Η πλάκα της Μενδώνη να γράφει "είμαι ζωντανή, αλλά ήδη λησμονημένη"...

Αν ήμουν η Λ. Μενδώνη δεν θα περιοριζόμουν στην απαίτηση να αναγράφεται το όνομά μου σε τρεις (!) μαρμάρινες πλάκες στο μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τής Ακρόπολης. Ενδεχομένως να ζητούσα κάτι παρόμοιο με αυτό που εμπνεύστηκε ο δημιουργός τού φωτομοντάζ που δημοσιεύω... 

Αφού είμαι τόσο δυνατή ώστε να μην παραιτούμαι ούτε όταν συγκαλύπτω τον βιαστή διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου  που εγώ διόρισα, γιατί να μην κάνω ό,τι γουστάρω και με τον Παρθενώνα; Εδώ δεν με διώκουν για τα σημερινά μου εγκλήματα, θα με κυνηγήσουν ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης κι ο Περικλής;...

Η τέχνη υποφέρει εδώ κι αιώνες από τους χορηγούς της, οι οποίοι εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με ευεργέτες της. Ο καλλιτέχνης που εξαρτάται από τον σπόνσορά του- κοινώς νταβατζή του- ιδίως όταν ο σπόνσορας είναι απαιτητικός δεν μπορεί να δημιουργεί ελεύθερα. Θα μπορούσε να δημιουργήσει πιο ελεύθερα αν ζούσε στην ψάθα. 

Συνεπώς, είναι οι "ευεργέτες"- πολιτικοί κι επιχειρηματίες- που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τους καλλιτέχνες κι όχι το αντίστροφο. Αποδεικνύεται κι από την θρασύτητα με την οποία τοποθετήθηκε το όνομα του χορηγού ενός μικρού μόλις ποσοστού τής ανακατασκευής της στο κτίριο της νέας Εθνικής Πινακοθήκης...

Το κυνήγι τής υστεροφημίας είναι δίδυμο αδέρφι τής ματαιοδοξίας. Η Λ. Μενδώνη και η κάθε Μενδώνη γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να παραμείνουν στην εξουσία για πάντα. Η αλαζονεία τους δεν τους έχει απομακρύνει τόσο πολύ από την αίσθηση της πραγματικότητας. 

Γι' αυτό και πέρα από τη σπουδή τους για μικρές και μεγάλες μπίζνες δείχνουν και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον ώστε το πόπολο να τους θυμάται για πάντα. Να τους θυμίσω μόνο πως η προσωπικότητα δεν αγοράζεται με το αξίωμα και πως πολλοί από αυτούς δίχως τη δοτή θεσούλα τους δεν θα ήταν άξιοι ούτε να πουλάνε μπρίκια στην Ομόνοια. 

Η Μελίνα, για παράδειγμα, δεν θεωρείται θρύλος γιατί διατέλεσε υπουργός Πολιτισμού, αλλά γιατί το άρωμα της θέλησής της ήταν τόσο δυνατό που διατηρείται η μυρωδιά του σχεδόν 30 χρόνια μετά από το θάνατό της. Η Μενδώνη είναι ζωντανή, αλλά ήδη λησμονημένη, όσες πλάκες κι αν γεμίσει με το όνομά της τις ακροπόλεις τού κόσμου...

 

Χωρίς ιδεολογία ο κάθε κομματάρχης μπορεί να πιστεύει ότι θα γίνει Ναπολέων...

Συμπαθώ τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός, υπουργός τής κυβέρνησης του ρεζίλη των Παπανδρέου που άφησε έργο πίσω του- βλ. "Διαφάνεια", "Καλλικράτης", αξιοκρατία στην επιλογή προϊσταμένων στο Δημόσιο- ανεξαρτήτως αν οι διάδοχοί του, ανάμεσά τους κι ο άθλιος Κούλης, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μην εξαλειφθεί ο κομματισμός κι ο νεποτισμός από την ελληνική δημόσια διοίκηση...

Ακόμα κι ο Γιάννης Ραγκούσης, όμως, δεν μπόρεσε να εξηγήσει σε χθεσινή ραδιοφωνική του συνέντευξη τι είναι αυτό το "πράγμα" που σχηματικώς ονομάζεται κομματικός φορέας τής κεντροαριστεράς. Αναμασούσε μόνο σλόγκαν για την αναγέννηση του προοδευτικού χώρου κόντρα στον εθνολαϊκισμό των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, το οποίο είναι τόσο εξειδικευμένο όσο το να πεις σε κάποιον "όταν έρθεις Νέα Υόρκη, έλα να με βρεις" και τόσο πρωτότυπο όσο το "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά"...

Πώς να είναι, ωστόσο, συγκεκριμένος και πρωτότυπος όταν κάποιοι βιάζονται να χτίσουν έναν κομματικό σχηματισμό με αποκλειστικό στόχο να αποτελέσει ανάχωμα στο ΣΥΡΙΖΑ κι εξαπτέρυγο του άθλιου Κούλη, αν έρθει η μαύρη ώρα να κυβερνήσει αυτόν τον τόπο; Πού ακούστηκε να εκλέγεται αρχηγός σε ένα κόμμα που δεν υφίσταται, αλλά θα υπάρξει μελλοντικά, όπως άλλωστε και το ιδρυτικό του συνέδριο; Εξ ου και οι τόσοι υποψήφιοι, ο ένας μετριότερος του άλλου, αφού όταν απουσιάζουν η ιδεολογία και η ξεκάθαρη πολιτική συγκρότηση είναι λογικό ο κάθε κομματάρχης να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει Ναπολέων. Το κέντρο είναι εξ ορισμού ένας χώρος δίχως ιδεολογία, αλλά συγκερασμού αντικρουόμενων συμφερόντων. Οι μεγαλοϊδεατισμοί των υποψήφιων αρχηγών του απλώς επικυρώνουν αυτήν την άποψη...

Ενδεικτική, εξάλλου, της έλλειψης ιδεών είναι η αντιπαράθεση- για να μην πω σύγκρουση- γύρω από το θέμα τής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Δεν είναι δυνατό εν έτει 2017 να αξιοποιούμε τις νέες τεχνολογίες για οτιδήποτε άλλο πέρα από την ενίσχυση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών. Κι αυτό δεν αφορά μόνο την εκλογή αρχηγού σε κάποιο κόμμα, αλλά ακόμα και καθημερινές αποφάσεις σε συνοικιακό, δημοτικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο...

Οι όποιες ενστάσεις διαβλητότητας αποτελούν απλώς προφάσεις εκείνων που αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία ως ένα κλειστό κλαμπ στο οποίο δεν επιτρέπεται η είσοδος στο λαό. Αν μπορούμε να ψηφίζουμε για το "X Factor" ή για το "Survivor", υποχρεούνται οι κυβερνώντες να μας παραχωρήσουν και το δικαίωμα συγκυβέρνησης. Αλλιώς επιβεβαιώνουν το φόβο μου και το φόβο πολλών ότι ζούμε σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία με δημοκρατικό ντεκόρ...