Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει... 

 

Οι γερμανοτσολιάδες υπερασπιστές της Κέβεσι...

"Δεν είμαστε ραγιάδες τής Ευρώπης". Ποιος το είπε; Α. Ο Δ. Κουτσούμπας. Β. Ο Γ. Βαρουφάκης. Γ. Ο Αδ. Γεωργιάδης. Η απάντηση είναι το Γ αλλά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως αυτοί που υπερασπίζονταν την προηγούμενη δεκαετία με νύχια και με δόντια κι ευρωπαϊκές πολιτικές που οδήγησαν στη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ ευρωπαϊκής χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο παριστάνουν σήμερα τους κολοκοτρωναίους. Ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο τόνο να χαρακτηρίσουν γερμανοτσολιάδες όσους υπερασπίζονται την Λάουρα Κέβεσι...

Μακριά από τον γράφοντα ο ευρωλιγουρισμός. Δεν πιστεύω πως οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο είναι άξιο μίμησης κι άκριτης αποδοχής. Ούτε ότι η ΕΕ δεν παραμένει ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ από το οποίο σιτίζονται, ωστόσο, και οι πολέμιοί της, είτε είναι κομμουνιστές είτε ακροδεξιοί. Ούτε καν πως ο θεσμός τού Ευρωπαίου εισαγγελέα είναι κάποια ιερή και γι' αυτό έχουσα ασυλία αγελάδα. Όταν, όμως, η Κέβεσι ισχυρίζεται πως η διαφθορά, ο νεποτισμός κι ο πελατειασμός δεν βρίσκονται στο job description ενός πολιτικού και της επιτίθενται οι πολιτικοί που πληρούν κάποια ή και τα τρία από αυτά τα χαρακτηριστικά τότε "είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"...

Μόνο οι απατεώνες εξυπηρετούνται από το θεώρημα της κατάργησης των ιδεολογιών, των αρχών και των αξιών στο όνομα μιας αποτελεσματικότητας την οποία όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε αν δεν ορίσουμε τα χαρακτηριστικά της. Και γι' αυτό ακριβώς μας χρειάζονται οι ιδεολογίες, όχι ως μουσειακά απομεινάρια τού παρελθόντος αλλά ως οδοδείκτες για το πού θέλουμε να πάμε... 

Η αγάπη για την πατρίδα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία έτσι γενικά κι αφηρημένα δεν διακρίνει την Αριστερά από τη δεξιά στο πολιτικό φάσμα. Μπορεί κι ένας δεξιός να αγαπά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κι ενδεχομένως περισσότερο στην πράξη από έναν Αριστερό. Η πραγματική διαφορά εμφανίζεται στο ριζοσπαστισμό με τον οποίο ορίζεις τις πολιτικές σου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός θα μας αρκούσαν αν είχαμε ήδη επιτύχει ένα πολύ σοβαρό στάτους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν, όμως, συμφωνούμε οι περισσότεροι πως δεν το έχουμε επιτύχει θα έπρεπε ίσως και να συμφωνούμε πως το κοινό μας σπίτι δεν χρειάζεται απλώς ανακαίνιση, όπως μας προτείνουν οι μετριοπαθείς, αλλά γκρέμισμα κι ανακατασκευή. Κι αυτό είτε δεν το προτείνουν τα πολιτικά κόμματα είτε όσα το προτείνουν κινούνται περισσότερο στο χώρο τού λούμπεν...  

 

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Θέλει κι ο λαϊκισμός την ασυλία του...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" είναι διαδεδομένη επιλογή αλλά αρκετές φορές είναι τόσο ορθή όσο και η υποταγή στο λαϊκισμό. Η πλήρης κατάργηση, για παράδειγμα, των ασυλιών των βουλευτών και των υπουργών και η νομική τους εξίσωση με τους υπόλοιπους πολίτες δεν είναι παράλογη, ιδίως όταν οι ασυλίες έχουν συνδεθεί με την ασυδοσία και το ξέπλυμα εγκλημάτων, ακόμα και κακουργημάτων. 

Το να μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να στείλει στα δικαστήρια έναν βουλευτή ή έναν υπουργό είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει σε αγωγές SLAPPs, στην καταχρηστική άσκηση δηλαδή ενός δικαιώματος ούτως ώστε να φιμώνεται ακόμα και η ελευθερία έκφρασης γνώμης. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σε βάρος αρκετών ρεπόρτερ τής ερευνητικής δημοσιογραφίας...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άρσης ασυλίας τού Π. Πολάκη με την αιτιολογία πως με κατάθεσή του στο δικαστήριο για τα λαμόγια τού ΚΕΕΛΠΝΟ επιχείρησε να επηρεάσει αθέμιτα τους δικαστές. Δεν θα σταθώ στο ότι στην ίδια δίκη κατέθεσε κι εν ενεργεία υπουργός, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε στο ακροατήριο και σε άλλες συνεδριάσεις, χωρίς να ζητηθεί καν να αρθεί η ασυλία του. 

Στέκομαι, όμως, στο ότι αν ένας βουλευτής οδηγείται στη δικαιοσύνη για μια κατάθεσή του σε δίκη ή ακόμα και για αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην ομερτά. Γιατί να πάει κάποιος άλλος βουλευτής να καταθέσει σε βάρος καταχραστών τού δημοσίου χρήματος, φερόμενων έστω, αν είναι να καθίσει κι ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου;...

Η κοινωνία, ειδικά ύστερα από τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέλει αίμα στην αρένα, πολιτικούς να κλειστούν στη φυλακή και οι δεσμοφύλακες να πετάξουν τα κλειδιά. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η ατιμωρησία έχει γίνει συνώνυμο της πολιτικής επιβίωσης διεφθαρμένων εθνικών αντιπροσώπων και διαβρωμένων κομμάτων; 

Αλίμονο, όμως, αν μετατρέψουμε την απονομή δικαιοσύνης σε ένα ατελείωτο λαϊκό δικαστήριο που θα καταδικάζει δίκαιους κι άδικους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς και το άρθρο 86 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης. Η πλήρης κατάργησή του, ωστόσο, χωρίς δικλείδες κατά τής καταχρηστικότητας αν συμβεί θα είναι μια ακόμα υπαναχώρηση του πολιτικού μας συστήματος στον άκρατο λαϊκισμό, τον οποίο αυτή η χώρα έχει φάει αμάσητο με την κουτάλα...

   

Ναι, να πάει το όριο εισόδου στο 5% για να μην γίνουμε Βαϊμάρη...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει εργαλειοποιήσει τον πατριωτισμό μόνο ως τελευταίο καταφύγιο, κατά τη γνωστή ρήση. Στην πραγματικότητα το έχει κάνει από την εποχή που ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κι έπαιζε παιχνιδάκια με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν, μάλιστα, αστείο αν δεν ήταν προδοτικό: ο πρωθυπουργός που έχει συμφωνήσει μόνος του με τον Τ. Ερντογάν για τη μοιρασιά τού Αιγαίου να στέλνει τον αναρίθμητο στρατό των τρολ του να κοπιάρει τον Ντ. Τραμπ ακόμα και στη φρασεολογία για έναν εθνικισμό που μπάζει από παντού απληστία...

 Όπως είναι, όμως, λογικό η πιστή αντιγραφή, όταν δεν προσαρμόζεται στα διαφορετικά δεδομένα κάθε χώρας, κάποιες φορές οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το να χαρακτηρίζεις δημοσίως έναν άνθρωπο κακό και υστερικό, όπως αρκετές φορές κάνει ο πρόεδρός τους, μπορεί να έχει και το γούστο του. Όταν, όμως, ο Αδ. Γεωργιάδης χρησιμοποιεί τα ίδια επίθετα για την Ζ. Κωνσταντοπούλου τότε η χυδαιότητα συμπεριλαμβάνει κι έναν αδιόρατο για τον ίδιο τον εκφορέα της αυτοσαρκασμό...

Το υποθέταμε από το βράδυ των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 πόσο δυσλειτουργική θα ήταν η μόλις εκλεγείσα τότε Βουλή με τόσους πολλούς αρχηγίσκους κι αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Συνεπώς δεν με βρίσκει αντίθετο μια αύξηση του ορίου εισόδου στο Κοινοβούλιο στο 5%, χωρίς όμως το μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα το οποίο είναι και η επιτομή τής ληστείας τής λαϊκής ψήφου. Η Ελλάδα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι μια επανάληψη της αυτοκαταστροφικής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης στο όνομα μιας απλής αναλογικής που έχει αρκετές φορές αποδείξει το κομματικό της σύστημα ότι δεν έχει την ωριμότητα για να διαχειριστεί επ' εθνική ωφελεία... 

Ο Αδωνις κλέβει εκκλησία...

Όσο η ΝΔ χάνει ψήφους προς τα δεξιά της όλο και θα σκληραίνουν ο λόγος και οι πράξεις τής κυβέρνησης ,Μητσοτάκη. Κι αν, μάλιστα, κάνει κόμμα κι ο Αντ. Σαμαράς όλη η δεξιά πολυκατοικία θα περνά κάθε ημέρα από την αμερικανική πρεσβεία για να υποβάλλει τα σέβη της στον Ντ. Τραμπ... 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως λογικό να έχει δοθεί από τον πρωθυπουργό πρώτο τραπέζι πίστα στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Θ. Πλεύρη. Εκεί θα βλέπαμε και τον Μ. Βορίδη αλλά έχει κάποιες παραγεγραμμένες φουρτούνες με τον ΟΠΕΚΕΠΕ...

Φυσικά ο υπουργός Υγείας είναι μια κατηγορία μόνος του, αλλά κι αυτός που αντιγράφει καλύτερα τον Τραμπ ανάμεσα στο ακροδεξιό τσίρκο. Φροντίζει, μάλιστα, να το αποδεικνύει σε κάθε δημόσια παρουσία του κατά την οποία η αλήθεια λάμπει διά της απουσίας της. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία αφού χάρη στο επικοινωνιακό του τάλαντο αλλά και στην εργατικότητά του- για να είμαι δίκαιος- μπορεί να πλασάρει το μεγαλύτερο ψέμα ως την πιστότερη απεικόνιση της πραγματικότητας και να ψέγει, μάλιστα, τους πολιτικούς του αντιπάλους με έναν τρόπο που αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει να πιστεύεις ότι έχει όλα τα δίκια με το μέρος του...

Από την άλλη, ο Άδωνις κλέβει εκκλησία με την αντιπολίτευση που έχει απέναντί του, η οποία αναλώνεται σε τσιτάτα κι αφορισμούς για να κρύβει πόσο αδιάβαστη κι απροετοίμαστη είναι για να αντεπεξέρχεται στους επικοινωνιακούς τακτικισμούς. Η πολιτική μπορεί να μην έχει τις δυσκολίες τής πυρηνικής φυσικής αλλά απαιτεί κι αυτή ταλέντο και δουλειά που οι περισσότεροι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές ούτε έχουν τις δεξιότητες ούτε διάθεση για να αποκτήσουν... 

Το κυριότερο, δεν έχουν ούτε την απαραίτητη επαφή με την κοινωνία η οποία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τους ψηφοφόρους τους και την οποία είναι αδύνατο να προσεγγίσεις μόνο με δυο καφέδες στο πόδι. Όσο, συνεπώς, σνομπάρεις τις φοβίες της και δεν τις αντιμετωπίζεις παρά μόνο με αποφθέγματα η ακροδεξιά θα έχει προλάβει να μας μπαστακωθεί για χρόνια...  

ΠΑΣΟΚ, το πρώιμο στάδιο του μητσοτακισμού...

Φυσικά και οι Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Κυρανάκης και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις έχουν τη χρησιμότητά τους στον Κ. Μητσοτάκη. Του δίνουν το μισαλλόδοξο λούστρο (sic) που έχει ανάγκη για να μην του φεύγει το σκληρό δεξιό του ποίμνιο, ιδίως αυτό που δεν έχει προλάβει ακόμα- όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό- να τσιμπήσει το μεζέ του από το δημόσιο ταμείο. Σαφώς, όμως, και χρησιμότερο είναι το σημιτικό ΠΑΣΟΚ που έχει αγκαλιάσει και του προσφέρει το άλλοθι να περνά τις πιο νεοφιλελεύθερες και ταξικές πολιτικές σαν να ήταν μια πιο εκσυγχρονισμένη διάσταση της σοσιαλδημοκρατίας. Στην ουσία λειτουργούν ως οι αυτοφωράκηδες της μητσοτακικής διαφθοράς υπουργοί όπως ο Κ. Πιερρακάκης- πέρασε αβρόχοις ποσί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια-, ο Γ. Φλωρίδης- έχει μετατρέψει τον Ποινικό Κώδικα σε "πλυντήριο" κάθε νεοδημοκρατικού αμαρτήματος- ή ο Γ. Γεραπετρίτης με τον οποίο ξυπνάμε κάθε πρωί κι ελέγχουμε να δούμε αν το Καστελόριζο παραμένει ελληνικό έδαφος...

Ο Ανδρ. Λοβέρδος είναι ο τελευταίος χρονικά αλλά δεν θα είναι κι ο τελευταίος μελλοντικά που θα έχει κάνει τη διαδρομή ΚΚΕ- ΠΑΣΟΚ- ΝΔ. Κι αν, όπως έλεγε ο Τσέρτσιλ, το να μην είσαι κομμουνιστής στα είκοσί σου χρόνια σημαίνει πως είσαι άνθρωπος χωρίς καρδιά το ότι κάποιοι δεν είναι και στα σαράντα, στα εξήντα ή στα εβδομήντα τους δεν τους κάνει απαραιτήτως ιδιοφυείς. 

Ενδεχομένως να είναι και καιροσκόποι που αναζητούν την εξουσία περισσότερο από όσο τους ενδιαφέρει η ιδεολογία. Αν και στην περίπτωση του σημερινού ΠΑΣΟΚ και της σημερινής ΝΔ η μόνη ουσιαστική διαφορά είναι στο ποιος κρατά την κουτάλα. Καμία άλλη...

Όταν την εποχή των μνημονίων τα "πράσινα" στελέχη εγκατέλειπαν μαζικά το πλοίο κατευθυνόμενα κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ το σχόλιο της Χαριλάου Τρικούπη ήταν πως "έφυγαν οι λαθρεπιβάτες και παραμείναμε οι γνήσιοι πασόκοι". Πάνω κάτω τα ίδια ισχυρίζεται και σήμερα για όσους κατευθύνονται κατά βάση στη ΝΔ. 

Και τότε, ωστόσο, και τώρα λέει τη μισή αλήθεια: προφανώς και υπήρχαν και υπάρχουν οπορτουνιστές, μόνο που το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τολμήσει ακόμα να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να απαντήσει στο ερώτημα γιατί οι πολίτες δεν το αγαπάνε πια και οι περισσότεροι από όσους δηλώνουν πως θα το ψηφίσουν το κάνουν είτε σε ανάμνηση του Ανδρ. Παπανδρέου είτε στη λογική τού "μη χείρον βέλτιστον". Στην πολιτική δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον ετεροπροσδιορισμό κι αυτή τη στιγμή για πολύ κόσμο το ΠΑΣΟΚ είναι είτε τα τσικό είτε τα ΚΑΠΗ της ΝΔ, αναλόγως της ηλικίας των στελεχών του που το εγκαταλείπουν. Κοινώς, ένα κόμμα που όσο η κυβέρνηση είναι πασοκογενής δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης παρά μόνο ως φυτώριο ή γηροκομείο στελεχών Μητσοτάκη...   

  

Τον Βαραββά, τον Βαραββά...

Οι άνθρωποι δεν είμαστε αλάνθαστοι ούτε ως μεμονωμένες οντότητες ούτε ως σύνολα. Κάνουμε και θα συνεχίζουμε να κάνουμε λάθη. Αυτοί, ωστόσο, που χρησιμοποιούν ακόμα το 41% του 2023 για να δικαιολογούν κάθε τους πολιτική δεν μπορούν σήμερα να ισχυρίζονται πως "ο λαός προτίμησε και τον Βαραββά από τον Ιησού". Αν μη τι άλλο, γιατί οι συγγενείς των νεκρών δεν είναι ληστές κι ο Κ. Μητσοτάκης δύσκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η ενσάρκωση της Δευτέρας Παρουσίας...

Τα κυβερνητικά σκυλιά χρησιμοποιούν, επίσης, ένα επιχείρημα που έχει λογική βάση: δεν πρέπει να επιτρέψουμε την κυριαρχία τής τοξικότητας που ενδεχομένως να φέρει σε διακινδύνευση ακόμα και τη δημοκρατία. Από το στόμα κάποιου μετριοπαθούς πολιτικού που πολιτεύεται με όρους καθωσπρεπισμού θα έβγαζε νόημα. Όταν, όμως, εκστομίζεται από πολιτικούς τύπου Γεωργιάδη, Βορίδη, Αγαπηδάκη που έχουν γράψει ιστορία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τους κατά καιρούς εμετούς τους σε βάρος πολιτικών αντιπάλων κι αυτό το επιχείρημα θα καταλήξει στον κουβά...

Η ύστατη καταφυγή των πολιτικών απατεώνων είναι να αποφύγουμε μια επανάληψη του αντιμνημονιακού αγώνα γιατί αυτή κατάληξε στην κωλοτούμπα Τσίπρα. Λες κι αν ο λαός έλεγε από την αρχή "σφάξε με αγά μου να αγιάσω" οι νεοφιλελεύθερες ορδές θα ήταν πιο μαλακές απέναντί του... 

Στην αδικία τής οριζόντιας εφαρμογής τής ίδιας λιτότητας σε δίκαιους κι άδικους φωλιάζει η αντισυστημική οργή που σήμερα βρίσκει έκφραση στην ακροδεξιά κι όχι στη ριζοσπαστική Αριστερά. Το ίδιο αίσθημα αδικίας, που αυτή τη φορά βρίσκει αφορμή στο να εκδηλωθεί στη συγκάλυψη για το θάνατο 57 ανθρώπων σε ένα τρένο σε διπλή γραμμή, κυριαρχεί και σήμερα. Κι αυτό το αίσθημα μόνο με τη δικαιοσύνη και την αλήθεια θα ηρεμήσει. Σε καμία περίπτωση με τα ουρλιαχτά των λύκων που εξαγριώνουν περισσότερο τα πάθη και τα πλήθη...  

  

 

Για να μην κλάψουμε γιατί δεν διαβάσαμε Νίτσε...

Αυτό που πάντα με εντυπωσίαζε στην ακροδεξιά τής κάθε χώρας είναι πώς μπορεί να έχει αδελφά κόμματα σε άλλες χώρες. Αν πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θέλεις Ούγγρους μετανάστες να αλλοιώσουν τον πολιτισμό σου πώς είναι δυνατό να βλέπεις στο πρόσωπο του Β. Όρμπαν έναν πολιτικό αδελφό όταν εκείνος θεωρεί την Ουγγαρία την καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θα ήθελε Έλληνες μετανάστες να αλλοιώσουν το δικό του πολιτισμό; Όταν θεωρείς πως εσύ είσαι στον κόσμο και κανένας άλλος πώς συνασπίζεσαι με τον "κανέναν άλλο";...

Κι αν αυτή η παρατήρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και χαριτωμένη, οι συνέπειες της υποστήριξης πολιτικών οι οποίες ενθαρρύνουν ακόμα και την εθνοκάθαρση δεν είναι και τόσο αστείες. Σήμερα, για παράδειγμα, ο Ντ. Τραμπ προτείνει να εκδιωχθούν οι Παλαιστίνιοι (και) από τη Λωρίδα της Γάζας για λόγους real estate. 

Αν αύριο πει το ίδιο για τους Ελληνοκύπριους θα συμφωνήσουν ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου; Κι αν αυτό είναι πιο ακραίο σενάριο, αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιβάλει δασμούς και στα ελληνικά προϊόντα θα συνεχίσουν να πίνουν νερό στο όνομά του;...

Όπου κι αν έχει επικρατήσει η ακροδεξιά το έχει πετύχει χάρη σε δυναμικές προσωπικότητες κι όχι γιατί συνασπίστηκαν άνευρα ανδρείκελα. Ο Ντ. Τραμπ, η Τζ. Μελόνι, η Μ. Λε Πεν, ο Βλ. Πούτιν, ο Τ. Ερντογάν και πάει λέγοντας μπορεί να είναι επικίνδυνοι και για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη ωστόσο δεν στηρίζονται σε συνεργασίες αποτυχημένων οι οποίες μόνο αδυναμία μαρτυρούν. Αν, επομένως, θέλουμε στην Ελλάδα να αποφύγουμε να μας κυβερνήσουν οι μισαλλόδοξοι οφείλουμε να διαβάσουμε περισσότερο Νίτσε και λιγότερο τα "τρία πουλάκια κάθονται"...    

 

 

Μία σύμπτωση υπάρχει, με το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς...

Ούτε έναν ούτε δύο, αλλά 27 κοινούς στόχους είχαν ΕΥΠ και Predator. Κι όλοι τους, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, του άμεσου ενδιαφέροντος του καθεστώτος Μητσοτάκη. Όπως και οι εταιρείες και τα πρόσωπα που συμμετείχαν σε αυτές κι έκαναν τη βρόμικη δουλειά. Δεν είναι, όμως, αυτό που πιστεύετε. Είναι μια τεράστια σύμπτωση. Όπως και τα 500ευρα της πεθεράς Αβραμόπουλου ή τα αδιευκρίνιστα Γεωργιάδη. Τελικώς αυτή η χώρα είναι η πιο καθαρή τού κόσμου. Με τόσα πλυντήρια που βάζει πώς θα μπορούσε να γινόταν κι αλλιώς;...

Μπορώ να βρω περισσότερα πνευματικά ελαφρυντικά σε όποιον πιστεύει στον Αϊ Βασίλη από αυτόν που πιστεύει στην ανεξαρτησία τής ελληνικής δικαιοσύνης. Σύμπτωση μπορεί να είναι να βρω έναν παλιόφιλο στο δρόμο. Το να ξεκινούν οι παρακολουθήσεις τής ΕΥΠ όταν σταματούν αυτές του Predator για τα ίδια πρόσωπα και το αντίστροφο δεν είναι σύμπτωση παρά μόνο αν εντέλλεσαι να το δεις ως σύμπτωση. Υπάρχει, βεβαίως, και κάτι πολύ χειρότερο: να μην χρειάζεται καν να πήρες εντολές αλλά να είσαι από μόνος σου βασιλικότερος του βασιλέως...

Όποιος πιστεύει ότι η δικαιοσύνη λειτουργεί, προφανώς και δεν έχει πατήσει ποτέ το πόδι του στην Ευελπίδων, στον Άρειο Πάγο ή σε οποιοδήποτε άλλο δικαστήριο. Όποιος, όμως, έχει πατήσει γνωρίζει ότι η ανεξαρτησία της είναι ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα. Όπως είναι και το κράτος δικαίου σε αυτή τη χώρα... 

Κι όταν δεν μπορείς να έχεις καμία εμπιστοσύνη στη λειτουργία των θεσμικών αντίβαρων τότε η δημοκρατία σου είναι ανάπηρη. Με άλλους όρους από την ανάπηρη δημοκρατία τής μετεμφυλιακής Ελλάδας, αλλά ανάπηρη ούτως ή άλλως...  

 

Αντί να τους χέσουμε δεν είναι προτιμότερο να τους νικήσουμε;...

Αν κάτι έπρεπε να διδάξουν τους προοδευτικούς πολίτες οι εκλογές- βουλευτικές κι αυτοδιοικητικές- του 2023 ήταν πως τον  Κ. Μητσοτάκη, τον Αχ. Μπέο, τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Αρ. Πορτοσάλτε και κάθε μητσοτάκη, μπέο, γεωργιάδη και πορτοσάλτε δεν θα τους νικήσουμε αν τους γαμήσουμε, τους χέσουμε ή τους βάλουμε σε ένα σάκο. Δεν είναι, άλλωστε, τα πρόσωπα που είναι αντίπαλοι αλλά οι ιδεοληψίες και οι πρακτικές που κουβαλούν μαζί τους. Δεν θα τους νικήσουμε αν πέσουμε κι εμείς στη λάσπη ή, για να το θέσω καλύτερα, δεν θα έχει κανένα νόημα να τους νικήσουμε πέφτοντας στη λάσπη τους...

Δεν είναι ζήτημα σεμνοτυφίας, πολιτικού ορθολογισμού ή καθωσπρεπισμού ο δημόσιος λόγος σου να μην είναι καφενειακός. Όταν απευθύνεσαι άμεσα ή έμμεσα στην κοινωνία δεν ξεπλένεις τα πιο χυδαία της αντανακλαστικά υιοθετώντας ρητορική Δελφινάριου, ακόμα κι αν στόχος σου είναι πρόσωπα που δεν αξίζουν κανένα σεβασμό. Ιδίως, μάλιστα, όταν στοχεύεις τέτοια πρόσωπα έχεις ευθύνη να μην αντιγράφεις τα γηπεδικά τους χαρακτηριστικά...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι ακόμα πολιτικός. Αυτό είναι και καλό γιατί δεν είναι ξύλινος, είναι όμως και κακό σε ένα ορμπανικό, προπαγανδιστικό περιβάλλον. Η απειρία του, εξάλλου, γίνεται μεγαλύτερο εμπόδιο όταν κάποιοι γύρω του είναι επίσης άπειροι κι ακόμα μεγαλύτερο όταν είναι και μέτριοι. Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία ημέρα, αλλά στις επόμενες 100 πρέπει να χτιστεί αλλιώς sic transit gloria mundis ή πιο λαϊκά αντίο πολιτική ζωή...  

 
 

Ε όχι, δεν θα περιμένει ο 21ος αιώνας τον Σαμαρά, τον Βορίδη ή τον Άδωνι να ετοιμαστούν...

Όχι κυρίες και κύριοι, τα ανθρώπινα- ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά- δικαιώματα δεν μπορούν να περιμένουν τον Αντ. Σαμαρά, τον Μ. Βορίδη, τον Αδ. Γεωργιάδη ή τον Θ. Πλεύρη να ετοιμαστούν για να εφαρμόζονται για όλους. Ο γάμος και η τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών δεν είναι ζήτημα κοινωνικής αποδοχής, όπως δεν είναι κι ο γάμος και η τεκνοθεσία των ετερόφυλων ζευγαριών. Τέτοιου είδους ζητήματα δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα από τη στιγμή που έχουμε αποφασίσει ως κράτος, υπογράφοντας και τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις, να ανήκουμε στον 21ο αιώνα κι όχι στο μεσαίωνα...

Θα ήταν πιο έντιμο αν όλοι όσοι αντιτίθενται στους γάμους και στην τεκνοθεσία των ομόφυλων μας έλεγαν καθαρά πως δεν τους θεωρούν ισότιμους ή τους κατατάσσουν στους ανώμαλους, στους διαβόλους, στους κατώτερους. Προσβάλλουν, όμως, τη νοημοσύνη μας όταν δήθεν νοιάζονται, για παράδειγμα, για το μπούλιγκ που ενδεχομένως να δέχονται στο σχολείο τα παιδιά των γκέι ζευγαριών. Αν είναι έτσι να απαγορεύουμε και τα διαζύγια των ετερόφυλων ζευγαριών ή, ακόμα καλύτερα, να τα υποχρεώσουμε να είναι ευτυχισμένα ό,τι κι αν συμβαίνει στο γάμο τους αφού αυτό είναι το κανονικό, όπως θα έλεγε και μία κουρασμένη αποστάτισσα...

Φυσικά και θα υπάρχουν αποτυχημένοι γκέι γάμοι. Βεβαίως και δεν θα είναι όλα τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών ευτυχισμένα. Όπως ακριβώς δεν είναι επιτυχημένοι όλοι οι γάμοι ετερόφυλων ή τα παιδιά τους. 

Το να μην επιτρέπεις, ωστόσο, να γίνονται όταν θα μπορούσες να βελτιώσεις, π.χ., τη ψυχολογική υποστήριξη όλων των ζευγαριών ή να φτιάξεις προγράμματα κατά τής κακοποίησης ή του σχολικού εκφοβισμού δεν σε κάνει συνετό αλλά οπισθοδρομικό κράτος. Κι όσοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα δεν θα έπρεπε να έχουν καμία θέση ευθύνης. Δεν είναι, "απλώς", ρατσιστές, είναι κι επικίνδυνοι για το μέλλον τής κοινωνίας μας...

 

   
 

O Τέμπη o mores...

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουν χαρακτηρίσει Τραμπ ακόμα και μελλοντικοί πρώην του σύντροφοι τον Στέφανο Κασσελάκη; Αυτό συμβαίνει όταν προσπαθείς να περιγράψεις με απλοϊκότητες κάποιον που δεν ξέρεις και δεν θέλεις να μάθεις. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, ωστόσο, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, είναι αυτοί που είναι κάθε λέξη τού τραμπισμού. Η δήλωση Γεωργιάδη για τα Τέμπη απλώς το επιβεβαίωσε...

Ο Κασσελάκης προφανώς και δεν έχει την πολιτική εμπειρία των αντιπάλων του. Ενδεχομένως να μην έχει κι άλλα τους χαρίσματα. Διαθέτει, όμως, ενσυναίσθηση, την οποία δείχνει κι όταν οι κάμερες είναι κλειστές. Κι αν μη τι άλλο δεν έχει τον κυνισμό των αντιπάλων του. Τουλάχιστον όχι ακόμα, αφού η πολιτική μπορεί να διαβρώσει και τις αγνότερες των ψυχών...

Το μεγάλο πρόβλημα με την ελληνική κοινωνία δεν είναι γιατί η ΝΔ δεν έχασε την εξουσία μετά τα Τέμπη και τις υποκλοπές. Είναι πως δεν μπήκαμε καν στον κόπο να τα συνυπολογίσουμε στην ψήφο μας... 

Τα δισ. που μοιράστηκαν με το ελικόπτερο εξαιτίας τής πανδημίας μάς έκαναν να λησμονήσουμε ακόμα και τις δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από τον covid. Αν η ενσυναίσθησή μας ήταν μεγαλύτερη δεν θα είχαμε καν υπουργούς όπως ο Γεωργιάδης, πολλώ δε μάλλον δεν θα τους συγχωρούσαμε οποιαδήποτε λεκτική εκδήλωση απανθρωπιάς...

Λένε όσα λένε και πράττουν όσα πράττουν γιατί το μόνο που μας νοιάζει είναι το πορτοφόλι. Γι' αυτό και στην πραγματικότητα δεν κλάψαμε ούτε για τα παιδιά μας που χάθηκαν στα Τέμπη, για να μην μπω καν στον κόπο να αναφερθώ στα παιδιά των "σκουρόχρωμων" στην Πύλο... 

 

 

Ο Διαφωτισμός δεν θα έρθει με σταυροκοπήματα...

Δεν περιμένω από τους υπερσυντηρητικούς ακροδεξιούς να οδηγήσουν τη χώρα στο Διαφωτισμό. Γι' αυτούς κάθε απόκλιση από το μεσαίωνα θεωρείται εθνική προδοσία. Περιμένω, ωστόσο, από αυτούς που βαυκαλίζονται τους προοδευτικούς να κάνουν άλματα πάνω από το πολιτικό κόστος και την κοινοτοπία. 

Γι' αυτό και περισσότερο με στενοχωρεί η εικόνα τού θεοσεβούμενου Τσίπρα το Πάσχα από τη γονυκλισία Γεωργιάδη στην Παναγία. Έστω κι αν ο υπουργός Αναπτύξεως κάποτε πίστευε σε περισσότερους θεούς από έναν και με κατοικία στον Όλυμπο...

Σύμφωνοι, εκλογές έχουμε και η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Κι ο γράφων, άλλωστε, έχει πάει σε εκκλησία κι έχει κρατήσει κεράκι κι ας μην κυνηγά ψήφους... 

Περιμένω, όμως, από την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση αυτήν τη φορά να διαχωρίσει το κράτος από την εκκλησία ακόμα και με το έτσι θέλω, αν το παπαδαριό πατήσει πόδι, που θα πατήσει. Όποιος αναζητά, άλλωστε, εξουσία σε αυτόν τον κόσμο κι όχι την εξιλέωση στη βασιλεία των ουρανών δεν φέρνει και πολύ σε πνευματικό άνθρωπο απαλλαγμένο από πάθη κι επίγειους πειρασμούς...

Το ότι δεν γίνεται σχετικώς κουβέντα στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν με γεμίζει με αισιοδοξία. Πολύ περισσότερο όταν το πιθανότερο είναι μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ όπου οι μισοί και παραπάνω είναι δεξιοί. Κι αν βεβαίως η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη είναι προτεραιότητα είναι πολύ λίγη η νομιμοποίηση, για παράδειγμα, του πολιτικού γάμου για τους ομοφυλόφιλους για να διεκδικείς δάφνες προοδευτικού. Ο πήχης πρέπει να μπει ψηλά τη δεύτερη φορά Αριστερά. Αν θέλουμε πράγματι να είναι αλλιώς και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια...

 
 

Φως φανάρι, ο Αδωνις, ο Βορίδης κι ο Πλεύρης παλεύουν το φασισμό στην Ελλάδα...

Ακούνε ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Μ. Βορίδης, ο Θ. Πλεύρης και το υπόλοιπο ακροδεξιό τσίρκο τής ΝΔ τον Κ. Μητσοτάκη να παριστάνει τον μονομάχο κατά τής ακροδεξιάς στην Ελλάδα και σκάνε στα γέλια. Έφερε τρεις τροπολογίες με τις οποίες δίνει τη δυνατότητα σε ένα τμήμα- ούτε καν στην Ολομέλεια- του Αρείου Πάγου να κρίνει όπως γουστάρει αν ένα κόμμα είναι συνταγματικό ή όχι κι αυτό το ονομάζει προστασία τής δημοκρατίας. Την προστατεύει τόσο πολύ που ο Θ. Τζήμερος βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει την απονομιμοποίηση του ΚΚΕ...

Το δικαστικό σώμα τής χώρας- σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον- όταν δεν είναι υπερσυντηρητικό είναι φοβισμένο και το αντίστροφο. Συνεπώς, προφανώς και οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να είναι εφαρμοστέες σε ένα κράτος δικαίου, αλλά πρέπει να κερδίζουν το σεβασμό των πολιτών κι όχι να τον απαιτούν. Όποιος αναζητά ιερές αγελάδες ας πάει στην Ινδία, μόνο που κι εκεί θα διαπιστώσει ότι οι νόμοι είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και τις περισσότερες φορές υπηρετούν τις επιδιώξεις τής άρχουσας τάξης...

Η δημοκρατία δεν αυτοπροστατεύεται όταν αφήνει ορθάνοιχτα παράθυρα για την καταστρατήγησή της. Ούτε, φυσικά, ο φασισμός καταπολεμάται απαγορεύοντας ένα νεοναζιστικό κόμμα την ίδια ώρα που σημαντικό κομμάτι τής ατζέντας του το καπηλεύεται κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Αυτοί, επομένως, που φωτογραφίζονται στο τείχος τού Έβρου, κάνουν push backs στο Αιγαίο και προεκλογικό αγώνα ξανά με τη Συμφωνία των Πρεσπών την ώρα που σκότωσαν 57 ανθρώπους στα Τέμπη είναι πολύ λίγοι για να κατηγορούν την Αριστερά πως δεν πολεμά το φασισμό. Αυτοί είναι σάρκα από τη σάρκα του. Αν διαβάσουν τη δωσίλογη ιστορία τους θα το διαπιστώσουν...

 

Ντόναλντ Μητσοτάκης ή Κυριάκος Τραμπ...

Αν κάποιος στις ΗΠΑ χαρακτηρίσει τον Ντ. Τραμπ φιλελεύθερο πολιτικό, θα πέσουν και τα τσιμέντα από τα γέλια. Στην Ελλάδα ο Κ. Μητσοτάκης φιλοτεχνούσε επί χρόνια το προφίλ τού φιλελεύθερου, τεχνοκράτη πολιτικού, μύστη τής ελεύθερης αγοράς. Πού κατάληξε όλο αυτό; Να κυβερνά με τον Άδωνι, τον Βορίδη και τον Πλεύρη και να κάνει προεκλογικές εκστρατείες ξεπατικώνοντας τον Τραμπ...

Φωτογραφήθηκε μπροστά στο τείχος τού Έβρου, λέει ασύστολα και χοντροκομμένα ψέματα, αμφισβητεί στοιχεία διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΟΣΑ, που δεν το έχει κάνει ούτε ο Βαρουφάκης. Στο μόνο που δεν μιμείται τον Τραμπ είναι στο να λάβει μέρος σε τηλεμαχία με τον βασικό του αντίπαλο γιατί ξέρει ότι θα χάσει κατά κράτος. Αυτός ο, κατά τα άλλα, πανίσχυρος πρωθυπουργός που αν τον χάσουμε θα έχουμε χάσει τον Μέγα Αλέξανδρο...

Στη ΝΔ εμφανίζονται υπεραισιόδοξοι. Κάνουν λόγο, μάλιστα, και για νίκη τους με πάνω από πέντε μονάδες διαφορά, μολονότι το κλίμα στην κοινωνία δεν είναι καθόλου αποθεωτικό για τον αρχηγό τους. Υποτιμούν, ωστόσο, είτε σκοπίμως είτε από αφέλεια τη δυναμική των νέων σε ηλικία και των νέων ψηφοφόρων, αλλά και τις πολιτικές συνέπειες της τραγωδίας των Τεμπών. 

Θεωρούν πως οι νέοι δεν θα πάνε στην κάλπη για διάφορους λόγους. Γι' αυτό και το βράδυ των εκλογών ο Κ. Μητσοτάκης θα χρειαστεί υπογλώσσια σε όποιο από τα 32 του ακίνητα επιλέξει να παρακολουθήσει το αποτέλεσμά τους. Αν, μάλιστα, το αμφισβητήσει κιόλας το μόνο που θα του έχει απομείνει για να γίνει σωσίας τού Τραμπ θα είναι το ξανθό περουκίνι... 

 

 
 

Σκέψεις ενός απαίσιου, άχρηστου, ανεπρόκοπου και γρουσούζη...

Όταν ο Ρ. Ρέιγκαν αποκάλεσε τη Σοβιετική Ένωση αυτοκρατορία τού κακού δεν πρόσθεσε κάτι νέο στην παγκόσμια πολιτική ιστορία. Ανέκαθεν οι αντίπαλοι προσέδιδαν δαιμονικά χαρακτηριστικά ο ένας στον άλλο προκειμένου οι ίδιοι να φαίνονται ανώτεροι. Υπό αυτή την έννοια όταν ο Αδ. Γεωργιάδης αποκαλεί συλλήβδην τους Αριστερούς "απαίσιους, άχρηστους, ανεπρόκοπους και γρουσούζηδες" δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αποδεικνύει ότι ο φασισμός από περιθωριακός και στη συνέχεια ανεκτός έχει μετατραπεί σε κυρίαρχο πολιτικό λόγο...

Το έχω ξαναγράψει, το γράφω και τώρα: αυτή η εκλογική μάχη θα είναι η πιο βρόμικη των τελευταίων χρόνων γιατί θα είναι και η πιο αμφίρροπη. Δεν περιμένω, συνεπώς, να συγκρουστούν προγράμματα, αλλά να γίνουν μάχες χωρίς γάντια, με προσωπικές αναφορές και σκανδαλώδεις απολήξεις. Όποιος περιμένει να γίνει σοφότερος για την υγεία, την παιδεία, την οικονομία ή το κράτος δικαίου θα είναι μάλλον ανώφελο να ανοίξει την τηλεοπτική του συσκευή...

Από την άλλη, ωστόσο, ας αναλογιστούμε αν κι εμείς οι ψηφοφόροι, που ξημεροβραδιαζόμαστε παρακολουθώντας "Survivor", επιθυμούμε πραγματικά να αποφευχθούν οι λασπομαχίες ούτως ώστε να μάθουμε περισσότερα για τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία ή τις τράπεζες. Αν δεν γουστάραμε τον απόπατο δεν θα τον τιμούσαμε με υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Κι αν ειλικρινώς προτιμούσαμε τη σοβαρότητα πολιτικοί όπως ο Αδ. Γεωργιάδης θα δούλευαν στο τσίρκο κι όχι σε υπουργικό γραφείο... 

Δεν είναι εκ γενετής φαύλοι, είναι τα κακομαθημένα της μιντιακής ομερτά...

Γιατί στη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη παράγουν, κατά μέσο όρο, ένα σκάνδαλο την εβδομάδα; Είναι χειρότεροι άνθρωποι εκ γενετής από τους συριζαίους; Όχι βεβαίως, σε αντίθεση όμως με τους συριζαίους πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα και να γλιτώσουν για τα πάντα χάρη στη μιντιακή ομερτά. Αυτό μάλλον πίστεψε κι ο Ν. Παπαθανάσης, το τελευταίο μπουμπούκι τού μητσοτακισμού που μπέρδεψε την αριστεία με τη λαμογιά...

Σε προεκλογική περίοδο βρισκόμαστε, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες κι αυτές δεν θα έλεγα πως τιμούν τη ΝΔ. Από τη μία με το ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις εκλογές ένας πρώην υπουργός που καταδικάστηκε για το ότι συνεργάστηκε με έναν επιχειρηματία για να φτιάξουν ένα ΣΥΡΙΖΑ Channel, κάτι που δεν έγινε γιατί αποκλείστηκε από τον πρώην υπουργό, ο οποίος παραλλήλως ανάγκασε για  πρώτη φορά τους καναλάρχες να πληρώσουν. Με το ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει κι ένας πολιτικός με τοξικό λόγο, ο οποίος αποκάλυψε τη δράση μια σειρά απατεώνων, όπως Πάτση, Καππάτου, Νικολάου...

Από την άλλη, κατεβαίνει ένα συνονθύλευμα υπερχρεωμένων νεοφιλελεύθερων με ακροδεξιές τάσεις κι ολιγαρχική χρηματοδότηση που έχουν κάνει βουτιά στο δημόσιο χρήμα και τρώνε ακόμα και τα πόμολα, όταν δεν παρακολουθούν ο ένας τον άλλο. Δεν είναι όλοι οι νεοδημοκράτες υποψήφιοι Μητσοτάκης, Πάτσης, Γεωργιάδης, Καππάτος ή Νικολάου. 

Όταν αποδέχεσαι, ωστόσο, να είσαι υποψήφιος σε έναν τέτοιο αχταρμά ιδεοληψίας, διαπλοκής και διαφθοράς έχεις κι εσύ ένα μερίδιο ευθύνης. Αυτό το έχουν καταλάβει, άλλωστε, κάποιοι και φρόντισαν να αποσυρθούν πριν ο εξευτελισμός γίνει συνώνυμο της πολιτικής τους διαδρομής... 

Η οργή του λαού δεν θα βρει δικαίωση στον Ντογιάκο, αλλά στον Ηρόδοτο...

Ο Κ. Μητσοτάκης εξόργισε τους "θεούς" με τη στάση του στην πανδημία, στις φυσικές καταστροφές και στην αισχροκέρδεια. Διέπραξε επανειλημμένως ύβρι που του θόλωσε το νου, του έφερε δηλαδή την άτη, και πίστεψε ότι και με τις παρακολουθήσεις θα μπορούσε να το παίζει τρελίτσα. Οι "θεοί", όμως, εξοργίστηκαν όταν διέπραξε νέα ύβρι με τα Τέμπη, προκαλώντας τη νέμεση της λαϊκής οργής που ξεχειλίζει στους δρόμους και στις πλατείες.  Όσο για την τίση, έρχεται το βράδυ των εκλογών....

Τα γράφω με αυτόν τον τρόπο για να με καταλαβαίνει κι ο αρχαιολάτρης Άδωνις, ο οποίος δικαιώνει και σε προσωπικό επίπεδο το σχήμα τού Ηρόδοτου. Όπως κι αν έχει, τίποτα δεν είναι ίδιο στη χώρα μετά τα Τέμπη, όπως τίποτα δεν έμεινε ίδιο μετά το Δεκέμβριο του 2008. 

Και τότε και τώρα έχουμε μια κυβέρνηση της δεξιάς που υποτίμησε τη λαϊκή οργή, ιδίως των νέων. Όπως και τότε έτσι και τώρα, θα το πληρώσει στις κάλπες. Κι αυτό, όπως και τότε έτσι και τώρα, θα είναι δικαιοσύνη που κανένας Ντογιάκος δεν θα μπορέσει να αποτρέψει από το να απονεμηθεί...

Ο πρωθυπουργός τού "πνίξατε στη Μάνδρα, κάψατε στο Μάτι, εγώ μετρούσα στρέμματα, εσείς φέρετρα, ανταλλάξατε τις Πρέσπες με τις συντάξεις" δεν δικαιούται να παραπονιέται αν, πράγματι, σε ορισμένες περιπτώσεις η αντιπολίτευση γίνεται πιο λαϊκιστική από όσο επιτρέπουν οι στιγμές. Αξιοποίησε τις πιο δόλιες μεθόδους για να πάρει την εξουσία χωρίς καμία ψευδαίσθηση για τα ψέματα που εν γνώσει του είπε για τα πάντα. Το κρίμα, το πολύ μεγάλο κρίμα είναι πως για να συνειδητοποιήσει η πλειοψηφία τού λαού ποιος αγύρτης τον κυβερνούσε τέσσερα χρόνια έπρεπε πρώτα να χαθούν δεκάδες άνθρωποι σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα...  

 

Λαμόγια, εθνικιστές μα πάνω από όλα υποκριτές...

Το να είσαι λαμόγιο ή εθνικιστής δεν είναι κάποιος τίτλο τιμής. Υπάρχει, όμως, και κάτι χειρότερο, να είσαι λαμόγιο, εθνικιστής και υποκριτής. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, προεξάρχοντος του ίδιου του πρωθυπουργού, βρίσκουμε πολλούς τέτοιους. Κακή ώρα την Σ. Νικολάου και τους διόσκουρους της πατριδοκαπηλίας Βορίδη- Γεωργιάδη...

Η δήθεν ηθική τής Νικολάου της απαγόρευε να δίνει άδειες στον Κουφοντίνα ή σε σπουδαστές αναρχικούς κατάδικους, αλλά δεν την εμπόδισε από το να ζημιώσει το Δημόσιο με μερικά εκατομμύρια ευρώ σε απευθείας αναθέσεις σε ημέτερους. Στο μεταξύ, ο πατριωτισμός Βορίδη- Γεωργιάδη τους ωθεί να ισχυρίζονται πως Έλληνας γεννιέσαι και δεν γίνεσαι. 

Αυτό, ωστόσο, δεν τους απότρεψε από το να δώσουν την ελληνική υπηκοότητα σε Τούρκο καταζητούμενο από την Ιντερπόλ, την ίδια ώρα μάλιστα που δυσκολεύουν τις εξετάσεις απόκτησης ιθαγένειας για ανθρώπους που ζουν χρόνια στην Ελλάδα. Μόνο η υποκρισία τους είναι μεγαλύτερη από την αγυρτεία τους...

Φυσικά δεν είναι μόνο οι Νικολάου- Βορίδης- Γεωργιάδης στη ΝΔ που έχουν κάνει την εξαπάτηση τέχνη. Το κακό παράδειγμα, άλλωστε, το δίνει πρώτος και χειρότερος ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης. Ούτε ισχύει στην περίπτωσή τους το "δεν πειράζει να κάνουν μερικά δωράκια στον εαυτό τους, αρκεί να δίνουν και σε εμάς". Δεν έχουν δώσει τίποτα στο πόπολο που να μην έχουν πάρει πίσω στο δεκαπλάσιο κι εκατονταπλάσιο οι ίδιοι και οι ολιγάρχες χορηγοί τους...