Δεν ανήκω σε εκείνους που ισχυρίζονται πως η ανθρωπότητα πρέπει να σωθεί πάση θυσία και με οποιοδήποτε κόστος. Το είδος μας πόρρω απέχει από το να είναι τέλειο ώστε τυχόν απουσία του από τον πλανήτη να θεωρείται καταστροφική. Ισχυρίζομαι, ωστόσο, και με πάθος πως δεν είμαστε και του πεταματού και, κυρίως, πως οι αλγόριθμοι δεν έχουν καταφέρει, τουλάχιστον όχι ακόμα, να μας καταλάβουν στο μέγιστο βαθμό ώστε να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές μας...
Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή και την κυβερνητική απόπειρα καθιέρωσης του credit score στη ζωή μας το οποίο σημαίνει, grosso modo, πως η οποιαδήποτε αξιοπιστία μας σε αυτή τη ζωή θα κρίνεται με βάση αντικειμενικές μεν επιδόσεις, όπως το πόσο συνεπείς είμαστε στην πληρωμή τού ενοικίου ή του δανείου μας, αλλά οι οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη πολλές άλλες παραμέτρους για τις οποίες τα μαθηματικά μάς είναι άχρηστα. Δυστοπία; Μάλλον, αν και δεν θα είναι η πρώτη φορά που για χάρη της αποκηρύσσουμε την ουτοπία. Αναπόφευκτη; Μόνο αν την αποδεχθούμε δαρβινικά, όπως έχουμε αποδεχθεί να πλουτίζουν κάποιοι από τη διάχυση των προσωπικών μας δεδομένων και δίχως νομικές συνέπειες...
Όλα αυτά, βεβαίως, είναι ψιλά γράμματα σε μια χώρα της οποίας ο τότε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, που δεν έχει καν δικαίωμα υπογραφής, παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο αλλά ελάχιστοι αναρωτιούνται για το αν έχει έστω την ελάχιστη ποινική ευθύνη ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έκανε δηλώσεις από τον τόπο τού εγκλήματος με το μπάζωμα ΄να έχει ήδη ξεκινήσει. Σε μια χώρα που ο υπουργός Δικαιοσύνης για τα μπάζα δεν παραιτείται ή δεν απολύεται ύστερα από τον 'κουβά" στον οποίο τον έστειλε η δικαιοσύνη. Σε μια χώρα όπου επιχειρείται να κατηγορηθούν για κακουργήματα οι γονείς των θυμάτων των Τεμπών είναι μια χώρα που αξίζει μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη...
