Έχω ψηφίσει το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα όπως έχω ψηφίσει και το ΣΥΡΙΖΑ του Στ. Κασσελάκη. Η ψήφος μου, μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις ήταν θετική κι όχι απλώς γιατί οι υπόλοιποι δεν μου έκαναν. Ούτε το έχω μετανιώσει, όχι μόνο γιατί ούτε οι άλλοι ήταν καλύτεροι αλλά γιατί ακόμα θεωρώ πως ο ΣΥΡΙΖΑ και των δύο περιόδων πρόσφερε στην ελληνική κοινωνία, έστω κι αν θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα.
Ξέρετε, όμως, γιατί μετανιώνω; Για το ότι έδωσα περισσότερη αξία από όση τους άξιζε στους δύο αρχηγούς του. Κι αυτό μου το λάθος δεν περνάει ημέρα που να μην μου το τρίβει η επικαιρότητα στα μούτρα...
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία να βάλω στη ζυγαριά ποιος είναι μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας από τον άλλο. Το ζητούμενο είναι η χώρα να απαλλαγεί από πολιτικούς για τους οποίους η εξαπάτηση είναι δεύτερη φύση, οι ιδεολογίες επιλογές όχι πεποίθησης αλλά αποτελεσμάτων focus groups και η δημοκρατία μια επίφαση για να μασκαρεύουν το μεσσιανισμό τους. Αυτός ο τόπος έχει πολύ πικρή εμπειρία από χαρισματικούς ηγέτες, οι οποίοι ήταν άλλωστε και πολύ πιο χαρισματικοί από τις σημερινές κόπιες τους...
Από την πλευρά τους, βεβαίως, Τσίπρας και Κασσελάκης- δεν είναι οι μόνοι, αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις- καλά κάνουν και πουλάνε σανό στο πόπολο αφού βρίσκουν ακόμα θύματα να το καταπιούν αμάσητο. Οι μεσσίες, άλλωστε, προσφέρουν στις μάζες την ευεργεσία τής ανευθυνότητας. Αν κάτι πάει στραβά, που συνήθως πηγαίνει, ξέρουμε πού να ρίξουμε τον μουτζούρη. Κι αν πάλι μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας κι εμείς αρνούμαστε να το δούμε από τον τρόμο τής ματαίωσης των προσδοκιών μας κι όλων όσων έχουμε ψυχολογικά εναποθέσει πάνω τους έχουν και οι μεσσίες το δικαίωμα να μας πουν "μαζί τα ξεπλύναμε όλα"...
