρες δεν μπορούν να υπερβούν τις αδυναμίες τους. Στην πραγματικότητα δεν το επιδιώκουν καν γιατί χάρη σε αυτές πρωταγωνιστούν στον πολιτικό βίο. Όπως κι αν έχει και κόντρα και στα προγνωστικά δεν είναι καθόλου απίθανο να απαλλαγούμε κι από τους δύο στον ακριβώς επόμενο εκλογικό κύκλο ώστε η νέα μεταπολίτευση να μην περιμένει άλλο. Ειδάλλως, νηστεία και προσευχή...

   

 

Πρώτα θα σκοτώσουμε τα τέρατα και μετά θα έρθει η νέα μεταπολίτευση...

Μπορεί να χάσει ο Κ. Μητσοτάκης τις εκλογές; Αυτό το ερώτημα τίθεται όλο κι εντονότερα, μόνο που το σωστότερο θα ήταν "θέλουν να τον κερδίσουν αυτοί που υποτίθεται πως επιθυμούν να ηττηθεί"; Προβοκατόρικο; Μπορεί, αναρωτηθείτε ωστόσο, για παράδειγμα, αν το όλον ΠΑΣΟΚ θα ήταν ικανοποιημένο από μία ήττα Μητσοτάκη αν οι ίδιοι δεν ήταν πρώτο κόμμα. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει για την ΕΛΑΣ. Για να κερδίσεις, άλλωστε, κάποιον αυτός θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος στόχος σου κι όχι ο παρεμπίπτων...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όλοι βολεύονται, έστω για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, με το να παραμείνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος. Είτε γιατί δεν είναι έτοιμοι είτε γιατί γνωρίζουν ότι είναι συμπληρωματικοί είτε και γιατί το επιθυμούν, δεν έχουν καμία διάθεση να αναλάβουν τα ηνία μόνοι τους. Να υποσκελίσουν τους άλλους αντιπολιτευόμενους επιθυμούν με το μυαλό στο 2030 ή στο 2031 ή στο οψέποτε...

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, πάντως, υπερτιμούν τις ικανότητές τους και υποτιμούν την πιθανότητα σε τρία, τέσσερα ή και λιγότερα χρόνια να εμφανιστούν νέοι παίκτες στο πολιτικό παίγνιο, πολύ πιο ικανοί από τους ίδιους. Όπως θα έλεγε και μία ψυχή, κανείς δεν έχει προκρατημένη θέση, ακόμα κι αυτός που το υποδεικνύει για τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και η επόμενη Βουλή μεταβατική θα είναι αφού είναι αδύνατο η εποχή των τεράτων να μην οδηγήσει σε μία πραγματικά νέα μεταπολίτευση...

 

 

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Ο Νίκος Παππάς έχει δίκιο...

Αν βάλει κάποιος τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων σε μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης θα εντοπίσει περισσότερες ομοιότητες από διαφορές και σε καμία περίπτωση αγεφύρωτες. Κανένα τους, άλλωστε, δεν υπόσχεται ανατροπή τού συστήματος αλλά καλύτερη διαχείρισή του. Τι σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα; Πως αυτό που τα εμποδίζει να συνεργαστούν δεν είναι η ιδεολογία και η πρακτική της αλλά οι εγωισμοί των ηγεσιών, των στελεχών ή και των μελών τους...

Ο Ν. Παππάς έχει προτείνει εδώ και καιρό τη συγκρότηση ενιαίου προοδευτικού ψηφοδελτίου πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα και με εκλογή τού επικεφαλής τού σχήματος και υποψήφιου πρωθυπουργού από τη βάση των προοδευτικών κομμάτων. Θα μου πείτε πως αν ο επιρρεπής στην ίντριγκα Νίκος είχε εξασφαλισμένη τη βουλευτική έδρα θα σφύριζε κι αυτός αδιάφορα. Ενδεχομένως, έχει όμως δίκιο ως προς την πρότασή του. Αν στόχος είναι να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη δεν βλέπω τώρα κάποιον άλλο τρόπο. Όσοι το αρνούνται από τις ηγεσίες οφείλουν και να παραδεχθούν ότι στόχος τους δεν είναι η πρωτιά αλλά η δεύτερη θέση με το μυαλό στις μεθεπόμενες εκλογές...

Φυσικά ακόμα κι αν προκύψει μια πολυκομματική προοδευτική κυβέρνηση, με τόσες εφαπτόμενες φιλοδοξίες το σχήμα δεν θα είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, λίγοι εκτιμούν πως το κομματικό μας σύστημα θα σταθεροποιηθεί μετά τις προσεχείς κάλπες. Ζούμε ήδη μια μεσοβασιλεία χωρίς να ξέρουμε το σχήμα τής επόμενης μεταπολίτευσης. Ας την κάνουμε τουλάχιστον περισσότερο υποφερτή... 

 

 

Με ποιον είμαι...

"Με ποιον είσαι"; Είναι ένα ερώτημα που μου θέτουν αρκετοί. Κάποιοι καλοπροαίρετα, οι περισσότεροι όχι και τόσο. Αν απαντούσα "με το δίκιο" θα διαβαζόταν πομπώδες και μάλλον εκτός τής σφαίρας επιρροής τής ανθρώπινης διάνοιας. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, μπορεί να δώσει έναν οικουμενικό ορισμό τού δίκιου; Αν το μπορούσαμε δεν θα είχαμε τόσες ιδεολογίες κι άλλες τόσες θρησκείες...

Μπορώ, πάντως, να σας απαντήσω με μια σχετική διαύγεια για το με ποιους δεν είμαι. Συνοψίζοντάς το, μάλιστα, θα σας έλεγα πως δεν είμαι με τους απατεώνες τιποτόφρονες, αυτούς δηλαδή που χειραγωγούν, δημαγωγούν κι επιχειρηματολογούν για τα ίδια ή παρόμοια πράγματα με διαφορετικούς όρους ανά περίσταση. Όχι γιατί η πείρα τούς έχει κάνει σοφότερους αλλά γιατί προσαρμόζουν τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες τους στις επιδιώξεις τής στιγμής. Από αυτούς έχει γεμίσει και το πολιτικό τοπίο τής χώρας, αισιοδοξώ ωστόσο πως στις επερχόμενες εκλογές θα γίνει ένα πολύ καλό ξεσκαρτάρισμα...

Δεν έχω ιδέα τι θα ψήφιζα αν είχαμε εκλογές την Κυριακή. Στην ίδια θέση με μένα είναι πολύς κόσμος, ίσως και η πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν ασπαστούμε μία τέτοια λογική δίνουμε πολύ μεγαλύτερη αξία στα πρόσωπα από τις πολιτικές τους. Κι αυτό που λείπει, άλλωστε, από το πολιτικό μας τοπίο δεν είναι οι επίδοξοι μεσσίες αλλά ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αναδιανομής τού πλούτου και ίσων ευκαιριών για παραγωγή νέου κι όχι μέτρα- ασπιρίνες που δεν ανησυχούν καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο και τους διαχειριστές του...

  

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών... 

 

Πες μου πού θα με βάλεις υποψήφιο να σου πω το κόμμα μου...

Όσο το πολεμικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή εντείνεται κι ο αντιπολιτευτικός χυλός δεν βρίσκει τον ηγέτη του, αυξάνεται κι ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Κι όχι μόνο μία ή και δύο αλλά και τρεις κάλπες είναι διατεθειμένος να στήσει. Όσες, τέλος πάντων, χρειαστούν μέχρι να βγει αυτοδύναμος αφού δεν θέλει να μπλέξει σε καμία συγκυβέρνηση που μπορεί και να τον αποκλείσει από την πρωθυπουργία ή και να τον στείλει σε ειδικό δικαστήριο...

Σε αυτό το πλαίσιο, το φθινόπωρο μοιάζει με μια πολύ καλή εποχή αφού θα επιτρέψει και στον Μητσοτάκη να ισχυριστεί πως οι κάλπες δεν θα είναι δα και τόσο πρόωρες όταν έτσι κι αλλιώς θα στήνονταν την επόμενη άνοιξη. Αυτά βλέπουν και στην αντιπολίτευση κι έχουν ξεκινήσει οι αποχωρήσεις, οι εγγραφές και οι διαγραφές, ελάχιστες από τις οποίες έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικό στασίδι για την επόμενη ημέρα, αξιολογούν τα δεδομένα κι επιλέγουν τις συμμαχίες που θεωρούν πως μπορούν να τους δικαιώσουν...

Από όλα αυτά προκύπτει ένα ευλογότατο ερώτημα: πώς είναι δυνατό να βγει κερδισμένη η κοινωνική πλειονότητα από ένα πολιτικό προσωπικό απόλυτη προτεραιότητα του οποίου είναι η πολιτική του επιβίωση; Δεν θα βγει και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ό,τι προκύψει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει διάρκεια. 

Θα πρόκειται για μια μεσοβασιλεία μέχρι να ταυτιστούν οι κοινωνικές ανάγκες με τους φορείς υλοποίησής τους. Αυτό που λέγαμε, δηλαδή, κάποτε κοινωνικό συμβόλαιο και το οποίο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ...  

  

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Δεν φυτρώνουν νάρκισσοι στην άμεση δημοκρατία...

Ο ηγέτης είναι νάρκισσος. Είτε από τη φύση του είτε γιατί αυτό είναι το "job description". Δεν μπορείς να ηγηθείς αν δεν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς που σε ακολουθούν. Ο ναρκισσισμός, συνεπώς, στα κοινοβουλευτικά συστήματα- πολλώ δε μάλλον στα πιο αυταρχικά- είναι προϋπόθεση sine qua non για την επιτυχία. Ο ναρκισσισμός, όμως, στην άμεση δημοκρατία είναι τόσο χρήσιμος όσο και οι ξαπλώστρες τον Γενάρη. Όπως, βεβαίως, κι ο μεσσιανισμός που τον συνοδεύει...

Στις εκλογές τού 2023 καταγράφηκε το παγκόσμιο παράδοξο να ενισχύεται η κυβέρνηση και να καταποντίζεται η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι αυτό ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που προκάλεσε... 

Έχουν περάσει λιγότερο από τρία χρόνια από τότε, έχουν συμβεί πολλά αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο Κ. Μητσοτάκης, έστω και λαβωμένος, παραμένει ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. 

Μήπως κάτι δεν κάνει καλά η αντιπολίτευση; Μήπως η συνεχής αναζήτηση του μεσσία, είτε αρσενικού είτε θηλυκού γένους, που θα την λυτρώσει δεν ανοίγει το δρόμο για την κοινωνική λύτρωση; Μήπως αντί να αναζητάμε τη σωτηρία μας σε φθαρμένους, εγωπαθείς ή ανεπαρκείς αρχηγούς ήρθε η ώρα για το λαό να κάνει πράξη την αυτοοργάνωσή του χωρίς αυτή να αποτελεί προπέτασμα καπνού για ματαιόδοξους ηγετίσκους που αντέχουν τη δημοκρατία μόνο όταν αυτή τους αποθεώνει;...

Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι εκείνοι που δεν έχουν ιδέα πώς ζει γιατί η δική τους ζωή είναι τελείως διαφορετική. Ο λαός θα σώσει το λαό κι όχι αυτοί που θέλουν ο λαός να προσαρμοστεί σε αυτούς κι όχι το αντίστροφο. Εν τέλει, ο λαός θα αποφασίσει αν θέλει να σωθεί ή να συνεχίσει να περνά από απογοήτευση σε απογοήτευση σαν να μην ξέρει ήδη το τέλος τού δράματος...

 

 

Οι μυρωδιάδες της αντιπολίτευσης...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι της άμβλωσης, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση και σε δημοψήφισμα και είναι σαν τα ποτάμια, δεν γυρίζουν πίσω. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι αλλά ο αγώνας για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος έχει δοθεί κι έχει δικαίως κερδηθεί. 

Όποιος ή όποια, συνεπώς, το βάζει στη δημόσια ατζέντα εξυπηρετεί το σκοταδισμό και μόνο. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο επίσης δίκαιος σκοπός τής πτώσης τού καθεστώτος Μητσοτάκη δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μακιαβελισμό, εξάλλου, έχει αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα ο Αλ. Τσίπρας τα τρία τελευταία χρόνια...

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί ούτε αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές κι αν χρειαζόμαστε μια τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το κόμμα Καρυστιανού στο οποίο συσπειρώνονται οι κοινωνικές δυνάμεις- αριστερές και δεξιές- που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την απαλλαγή από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- προσωπικώς δεν μου αρέσει- δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κοιτάξει τον Μητσοτάκη στα μάτια και να τον κερδίσει στις κάλπες. 

Όχι γιατί η Καρυστιανού είναι χαρισματικότερη από άλλους πολιτικούς αρχηγούς- δεν είναι-, αλλά γιατί διαθέτει αντικειμενικά χαρακτηριστικά που κανείς άλλος δεν διαθέτει ούτως ώστε να συγκινήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να ταυτιστεί μαζί της. Προφανώς δεν έχει χάσει κάθε ελληνική οικογένεια το παιδί ή τα παιδιά της. Ποια ελληνική οικογένεια, όμως, δεν φοβάται μήπως αυτό της συμβεί εξαιτίας και των αποκαλούμενων διαχρονικών παθογενειών τού ελληνικού κράτους;...

Πολύ δύσκολα θα ψήφιζα ένα κόμμα Καρυστιανού ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός τρόπος για να πέσει ο Μητσοτάκης. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αντικαθιστάς τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό με το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί όσο κι αν αποδέχομαι ότι δεν κάνουν οι ταμπέλες την ιδεολογία άλλο τόσο δεν αγοράζω πολιτικά το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την εντιμότητα ή την αγνότητά του. 

Αν, όμως, η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα γκρεμίσει την Καρυστιανού ανοίγοντας μέτωπο εναντίον της και παραλλήλως με τον Μητσοτάκη μάλλον θα συνεχίσει να ρίχνει νερό στο μύλο της. Οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις πως θα την ψηφίσουν δεν το κάνουν για τις θέσεις της για τις αμβλώσεις ή για την αγάπη της για τη θρησκεία αλλά γιατί αισθάνονται, έστω κι αν δεν ισχύει, πως ήταν η μοναδική τα τελευταία χρόνια που έδωσε μάχες απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς. Το μόνο, επομένως, που επιτυγχάνουν όσοι από την αντιπολίτευση της επιτίθενται είναι, επί της ουσίας, να τους δικαιώνουν...

 

Αγαπάμε Μαρία και Ζωή αλλά μην τις "παντρευτούμε" κιόλας...

Αν η μοναδική μας έγνοια είναι να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να το πετύχει αυτή τη στιγμή είναι η Μαρία Καρυστιανού. Κανένας άλλος ηγετίσκος τής αντιπολίτευσης- νυν, πρώην ή και μελλοντικός- δεν το μπορεί. 

Αν, επομένως, αυτό από μόνο του μας είναι αρκετό χωρίς να νοιαζόμαστε ποια είναι η ατζέντα τής Μαρίας των Τεμπών για όλα τα ζητήματα κι όχι μόνο για το κράτος δικαίου τότε δεν έχουμε παρά να την ψηφίσουμε, εφόσον βεβαίως θα είναι τελικώς υποψήφια. Μας είναι, όμως, αυτό αρκετό σε έναν πλανήτη που οδεύει προς το Γ' Παγκόσμιο πόλεμο ή όσον αφορά τους προοδευτικούς πολίτες, ενθουσιάζονται κι από μια συντηρητική ατζέντα στο πλαίσιο του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια";...

Καταλαβαίνω ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται και, από την άλλη, πως κάποιοι- από τα δεξιά αλλά κι από τα αριστερά- επιχειρούν την απαξίωση Καρυστιανού για ιδιοτελείς λόγους. Όπως, βεβαίως, κι ότι κάποιοι την αντιμετωπίζουν σαν ιερή αγελάδα για να αποφύγουν τη δημοσκοπική τους εξαΰλωση. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ πιο σύνθετη κι αυτό το αντιλαμβάνεται πρώτη από όλους η Καρυστιανού, η οποία ακριβώς για να αποφύγει τη φθορά και την υποχρέωση να ξεδιπλώσει μια πλήρη πολιτική ατζέντα θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την όποια πολιτική της κίνηση μόνο όταν θα έχουν προκηρυχθεί εκλογές, είκοσι ημέρες δηλαδή πριν τις κάλπες...

Μακάρι στην επόμενη Βουλή να βρεθούν άνθρωποι όπως η Μαρία Καρυστιανού. Όπως είναι, επίσης, ευτύχημα που βρίσκεται στη σημερινή της σύνθεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου και υπάρχουν και φωνές οι οποίες δεν σιγοντάρουν επί της ουσίας την κυβέρνηση μέσα από τη δήθεν θεσμικότητά τους. Κανένας μας, ωστόσο, δεν είναι ικανός για τα πάντα ή κατάλληλος για κάθε αξίωμα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Καρυστιανού ούτε η Κωνσταντοπούλου είναι κατάλληλες για πρωθυπουργοί. Είναι, όμως, χρήσιμες για οποιαδήποτε κυβέρνηση συγκροτηθεί... 

  

 

Το χάος σήμερα κερδίζει τον Μητσοτάκη αλλά όχι τη ΝΔ...

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιο θα είναι πρώτο κόμμα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές αν αυτές γίνουν την άνοιξη του 2027. Δεν γνωρίζουμε καν ποια κόμματα ή συνασπισμοί κομμάτων θα κατέλθουν και υπό ποιες ηγεσίες... 

Αν, όμως, στήνονταν κάλπες σε ένα μήνα, πολύ δύσκολα δεν θα ήταν πρώτη η ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη. Κι αυτή, νομίζω, είναι μια εκτίμηση που όσο κι αν πικραίνει τους προοδευτικούς πολίτες δεν είμαι ο μόνος που την κάνει. 

Το να συζητάμε, συνεπώς, τώρα για αμιγώς κεντροαριστερή κυβέρνηση είναι περισσότερο wishful thinking παρά κοντινή πραγματικότητα. Αφήστε που μια τέτοια συζήτηση αφορά και κόμματα- νυν και μελλοντικά- και ηγεσίες- νυν και μελλοντικές- που έχουν αποδεδειγμένα απομακρυνθεί με τις πρακτικές τους από τη δημοκρατία και την πρόοδο...

Κι έρχομαι στο κρίσιμο ερώτημα: το ότι με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα κυβέρνηση δεν συγκροτείται χωρίς τη ΝΔ υποχρεώνει τα προοδευτικά κόμματα να συγκυβερνήσουν μαζί της; Όχι, έτσι κι αλλιώς ακόμα και τα υγιή στοιχεία στο κυβερνών κόμμα είτε σιωπούν είτε είναι παραγκωνισμένα είτε εκφράζουν μια ιδεολογία που δεν έχει στο επίκεντρό της τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας. 

Από την άλλη, όμως, είναι φανερό ότι τα προοδευτικά κόμματα χρειάζονται τους ψηφοφόρους τής ΝΔ, όπως κι αν αυτοπροσδιορίζονται εκείνοι ιδεολογικά. Αδυνατώ, άλλωστε, να κατανοήσω πώς τα προοδευτικά κόμματα που συγκυβέρνησαν με την ακροδεξιά τού ΛΑΟΣ και των ΑΝΕΛΛ και προοδευτικοί ηγέτες που δήλωναν το 2023 πως είναι καλοδεχούμενες οι ψήφοι τής Χρυσής Αυγής και το 2025 ζητούν συγγνώμες από την "αγία οικογένεια" θα αποκήρυσσαν σήμερα με αξιοπιστία οποιαδήποτε σύμπραξη με τη ΝΔ...

Όταν ακόμα και στις "made in Maximou" δημοσκοπήσεις το χάος κερδίζει τον Μητσοτάκη είναι λογικό η αντιπολίτευση΄- τουλάχιστον το κομμάτι της που μπορεί ακόμα να σκέφτεται πολιτικά- να επιθυμεί να εκφράσει το χάος. Και για να το εκφράσει δεν μπορεί να αποκλείει και τις δυνάμεις εντός τής ΝΔ που ολοένα και περισσότερο στήνουν αναχώματα στο μητσοτακισμό. 

Φυσικά πρέπει να υπάρχουν και "κόκκινες γραμμές", διαφορετικά θα ήταν προτεραιότητα η πτώση Μητσοτάκη ώστε όλοι μετά να ψηφίσουμε ΝΔ. Αν, όμως, δεν θέλουμε κάτι τέτοιο τότε η προοδευτική αντιπολίτευση οφείλει να κινηθεί ακόμα και με κυνισμό γιατί όταν βρίσκεσαι 20 πόντους πίσω σε ένα μπασκετικό ματς οι ανορθόδοξες άμυνες κι επιθέσεις ίσως και να αποδειχθούν αποτελεσματικότερες για να το γυρίσουν...   

 

    

Μόνο η Μαρία μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο αλλά από μόνο του δεν φτάνει...

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι το μοναδικό δημόσιο πρόσωπο το οποίο προκαλεί δικαιολογημένα συναισθήματα συμπάθειας στην κοινή γνώμη. Αν δεν ήταν για το πείσμα της, καθώς και για το πείσμα ανθρώπων όπως ο Πάνος Ρούτσι, η κυβέρνηση θα είχε κουκουλώσει εδώ και πολύ καιρό τα Τέμπη αφού είναι ευλογημένη με μια "θεσμική" αντιπολίτευση η οποία λειτουργεί απέναντι σε μια επί της ουσίας εγκληματική οργάνωση με όρους αστικής ευγένειας... 

Ας μην γελιόμαστε όμως, φρόντισαν με το μπάζωμα- ξεμπάζωμα να καλύψουν τα ίχνη τους από τις πρώτες ώρες τού δυστυχήματος. Δεν θα μάθουμε, συνεπώς, ποτέ επισήμως και δικαστικώς τι προκάλεσε την έκρηξη...

Η Μαρία Καρυστιανού, όμως, είναι το μοναδικό δημόσιο πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να νικήσει τη ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη αν γίνονταν εκλογές την Κυριακή. Κανένα άλλο. Αν, επομένως, η αγωνία μας είναι αυτή, η Μαρία των Τεμπών είναι η καταλληλότερη υποψήφια πρωθυπουργός και ουδείς άλλος... 

Αν, όμως, δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για να φύγει ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός από το Μαξίμου αλλά και για αλλαγή προτύπου εξουσίας επί το προοδευτικότερο η απάντηση που οφείλουμε να δώσουμε γίνεται πολύ πιο σύνθετη. Κι αυτό γιατί η Καρυστιανού μπορεί να έχει την πολιτική βούληση για σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο κράτος δικαίου αλλά ούτε μόνη της μπορεί ούτε θα έχει αξία για όσους δηλώνουμε προοδευτικοί αν συνοδοιπόροι της είναι σχεδόν αποκλειστικώς ορφανά τού καραμανλισμού ή και δεξιότεροι...

Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κατά πάσα πιθανότητα συνεργασίας. Τα σενάρια για τη σύνθεσή της είναι ήδη πολλά και θα παραμείνουν πολλά όσο οι κάλπες προσδιορίζονται για την άνοιξη του 2027. Κανείς δεν θέλει να "καεί" τόσο νωρίς. Να είστε σίγουροι, όμως, ότι αν για οποιοδήποτε λόγο επισπευστούν οι εκλογικές εξελίξεις, μέσα σε μία εβδομάδα το πολύ θα έχουν σχηματιστεί οι παρατάξεις που θα κατέλθουν. Τα κουκιά είναι πολύ πιο μετρημένα από όσο φαίνεται με γυμνό μάτι και οι συμμαχίες είτε επικράτησης είτε επιβίωσης σχεδόν ήδη διαμορφωμένες...

Να τρώτε το λουκάνικο που σας πειράζει λιγότερο το στομάχι...

Εργάζονται ή προσφέρουν εθελοντική εργασία για κόμματα κι άνθρωποι με αξία κι αξίες. Έχω γνωρίσει αρκετούς από αυτούς και μπορώ να το πιστοποιήσω. Φοβάμαι, όμως, πως δεν είναι εκείνοι που δίνουν τη γενική εικόνα για το πώς λειτουργούν σήμερα οι παρατάξεις στη χώρα μας. Αντιθέτως, αυτή δίνεται κατά βάση από ανθρώπους που είναι εθισμένοι στην ίντριγκα, στην καμαρίλα, στο κουτσομπολιό και στη μεγέθυνση του τίποτα σε σοβαρό...

Στις επόμενες εκλογές οι περισσότεροι εκτιμούν πως η αποχή θα σπάσει κάθε προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ. Όταν το γενικό αίσθημα είναι πως "όλοι ίδιοι είναι, ακόμα κι αυτοί που θεωρήσαμε πως ήταν διαφορετικοί" μόνο έκπληξη δεν θα προκαλέσει μια τέτοια εξέλιξη... 

Κι αν περιμένετε από τον γράφοντα κάποιο κείμενο υπέρ τής συμμετοχής δεν θα το διαβάσετε. Λυπάμαι, αλλά γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα δεν μπορώ να σας προσκαλέσω σε κάποια δοκιμή τους. Φάτε αυτό που σας πειράζει λιγότερο το στομάχι, αυτή είναι η μόνη έντιμη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω...

"Μα, πώς είσαι τόσο απόλυτος; Δεν υπάρχουν και κάποιοι νέοι, άφθαρτοι πολιτικοί, με ένσημα στην πραγματική οικονομία κι όχι στον κομματικό σωλήνα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά"; Η απορία σας είναι εύλογη. 

Θα σας στενοχωρήσω, όμως, και πάλι: ένας κούκος, όσο χαρισματικός κι αν είναι, δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη. Ιδίως όταν ο μηχανισμός του είναι σάπιος, κυρίως στην ψυχή. Ο ένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι τού άλλου με κάθε ευκαιρία, ομάδες κι ομαδούλες ανταγωνίζονται ποια είναι καλύτερη από την άλλη στα πισώπλατα μαχαιρώματα, νυν που θέλουν να γίνουν πρώην και πρώην που θέλουν να ξαναγίνουν νυν, ο αυριανισμός στο επίκεντρο και η ιδεολογία και η παραγωγή πολιτικών στο περιθώριο...    

Μπορείτε, συνεπώς, να συνεχίσετε την επανάσταση χωρίς εμένα. Φτάστε το ξεκατίνιασμα μέχρι τον πάτο τού βαρελιού, την ιουδαιοχριστιανική ηθική τού μέσου όρου ως την απόλυτη υποκρισία της, την αρχομανία σας μέχρι την οριστική της ταύτιση με την πιο γελοία ματαιοδοξία. Αν με αναζητήσετε, θα βρίσκομαι πάντα εκεί που οι επαναστάσεις γεννιούνται, ποτέ εκεί που μετατρέπονται σε χλεύη των ηττημένων...