Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει...