Σωκράτης μεν, σοφιστής δε...

Όταν λάμβανε χώρα το συνέδριο του Φεβρουαρίου ο Στέφανος Κασσελάκης είχε ήδη μιλήσει για μαύρα ταμεία κι άλλα τινά. Σε εκείνο το συνέδριο ο Σ. Φάμελλος, ο ίδιος Φάμελλος που τώρα δηλώνει σοκαρισμένος για τα όσα συνέβαιναν όταν ήταν πρόεδρος της Κ.Ο. χωρίς να λέει κουβέντα τότε παρά μόνο όταν τον άλλαξε ο Κασσελάκης, είχε πρωτοστατήσει στο να μην πάμε σε εκλογές. Όχι μόνο, δηλαδή, στο να μην καθαιρεθεί ο δημοκρατικώς εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά και για να παραμείνει στη θέση του χωρίς κάλπες...

Πριν τις ευρωεκλογές, επίσης, Ραγκούσης- Ζαχαριάδης- Θεοχαρόπουλος κι άλλοι που τώρα παριστάνουν τους αριστεραμύντορες και τους φαίνεται πολύ δεξιός ο Κασσελάκης είχαν προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ να ενταχθεί στους Ευρωσοσιαλιστές. Τα θυμίζω όλα αυτά για να έχουμε το μέτρο τής υποκρισίας τού καθενός και του τι έλεγε κι έκανε με καρέκλα και τι λέει τώρα που την έχασε ή που φοβάται και δικαίως πως θα την χάσει. Και θυμίζω, επίσης, στον σύντροφο Σωκράτη πως ο αρχαίος συνονόματός του είχε πολεμήσει τους σοφιστές, δεν είχε αντιγράψει τις σοφιστείες τους...

Αν ο Κασσελάκης είχε καταδικαστεί αμετακλήτως για ανθρωποκτονία, για εμπόριο ναρκωτικών, όπλων ή λευκής σαρκός θα μπορούσα να δικαιολογήσω τον αποκλεισμό του. Όχι, όμως, για μια λαθολογία που εν μέρει μπορεί και να είναι βάσιμη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καθαίρεση και τον αποκλεισμό ενός δημοκρατικώς εκλεγμένου προέδρου από ένα πολύ μικρότερο κομματικό όργανο. Και λυπάμαι πολύ περισσότερο που πρέπει να εξηγώ και σε αριστερούς το ότι πρωτίστως υπερασπίζομαι τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, την αυτονόητη δηλαδή δυνατότητα ενός ανθρώπου να κριθεί και για τα λάθη του από εκείνους που τον ψήφισαν κι όχι μόνο από τους υπονομευτές του... 

   

Το "κεφάλι" Κασσελάκη ήταν ο στόχος κι όχι το μέσο και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν...

Το φύλο, όπως κι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ιδιότητες κι όχι πολιτικά επιχειρήματα. Ούτε λόγοι από μόνοι τους για να αισθάνεται κανείς υπερήφανος ή ντροπιασμένος. Οι πράξεις μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν, ούτε καν τα λόγια μας. Κι αν δεν έχει νόημα να δηλώνει κάποιος υπερήφανος γιατί είναι γυναίκα ή ομοφυλόφιλος το ίδιο παράλογο είναι να χρησιμοποιούνται αυτές οι ιδιότητες ως επιχειρήματα υπεράσπισης σε άσχετα γεγονότα...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έχει δεχθεί απευθείας επιθέσεις λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού και το έχει πληρώσει κι εκλογικά. Αντιθέτως, η Κ. Νοτοπούλου, σύμφωνα με τις δικές της διηγήσεις, δεν έγινε αντικείμενο επίθεσης επειδή είναι γυναίκα, όπως και το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας για το οποίο μίλησε ο Γ. Ραγκούσης. Κι αν προφανώς και δεν δικαιούται κανείς να υψώνει τον τόνο τής φωνής του στον άλλο ή να του λέει τι πρέπει να πει, η επίκληση του φύλου όχι μόνο αποδυναμώνει το επιχείρημα αλλά και προσβάλλει όσους έχουν δεχθεί πραγματική ψυχολογική και σωματική βία γιατί είναι γκέι ή γυναίκες...

Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από την καθαίρεση Κασσελάκη, κατά τη διάρκεια των οποίων το μόνο που παρακολουθούμε από αυτούς που υποτίθεται πως θέλουν να σώσουν την ψυχή τής Αριστεράς είναι μηχανορραφίες για το πώς δεν θα είναι υποψήφιος ο έκπτωτος πρόεδρος και για το πώς θα δαιμονοποιηθεί για ακόμα μια φορά από αυτούς που προφανώς δεν έχουν υψώσει ποτέ τους τόνους στη ζωή τους γιατί έχουν ζήσει εφτά χρόνια στο Θιβέτ. Ακόμα, άλλωστε, δεν μας έχουν πει ποιος θα είναι ο υποψήφιός τους, πέρα βεβαίως από το εναλλακτικό τους πολιτικό σχέδιο. Κι αυτό γιατί απλούστατα δεν υπάρχει... 

Το "κεφάλι" Κασσελάκη δεν ήταν το μέσο για να φτάσουν στο στόχο. Ήταν ο στόχος και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Κι όσο περνούν οι ημέρες γίνεται όλο και πιο αντιληπτό και σε εκείνους που από αγαθή διάθεση είχαν πιστέψει ότι για τα δεινά τής Αριστεράς ευθύνεται ένας 36χρονος που μέχρι πέρυσι ζούσε στις ΗΠΑ... 

 

  

Δεν υπάρχουν αργόμισθοι οσιομάρτυρες της Αριστεράς...

Το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές θα μπορούσε να είναι υψηλότερο αν, για παράδειγμα, δεν βλέπαμε τον Τάιλερ παντού και πάντοτε ή αν η συζήτηση την τελευταία εβδομάδα δεν περιστρεφόταν γύρω από το πόθεν έσχες τού προέδρου του. Εξαιτίας της απειρίας του, αλλά και του ναρκισσισμού του ο Στέφανος Κασσελάκης έχυσε την καρδάρα με το γάλα που ενδεχομένως να είχε φτάσει ή και ξεπεράσει το 20% κι έτσι σήμερα να μην απασχολούσε κανένα η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων, ο Θ. Θεοχαρόπουλος ή ο Γ. Τσίπρας. Νέος είναι, όμως, και μοιάζει, αν μη τι άλλο, να μαθαίνει...

Ποιος πιστεύει, άλλωστε, ότι αν κατά την προεκλογική περίοδο βλέπαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τον Θεοχαρόπουλο, τον Γ. Τσίπρα, τον Γ. Ραγκούση ή τον Χρ. Σπίρτζη ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε σήμερα 30%; Αν αυτά τα πρόσωπα και κάποια άλλα μπορούσαν να του δώσουν αυτή τη δυναμική θα του την είχαν δώσει και το 2023 ή το 2019. Έτσι δεν είναι; Αφήστε που αγγίζει την αυτοταπείνωση να το παίζεις οσιομάρτυρας γιατί σου κόπηκε η αργομισθία σε μια χώρα που τα πιο άξια παιδιά της φεύγουν στο εξωτερικό, αμείβονται με πενταροδεκάρες ή είναι άνεργα...

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δίκιο. Η υπόθεση της ευρύτερης Αριστεράς απαιτεί τον πληθυντικό κι όχι τον ενικό αριθμό. Απαιτεί, ωστόσο, και συγκλίσεις από το πάνω ράφι κι όχι από τα ιστορικά απομεινάρια. Ανθρώπους, δηλαδή, που να σημαίνουν και κάτι για την κοινωνία κι όχι ανακυκλωμένα στελέχη που αν τους βγάλεις από τον κομματικό σωλήνα δεν θα ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης μπορεί να παίξει το ρόλο τού μεσολαβητή. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, δεν μπορεί να παίξει κανέναν άλλο ρόλο, όσο κι αν του ζαλίζουν τα αφτιά κόλακες που τον θέλουν ασπίδα υπεράσπισης των δικών τους αναγκών πολιτικής επιβίωσης...

 
 

Ελεγχόμενο τον θέλουν, όχι καθαιρεμένο...

Το πού θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αν είχε εκλεγεί πρόεδρος η Εφ. Αχτσιόγλου το αποτυπώνουν τα δημοσκοπικά ποσοστά τής Νέας Αριστεράς. Το πού θα ήταν αν πρόεδρος ήταν ο Ν. Παππάς, η Ολ. Γεροβασίλη, ο Χρ. Σπίρτζης ή ο Γ. Ραγκούσης καλύτερα να μην το μάθουμε ποτέ. Θα ήταν, όμως, πολύ ωφέλιμο για τη δημοκρατία μας να μάθουμε πού μπορεί να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν αφήσουν οι κομματικοί κηφήνες τον πρόεδρό του να υλοποιήσει τις ιδέες του...

Ο αρχηγισμός δεν είναι απαραιτήτως κακός αν συλλογική ηγεσία σημαίνει να σε διοικούν άνθρωποι που δεν κατάφεραν να βγουν ούτε βουλευτές και οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν μπορεί να έφταιγε μόνο ο τότε πρόεδρός του για το 17,85%, έτσι δεν είναι; Ωστόσο μόνο αυτός παραιτήθηκε ενώ οι υπόλοιποι είτε αποστάτησαν είτε φραξιονίζουν. Συλλογική ηγεσία, αν μη τι άλλο, σημαίνει και συλλογική ευθύνη...

Φυσικά και δεν θα τολμήσουν να ζητήσουν την καθαίρεση Κασσελάκη. Ξέρουν πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε και το δικό τους τέλος ως παραγοντίσκων. Λειτουργούν όπως οι πάλαι ποτέ βαρόνοι τής ΝΔ, μόνο που η Αριστερά αυτή τη στιγμή δεν έχει φέουδα αλλά ερείπια να διαμοιράσει. Ελεγχόμενο τον θέλουν τον Κασσελάκη, να κάνουν κουμάντο εκείνοι, ο λαουτζίκος θεατής κι αν έρθει νέα στραβή την ευθύνη να την αναλάβει ολόκληρη το αμερικανάκι. It's as simple as this...

 

Σπίτι Βολταίρου, Τήνος, Λυκαβηττός κι άλλοι 30 Άγιοι Τόποι του τραμπισμού...

Κυβερνούν τέσσερα χρόνια, έχουν κυβερνήσει άλλα 20 περίπου στη μεταπολίτευση, αλλά στις εκλογές πηγαίνουν με προμετωπίδα το Airbnb του Γιάννη Ραγκούση. Λες κι ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει δικά του Airbnb, σπίτια του Βολταίρου, βίλες στην Τήνο ή στο Λυκαβηττό που ούτε που ξέρουμε πώς απόκτησε ή δεν παίρνει αποζημιώσεις κι ως ελαιοπαραγωγός. Αφήστε που εν ενεργεία πρωθυπουργός τεσσάρων χρόνων δεν τολμά ούτε σε ντιμπέιτ να πάει σε έναν από τους πολλούς φιλικούς του τηλεοπτικούς σταθμούς για να κονταροχτυπηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εκείνοι που χρησιμοποιούν κάθε σελίδα από το μάνιουαλ του τραμπισμού και της τοξικότητας κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς γι' αυτά. Ο Τσίπρας έχει ήδη παρουσιάσει το πρόγραμμα του κόμματος για το ιδιωτικό χρέος, την ασφάλεια στις μεταφορές και στις υποδομές και τη διαφάνεια στα δημόσια έργα. Στη δημοσιότητα βρίσκεται και το κυβερνητικό του πρόγραμμα. Και η Ελλάδα έχει έναν πρωθυπουργό που περιφέρεται από τόπο σε τόπο για να μας μιλά για το 2015 και τον κίνδυνο Βαρουφάκη...

Πολύ δύσκολα θα αποφύγει ο Μητσοτάκης μια τηλεμαχία με τον Τσίπρα. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως θα τη στήσει τόσο πληκτικά που θα βαρεθούν ακόμα και οι παριστάμενοι σε αυτή δημοσιογράφοι να την παρακολουθήσουν. Μιας που έρχεται και Πάσχα, ο πρωθυπουργός μοιάζει με αρνί έτοιμο για σφαγή. Η μάχη, όμως, είναι δύσκολη και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση θα είναι πάμπολλα. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να αντιληφθούν ότι προσωπικές στρατηγικές ή τοπικές διενέξεις που τις κάνουν πανελλήνιες είναι βούτυρο στο ψωμί εκείνων που θέλουν άλλη μια τετραετία γιατί στην πρώτη δεν πρόλαβαν να φάνε όλα τα πόμολα και να ξεπουλήσουν ακόμα και το νερό...

 
 

Εκεί, εκεί στη Β' Εθνική μαζί με Βελόπουλο και Κασιδιάρη...

Ο φόβος και ιδίως ο τρόμος δεν είναι συναισθήματα που κρύβονται εύκολα, ακόμα κι αν έχεις στη διάθεσή σου τους καλύτερους επικοινωνιολόγους. Κι αυτά ακριβώς τα συναισθήματα εκπέμπει ο Κ. Μητσοτάκης όταν κάνει προεκλογική εκστρατεία με το σπίτι Ραγκούση στην Πάρο, τι έλεγε ο Μιθριδάτης και, κυρίως, με το φράχτη στον Έβρο, που θυμήθηκε να επεκτείνει ένα μήνα πριν τις εκλογές. 

Ο Γιάννης Ραγκούσης έδωσε εξηγήσεις για την Πάρο, ο πρωθυπουργός καμία για το σπίτι τού Βολταίρου και τα υπόλοιπα 30 ακίνητά του. Ο Άδ. Γεωργιάδης είχε σούρει τα εξ αμάξης τού Μητσοτάκη όταν ήταν στο ΛΑΟΣ και η ασφάλεια σίγουρα δεν εμπεδώνεται με φράχτες και σκιάχτρα. Ρωτήστε, αν δεν με πιστεύετε, και τους συγγενείς των 57 νεκρών των Τεμπών...

Τα αδιέξοδα Μητσοτάκη είναι προφανή, όπως και η τοξικότητα που έχει επιλέξει για την προεκλογική του εκστρατεία. Μετά το Πάσχα και οι επίσημες δημοσκοπήσεις θα τον δείχνουν δεύτερο, δεν έχει δυνητικό σύμμαχο παρά μόνο ύστερα από αποστασία βουλευτών τού ΠΑΣΟΚ και οι απώλειές του προς τα ακροδεξιά, είτε κατεβεί ο Κασιδιάρης είτε όχι, είναι μεγάλες. Γι' αυτό κι έχει ήδη κυλιστεί στο βούρκο από τον οποίο θα βγει μόνο για να ανακοινώσει την παραίτησή του λίγες ημέρες μετά τις εκλογές...

Η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο, όπως άλλωστε και γενικότερα της Αριστεράς. Αν είχαν λάβει σάρκα κι οστά όσα κατά καιρούς τού έχουν αποδοθεί ανάμεσα σε άλλα η Ελλάδα θα είχε σήμερα δραχμή, η Βόρεια Μακεδονία θα είχε καταλάβει την ελληνική Μακεδονία, ο Ταγίπ Ερντογάν θα έβγαζε λόγους από το Προεδρικό Μέγαρο των Αθηνών κι ο φράχτης στον Έβρο θα είχε γκρεμιστεί. Η ουσία είναι πως μέχρι τις 21 Μαΐου ο Κ. Μητσοτάκης θα έχει απωλέσει και το τελευταίο φιλελεύθερο φύλλο συκής στον ανταγωνισμό του με τον Κ. Βελόπουλο και τον Κασιδιάρη για το ποιος είναι πιο ακροδεξιός σε αυτήν τη χώρα...   

 

    
 

Αν ο θεός υπήρχε θα είχε βρει καλύτερους υπαλλήλους...

Σε μια πολιτεία όπου κράτος κι εκκλησία είναι διαχωρισμένες εξουσίες δεν θα ήταν αποκλειστικώς εκκλησιαστικό ζήτημα η χειροτονία γυναικών, την οποία πρότεινε ο Γιάννης Ραγκούσης, αλλά πρακτικής εφαρμογής τής ισότητας των φύλων. Όπως ένας μαγαζάτορας δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιον από το να είναι υπάλληλός του μόνο και μόνο λόγω του φύλου του, με τον ίδιο τρόπο και η εκκλησία θα όφειλε να επιτρέπει σε όλο ανεξαιρέτως το ποίμνιό της να την υπηρετεί με ράσα και καλυμμαύχι. Ούτε ο Ιησούς απόκλεισε τις γυναίκες ούτε άλλα χριστιανικά δόγματα τις αποκλείουν, παρά μόνο οι ταλιμπάν στο όνομα μιας παράδοσης που θέλει να δικαιολογεί εν προκειμένω το μισογυνισμό τής πατριαρχικής μας κοινωνίας...


Αν ο θεός υπήρχε, θα είχε φροντίσει να απολύσει τους υπαλλήλους του εδώ και πολλά χρόνια, από τότε δηλαδή που άρχισαν να διαστρεβλώνουν το λόγο του για τα εφήμερα αυτής της ζωής, τα πλούτη και τη δόξα. Θα είχε, επίσης, επιτρέψει στους πιο φωτισμένους δεσποτάδες να πάρουν τα ηνία και να διοικούν την εκκλησία με όρους τού 21^ου αιώνα κι όχι με βυζαντινισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες κι αντιλήψεις. Δεν θα συζητούσαμε, επίσης, εν έτει 2020 για το αν θα έπρεπε να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας που να μπορεί να επισκέπτεται το Άγιο Όρος, αλλά για το πότε θα ανοίξει το Άγιο Όρος τις πόρτες του στις γυναίκες...


Ζούμε σε μια κοινωνία όπου είναι είδηση η κατάληψη του ανώτατου αξιώματος από γυναίκα, όπου μέρος τού εδάφους της χώρας είναι απροσπέλαστο στο γυναικείο πληθυσμό κι όπου οι γυναίκες αποκλείονται από εργασίες- εργασία, και μάλιστα πολύ προσοδοφόρα για αρκετούς, είναι και του ιερέα. Γι’ αυτό και η αναλογική ισότητα- η μόνη πραγματική ισότητα- απαιτεί όχι μόνο να μπορούν εκπρόσωποι του ωραίου φύλου να γίνονται ιερείς, αλλά και με ποσοστώσεις... 

Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε βήματα, έστω δειλά, στην κατοχύρωση κι ενίσχυση δικαιωμάτων. Αυτά έχουν διακοπεί από τη νεοσυντηρητική σημερινή κυβέρνηση που παριστάνει τη φιλελεύθερη. Είναι, όμως, η ίδια η ζωή που στο τέλος θα δώσει τη λύση, αλλιώς θα παλεύαμε ακόμα για την επιβίωση στις σπηλιές...

Πόσο πιο δεξιός να γίνει ο Κούλης για χατίρι των νοικοκυραίων;...

Οι μικροαστοί θα ήταν πολύ άδικοι με την κυβέρνηση αν είχαν παράπονα από τα νομοθετήματα και τις πρακτικές της. Εντάξει, μπορεί να τους έχει στενοχωρήσει με τους πρόσφυγες που τους φέρνει δίπλα στα σπίτια τους ενώ προεκλογικώς ο Κ. Μητσοτάκης έλεγε πως κάτι τέτοιο ήταν απαράδεκτο, αλλά επανορθώνει με την  αστυνομική βία στην ΑΣΟΕΕ, την οποία έκλεισε για μια εβδομάδα ώστε να εξυπηρετήσει και το σχέδιο απαξίωσης των δημόσιων πανεπιστημίων προς όφελος ιδιωτικών ΙΕΚ. Και νόμος, τάξη κι ασφάλεια, δηλαδή, και εκδουλεύσεις στα ιδιωτικά συμφέροντα, πόσο πιο δεξιός θα μπορούσε να γίνει ο Κούλης για χατίρι των νοικοκυραίων;...

Την Κυριακή έχουμε 17 Νοέμβρη και σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνονται 11 χρόνια από τη δολοφονία τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ποιος ωφελείται από την κλιμάκωση της έντασης στα πανεπιστήμια, την οποία "πέτυχε" η κυβέρνηση με το ντου των ΜΑΤ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο;...

Δεν ξέρω αν ο πρωθυπουργός θα αποδεχόταν, πολλώ δε μάλλον αν θα επιδίωκε τη δολοφονία ενός φοιτητή προκειμένου η κατασταλτική ατζέντα του να περάσει ευκολότερα στο πόπολο, όπως υπονόησε ο Γιάννης Ραγκούσης. Θα το θεωρούσα διαβολικό ακόμα και για τα δεδομένα ενός Μητσοτάκη...

Στην πολιτική, ωστόσο, εκμεταλλεύεσαι είτε τα αυθόρμητα γεγονότα είτε αυτά που έχεις σχεδιάσει ή αποδεχθεί ότι θα συμβούν ούτως ώστε να επιβάλλεις τις πολιτικές σου. Κι αυτό κάνει ο πρωθυπουργός, δίνει τρόμο και καταστολή στο λούμπεν προλεταριάτο προκειμένου αυτό να πάψει να φωνάζει για τους πρόσφυγες στη γειτονιά του. Φαίνεται πως η δεξιά σε αυτήν τη χώρα δεν έχει διδαχθεί τίποτα από τη δεκαετή κρίση και συνεχίζει τον αυταρχισμό της από εκεί που της τον είχαν διακόψει οι "αναρχοάπλυτοι" τo 2015...

Quesque c'est Antonaros;...

Εδώ και πολύ καιρό η εφημερίδα- βόθρος τού Στ. Χίου κι ο ίδιος βεβαίως προσωπικώς έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και παρακινούν ανοιχτά σε πράξεις που είναι το λιγότερο εγκληματικές και, το κυριότερο, απάνθρωπες. Από την προτροπή να βυθίζονται τα σκάφη που μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες- οι οποίοι για τους Χίους αυτής της χώρας είναι συλλήβδην τζιχαντιστές- έως την απαίτηση να εκτελεστούν οι Αλ. Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο δημοσιογραφικός λόγος και η ευγενής κριτική παραχωρούν την θέση τους στην ανοιχτή προβοκάτσια, με ζηλωτές, αφιονισμένους ρυπαρογράφους- όπως, κακή ώρα, κι ο Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος από την ασφάλεια της Ελβετίας και των αδήλωτων εκατομμυρίων του ασκεί κριτική για πράγματα που δεν τον αφορούν- να υποκινούν το πλήθος σε λούμπεν εκδηλώσεις βίας. Κι αν κρίνουμε από την απήχηση που έχουν τα μέσα τους, βρίσκουν αρκετά ευήκοα ώτα στους ρατσιστικούς, εθνικιστικούς και μισαλλόδοξους φιλιππικούς τους...

Από την άλλη, οι αναρτήσεις τού Β. Αντώναρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι δηλώσεις τού Γιάννη Ραγκούση παρουσιάζονται από το συμπολιτευόμενο Τύπο με τέτοια συχνότητα που αν είσαι αδαής ή αφελής σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί αυτοί οι δύο είναι τόσο σημαντικοί ώστε να απολαμβάνουν τέτοιας δημοσιότητας. Ο Β. Αντώναρος έχει μείνει στην πολιτική Ιστορία ως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κ. Καραμανλή ο οποίος συνήθιζε να απαντά με "ουδέν σχόλιο" στις ερωτήσεις που δεχόταν από τους δημοσιογράφους.

Κι όμως σήμερα, χωρίς καμιά θεσμική αρμοδιότητα, δεν βάζει γλώσσα μέσα για να κατακεραυνώνει όσους διοικούν τη ΝΔ. Κι ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος πράγματι άφησε έργο κατά την θητεία του ως υπουργού Εσωτερικών, σήμερα δεν εκπροσωπεί παρά μονάχα τον εαυτό του αφού και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές τού παρακμιακού ΚΙΝΑΛ κινήθηκε σε ρηχά νερά...

Φυσικά και δεν εξομοιώνω τον Στ. Χίο και τον Θ. Αναστασιάδη με τον Β. Αντώναρο ή τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι λογικό, επίσης, και οι τέσσερίς τους κι όλοι εκείνοι με παρόμοιο ρόλο να αποδέχονται την εργαλειοποίησή τους από κομματικούς κι επιχειρηματικούς μηχανισμούς που είτε διεκδικούν είτε επιθυμούν να διατηρήσουν την εξουσία...

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι αυτού του είδους η ποιότητα λόγου που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα, πνίγοντας φωνές που έχουν κάτι ουσιαστικότερο να πουν από το να παπαγαλίζουν τις σε αρκετές περιπτώσεις έκνομες επιδιώξεις σκοτεινών συμφερόντων. Κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία που η δημόσια αντιπαράθεση περιστρέφεται γύρω από πατριώτες κι εθνομηδενιστές, από εθνικόφρονες και μειοδότες με συνέπεια εν έτει 2018 μια ακόμα κυβέρνηση να κινδυνεύει να πέσει με την επίφαση- και μόνο αυτή- του Μακεδονικού...





  

Μια χώρα-μπανανία κατ' επιλογή της...

Δεν ξέρω αν πράγματι τα δύο τρίτα τής Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ μισθοδοτούνται από το ελληνικό Δημόσιο, όπως θέλει δημοσίευμα. Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Κι ένας να είναι ο οποίος αξιοποιεί την θέση του στο κυβερνητικό κόμμα για να καταλάβει θέση δημόσιας διοίκησης την οποία αξίζει κάποιος άλλος με περισσότερα προσόντα ή και τα ίδια με αυτά του παιδιού τού κομματικού σωλήνα, τότε υφίσταται πολιτικό θέμα.

Πολλώ δε μάλλον όταν η νυν υπουργός Ολ. Γεροβασίλη παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων κι αντί σοβαρών απαντήσεων στις καταγγελίες αναφέρει πως ο Κ. Μητσοτάκης θέλει να διορίσει τους δικούς του στο Δημόσιο. Βεβαίως και το επιθυμεί, άλλωστε κατάργησε τον καλό νόμο Ραγκούση για να μπορέσει να διορίσει δικούς του διευθυντές. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, ωστόσο, εξαϋλώνεται από τη στιγμή που κάνει σημαία της το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους"...

Αυτή η κυβέρνηση έχει ψηφίσει τον πολύ καλό νόμο Βερναρδάκη, ο οποίος σε σημαντικό βαθμό καθιερώνει την αξιοκρατία στο δημόσιο τομέα. Αρνείται, όμως, η ίδια να τον εφαρμόσει μέσα από τις καθυστερήσεις στην υπογραφή υπουργικών αποφάσεων κι εγκυκλίων υλοποίησής του προκειμένου να τοποθετήσει τα δικά της κομματικά στελέχη σε θέσεις ευθύνης και μη.

Με αυτόν τον τρόπο δικαιώνεται για μια ακόμα φορά ο Ροΐδης όταν ζητούσε την καθιέρωση ενός νόμου ο οποίος θα καθιστούσε υποχρεωτική την εφαρμογή των υπολοίπων. Αν διαβάσει κανείς, εξάλλου, το βιβλίο τού Εντμόντ Αμπού για την Ελλάδα του Όθωνα θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά περίπου δύο αιώνες αργότερα σε ένα κράτος που βασίζεται στον κομματισμό, στο νεποτισμό και στον αυτοσχεδιασμό για να τα κουτσοβγάζει πέρα...

Κι επιτέλους πρέπει να σταματήσει η χρησιμοποίηση του επιχειρήματος πως ο εκάστοτε υπουργός πρέπει να έχει στη δούλεψή του συγγενείς και φίλους γιατί αυτούς εμπιστεύεται. Αν δεν είμαστε ακόμα ώριμοι για να αποδεχθούμε την τοποθέτηση μόνιμων γενικών γραμματέων υπουργείων ή και της κυβέρνησης, όπως συμβαίνει σε πιο προηγμένες δημοκρατίες από τη δική μας, τουλάχιστον ας αντιληφθούμε ότι η δημόσια διοίκηση και συνεπακόλουθα το εθνικό συμφέρον υπηρετούνται καλύτερα από τους άξιους κι όχι από τους κολλητούς.

Στο κάτω κάτω και το συμφέρον τού υπουργού εξυπηρετείται καλύτερα από κάποιον σύμβουλο με γνώση τού αντικειμένου σε σύγκριση με κάποιον αδαή. Μόνο που όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα σε αυτήν την κατ' επιλογή της μπανανία, η οποία την επαύριο των εκλογών συζητά το πότε θα γίνουν οι επόμενες και με αυτό υπόψη προγραμματίζει η εκάστοτε κυβέρνηση την άλωση του κράτους...

Χωρίς ιδεολογία ο κάθε κομματάρχης μπορεί να πιστεύει ότι θα γίνει Ναπολέων...

Συμπαθώ τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός, υπουργός τής κυβέρνησης του ρεζίλη των Παπανδρέου που άφησε έργο πίσω του- βλ. "Διαφάνεια", "Καλλικράτης", αξιοκρατία στην επιλογή προϊσταμένων στο Δημόσιο- ανεξαρτήτως αν οι διάδοχοί του, ανάμεσά τους κι ο άθλιος Κούλης, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην εξαλειφθεί ο κομματισμός κι ο νεποτισμός από την ελληνική δημόσια διοίκηση...

Ακόμα κι ο Γιάννης Ραγκούσης, όμως, δεν μπόρεσε να εξηγήσει σε χθεσινή ραδιοφωνική του συνέντευξη τι είναι αυτό το "πράγμα" που σχηματικώς ονομάζεται κομματικός φορέας τής κεντροαριστεράς. Αναμασούσε μόνο σλόγκαν για την αναγέννηση του προοδευτικού χώρου κόντρα στον εθνολαϊκισμό των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, το οποίο είναι τόσο εξειδικευμένο όσο το να πεις σε κάποιον "όταν έρθεις Νέα Υόρκη, έλα να με βρεις" και τόσο πρωτότυπο όσο το "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά"...

Πώς να είναι, ωστόσο, συγκεκριμένος και πρωτότυπος όταν κάποιοι βιάζονται να χτίσουν έναν κομματικό σχηματισμό με αποκλειστικό στόχο να αποτελέσει ανάχωμα στο ΣΥΡΙΖΑ κι εξαπτέρυγο του άθλιου Κούλη, αν έρθει η μαύρη ώρα να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο; Πού ακούστηκε να εκλέγεται αρχηγός σε ένα κόμμα που δεν υφίσταται, αλλά θα υπάρξει μελλοντικά, όπως άλλωστε και το ιδρυτικό του συνέδριο; Εξ ου και οι τόσοι υποψήφιοι, ο ένας μετριότερος του άλλου, αφού όταν απουσιάζουν η ιδεολογία και η ξεκάθαρη πολιτική συγκρότηση είναι λογικό ο κάθε κομματάρχης να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει Ναπολέων. Το κέντρο είναι εξ ορισμού ένας χώρος δίχως ιδεολογία, αλλά συγκερασμού αντικρουόμενων συμφερόντων. Οι μεγαλοϊδεατισμοί των υποψήφιων αρχηγών του απλώς επικυρώνουν αυτήν την άποψη...

Ενδεικτική, εξάλλου, της έλλειψης ιδεών είναι η αντιπαράθεση- για να μην πω σύγκρουση- γύρω από το θέμα τής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Δεν είναι δυνατό εν έτει 2017 να αξιοποιούμε τις νέες τεχνολογίες για οτιδήποτε άλλο πέρα από την ενίσχυση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την εκλογή αρχηγού σε κάποιο κόμμα, αλλά ακόμα και καθημερινές αποφάσεις σε συνοικιακό, δημοτικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο...

Οι όποιες ενστάσεις διαβλητότητας αποτελούν απλώς προφάσεις εκείνων που αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο δεν επιτρέπεται η είσοδος στο λαό. Αν μπορούμε να ψηφίζουμε για το "X Factor" ή για το "Survivor", υποχρεούνται οι κυβερνώντες να μας παραχωρήσουν και το δικαίωμα συγκυβέρνησης. Αλλιώς επιβεβαιώνουν το φόβο μου και το φόβο πολλών ότι ζούμε σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία με δημοκρατικό ντεκόρ...