Να κλείσουμε και τις εκκλησίες για να μην γίνεται η πίστη εμπόριο...

Υπάρχουν, πράγματι, μισαλλόδοξοι οι οποίοι υπερασπίζονται με πάθος τη μισαλλοδοξία τους. Μισούν τους αλλοδαπούς, τους ομοφυλόφιλους, όποιον, τέλος πάντων, δεν τους μοιάζει και δηλώνουν υπερήφανοι γι' αυτό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ένα τέτοιο μόρφωμα, η Χρυσή Αυγή, ήταν τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη κι όχι στο πολύ μακρινό παρελθόν. Δεν είναι, ωστόσο, οι περισσότεροι μισαλλόδοξοι πρόθυμοι να παραδέχονται το μίσος τους. Γι' αυτό και κρύβονται πίσω από δικαιολογίες για να μασκαρεύουν τις πραγματικές τους πεποιθήσεις...

Δείτε τι συμβαίνει, για παράδειγμα, με την παρένθετη μητρότητα και τα ομόφυλα ζευγάρια. Το επιχείρημα που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να μην την αναγνωρίσει είναι για να μην την κάνει εμπόριο. Λογικοφανές. Μήπως, όμως, δεν υφίσταται νόμιμο και παράνομο εμπόριο και με την παρένθετη μητρότητα για τα ετερόφυλα ζευγάρια; Ή, μήπως, δεν υπάρχει εμπόριο και με την πίστη σε κάποια ανώτερη δύναμη; Τι θα έπρεπε να κάνουμε συνεπώς; Να κλείσουμε τις εκκλησίες για να μην τα κονομάνε κάποιοι παπάδες κάτω από το τραπέζι;...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πολιτική ορθότητα έχει εισβάλει στην κεντρική σκηνή και θολώνει την αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ωστόσο, δεν είναι μόνο νομικά κείμενα, όπως στρεψόδικα ισχυρίζεται κι ο Μ. Βορίδης. 

Η ισότητα στο γάμο, για παράδειγμα, πριν γίνει νόμος δεν υφίστατο ως δικαίωμα που οφείλαμε να κατοχυρώσουμε; Κι αν ακόμα ο δικαιωματισμός αποτελεί μια ακραία έκφραση της ανάγκης για ίσες ευκαιρίες, είναι χίλιες φορές προτιμότερος από τη μισαλλοδοξία που γίνεται νόμος ή δεν καταργείται με νόμο... 

 

 

Χωρίς θεό όλα επιτρέπονται και δεν είναι απαραιτήτως κακό...

Θα ήταν ο κόσμος μας καλύτερος αν γνωρίζαμε με βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει θεός; Όπως κι όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα έτσι κι αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό "ναι" ή "όχι", ιδίως όταν αφορά ένα τόσο ατελές ον όσο ο άνθρωπος. Πράγματι, αν δεν υπήρχε φόβος θεού μπορεί να σκοτώναμε, να κλέβαμε ή να κάναμε οποιοδήποτε άλλο αμάρτημα με μεγαλύτερη ευκολία αφού δεν θα φοβόμασταν την επουράνια τιμωρία... 

Από την άλλη, ωστόσο, θα ήμασταν και πολύ λιγότερο ανεκτικοί σε όσα μας καταδυναστεύουν γιατί θα ξέραμε ότι έχουμε μία και μόνο ζωή και καμία ανταπόδοση για τα πάθη μας δεν θα μας περίμενε στη βασιλεία των ουρανών. Η όποια εξουσία, δηλαδή, θα ήταν πολύ πιο επιφυλακτική γιατί οι επαναστάσεις σε βάρος της θα ήταν πολύ πιο συχνές...

Είναι, επίσης, λογικό να εικάζουμε πως αν δίδασκε σήμερα ο Ιησούς οι σύγχρονοι χριστιανοί θα ήταν οι μεγαλύτεροι πολέμιοί του. Άλλωστε μοιάζουν πολύ περισσότερο στους γραμματείς και στους φαρισαίους παρά θυμίζουν το "αγαπάτε αλλήλους". Φαντάζομαι, για παράδειγμα, πως ο Χριστός δεν θα καλούσε την ελληνική κυβέρνηση να βάλει νάρκες στο Αιγαίο για να σκοτώνονται μετανάστες ούτε θα πολεμούσε το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μάλλον την υποκρισία θα στηλίτευε...

Άλλος πίνει, άλλος καπνίζει, άλλος παίρνει ναρκωτικά, άλλος κάνει ψυχανάλυση, άλλος πηγαίνει στην εκκλησία. Ο καθένας μας βρίσκει το δικό του τρόπο για να αντιμετωπίζει την ανηφόρα που λένε ζωή. Τα ζητήματα δημιουργούνται όταν επιχειρούμε, ακόμα και με τη βία, να επιβάλλουμε τις δικές μας αδυναμίες στους άλλους κι όταν θεωρούμε τα δικά μας πάθη πιο αγνά από τα πάθη των άλλων. Αν, συνεπώς, το γουστάρετε ξεχυθείτε στις εκκλησιές. Όπως θα έλεγε κι ο Μπουκόβσκι, "βρες ένα πάθος κι άφησέ το να σε καταστρέψει"...

Πλέει η χυδαιότητα και στην αντιπολίτευση...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για την τοξικότητα στην πολιτική ζωή με αφορμή τα Τέμπη βαραίνει την κυβέρνηση. Η κατάντια τού σιδηρόδρομου, το δυστύχημα και η συγκάλυψή του φέρουν την υπογραφή Μητσοτάκη. Κανένα κόμμα, άλλωστε, της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια πολίτες...

Τίποτα, συνεπώς, δεν συγκρίνεται με τη χυδαιότητα των κυβερνώντων. Κι ας κάνουν κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης ό,τι μπορούν για να την ανταγωνιστούν προσπαθώντας να κρύψουν τις πολιτικές τους ανεπάρκειες πίσω από τον πόνο 57 οικογενειών που έγινε ο πόνος όλων των Ελλήνων. Τι νόημα έχει, για παράδειγμα, η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας τουλάχιστον τη δεδομένη χρονική στιγμή; Θα πέσει η κυβέρνηση; Πιθανότατα όχι. Κι αν πηγαίναμε σε εκλογές ποιος θα τις κέρδιζε; Μάλλον αυτός που θα είχαμε ρίξει ένα μήνα πριν...

Πολλοί πολίτες θεωρούν πως όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι και δυσπιστούν κι απέναντι σε άλλους θεσμούς, όπως η δικαιοσύνη, η αστυνομία και η εκκλησία. Από την άλλη, ωστόσο, δεν πρόκειται να εμπιστευτούν το μέλλον τους σε μονοπρόσωπες ΕΠΕ, σε κόμματα του ενός αρχηγού κι από πίσω το χάος. Όσοι, επομένως, συγκροτούν οργανώσεις σε όλη τη χώρα, δίνουν τη δύναμη στους πολίτες ώστε αυτοί να δίνουν γραμμή κι όχι να την περιμένουν από στελέχη που ανυπομονούν για νέα οφίτσια δεν είναι ανόητοι αλλά έρχονται από το μέλλον. Τουλάχιστον αυτό που θα έπρεπε να είναι το μέλλον...  

  

   

Στρώσαμε το χαλί για να μας γλεντάει ο μεσαίωνας...

Όταν ο Ντ. Τραμπ ή ο Κ. Μητσοτάκης κάνουν λόγο για δύο φύλα δεν μιλούν ως βιολόγοι αλλά ως πολιτικοί. Γι' αυτό και η οποιαδήποτε κριτική στα λεγόμενά τους δεν έχει κανένα νόημα να γίνεται στο επιστημονικό επίπεδο. 

Το αν η βιολογία μιλά για δύο, τρία ή περισσότερα φύλα δεν έχει καμία σημασία για όσους λαϊκίζουν ακόμα και με ζητήματα που σε σημαντικό βαθμό είναι ζητήματα αυτοπροσδιορισμού. Αν έχω, για παράδειγμα, γεννητικά όργανα άνδρα αλλά αισθάνομαι γυναίκα δεν θα με προσδιορίσει κανένας επιστήμονας ή δημαγωγός...

Και μόνο, ωστόσο, το ότι εν έτει 2024 συζητάμε για την ταυτότητα φύλου αποτελεί μία τεράστια νίκη τού σκοταδισμού. Κι από σφάλματα και υπερβολές τής woke κουλτούρας; Ναι, κι από δικά της λάθη όπως τα "gay parades" που μετατρέπουν τη σεξουαλική επιλογή σε καρναβάλι και την πραγματική ανάγκη για ισοτιμία σε χοντροκομμένη επίδειξη αβάν γκαρντ αισθητικής... 

Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε στο σημείο να θέτουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στη βάσανο της εκλογικής επιδοκιμασίας τής πλειοψηφίας, της ανοχής της στο διαφορετικό ή του αισθητικού της γούστου. Γιατί αν σε ένα δημοψήφισμα μπει ως ερώτημα "πόσα φύλα υπάρχουν' μπορεί η απάντηση "δύο" να κυριαρχήσει, αλλά αν τεθεί η ερώτηση "έχει δικαίωμα η κυβέρνηση να ορίζει πώς θέλεις να προσδιορίζεσαι" η απάντηση ίσως και να μην είναι αυτή στην οποία προσδοκούν οι μισαλλόδοξοι...

Όπως κι αν έχει, όσοι δηλώνουμε προοδευτικοί βιώνουμε μια δυστοπία και με δική μας ευθύνη. Κι αυτό γιατί όταν οι προοδευτικές δυνάμεις βρέθηκαν στην εξουσία και στην Ελλάδα κατά βάση διαχειρίστηκαν και δεν τόλμησαν όπως τολμούν οι ακραίοι τής άλλης πλευράς. Κάποιοι πίστεψαν ότι θα κυβερνούν για πάντα, μακριά από την κοινωνία που τους στήριξε στα δύσκολα και κοντά, πολύ κοντά σε ανίκανους αυλοκόλακες και ικανούς μεσάζοντες της ελίτ... 

Κι αφού δεν έκαναν τομές παρά μόνο μπαλώματα για τη δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα ή το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας τώρα περιφέρουν τα δάκρυά τους μήπως και τους λυπηθούν αυτοί που πρώτα τους εξευτέλισαν και τώρα τους χειραγωγούν. Κι αν ο ενταφιασμός πολιτικών σταδιοδρομιών που άλλα προμήνυαν συνιστά ατομικές τραγωδίες η κανονικοποίηση του μεσαίωνα σκάβει το λάκκο κι εκείνων που τώρα την χειροκροτούν πιστεύοντας ότι αφορά μόνο τους άλλους...    

  

 

Μασκαράδες 365 ημέρες το χρόνο...

Η πολιτική Μητσοτάκη σε Ελλάδα κι εξωτερικό είναι ΙΧ. Δεν είναι προϊόν διαβούλευσης με τους υπουργούς και τους βουλευτές του, πέρα από λίγους εκλεκτούς που έχουν απευθείας πρόσβαση στην αγία οικογένεια. Οι υπόλοιποι απλώς συμπαρατάσσονται αφού για τη δεξιά και διαχρονικά η νομή τής εξουσίας δεν είναι μέσο εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος, αλλά αυτοσκοπός. Γι' αυτό και δεν λυπάμαι καθόλου τα πρόβατα που ο βοσκός τα σέρνει με τη θέλησή τους στο σφαγείο...

Η Ελλάδα έχει έναν πρωθυπουργό που μπορεί να την εμπλέξει ακόμα και σε έναν παγκόσμιο πόλεμο προκειμένου να αποκτήσει ο ίδιος κάποιο διεθνές αξίωμα. Έναν πρωθυπουργό που παραβιάζει το Σύνταγμα και για να μπορέσει ο Μπάρμπα Στάθης να φτιάξει, τρόπος του λέγειν, πανεπιστήμιο σε έναν όροφο πολυκατοικίας. Έναν πρωθυπουργό που παρακολουθεί, χειραγωγεί, απειλεί και υπονομεύει για να μην χάσει τη δοτή του εξουσία...

Η Ελλάδα έχει, επίσης, κι ένα κακομαθημένο από τον πρωθυπουργό κατεστημένο που πιστεύει ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει γιατί ακριβώς ο πρωθυπουργός τού έχει δώσει αυτό το δικαίωμα. Η εκκλησία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Από τη στιγμή που ο Κ. Μητσοτάκης δεν επέβαλε κομματική πειθαρχία για ένα ζήτημα ατομικών δικαιωμάτων όπως ο γάμος και η τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια την ώρα που δείχνει σιδηρά πυγμή όταν νομοθετεί υπέρ τής ολιγαρχίας γιατί και οι τραγοπαπάδες να μην αποθρασυνθούν;... 

Ολιγάρχες, κυβέρνηση- ντίλερ, εκκλησία- ταλιμπάν, ακροδεξιά από το μεσαίωνα. Μήπως να απαλλαγούμε από όλους αυτούς τους 365 ημέρες το χρόνο μασκαράδες;... 

 

 

Κόμμα εξουσίας ζήτησαν οι πολίτες την Κυριακή, όχι ΚΚΕ των δομών...

Τρεις ήταν οι υποψήφιοι πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ που κατέθεσαν τις πιο πλήρεις προγραμματικές θέσεις πριν την προηγούμενη Κυριακή, αλλά κανένας τους δεν πέρασε στο β' γύρο. Όταν, επομένως, η Έφη Αχτσιόγλου μέμφεται τον Στέφανο Κασσελάκη για το ότι δεν έχει πολιτικό λόγο έχει μόνο εν μέρει δίκιο. 

Όπως, επίσης, και για το ότι ο αντίπαλός της δεν πηγαίνει σε τηλεμαχία μαζί της. Ούτε εκείνη ήθελε να πάει όταν βρισκόταν καβάλα στο κύμα πριν εμφανιστεί ο Στέφανος. Ούτε για τα εθνικά θέματα είχε μιλήσει ούτε ούτε ούτε...

Επίσης, ένας από τους δύο υποψήφιους έχει μιλήσει για εναλλακτική στρατιωτική θητεία και διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας κι αυτός δεν ήταν η αριστερή Έφη, αλλά ο "δεξιός" Στέφανος. Προφανώς και πρέπει να γίνει ντιμπέιτ, όπως έπρεπε να γίνει και πριν τον πρώτο γύρο, φυσικά και η συζήτηση οφείλει να είναι πρωτίστως πολιτική κι όχι επικοινωνιακή. Η Έφη, όμως, ακριβώς τα επικοινωνιακά της όπλα χρησιμοποιούσε απέναντι στους αντιπάλους της μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος με καλύτερα και της πήρε τη μπουκιά μέσα από το στόμα...

Όπως ένα ζευγάρι δεν είναι προτιμότερο να μείνει μαζί για πάντα μόνο και μόνο γιατί είναι παντρεμένο, το ίδιο κι ένα κόμμα δεν είναι δυνατό να φοβάται τη διάσπαση περισσότερο από την υπονόμευση. Η εποχή που ο Αλέξης Τσίπρας επιδίωκε τη συναίνεση όλων για να λαμβάνει αποφάσεις τελείωσε με το 17,85% του Ιουνίου... 

Ο λαός, ο λαός και της Αριστεράς, έδειξε και με την ψήφο του την Κυριακή πως προτιμά το πολιτικό θράσος τού ανθρώπου που ήρθε από το πουθενά για να του υποσχεθεί την πτώση Μητσοτάκη από την ιστορική παράδοση της συλλογικής ηγεσίας. Ο λαός τής Αριστεράς ζήτησε κόμμα εξουσίας με έναν αποφασιστικό ηγέτη, όχι ένα ακόμα ΚΚΕ των δομών και της αρτηριοσκλήρωσης...   

 

Ο Διαφωτισμός δεν θα έρθει με σταυροκοπήματα...

Δεν περιμένω από τους υπερσυντηρητικούς ακροδεξιούς να οδηγήσουν τη χώρα στο Διαφωτισμό. Γι' αυτούς κάθε απόκλιση από το μεσαίωνα θεωρείται εθνική προδοσία. Περιμένω, ωστόσο, από αυτούς που βαυκαλίζονται τους προοδευτικούς να κάνουν άλματα πάνω από το πολιτικό κόστος και την κοινοτοπία. 

Γι' αυτό και περισσότερο με στενοχωρεί η εικόνα τού θεοσεβούμενου Τσίπρα το Πάσχα από τη γονυκλισία Γεωργιάδη στην Παναγία. Έστω κι αν ο υπουργός Αναπτύξεως κάποτε πίστευε σε περισσότερους θεούς από έναν και με κατοικία στον Όλυμπο...

Σύμφωνοι, εκλογές έχουμε και η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Κι ο γράφων, άλλωστε, έχει πάει σε εκκλησία κι έχει κρατήσει κεράκι κι ας μην κυνηγά ψήφους... 

Περιμένω, όμως, από την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση αυτήν τη φορά να διαχωρίσει το κράτος από την εκκλησία ακόμα και με το έτσι θέλω, αν το παπαδαριό πατήσει πόδι, που θα πατήσει. Όποιος αναζητά, άλλωστε, εξουσία σε αυτόν τον κόσμο κι όχι την εξιλέωση στη βασιλεία των ουρανών δεν φέρνει και πολύ σε πνευματικό άνθρωπο απαλλαγμένο από πάθη κι επίγειους πειρασμούς...

Το ότι δεν γίνεται σχετικώς κουβέντα στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν με γεμίζει με αισιοδοξία. Πολύ περισσότερο όταν το πιθανότερο είναι μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ όπου οι μισοί και παραπάνω είναι δεξιοί. Κι αν βεβαίως η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη είναι προτεραιότητα είναι πολύ λίγη η νομιμοποίηση, για παράδειγμα, του πολιτικού γάμου για τους ομοφυλόφιλους για να διεκδικείς δάφνες προοδευτικού. Ο πήχης πρέπει να μπει ψηλά τη δεύτερη φορά Αριστερά. Αν θέλουμε πράγματι να είναι αλλιώς και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια...

 
 

Ανυπόμονος για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη σε αυτόν τον πλανήτη...

- "Τι κάνετε για φαινόμενα όπως η έμφυλη βία, οι κακοποιήσεις ανηλίκων ή τα ρατσιστικά εγκλήματα μίσους"; - "Αυστηροποιούμε τις ποινές". Για την ελληνική, κι όχι μόνο, δεξιά το οποιοδήποτε κοινωνικό ζήτημα αντιμετωπίζεται είτε με περισσότερη αστυνόμευση είτε με περισσότερη φυλάκιση. Τόσο απλά και τόσο επιφανειακά... 

Λες κι αυτός που έχει μεγαλώσει σε ένα οικογενειακό, σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον που επιτρέπει, αν δεν επιβάλλει κιόλας, την "αντρίλα", τη "μαγκιά" και την ξετσιπωσιά θα διστάσει να αδικοπραγήσει γιατί μπορεί να σκεφτεί πως αν τον πιάσουν, που είναι ένα μεγάλο αν, θα περάσει μερικούς μήνες ή χρόνια παραπάνω στη φυλακή. Στην περίπτωση, βεβαίως, που δεν έχει τα φράγκα να τον υπερασπιστεί ένας δικηγόρος που ξέρει και τι χρώμα εσώρουχα φορά ο δικαστής που θα δικάσει την υπόθεση...

Η πατριαρχία, η αγάπη για ιδιοκτησία είτε της ύλης είτε ανθρώπων, η πίστη ότι τα χαρακτηριστικά σου, πολλά από τα οποία απλώς σου έτυχαν και δεν τα διάλεξες ή δεν τα κέρδισες με το σπαθί σου, είναι ανώτερα από του άλλου δεν καταπολεμούνται με τα ισόβια δεσμά. Κι εδώ δεν βάζω καν στην εξίσωση πως η ίδια η αντίληψη περί ισοβίων- όταν, τέλος πάντων, τα ισόβια είναι ισόβια- αντικρούει στη νομοθετημένη σωφρονιστική ιδιότητα της τιμωρίας. Το να ισχυριστώ πως η παιδεία θα μας γλίτωνε από πολλά θα ήταν ίσως κοινοτοπία. Για κάποιο λόγο, όμως, ορισμένες απόψεις είναι κοινό κτήμα κι αυτός είναι πως έχουν βάση αληθείας...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι υψηλή τέχνη για τη δεξιά, η οποία συλλαμβάνει τον κόσμο στην απλοϊκότητα του πονάει χέρι, κόβει χέρι, λες κι αυτό θα μας έκανε καλύτερους από τη Σαουδική Αραβία ή το Ιράν. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως η εκκλησία συμπορεύεται μαζί της, αφού κατά τις δοξασίες της πρέπει να ανεχόμαστε τα πάντα σε αυτήν τη γη γιατί μας περιμένει η βασιλεία των ουρανών αν είμαστε υπομονετικοί, κοινώς κορόιδα. Προσωπικώς, προτιμώ να ρισκάρω να είμαι λίγο πιο ανυπόμονος σε αυτόν τον πλανήτη για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη κι ας μου κλείσει την πόρτα στα μούτρα ο άγιος Πέτρος...

 

 
 

"Ο σπουδαγμένος κακός είναι επτά φορές κακός"...

Στη δήλωσή του, το νόημα της οποίας θα μπορούσε να συμπυκνωθεί και στο "μην παίρνετε τις μελέτες μου στα σοβαρά, δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο", ο Σ. Τσιόδρας μας καλεί και να εμβολιαστούμε για να σωθούμε. Ναι, να εμβολιαστούμε, αν και ιδίως η μετάλλαξη Όμικρον απαιτεί πολύ περισσότερα μέτρα, αλλά ποιος θα λάβει σοβαρά τη συμβουλή ενός επιστήμονα που μία πρόταση νωρίτερα είχε υποβαθμίσει την αξία τής δικής του εργασίας; Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί το αντιεμβολιαστικό κίνημα έχει λάβει χαρακτηριστικά επιδημίας...

Ο ιερέας στα "Γράμματα σε έναν φίλο Γερμανό" του Αλμπέρ Καμί προτιμά να υπηρετήσει την πατρίδα του κι όχι τον θεό του. Ο Σ. Τσιόδρας κάνει εδώ και δύο χρόνια περίπου κάτι ακόμα χειρότερο, επιλέγει να υπηρετήσει την κυβέρνησή του από την πατρίδα του και το λαό της. Την εποχή των μνημονίων ζήσαμε την πνευματική ηγεσία τής χώρας να λειτουργεί ως γιουσουφάκι του συστήματος. Σήμερα φαίνεται πως τη "δόξα" της έχει ζηλέψει η επιστημονική ηγεσία...

Στο θεατρικό έργο τού Γιώργη Μασσαβέτα "Γυναικείες Ιστορίες" ακούγεται και η φράση "ο σπουδαγμένος κακός είναι επτά φορές κακός". Ο Σ. Τσιόδρας δεν είναι κακός. Φαντάζομαι πως θα είναι η καλύτερη παρέα για ένα κυριακάτικο πρωινό στην εκκλησία. Κι εκείνος, όμως, όπως και τόσοι άλλοι σπουδαγμένοι έχει βάλει τα προσόντα του στον τόκο. Κι ας μην είναι και το χριστιανικότερο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει, αν ο επιστήμονας κι όχι ο πολιτικός Τσιόδρας έχει δίκιο και χάσαμε 8.000 συνανθρώπους μας που θα είχαμε σώσει αν είχαμε "πετάξει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για ΜΕΘ" που είχε πει κι ο λίστας (40 εκατομμυρίων ευρώ υπενθυμίζω) Πέτσας...

 

Ο Μωυσής αναρωτιέται γιατί το πόπολο προτιμά τις δέκα πληγές του Φαραώ;...

Οι κυβερνητικοί εκβιασμοί στους ανεμβολίαστους μαρτυρούν, αν μη τι άλλο, πανικό. Κι αυτό όχι μόνο για τις υγειονομικές και οικονομικές παρενέργειες που μπορεί να έχει ένα τέταρτο κύμα πανδημίας το φθινόπωρο, αλλά και γιατί τορπιλίζεται η μητσοτακική ονείρωξη για εκλογές το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο. Μαρτυρά, όμως, και την κυβερνητική αποτυχία να πείσει, αποτυχία όμως που αφορά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης που θεωρητικώς τουλάχιστον στηρίζουν τους εμβολιασμούς, αλλά και την αφερεγγυότητα των ΜΜΕ που έχει επιπτώσεις και στο εμβολιαστικό πρόγραμμα. Καλώς ή κακώς, οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα κόμματα και τα ΜΜΕ και γι' αυτό η ευθύνη δεν βαραίνει τόσο τους πολίτες όσο τα κόμματα και τα ΜΜΕ...

Δεν υπάρχει τίποτα πιο πειστικό από το παράδειγμα και σε αυτό χωλαίνει πολύ η κυβέρνηση. Δεν χρειάζεται να κάνω κάποια αναδρομή στον τελευταίο ενάμιση χρόνο για να το αποδείξω, δείτε απλώς τι συμβαίνει τώρα. Από τη μία καλλιεργεί ένα κλίμα πλήρους επιστροφής στην κανονικότητα- ακόμα και τις μάσκες βγάλαμε- κι από την άλλη απειλεί με τις δέκα πληγές τού Φαραώ όποιον δεν εμβολιαστεί... 

Ο Κ. Μητσοτάκης ίσως να πίστεψε ότι ο on camera εμβολιασμός κι επίδειξη του γυμνασμένου του στήθους θα ήταν αρκετά για να πειστεί το πόπολο να ακολουθήσει τον Μωυσή του. Φαίνεται, όμως, πως και τα δικά του έργα και ημέρες αποτρέπουν αρκετούς από το να τρυπηθούν...

Των οικιών ημών, όμως, εμπιπραμένων το πολιτικό μας σύστημα άδει σκανδαλολογία. Πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που καταδιώκει τον πολιτικό, εν προκειμένω τον Νίκο Παππά, που έβαλε τους καναλάρχες να βάλουν βαθιά το χέρι στο τσέπη και η οποία θεωρεί πως είναι νόμιμο άρα και ηθικό στενός συνεργάτης τού τότε πρωθυπουργού- βλ. Σταύρος Παπασταύρου- να είναι δικηγόρος ιδιοκτητών οφσόρ εταιρειών και λογαριασμών. Είναι δυνατό όλα αυτά να δημιουργούν κλίμα εμπιστοσύνης, πολλώ δε μάλλον όταν ένας θεσμός με μεγάλη επιρροή, όπως είναι η εκκλησία, κλείνει το μάτι στο αντιεμβολιαστικό κίνημα; Μάλλον όχι, χωρίς ωστόσο αυτό να ξεπλένει τη δική μας ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Η ατομική ευθύνη δεν είναι μόνο άλλοθι, είναι και ζητούμενο... 

 

 
 

Κάνουν τις ανασφάλειές τους κρατικές πολιτικές...

Η βασικότερη υποχρέωση που έχει ένας άντρας ή μια γυναίκα δεν είναι προς την οικογένεια, την πατρίδα, το κόμμα, την ομάδα ή την θρησκεία του, αλλά στον εαυτό του. Όταν, κάποια στιγμή, θελήσει να κάνει έναν απολογισμό το κυριότερο ερώτημα που οφείλει να θέσει στον εαυτό του είναι τόσο απλό που έχει τραγουδηθεί κι από τη Μαρινέλλα. "Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα" κι αυτό δεν είναι ατομισμός, αλλά κεντρικός όρος προκειμένου να συγκροτούνται γερές κοινωνίες κι όχι σύνολα ανεκπλήρωτων επιθυμιών με τις συνέπειες που έχουν τα απωθημένα τού καθενός και στη συμπεριφορά του προς τους γύρω του...

Σε αυτό το πλαίσιο, το αν μια γυναίκα θα κάνει παιδί ή παιδιά είναι προσωπική της επιλογή κι όχι απόφαση που θα λάβει γιατί την την επιβάλλει το κράτος ή η εκκλησία ή γιατί θα υποκύψει στη σχετική πλύση εγκεφάλου. Κι αν οι παπάδες έχουν τους δικούς τους ιδεοληπτικούς λόγους να επενδύουν στο συντηρητισμό και στη χριστομάθεια, το κοσμικό κράτος δεν έχει καμία δουλειά να εμπλέκεται σε σκοταδιστικά συνέδρια. Όσοι υπουργοί, μάλιστα, και βουλευτές μιλούν σε αυτά αναπαράγουν μεσαιωνικές αντιλήψεις περί ευθύνης που δεν έχουν καμία σχέση με την ίδια τη φυσιογνωμία τού βίου μας και, κυρίως, την προσωρινότητά του...

Οι ίδιοι που θέλουν να επιβάλλουν σε έναν άντρα ή σε μια γυναίκα να κάνουν οικογένεια ή παιδιά είναι συνήθως οι ίδιοι που αντιδρούν αν μπει ένας φόρος παραπάνω στους πλούσιους και βάλουμε εμπόδια με αυτόν τον τρόπο στον ανόθευτο καπιταλισμό. Είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν τους ξένους στην πατρίδα μας, αλλά αν είναι να τους μαζέψουν τις φράουλες ή τα κεράσια διαμαρτύρονται γιατί δεν δίνονται περισσότερες άδειες για εργάτες γης. Είναι οι ίδιοι, με λίγα λόγια, που κάνουν μια ζωή μέσα στην υποκρισία για να καλύπτουν τις δικές τους ανασφάλειες, τις οποίες επιθυμούν να καθιστούν κρατικές πολιτικές. Δεν θα τους περάσει ή, τουλάχιστον, δεν πρέπει να τους περάσει...

 

Για να νυμφευτεί ο λαός τη δεύτερη φορά Αριστερά δεν αρκεί ο πολιτικός γάμος...

Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπέπεσε στο σφάλμα των σταδιακών μεταρρυθμίσεων στα δικαιωματικά ζητήματα. Ναι μεν, για παράδειγμα, καθιέρωσε το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, το δικαίωμά τους στην αναδοχή και την ταυτότητα φύλου, δίστασε ωστόσο να νομοθετήσει τον πολιτικό γάμο για όλους ή την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Αφήστε που όσον αφορά το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας τα βήματα ήταν πιο αργά κι από της χελώνας στο χιόνι...

Οι απαιτήσεις που έχουν οι προοδευτικοί πολίτες από μία προοδευτική κυβέρνηση είναι σαφώς περισσότερες από αυτές που έχουν από μία κυβέρνηση όπως η σημερινή, η οποία συνδυάζει νεοφιλελευθερισμό με ακροδεξιά. Κακώς, συνεπώς, περίμενε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τις συνθήκες να ωριμάσουν. Έχουν ωριμάσει από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ανθρώπινη ζωή σε αυτό τον πλανήτη, το ότι η ισότητα και η κατάργηση διακρίσεων νομοθετήθηκαν αιώνες αργότερα δεν τις κατέστησε καινοφανή αξιώματα, αλλά δίκαιη αναγνώριση μιας πραγματικότητας που ίσχυε από την αρχή τού κόσμου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στη δημοσιότητα πριν μερικές ημέρες το επικαιροποιημένο κυβερνητικό του πρόγραμμα, στο οποίο δύσκολα θα διαφωνήσεις με τις προτεραιότητες και τις επιλογές του, έστω κι αν είναι σε μεγάλο βαθμό γενικόλογο. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, ζητούμενο για την αξιωματική αντιπολίτευση είναι στη δεύτερη φορά Αριστερά, που θα έρθει νωρίτερα ή αργότερα, η διστακτικότητα της πρώτης φοράς σε πολλά ζητήματα να παραχωρήσει την θέση της στην αποφασιστικότητα. Την ίδια αποφασιστικότητα που δείχνει τώρα ο Κ. Μητσοτάκης στην εφαρμογή τού αντιλαϊκού του προγράμματος, δίχως να ορρωδεί ούτε ενώπιον της πανδημίας, αλλά αντιθέτως να την αξιοποιεί, οφείλει να επιδείξει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μελλοντική κυβέρνηση, προς την αντίθετη βεβαίως κατεύθυνση. Οι καλές προθέσεις δεν ήταν αρκετές ούτε την πρώτη φορά, πολλώ δε μάλλον τη δεύτερη...

  
 

Απορία αφελούς: ο Χρυσοχοΐδης θα συλλάβει παπάδες τα Φώτα;...

Τι χρεία έχουμε κυβερνήσεων αν στο "πονάει χέρι" ή απάντησή τους είναι "κόβει χέρι"; Γι' αυτό δεν χρειαζόμαστε χειρουργό, αλλά χασάπη. Ομοίως, αν μοναδικό στην ουσία μέτρο για την αντιμετώπιση της πανδημίας- ο εμβολιασμός θα καθυστερήσει να έχει άμεσες ευεργετικές συνέπειες- είναι η αυστηρή καραντίνα, δεν έχουμε ανάγκη από αποφοίτους τού Κολλεγίου Αθηνών και του Χάρβαρντ να μας κυβερνούν, ιδίως όταν αλλάζουν μεταξύ τους υπουργεία σαν μουσικές καρέκλες. Θα μπορούσε να το εισηγηθεί και να το εφαρμόσει καλύτερα ο κάθε αγράμματος αστυφύλαξ τής χούντας...

Οφείλω να υπενθυμίσω στην κυβέρνηση πως οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν μόνο από κοροναΐό και πως ασθένειες είναι και οι ψυχικές. Στο εξωτερικό, μάλιστα, έχουν γίνει έρευνες σύμφωνα με τις οποίες όσοι αρρωστήσουν ή και πεθάνουν άμεσα ή έμμεσα από τα μέτρα που λαμβάνονται για την καταπολέμηση του κοροναΐού θα είναι περισσότεροι από όσους πεθάνουν από τον Covid. Στο πλαίσιο της ψυχικής υγείας εντάσσεται και η ανάγκη ενός πιστού να ανάψει ένα κερί στην εκκλησία, γι' αυτό και βλέπω με κατανόηση το "αντάρτικο" των αρχιπαπάδων ενόψει των Φώτων, μολονότι δεν είναι κάτι παραπάνω από επίδειξη πυγμής και μια υπενθύμιση στην κυβέρνηση για το ποιος είναι το αφεντικό σε αυτήν τη χώρα τού κοινοβουλευτικού φονταμενταλισμού...

Βεβαίως θα περιμένω με ενδιαφέρον πώς θα αντιδράσουν Μητσοτάκης- Χρυσοχοΐδης στους άτακτους ιερωμένους. Θα στείλουν χιλιάδες μπάτσους στις εκκλησίες, εμποδίζοντας τους πιστούς να ανάψουν ένα κερί; 

Θα επιβάλουν πρόστιμα; Θα πετάνε ελικόπτερα πάνω από τους ναούς, θα γίνουν προσαγωγές και συλλήψεις; Φυσικά δεν περιμένω να συμβεί τίποτα παρόμοιο με το αστυνομικό κράτος βίας που εξαπολύθηκε στις 17 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου. Αυτή η κυβέρνηση πορεύεται με θρασυδειλία και υποκρισία και με αυτή θα πεθάνει. Τι καλύτερο να περιμένεις, άλλωστε, από έναν πρωθυπουργό που και τους ανασχηματισμούς του τους κάνει ο προκάτοχός του Αντ. Σαμαράς κι ο οποίος δεν αλλάζει υπουργούς που κι ο ίδιος θεωρεί αποτυχημένους για να μην παραδεχθεί ότι η αντιπολίτευση είχε δίκιο;...

 
 

Ανήκομεν εις την Ανατολήν...

Η ανθρώπινη πίστη σε οτιδήποτε- όχι μόνο σε έναν θεό- μπορεί να μετακινήσει ακόμα και βουνά κι αυτό έχει αποδειχθεί πολλές φορές. Μια οργανωμένη πολιτεία, ωστόσο, δεν μπορεί να βασίζεται στην ειλικρίνεια της δύναμης των πιστών σε μια θρησκεία ώστε να επιτρέπει, για παράδειγμα, την παρουσία τους στους ναούς χωρίς μάσκα και να μεταλαμβάνουν από το ίδιο κουτάλι το ίδιο κρασί με άλλα εκατό άτομα. Δεν αντιλέγω πως η βαθιά πίστη στο ότι αυτό που πίνεις εκείνη την ώρα δεν είναι ρετσίνα, αλλά το αίμα τού Ιησού μπορεί να σε προστατεύσει από τον κοροναΐό, αλλά το κράτος δεν έχει "πιστόμετρα" ώστε να κρίνει ποιος είναι πραγματικά ευλαβής και ποιος υποκριτής ώστε να επιτρέπει ή να απαγορεύει α λα καρτ την θεία κοινωνία...

Η κυβέρνηση νομοθετεί κι αποφασίζει με βάση την επιστήμη, όχι τη μεταφυσική και την θεολογία. Τουλάχιστον αυτό πρέπει να συμβαίνει σε ένα κοσμικό κράτος το οποίο απέχει από την θεοκρατία. Γι' αυτό και είναι λυπηρό ύστερα από τόσους μήνες που παλεύουμε με την πανδημία, στο Μαξίμου να μην τολμούν να τα βάλουν με την εκκλησία κι εξαιρούν την υποχρεωτικότητα των μασκών από τους ναούς. Όποιος θέλει να κυβερνά με το "ο θεός βοηθός" δεν χρειάζεται να ταξιδέψει μακριά, αρκεί να μεταβεί στη γειτονική Τουρκία, να αλλαξοπιστήσει και να ζητήσει να ενταχθεί στην κυβέρνηση Ερντογάν. Όποιος, όμως, θέλει να βαυκαλίζεται τον ευρωπαίο και κατηγορεί, μάλιστα, τους αντιπάλους του ως αντιευρωπαϊστές δεν είναι δυνατό να κάνει χατιράκια στους παπάδες θέτοντας σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία...

Είναι ουκ ολίγοι οι βουλευτές οι οποίοι στηρίζουν την εκλογή τους και στην αγαστή συνεργασία με τον κλήρο. Υπάρχουν, εξάλλου, και ιερείς που δεν κάνουν τίποτα για την ψυχή τής μάνας τους, αλλά ζητούν άμεσα ή έμμεσα ανταλλάγματα. Και κάπως έτσι ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, με ευθύνη και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που δεν τόλμησε να σπάσει αβγά, παραμένει όνειρο θερινής νυκτός σε αυτήν τη χώρα που ανήκει περισσότερο στην Ανατολή από όσο θα ήθελε να παραδεχθεί...

Στην Ευρώπη οι αφορισμοί διδάσκονται στο μάθημα της Ιστορίας και χωρίς κάμερες...

Δεν περνά ημέρα που να μην μας υπενθυμίζει πως ζούμε σε Ψωροκώσταινα. Το ότι γλιτώσαμε από τον κοροναΐό, μαζί με "υπερδυνάμεις" όπως η Αλβανία και το Μαυροβούνιο, μας υπενθύμισε πως είμαστε περισσότερο Βαλκάνια από όσο είμαστε Ευρώπη. Και το ότι οι παπάδες κι ο δημόσιος βίος μας ασχολείται ακόμα με αφορισμούς μάς υπενθυμίζει πως ο μεσαίωνας σε αυτόν τον τόπο δεν απέχει και πολύ από το 2020. Κατά τα άλλα, για να γίνει ο κλαυσίγελως ακόμα πιο ηχηρός, μας απασχολεί παραλλήλως και η ζωντανή αναμετάδοση μαθημάτων γιατί έχουμε επιλύσει όλα τα άλλα ζητήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση της νέας γενιάς...

Και μόνο ότι το υπουργείο εξακολουθεί να ονομάζεται Παιδείας και Θρησκευμάτων καταδεικνύει την πνευματική μας υστέρηση έναντι του διαχωρισμού κράτους, εκκλησίας κι εκπαίδευσης. Τις προάλλες, μάλιστα, η εκκλησία εξέφρασε αρνητική γνώμη για το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής, ενώ ακόμα δεν μπορεί να κατανοήσει πως το κρασί και το ψωμί που δίνει στους πιστούς της για μετάληψη δεν είναι προφανώς το αίμα και το σώμα τού Ιησού κι επομένως μπορεί να στείλει πολλούς στον τάφο. Όταν, συνεπώς, αυτή η χώρα δεν μπορεί να κλείσει συζητήσεις οι οποίες στην προηγμένη Ευρώπη ανήκουν στο μάθημα της Ιστορίας πώς θα κατορθώσει να συγχρονίσει κάποια στιγμή το βήμα της μαζί της;...

Είναι, πάντως, λογικό η δεξιά τού κυρίου να έχει αποθρασυνθεί με κυβέρνηση ΝΔ όταν και η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν τόλμησε να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπο των ήλων και να επαναφέρει την εκκλησία αποκλειστικώς στα πνευματικά της καθήκοντα. Ο πρώην Αιγιαλείας Αμβρόσιος είναι απλώς μία γραφική απεικόνιση του σκοταδισμού που διαπνέει σχεδόν το σύνολο της ιεραρχίας...

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν φωτισμένοι παπάδες και ιεράρχες, αλλά η πλειονότητά τους φαίνεται να πιστεύει ότι η γη είναι επίπεδη, ότι δεν υπάρχουν άλλοι γαλαξίες, ότι ο Τ. Σόρος κι ο Μπ. Γκέιτς είναι αντιπρόσωποι του διαβόλου και το δίκτυο 5G έχει έρθει για να μας αφανίσει. Αλήθεια, σε αυτόν τον πυροβολημένο συρφετό θα επιτρέπουμε να παρεμβαίνει στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς; Αρκετά δεν καταστραφήκαμε οι προηγούμενες; Κατά τα λοιπά, μένουμε Ευρώπη...

There is no business like papadobusiness...

Επί ένα μήνα περίπου η πλειονότητα των Ελλήνων μένει σπίτι της, χάνει μεροκάματα ή και την εργασία της προκειμένου να γλιτώσουμε από εικόνες όπως της Ιταλίας και της Ισπανίας και για να μπορεί ο Κ. Μητσοτάκης να σχεδιάζει πρόωρες εκλογές. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, όμως, κυβέρνηση κι εκκλησία παίζουν στην πλάτη μας μια γελοία κολοκυθιά για θέματα όπως το αν η θεία κοινωνία είναι τελικώς το φάρμακο για τον κοροναΐό που αναζητούν οι "ηλίθιοι" επιστήμονες στα εργαστήριά τους. Και τώρα, ενόψει τής μεγάλης εβδομάδας, οι ίδιοι κυβερνώντες που απειλούν όποιον τολμήσει να πάει στο χωριό του το πάσχα με αυστηρές ποινές και στέλνουν τους μπάτσους στις συμβολικές διαμαρτυρίες των γιατρών κλείνουν το μάτι σε λειτουργίες με κόσμο που απειλούν να τινάξουν στον αέρα ό,τι με θυσίες έχουμε επιτύχει...

Κατανοώ ότι οι παπάδες χάνουν λεφτά με κλειστές τις εκκλησίες, τα περίφημα εξτραδάκια που είναι εξτραδάρες, γιατί, κατά τα άλλα, λαμβάνουν κανονικώς το μισθό τους από το κράτος. Υπάρχουν, όμως, συνάδελφοί τους έμποροι που χάνουν πολύ περισσότερα και οι οποίοι δεν μισθοδοτούνται από το κράτος ή ιδιωτικοί υπάλληλοι που βρίσκονται σε αναστολή εργασίας ή που η σύμβασή τους έγινε μερικής απασχόλησης κι εργάζονται εκ περιτροπής και οι οποίοι καλούνται να ζήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους με 200 ευρώ το μήνα. Οι τελευταίοι, όμως, δεν συνιστούν το κράτος εν κράτει ή το παρακράτος που συνιστά η εκκλησία, η οποία αρνείται, για παράδειγμα, το γάμο ομοφυλόφιλων γιατί πηγαίνει κόντρα στις παραδόσεις της, αλλά δεν έχει πρόβλημα να μεταθέσει το πάσχα για να μην χάσει τα έσοδά του...

Δεν είναι δυνατό να στήνονται μπλόκα στις εθνικές οδούς, στα διόδια, στις εισόδους νομών και την ίδια ώρα η αστυνομία να κλείνει τα μάτια σε όσα μπορεί να συμβούν στις εκκλησίες με κυβερνητική ανοχή. Αν ο Ν. Χαρδαλιάς θέλει να είναι "Nick Hard", πρέπει τουλάχιστον να είναι σκληρός απέναντι σε όλους. Σε διαφορετική περίπτωση η κυβέρνηση θα ψάχνει για κορόιδα που θα εφαρμόζουν την καραντίνα και θα ζημιώνονται από αυτή όταν ρασοφόροι θα συνεχίζουν το πάρτι όπως πάντα. Τελικώς, there is no business like papadobusiness...



 

Χθες Βουκεφάλες, σήμερα προσφυγομάχοι, πάντα απατεώνες...

Παραστρατιωτικές ομάδες περιπολούν στον Έβρο και στα νησιά, αγρότες ψεκάζουν πρόσφυγες και μετανάστες, εγχώριοι και εισαγωγής ακροδεξιοί καίνε σχολεία προσφυγόπουλων, καταργούνται επιδόματα σε νόμιμους πρόσφυγες και η κυβέρνηση δεν τολμά να νουθετήσει μια εκκλησία- τη μόνη στον κόσμο- που πιστεύει ότι το ποίμνιό της δεν πρόκειται να αρρωστήσει από τον κοροναΐό αν έχει βαθιά πίστη στο θεό. Αν η πλειονότητα των Ελλήνων δεν χειροκροτούσε όλες αυτές τις ακρότητες και δεν χαρακτήριζε προδότες με μειωμένη εθνική συνείδηση όσους αγωνιούν για τον εκφασισμό, θα κοιμόμουν ήσυχα τα βράδια. Μόνο που συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, αναγκάζοντάς με να υπενθυμίσω ότι το 1922 και το 1974, όταν χάναμε τη Μικρά Ασία και την Κύπρο, δεξιοί μάς κυβερνούσαν που θεωρούσαν εθνικά μιάσματα τους κομμουνιστές, στους οποίους οφείλεται εν πολλοίς το έπος τής Εθνικής Αντίστασης. Της πραγματικής τού 1941- 1944, όχι της σημερινής γιαλαντζί…

Η στοχοποίηση της Αριστεράς από την πλευρά τής δεξιάς ως μη πατριωτικής είναι τόσο παλιά όσο οι εκτελέσεις, τα ξερονήσια- στα οποία τώρα θέλει να βάλει ικέτες τής Γης- και οι φυλακίσεις. Η πρόταξη του ανθρώπου, που είναι, άλλωστε, και η απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας, είναι κάτι αδιανόητο για μια παράταξη που σιτίζεται από την ολιγαρχία για να ορκίζεται στο κέρδος δίχως όρια για λίγους και σε έναν πατριωτισμό χωρίς περιεχόμενο, σαν άδειο κέλυφος. Η δεξιά ζει με βεβαιότητες που δεν τολμά να αμφισβητήσει, κανιβαλίζοντας όσους δεν αντιμετωπίζουν την Ιστορία ως τελειωμένη υπόθεση και προτιμούν να αναρωτιούνται από το να υπακούουν τυφλά, σαν αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα στρατιωτάκια...

Έτσι κι αλλιώς σημασία δεν έχει γιατί σε κατηγορούν, αλλά ποιος. Άλλωστε είναι οι ίδιοι που πέρυσι χαρακτήριζαν προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και θα έβαζαν βέτο για την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ και τώρα λένε πως θα την τιμήσουν και καλούν τη Γαλλία να άρει το βέτο για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Ύστερα από οκτώ μήνες μητσοτακικής διακυβέρνησης ο ρυθμός ανάπτυξης υποχωρεί- κι ακόμα δεν γνωρίζουμε τις συνέπειες από τον κοροναΐό-, μολονότι μας έλεγαν προεκλογικώς πως η ανάπτυξη είχε πάρει τα πάνω της γιατί οι αγορές προεξοφλούσαν την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία. Γι' αυτό ετοιμαστείτε να μασήσουμε πολύ πατριωτίλα κι ασφάλεια ακόμα για να μην πάρουμε είδηση πώς θα αδειάζει η τσέπη μας για να γεμίζει η δική τους και των φίλων τους...





  

Αν ο θεός υπήρχε θα είχε βρει καλύτερους υπαλλήλους...

Σε μια πολιτεία όπου κράτος κι εκκλησία είναι διαχωρισμένες εξουσίες δεν θα ήταν αποκλειστικώς εκκλησιαστικό ζήτημα η χειροτονία γυναικών, την οποία πρότεινε ο Γιάννης Ραγκούσης, αλλά πρακτικής εφαρμογής τής ισότητας των φύλων. Όπως ένας μαγαζάτορας δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιον από το να είναι υπάλληλός του μόνο και μόνο λόγω του φύλου του, με τον ίδιο τρόπο και η εκκλησία θα όφειλε να επιτρέπει σε όλο ανεξαιρέτως το ποίμνιό της να την υπηρετεί με ράσα και καλυμμαύχι. Ούτε ο Ιησούς απόκλεισε τις γυναίκες ούτε άλλα χριστιανικά δόγματα τις αποκλείουν, παρά μόνο οι ταλιμπάν στο όνομα μιας παράδοσης που θέλει να δικαιολογεί εν προκειμένω το μισογυνισμό τής πατριαρχικής μας κοινωνίας...


Αν ο θεός υπήρχε, θα είχε φροντίσει να απολύσει τους υπαλλήλους του εδώ και πολλά χρόνια, από τότε δηλαδή που άρχισαν να διαστρεβλώνουν το λόγο του για τα εφήμερα αυτής της ζωής, τα πλούτη και τη δόξα. Θα είχε, επίσης, επιτρέψει στους πιο φωτισμένους δεσποτάδες να πάρουν τα ηνία και να διοικούν την εκκλησία με όρους τού 21^ου αιώνα κι όχι με βυζαντινισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες κι αντιλήψεις. Δεν θα συζητούσαμε, επίσης, εν έτει 2020 για το αν θα έπρεπε να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας που να μπορεί να επισκέπτεται το Άγιο Όρος, αλλά για το πότε θα ανοίξει το Άγιο Όρος τις πόρτες του στις γυναίκες...


Ζούμε σε μια κοινωνία όπου είναι είδηση η κατάληψη του ανώτατου αξιώματος από γυναίκα, όπου μέρος τού εδάφους της χώρας είναι απροσπέλαστο στο γυναικείο πληθυσμό κι όπου οι γυναίκες αποκλείονται από εργασίες- εργασία, και μάλιστα πολύ προσοδοφόρα για αρκετούς, είναι και του ιερέα. Γι’ αυτό και η αναλογική ισότητα- η μόνη πραγματική ισότητα- απαιτεί όχι μόνο να μπορούν εκπρόσωποι του ωραίου φύλου να γίνονται ιερείς, αλλά και με ποσοστώσεις... 

Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε βήματα, έστω δειλά, στην κατοχύρωση κι ενίσχυση δικαιωμάτων. Αυτά έχουν διακοπεί από τη νεοσυντηρητική σημερινή κυβέρνηση που παριστάνει τη φιλελεύθερη. Είναι, όμως, η ίδια η ζωή που στο τέλος θα δώσει τη λύση, αλλιώς θα παλεύαμε ακόμα για την επιβίωση στις σπηλιές...

Υπάρχει και μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της...

"Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή" κι αυτό επιβεβαιώνει κι ο Παύλος Φύσσας με το αίμα του. Η προ εξαετίας δολοφονία του αφύπνισε ένα λαό που μέχρι τότε είχε πιστέψει ότι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα μπορεί να ήταν λίγο άξεστοι και να έριχναν και καμιά ψιλή, αλλά, τέλος πάντων, ήταν ανισυστημικοί, τα έλεγαν χύμα και τσουβαλάτα, ήταν πατριώτες, ήθελαν να ξεκουμπιστούν όλοι οι προδότες πολιτικοί και οι λαθρομετανάστες που μας καταστρέφουν τη ζωή. Και ήρθε η νύχτα, με όλη τη σημασία τής λέξης, της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 για να πείσει τους πολλούς ότι δεν είχαμε μπροστά μας ένα αντάρτικο κόμμα, αλλά μια εγκληματική οργάνωση με χαρακτηριστικά μαφίας...

Η Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται πλέον στη Βουλή κι αυτό ήταν ένα από τα ελάχιστα θετικά των τελευταίων εκλογών. Αλίμονο, όμως, αν πρέπει κάθε φορά να έχουμε νεκρούς για να αντιλαμβανόμαστε πόσο τοξικός είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός και γενικότερα η μισαλλοδοξία με τα οποία είναι χρόνια ποτισμένη η δημόσια ζωή τής χώρας...

Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, για παράδειγμα, στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας μου απάντησε πως είναι πλειοψηφικό ρεύμα όσοι υποστηρίζουν τον πλήρη διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Πολύ φοβάμαι πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον αν όσοι λογιζόμαστε προοδευτικοί δεν τολμάμε να συγκρουστούμε με πατροπαράδοτες ιδεοληψίες...

Απορώ, εξάλλου, με τους λογής λογής ελληνόψυχους που δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να μετατρέπεται ξανά η ελληνική σημαία από την παρούσα κυβέρνηση σε έπαθλο για τον καλύτερο μαθητή. Αυτός είναι άραγε ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις τους άριστους, πολλώ δε μάλλον όταν αυτός ο ανταγωνισμός σε αρκετές περιπτώσεις παύει να είναι υγιής και μετατρέπεται σε σφαγείο φιλοδοξιών στο οποίο εμπλέκονται, όταν δεν έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο, και οι γονείς;...

Αφήστε που οι μεταξικές παρελάσεις αυτές καθεαυτές συνιστούν έναν αναχρονισμό με επικίνδυνες αναφορές. Δεν περιμένω, ωστόσο, καλύτερα πράγματα από μία υπουργό Παιδείας που συνδέει την Ιστορία με τη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης και συζητά τη χρησιμοποίηση ιεροδιδάσκαλων στα σχολεία. Μου προξενεί, πάντως, διαχρονικά εντύπωση πώς ύστερα από τόση πλύση εγκεφάλου με αγιοποίηση των Ελλήνων και της θρησκείας τους και υποτίμηση ή και μίσος για τους "άλλους" εξακολουθούν να υπάρχουν τόσοι πολλοί που θρηνούν για τον Παύλο Φύσσα κι αγωνίζονται για μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της... 



  

 

Ευτυχώς που η ίδια η ζωή διαψεύδει τους λάτρεις τού μεσαίωνα...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε από νωρίς και ποιες είναι οι διαθέσεις της στο ζήτημα του περιλάλητου διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Η "επιστροφή στην κανονικότητα" σημαίνει και πλήρη υποταγή στις διαθέσεις τού παπαδαριού, το οποίο φυσικά και δεν είναι διόλου διατεθειμένο να παραχωρήσει τις άγραφες υπερεξουσίες του στην κοσμική εξουσία. Ήταν κοινό μυστικό, άλλωστε, πόσο βοήθησε η εκκλησία τη ΝΔ στις εκλογικές διαδικασίες των δύο τελευταίων μηνών...

Πολύ φοβάμαι, μάλιστα, πως αυτή η συνδιαλλαγή θα αποτυπωθεί και στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση. Αυτή είχε ναρκοθετηθεί, άλλωστε, κι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κινήθηκε πολύ μετριοπαθώς, πιστεύοντας ότι αυτή της η μετριοπάθεια θα χαλιναγωγούσε τα αντιαριστερά αντανακλαστικά τού ιερατείου. Κούνια που τους κούναγε, όμως, αφού ο διάβολος όσο τρώει τόσο και πεινά περισσότερο...

Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας θα πληρώσουν με την επέλαση των νεοσυντηρητικών και τη διστακτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να λάβει τολμηρότερες αποφάσεις και σε μια σειρά άλλων ζητημάτων που αφορούν τα δικαίωματα μειονοτήτων και λοιπών ευπαθών ομάδων. Μην περιμένετε, για παράδειγμα, από τη σημερινή κυβέρνηση να νομοθετήσει την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια...

Να αισθάνεστε ικανοποιημένοι που, όπως συνέβη και με προοδευτικά νομοθετήματα του Ανδρ. Παπανδρέου στις αρχές τής δεκαετίας τού '80- όπως η καθιέρωση του πολιτικού γάμου-, η ίδια η ζωή δίνει απαντήσεις σε εκείνους που αρνούνται την πρόοδο και δεν φέρνει την καταστροφή που εκείνοι προμηνύουν στην περίπτωση που εγκαταλείψουμε το μεσαίωνα. Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει σε άλλο επίπεδο και με τη Συμφωνία των Πρεσπών...