Οι μοιραίοι έχουν χρέη...

Αν το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε για τα "κόκκινα" δάνεια ήταν ωφέλιμο για τους δανειολήπτες θα είχε εμφανιστεί κι ο πρωθυπουργός στο Κοινοβούλιο για να το υπερασπιστεί, ένας πρωθυπουργός άλλωστε για τον οποίο η επικοινωνία είναι το μεσαίο του όνομα. Δεν εμφανίστηκε όμως. Κι όχι μόνο γιατί το επίμαχο νομοσχέδιο είναι σταγόνα στον ωκεανό αλλά γιατί από την εποχή που πέρασε το νέο πτωχευτικό νόμο- το 2020- και τις εγγυήσεις τού Δημοσίου στους servicers περίπου 25 δισ. ευρώ είχε δώσει το ακριβές στίγμα του για το με ποια πλευρά είναι κι αυτή δεν είναι των αδυνάτων. Δεν είναι, φυσικά, η μοναδική περίπτωση αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική...

Από την άλλη, ο νόμος Κατσέλη, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί στο διάβα των χρόνων, έχει μετατραπεί από την προοδευτική αντιπολίτευση σε ιερό δισκοπότηρο χωρίς να είναι. Ούτε η διαιώνιση της ρύθμισης ενός δανείου ωφελεί σε κάτι ουσιαστικώς παρά μόνο στην προστασία και των κακόπιστων οφειλετών που δεν είναι λίγοι. Κι ως ένας πολίτης που δεν έχει πάρει ποτέ δάνειο στη ζωή του ακριβώς γιατί δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει, αγοράζει δύσκολα και το επιχείρημα της αλλαγής των συνθηκών. Όχι γιατί δεν άλλαξαν αλλά γιατί για αρκετούς δεν τους ενδιέφερε κι αν άλλαζαν...

Οι τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, είτε όταν ανοίγουν αδιακρίτως την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων είτε όταν την κλείνουν επί δικαίους κι αδίκους. Δεν είναι λίγα, εξάλλου, τα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ισχυρούς παράγοντες του δημόσιου βίου, συμπεριλαμβανομένων κομμάτων, τα οποία έχουν σβηστεί στο χιόνι. 

Ούτε, όμως, η κουλτούρα τού υπερδανεισμού, όπως τραγικά βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, θα λύσει το ζήτημα των ανισοτήτων, όπως θα το έλυναν για παράδειγμα οι καλύτεροι μισθοί ή η ισότιμη πρόσβαση σε πηγές χρηματοδότησης. Ένας λαός, ωστόσο, χρεωμένος είναι και πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτό είναι όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για τον καπιταλισμό...