Ο Ηλ. Κασιδιάρης δεν μπορεί, βάσει νόμου, να κατεβεί με κόμμα στις εκλογές. Κάποιοι δημοσκόποι, όμως, το μετράνε. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τον κώδικα δεοντολογίας τους- αναρωτιέμαι αν το έχουν κάνει κι εκείνοι- αλλά δεν το βρίσκω και πολύ συμβατό (sic) να καταγράφεις ένα κόμμα που ναι μεν υπάρχει ως διάθεση στην κοινωνία αλλά δεν θα το δει στις κάλπες. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως εκείνοι που σκούζουν περισσότερο γι' αυτό- τα κόμματα της συστημικής Αριστεράς- είναι κι αυτά που έχουν τα λιγότερα να ωφεληθούν από την αντισυστημική ψήφο...
Ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζουν από τον εξοστρακισμό Κασιδιάρη. Κερδίζει η δημοκρατία αλλά όχι εκείνοι που κυβέρνησαν κι απογοήτευσαν. Ούτε είναι και πολύ γενναίο να αποδίδεις ευθύνες για τη δημοσκοπική σου στασιμότητα οπουδήποτε αλλού πέρα από τον εαυτό σου. Βαλτωμένοι θα ήταν ακόμα κι αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ ο καταδικασμένος εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου...
Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς, ανηφορικός. γεμάτος παγίδες κι εκπλήξεις για φαβορί κι αουτσάιντερ. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να τον κάνουν λιγότερο κακοτράχαλο. Όταν, όμως, στηρίζεσαι για την επιβίωσή σου στην καλοσύνη των ξένων το φινάλε δεν είναι και το καλύτερο. Ρωτήστε και την Μπλανς Ντιμπουά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου