Δεν αφήνουμε τη Fauda να πιάσουμε το Σασμό;...

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 και η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα θεό. Θα έλεγα πως ούτε ο πόλεμος δικαιολογείται αλλά όταν σκοτώνεις γυναικόπαιδα περιμένοντας πως στον παράδεισο θα σε περιμένουν σαράντα παρθένες μάλλον δεν τα έχεις υπολογίσει πολύ καλά. Όσο, όμως, αποτρόπαιες κι αν είναι οι ενέργειες εκείνων που δολοφόνησαν αμάχους, είχαν προηγηθεί άλλες αποτρόπαιες ενέργειες τόσο του αμερικανικού όσο και του ισραηλινού κράτους, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των οποίων παριστάνει πως λησμονεί. Κάνω συμψηφισμό; Σε καμία περίπτωση. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία, είτε είναι ιδιωτική είτε κρατική. Ούτε, όμως, απορώ γιατί ο κόσμος πορεύεται με την εκδίκηση ως προτεραιότητά του...

Μόλις ολοκλήρωσα την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου τής ισραηλινής προπαγανδιστικής σειράς "Fauda" ("Χάος" στα ελληνικά). Όπως και στους προηγούμενους κύκλους, κάποιοι τρελοί και κτηνώδεις Παλαιστίνιοι κάνουν τα πάντα για να δολοφονούν χωρίς λόγο φιλήσυχους Ισραηλινούς στρατιώτες και πολίτες. 

Στον τελευταίο, όμως, κύκλο εμπλέκεται αναπόδραστα και η 7η Οκτωβρίου 2023, η οποία, επαναλαμβάνω, ήταν έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας. Δεν είδα, ωστόσο, κανένα πλάνο από τη Γάζα όπως είναι τρία χρόνια αργότερα και, φυσικά, όχι τυχαία. Αυτό κι αν είναι, άλλωστε, έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας...

Η απόδοση ευθυνών έχει τη σημασία της μπροστά σε ένα διεθνές δικαστήριο, καθώς και για τα ιστορικά βιβλία. Δεν έχει, όμως, ιδιαίτερη όταν το αίμα εξακολουθεί να τρέχει. Το "μου σκότωσαν το παιδί, θα σκοτώσω το δικό τους" είναι απίθανο να φέρει ποτέ την ειρήνη (και) στη Μέση Ανατολή. 

Κάποιος πρέπει να βάλει στοπ, ανεξαρτήτως αν έχει υποφέρει περισσότερο ή λιγότερο από τον άλλο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιώνει κανέναν νεκρό του παρά μόνο όσους υποστηρίζουν πως Άραβες κι Εβραίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Κι επειδή ξέρουμε ποιος είναι ισχυρότερος από τον άλλο γνωρίζουμε και ποιος θα "μετακομίσει" αν αυτή η εκτίμηση αποκτήσει όρους βεβαιότητας...

 

Ρώτα έστω το ChatGPT πώς σώζονται οι σκλάβοι...

Στη Μαδρίτη εκατοντάδες ή και χιλιάδες πολίτες έχουν στήσει αντίσκηνα στην κεντρικότερη πλατεία τής πρωτεύουσας της Ισπανίας ζητώντας νομοθεσία για την προστασία τής πρώτης κατοικίας ύστερα από την έξωση 87χρονης για χάρη μιας εταιρείας. Στην Ελλάδα εργαζόμενοι της Βιολάντα υπερασπίζονται, ακόμα κι εκβιάζοντας συναδέλφους τους, το υπόδικο αφεντικό τους το οποίο κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών στην έκρηξη που συνέβη στο εργοστάσιο των Τρικάλων τον περασμένο Ιανουάριο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτά τα δύο παραδείγματα; Για να καταδείξω πως την ταξική συνείδηση θέλουν να βάλουν στα μουσεία μόνο όσοι έχουν συμφέρον να το κάνουν και πάντως σε αυτούς που επωφελούνται δεν περιλαμβάνονται ούτε το προλεταριάτο ούτε το πρεκαριάτο...

Καμία αντίρρηση, τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πάντοτε εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Αν, όμως, βρίσκουν απέναντί τους έναν παθητικό λαό ή και πρόθυμο να πιει το δηλητήριο που τον ποτίζουν τότε αυτός ο λαός δεν θα έχει και πολλά ελαφρυντικά να επιδείξει στο δικαστήριο της Ιστορίας. Αν δεν βγούμε εμείς στους δρόμους για να απαιτήσουμε καλύτερα ενοίκια ή συνθήκες εργασίας ας μην περιμένουμε να το κάνουν το Airbnb ή οι εργοδότες. Πολλώ δε μάλλον όταν ειρωνευόμαστε όσους δεν αποδέχονται καμία τετελεσμένη μοίρα...

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: η κοινωνική πλειοψηφία τρέμει την τεχνητή νοημοσύνη- εν μέρει δικαίως- για τα όσα μπορεί να επιφέρει στο μέλλον τής ανθρωπότητας αλλά αδιαφορεί για τα όσα της επισυμβαίνουν στο εδώ και τώρα από την κοινωνική μειοψηφία. Αν δεν μπορούμε να βρούμε σπίτι ή να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας δεν είναι ευθύνη τού ChatGPT ή του Gemini αλλά όσων μετατρέπουν τις πόλεις και τους τουριστικούς μας προορισμούς σε κλαμπ για λίγους, συνήθως πλούσιους αλλοδαπούς. Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε πρώτα εμείς γι' αυτό κι όσο πιο δυναμικά γίνεται δεν θα το κάνει κανένας άλλος στη θέση μας...

  

 

Μην γίνεις νοικοκύρης κακομοίρη...

Το να σε αποκαλούν "κακομοίρη" είναι το ίδιο απαξιωτικό με το να σε λένε "κοσμάκη", όπως το κάνουν κι αρκετοί πολιτικοί που βαυκαλίζονται τους φιλολαϊκούς και τους προοδευτικούς. Καλό είναι, συνεπώς, κάποιοι που προσβλήθηκαν με το χαρακτηρισμό Θεοχάρη να είναι λιγότερο πρόθυμοι να δείχνουν τους άλλους με το δάχτυλο όταν η δική τους καμπούρα φαίνεται από το διάστημα. Στο κάτω κάτω η αγάπη ενός πολιτευτή για το λαό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τόσο άδολη όσο και του εκδοροσφαγέα για τα πρόβατα...

Αν ρωτάτε εμένα, θα αισθανόμουν το ίδιο προσβεβλημένος (τρόπον τινά) είτε με αποκαλούσαν κακομοίρη είτε νοικοκυραίο. Και τα δύο μου εκπέμπουν την ίδια μιζέρια, απλώς σε διαφορετικές αποχρώσεις, την ίδια ηττοπάθεια απέναντι στο βίο, την ίδια προβολή ηθικών ενστάσεων από φόβο για τη ζωή και τις απολαύσεις της. Όπως κι αν έχει, είμαστε οι περισσότεροι θύματα του ίδιου ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που εργαλειοποιεί την αμαρτία για να διαιωνίζει την αδικία...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα όσα ισχυρίζονται οι νεοδημοκράτες, προεξάρχοντος βεβαίως του Αδ. Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε λεκτικά ατυχήματα ούτε ενδείξεις αλαζονείας. Δεν είναι μόνο αυτά, για να είμαι ακριβέστερος. 

Είναι κι εκλογική στρατηγική, μια απάντηση, αν θέλετε, στο επίσης εκβιαστικό "η εμείς ή κανείς" του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. "Είτε οι νοικοκυραίοι, που πηγαίνετε τακτικότερα στις κάλπες, θα μας ψηφίσετε είτε θα αφήσετε τη χώρα έρμαιο των αναρχομπαχαλάκηδων και των τεμπέληδων". Έχει πιάσει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί να μην ξαναπιάσει;... 

  

Κόβεται ήδη ένα δάσος του Αμαζονίου για να γραφτεί το έπος με τα σκάνδαλα της οκταετίας Μητσοτάκη...

Όταν κάποτε, με το καλό, απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και γίνει μία καταμέτρηση των σκανδάλων τής οκταετίας το "Πόλεμος και Ειρήνη" θα μοιάζει με βιβλίο τσέπης. Είναι εκπληκτικό ότι ο πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές τής ΝΔ έχουν εμπλακεί ακόμα και σε υποθέσεις που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παράλογο να έχουν εμπλακεί, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το θάνατο Μαζωνάκη. Για την περίπτωσή τους δεν μιλάμε απλώς για "όποια πέτρα κι αν σηκώσεις" αλλά για το "όποιο πετραδάκι"...

Προφανώς η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς ακόμα και των εκ πεποιθήσεως έντιμων. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που έχουν το δάχτυλο οκτώ χρόνια στο μέλι και δεν βάζουν τη γλώσσα τους να το δοκιμάσει. Στην περίπτωση Μητσοτάκη, ωστόσο, η διαφθορά ήταν επιλογή από την πρώτη στιγμή. Το επιτελικό κράτος και οι παρακολουθήσεις είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κάποιος όχι μόνο ξέρει πως θα βουτήξει ολόκληρο το χέρι στο μέλι αλλά και πώς να προστατευτεί από οποιαδήποτε απόπειρα να αποκαλυφθούν οι πομπές του...

Ο Κυριάκος, όμως, είναι έξυπνος. Πολύ πιο έξυπνος από όσο πιστεύουν ακόμα και σήμερα εκείνοι που έχουν χάσει από εκείνον σε αλλεπάλληλες κάλπες. Γι' αυτό και την τελευταία οκταετία δεν προικοδότησε μόνο την ολιγαρχία αλλά κι ένα 30% με 35% του εκλογικού σώματος με διάφορους τρόπους: διορισμούς, αποσπάσεις, επιδόματα, μη επιστρεπτέες προκαταβολές, ευνοϊκές ρυθμίσεις, εργασιακό μεσαίωνα για τους υπαλλήλους τους ή απουσία λογοδοσίας στη δικαιοσύνη. 

Την ώρα που οι αγανακτισμένοι νέοι και οι αγωνιούντες για το αύριο μισθοσυντήρητοι θα μείνουν στα σπίτια τους, εκείνοι θα πάνε στις κάλπες για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό. Και το υπόλοιπο 70% που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως δεν θέλει τρίτη θητεία Μητσοτάκη και που θα μπορούσε να τον ανατρέψει με την ψήφο του θα περάσει και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο για το πόσο τον απεχθάνεται...  

Ψεύτη τον λέει ο λαός, όχι κλέφτη...

Προκειμένου να δικαιολογήσει την επιστροφή του, την οποία σχεδίαζε από την ημέρα τής παραίτησής του, ο Αλ. Τσίπρας μάς λέει και μια αλήθεια, μόνο που τη λέει μισή (όπως μας λένε, άλλωστε, και οι δημοσκόποι, ψεύτη τον αποκαλεί ο λαός, όχι κλέφτη). Πράγματι, από τα τέλη Ιουνίου του 2023, όταν και παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και το Μάιο του 2026, όταν και ίδρυσε την ΕΛΑΣ, κανένα κόμμα δεν κατάφερε να κοιτάξει στα ίσα τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σημάδια ζωής στις ευρωεκλογές του 2024 αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή αλήθεια κι ο Αλέξης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας...

Για το ότι την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί ο Μητσοτάκης- τώρα ξεπλένει, με μεταμεσονύχτια τροπολογία, και τους ΟΠΕΚΕΠέδες γιατί το μπορεί ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης- τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο Τσίπρας. Εκείνον, άλλωστε, συνέτριψε στις τελευταίες εκλογές. Ο Τσίπρας ήταν, επίσης, ο ηθικός αυτουργός τής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να δημιουργήσει το κενό το οποίο τώρα μας υπόσχεται πως θα καλύψει. Με ένα νόμο κι ένα άρθρο άραγε;...

Ο Κυριάκος μάς απειλεί πως αν δεν τον ψηφίσουμε θα κάνουν ντου οι Τούρκοι. Ο Αλέξης πως θα ξαναβγεί ο Μητσοτάκης, αν και δεν βλέπει τρίτη θητεία του. Και οι δύο θέλουν να μας σύρουν σε εκλογές φόβου και τρόμου, όπως κάποτε έκαναν οι μερκελολάγνοι τους οποίους πολεμούσε ένας άλλος Τσίπρας. Κατά τα άλλα, το βράδυ των εκλογών, όποιος κι αν είναι ο νικητής, το κομματικό μας σύστημα που βαυκαλίζεται πως είναι το συνταγματικό τόξο θα εκφράζει την ανησυχία του για την εκρηκτική άνοδο της αποχής και της ακροδεξιάς...

  

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, ας ψηφίσω κέντρο...

Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...

Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων; 

Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...

 

Μια συγγνώμη για το μπουζουξίδικο και η Βουλή γίνεται πιο ορατή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το πηγαίνει καλά. Έχει επιστρέψει στην αρένα τού κομματικού ανταγωνισμού ύστερα από την ανεκδιήγητη θητεία Φάμελλου, καταθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις, σε αντίθεση με ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ενώ προχωρά την οργανωτική του ανασυγκρότηση. Αν μη τι άλλο, ο λαός χρειάζεται τη ριζοσπαστική Αριστερά κι όχι τη συμβιβασμένη Αριστερά και σοσιαλδημοκρατία οι οποίες έχουν απαξιώσει την προοδευτική παράταξη στη χώρα μας κι επιτρέπουν στα αβγά του φιδιού να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Δεν φτάνουν, όμως, μόνο αυτά για να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα σοβαρά την είσοδό του στη Βουλή και, κυρίως, για να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του ύστερα από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου...

Κατ' αρχάς, η συλλογική ηγεσία έχει τα όριά της κι αυτά δεν καθορίζονται από τη δημοκρατική της αξία, που είναι πράγματι υπαρκτή, αλλά από τι θέλει το εκλογικό σώμα κι αυτό είναι δύο χέρια πάνω στο τιμόνι κι όχι έξι ή και περισσότερα. Γι' αυτό κι όταν θα βρισκόμαστε χρονικά πιο κοντά στις εκλογές οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βλέπουν ένα πρόσωπο ως επικεφαλής, κατά προτίμηση για την Κουμουνδούρου τον Π. Πολάκη. Καλή και χρυσή η Ρ. Δούρου αλλά γι' άλλους καιρούς και για άλλες απαιτήσεις, όχι για μάχη πολιτικής επιβίωσης...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το ωφελιμιστικό αλλά το ηθικό κι αυτό πληγώθηκε βαθιά το Νοέμβριο του 2024 με τα όσα έγιναν στο Gazi live και δεν ξεγράφονται. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία αν ο εξοστρακισθείς και δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε στη συνέχεια λίγος. Δεν λειτουργούν έτσι οι δημοκρατίες. Οι πρόεδροι εκλέγονται και καθαιρούνται από αυτούς που τους έχουν εκλέξει. 

Μαζί, άλλωστε, με τον Σ. Κασσελάκη εξοστρακίστηκαν και τα μισά και πλέον μέλη τού κόμματος, στα οποία μάλιστα επιφυλάχθηκε ταπεινωτική μεταχείριση. Σε αυτά τα μέλη οφείλεται μία συγγνώμη και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αν αυτή δοθεί είναι κι εκείνα ανοιχτά στο να σκεφτούν σοβαρά την επιστροφή τους. Θα το τολμήσει η Κουμουνδούρου;... 

Η Ελλάδα της γυάλας και η Ελλάδα του ντιριντάχτα μία κι αδιαίρετη...

Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η δημοκρατία δεν κινδύνευσε από ένα και μόνο πρόσωπο. Κανείς, όσο χαρισματικός κι αν είναι στη δημαγωγία, δεν μπορεί να υπονομεύσει δικαιώματα που πηγάζουν από τη λαϊκή εξουσία αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος και, κυρίως, πολίτες πρόθυμους να τον ακολουθήσουν στο δρόμο τής αυτοκαταστροφής τους. Αν δεν ήμασταν διατεθειμένοι να πιστέψουμε ακόμα και τα πιο πομπώδη ψέματα κανένας δημεγέρτης δεν θα είχε τη δυνατότητα να μας αποπλανήσει. Αν δεν αναζητούσαμε τόσο συχνά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για τον καθρέφτη μας ο Ηλ. Κασιδιάρης θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο κι ένα μυρμήγκι που κουβαλά την τροφή του στη φωλιά του...

Πάνω από τον τάφο τού Γ. Μαζωνάκη συγκρούστηκαν, γι' άλλη μια φορά, η Ελλάδα τού ελιτισμού με την Ελλάδα τού λαϊκισμού. Η Ελλάδα τής γυάλας με την Ελλάδα τού ντιριντάχτα. Η Ελλάδα που μισεί το λαό και η Ελλάδα που τον γλείφει ασύστολα... 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη μία κι αδιαίρετη Ελλάδα που όταν δεν κακολογεί αγιοποιεί κι όταν δεν λιβανίζει εξοστρακίζει. Η Ελλάδα που δεν πληγώνει πια τα παιδιά της γιατί τα παιδιά της- όσα έχουν ακόμα μείνει εδώ- απλώς αδιαφορούν για όσα θα έπρεπε να τους απασχολούν συνεχώς...

Αυτή η χώρα φοβάται. Φοβάται πολύ. Την έχουν μάθει να φοβάται. Ένα ολόκληρο σύστημα τρέφεται από τους φόβους μας για το οτιδήποτε, με μεγαλύτερο το φόβο τής φθοράς και του θανάτου. Στην πιο επίκαιρη εκδοχή του ο φόβος έχει πάρει τη μορφή τού Κασιδιάρη. 

Ακόμα, όμως, κι αν ο χρυσαυγίτης εγκληματίας αποφάσιζε να μην ασχοληθεί ξανά με τα κοινά ο φόβος θα έβρισκε κάποιο άλλο καταφύγιο. Στην ουσία δεν φοβόμαστε τη φθορά και το θάνατο. Φοβόμαστε τη ζωή, την ελευθερία, τη δημοκρατία. Φοβόμαστε την ευθύνη που αυτές απαιτούν από εμάς και γι' αυτό ευχαρίστως την πασάρουμε στους λαοπλάνους...

Ποιος λαός; Οι ψήφοι του...

Η δίκαιη φορολόγηση των πλουσιότερων Ελλήνων είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται κάποια διεθνής συμφωνία ίσης φορολόγησης των πάντων είναι προφανές ότι μπορούν να εκβιάζουν πως θα μεταφέρουν αλλού περιουσία κι επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που κάποιος "τολμήσει" να βάλει χέρι στα αμύθητα όσο κι άδικα υπερκέρδη τους. Γι' αυτό κι οποιαδήποτε παρόμοια εξαγγελία από οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη ώστε να μην θεωρείται λαϊκιστική. Ακόμα κι αν υπάρχει η βούληση χρειάζεται και η δυνατότητα η δίκαιη φορολόγηση να μην καταλήξει στο τέλος σε βάρος των συνήθων υποζυγίων...

Αλίμονο όμως, είναι διαφορετικό το κομματικό αλλά και μιντιακό μας σύστημα να παραδέχεται τις δυσκολίες φορολόγησης του μεγάλου πλούτου κι άλλο όχι μόνο να μην το προσπαθεί αλλά και να το διακωμωδεί, όπως συμβαίνει τώρα, την ώρα που ο λαός πληρώνει τα ματωμένα υπερπλεονάσματα. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά πως ο καθένας μας συμβάλλει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Όποιος αδιαφορεί (και) για τη συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή είναι σαφές ποιους υπηρετεί. Πάντως όχι την ισότητα...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να ειρωνεύονται τα δεξιά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ΝΔ, την πρόταση της ΕΛΑΣ για 1% φορολόγηση του μεγάλου πλούτου- έστω κι αν το υπόσχεται με βάση ένα περιουσιολόγιο που ναι μεν η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε αλλά δεν είχε το σθένος να το εφαρμόσει- έχει κάποια βάση. Η δεξιά δεν έχει κρύψει ποιων τα συμφέροντα προτεραιοποιεί. Το να το κάνουν, όμως, κι αριστερά κόμματα, την ίδια στιγμή μάλιστα που σαρκάζουν το κόμμα Τσίπρα για το ότι αποδέχεται το δημοσιονομικό χώρο Μητσοτάκη, αποκαλύπτει ένα και μόνο πράγμα: κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό παρά μόνο για τις ψήφους του...

   

 

Ο Κυριάκος νεοφιλελεύθερος; Έλα καλέ...

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει αρκετά για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει προεκλογικά. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να είχε ανακοινώσει από κάποιο μπαλκόνι πως θα νομιμοποιούσε το 13ωρο εργασίας ή τις απλήρωτες υπερωρίες. Από την άλλη, ωστόσο, ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα πως ο μητσοτακισμός ισούται με το νεοφιλελευθερισμό. Όλα τα σημάδια, άλλωστε, βρίσκονταν εκεί, όπως για παράδειγμα όταν υποσχόταν στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε εμπόδιο που τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους ως υπαλλήλους κι όχι σαν δούλους...

Όταν, συνεπώς, σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος εκ της θέσης του δεν δικαιούται να διατυπώνει δημοσίως προσωπική γνώμη, κάνει λόγο για περιορισμό τού επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται μετεκλογικά πως δεν ήξερε και δεν γνώριζε. Πολλώ δε μάλλον όταν και οι προτάσεις τής ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε πολλά άρθρα συνταγματοποιούν το νεοφιλελευθερισμό, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηδενικά ελλείμματα. Στην τρίτη του θητεία, αν του την επιτρέψουμε, ο Μητσοτάκης θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό και τον Παρθενώνα. Ήδη, άλλωστε, έχει ξεκινήσει τη σχετική προεργασία...

Όπως κι αν έχει, οι ολιγάρχες έχουν κάνει την επιλογή τους κι αυτή ακούει στο όνομα Ν. Δένδιας. Από τη ΝΔ, άλλωστε, θα προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα κι ο επόμενος πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι ηγεμόνες εργαλειοποιούνται από μια ελίτ η οποία δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία της στον κυρίαρχο λαό. Οι εκλογές σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τόσο δημοκρατικές που αν δεν έχεις τουλάχιστον 50.000 ευρώ για ξόδεμα δεν έχεις σχεδόν καμία ελπίδα να γίνεις βουλευτής παρά μόνο αν είσαι ευρέως γνωστός από την επαγγελματική σου δραστηριότητα, οπότε είσαι μάλλον πλούσιος έτσι κι αλλιώς... 

 

"Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω"...

Τα έχουν όλα, όλα αυτά τουλάχιστον που αναγνωρίζει ως σημαντικές αξίες ο καπιταλισμός, αλλά δεν έχουν τίποτα. Στην πραγματικότητα όλοι μας δεν έχουμε τίποτα αφού, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι μας θα είμαστε νεκροί... 

Υπό μία έννοια ίσως και να είναι καλό το ότι δεν το σκεφτόμαστε στην καθημερινότητά μας γιατί αλλιώς οι αυτοκτονίες θα ήταν η βασικότερη αιτία θανάτου και οι θρησκείες ακόμα πιο κυρίαρχες. Με μια άλλη ματιά, ωστόσο, το ότι ακριβώς δεν σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας είναι κι αυτό που μας κάνει τόσο ευάλωτους στη ματαιοδοξία, στην απληστία και στην αλαζονεία...

Μπορείς, φυσικά, να είσαι δυστυχισμένος κι όταν είσαι φτωχός, άσημος κι άσχημος. Η ευτυχία δεν απευθύνεται σε έναν συγκεκριμένο ανθρωπότυπο. Δύσκολα, όμως, βρίσκει εκείνους που την εξαρτούν από την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι' αυτούς. 

Κανείς μας, βεβαίως, δεν είναι απαλλαγμένος από τη δημόσια εικόνα του. Ο κόσμος μας, όπως θα έλεγε κι ο Σαίξπηρ, είναι μια μεγάλη σκηνή κι εμείς παίζουμε τους ρόλους μας. Όταν, όμως, γινόμαστε δούλοι τής σκηνικής μας παρουσίας τότε έχουμε κάνει και το πρώτο βήμα για τον κατήφορο. 

Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στη σύμβαση ούτε βασιλικός δρόμος για την εκπλήρωση των απωθημένων μας. Το μονοπάτι είναι λασπωμένο, αν δεν το περπατήσουμε όμως θα μείνουμε αδικαίωτα αυτομαστιγούμένοι...

Δεν υπάρχει ρομαντισμός σε κάτι τόσο αμετάκλητο όσο ο θάνατος. Είτε αυτός έρχεται νωρίς είτε το καθυστερεί. Πρόκειται για μια επινόηση όσων θέλουν να εξουσιάζουν είτε στέλνοντας ανθρώπους να γίνονται τροφή για τα κανόνια είτε με υποσχέσεις για μια αιώνια ζωή κάπου αλλού. 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι τραγικό είτε πεθαίνεις έξι μηνών είτε στα 50 σου είτε στα εκατό. Φρόντισε τουλάχιστον να φύγεις με ένα χαμόγελο, με την αίσθηση πως δεν έζησες για να είσαι σεμνός, ενάρετος και ταπεινός αλλά για να δοκιμάζεις τα όριά σου, να τα ξεπερνάς και να θέτεις νέα. Όχι ψυχαναγκαστικά αλλά από περιέργεια...   

  

PISA και πούπουλα...

Οι κάκιστες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην αξιολόγηση της PISA είναι από μόνες τους δραματικές κι απαιτούν, αν μη τι άλλο, αναστοχασμό, ιδίως από την πλευρά εκείνων που διαχειρίζονται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ακόμα και στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης καμία τεχνική γνώση δεν είναι άχρηστη. Η πνευματική επάρκεια δεν μπορεί να είναι ποτέ άχρηστη. 

Η χώρα, όμως, βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση παιδείας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις βαθμίδες η οποία ξεδιπλώνεται ανάγλυφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο ψύχραιμος λόγος δοκιμάζεται από μια ψύχωση ακύρωσης που διακατέχει όσους, κατά βάση, αγιογραφούν ή ελεεινολογούν. Και συνήθως ηττάται...

Ο πρώην παίκτης τού μπασκετικού Παναθηναϊκού, Μάριους Γκριγκόνις είπε πρόσφατα μια πολύ μεγάλη αλήθεια: σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους οι Έλληνες δεν χρειάζεται να έχουν πιει πρώτα ένα καφάσι μπύρες για να μαλώσουν ο ένας με τον άλλο. Το να μην μπορούμε να αποδώσουμε την τοξικότητά μας στο αλκοόλ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο να πείσουμε για το δίκαιο των επιχειρημάτων μας, ανεξαρτήτως του πόσο πλησιάζουν την πραγματικότητα ή όχι... 

Ο δημόσιος διάλογος δεν είναι δυνατό να αποτελεί προνόμιο των λίγων έχοντας συμπληρωθεί το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Φοβάμαι, όμως, πως αποτελούν μειονότητα όχι μόνο αυτοί που ξέρουν να μιλούν ή να γράφουν καλά- αυτό είναι τεχνικό ζήτημα- αλλά κυρίως εκείνοι που βουτάνε τα λόγια τους στο μυαλό τους πριν εκστομίσουν ή αποτυπώσουν τα λόγια τους...

Ο φασισμός μοιάζει πολλές φορές με τον καρκίνο. Μας τρώει τα σωθικά χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε ασθενείς του. Η πολιτική ορθότητα  είναι η πιο πονηρή έκδοσή του γιατί δεν σου λέει "να μισείτε ό,τι δεν σας μοιάζει" αλλά "να μισείτε κι όσους δεν μισούν και δεν τους είναι ξένο οτιδήποτε το ανθρώπινο, ακόμα και το ευλόγως καταδικαστέο". Κι αυτή η τάση αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς και στον προοδευτικό χώρο, σε βαθμό που η κοινωνία μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον επίλογο στη "Φάρμα των Ζώων" και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος... 

  

Τα like μας οι προκαταλήψεις μας...

Οι Έλληνες βρίσκαμε αφορμές για διχόνοια πολλούς αιώνες πριν εμφανιστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είχαμε ανάγκη τον Μ. Ζάκερμπεργκ για να μας διαιρέσει, το κάναμε και το κάνουμε πολύ καλά και μόνοι μας. Όποιος, όμως, θεωρεί πως οι αλγόριθμοι των social media δεν συμβάλλουν στην κοινωνική πολεμική ατμόσφαιρα μάλλον έχει βάλει τόσο βαθιά το κεφάλι του στην άμμο ώστε να μην παίρνει μυρωδιά για το τι συμβαίνει στην επιφάνεια...

Όταν τα τρία τέταρτα των αναρτήσεων που προσλαμβάνουμε συμφωνούν με τις κοσμοαντιλήψεις μας έχει μια λογική να θεωρούμε το υπόλοιπο ένα τέταρτο από τοξικό ως χυδαίο ή απαράδεκτο. Στην πραγματικότητα στήνουμε μικρές φούσκες κι αν κάποιος επιχειρήσει να τις τρυπήσει είναι εκ των πραγμάτων ένοχος. Τα επιχειρήματα έχουν πολύ δευτερεύουσα σημασία μπροστά στις προκαταλήψεις μας. Η αλήθεια των άλλων είναι μια ενοχλητική μύγα την οποία πρέπει να σκοτώσουμε για να ησυχάσει το μυαλό μας...

Σε αυτό το πλαίσιο, δικάζουμε χωρίς μαρτυρίες και καταθέσεις και καταδικάζουμε δίχως γνώση όλων των στοιχείων. Ο ποινικός μας κώδικας είναι τα στερεότυπά μας, οι ηθικές μας αξίες οι μανιχαϊστικές θεωρίες μας για τη ζωή και τον άνθρωπο... 

Δεν χρειαζόμαστε τίποτα παραπάνω για την ετυμηγορία μας κι απορούμε για το ότι υπάρχουν και δικαστήρια τα οποία οφείλουν να εξετάζουν με λεπτομέρεια πριν καταδικάσουν ή αθωώσουν. Όλα αυτά, βεβαίως, δεν μπήκαν στη ζωή μας όταν δημιουργήθηκαν το facebook ή το X. Όταν, όμως, το επίσης επικίνδυνο κουτσομπολιό τού καφενείου και το χωριάτικο χωνί γίνεται παγκόσμια αλληλεπίδραση ο κίνδυνος μετατρέπεται σε ηθικό πανικό και η αλήθεια μια ανθυπολεπτομέρεια μπροστά στις φαντασιώσεις μας για τις ζωές των άλλων...

Η μάχη των λογιστών μάς φέρνει το AfD πιο κοντά...

Όσοι ήμασταν στην Ελλάδα τα χρόνια των μνημονίων και δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει χρεοκοπία, σε όλους τους τομείς. Δεν έχουμε, συνεπώς, ανάγκη τη συνταγματοποίηση της λιτότητας ή τη διαρκή υπενθύμιση πως δεν πρέπει να ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας από εκείνους που είχαν φάει τα περισσότερα προ κρίσης και τρώνε τα πιο πολλά και τώρα. 

Όπως και δεν χρειαζόμαστε η προεκλογική περίοδος να μετατραπεί σε μάχη λογιστών αντί για μάχη ιδεών. Το ότι κάποιοι βολεύονται με αυτό για να κρύβουν την οραματική τους γύμνια θα έπρεπε να είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο...

Φυσικά και δεν προτείνω να γυρίσουμε στις εποχές τού "Τσοβόλα δώστα όλα", μολονότι κι αυτή η ΔΕΘ έχει μετατραπεί σε πασαρέλα παροχολογίας. Οι άνθρωποι, όμως, όσο κι αν δεν το επιθυμεί ο Κ. Μητσοτάκης είναι πάνω από τους αριθμούς, οι οποίοι άλλωστε εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. 

Καθένας έχει κι από ένα τουλάχιστον στατιστικό στοιχείο που να βολεύει το αφήγημά του, πίσω όμως από τα συμφέροντα τα οποία προτεραιοποιεί διακρίνονται και οι ιδεολογικές γραμμές του. Ή θα έπρεπε να διακρίνονται...

Αν (και) οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις κάνουν το λάθος να μας τάξουν μόνο χρήματα κι όχι ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το πώς δεν θα χρειαζόμαστε τα επιδόματα ή τα πεντακοσάρικά τους αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί κι ένα εγχώριο AfD που θα κουρσέψει τις ψήφους τού λούμπεν προλεταριάτου, που αναζητά διαχρονικά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για κοινή λογική. Η ακροδεξιά έχει φτάσει και στην Ψωροκώσταινα αρκετές φορές στην πηγή. 

Το ότι δεν ήπιε όσο νερό θα ήθελε το χρωστάμε στο αίμα τού Παύλου Φύσσα. Αλίμονο, όμως, αν και πάλι από το γκρεμό μάς σώσει το αίμα κάποιου γενναίου. Έτσι κι αλλιώς "δεν γεννιούνται παλικάρια στης Χαλιμάς τα παραμύθια"... 

Ο Μητσοτάκης μας χαιρετά, το κενό παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης συνέδεσε από τη Θεσσαλονίκη το προσωπικό του μέλλον με το μέλλον τής χώρας που κυβερνά επί πάνω από εφτά χρόνια. Το νόημα των λεγομένων του ήταν πως αν δεν επανεκλεγεί πρωθυπουργός η Ελλάδα θα οδηγηθεί στα βράχια λόγω της πολιτικής αστάθειας που θα προκύψει αν του πάρουν το τιμόνι από τα χέρια και το δώσουν στον Τσίπρα, στον Ανδρουλάκη, στον Καραμανλή, στον Βενιζέλο, στον Δένδια ή σε οποιονδήποτε άλλο. Μπορεί και να συμβεί. Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο πρωθυπουργός δεν εξέπεμψε αυτοπεποίθηση από τη συμπρωτεύουσα αλλά το ακριβώς αντίθετο...  

Αν ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτοδύναμος, είναι τελειωμένος. Θα πρέπει να επαναλάβει τον εκλογικό θρίαμβο του 2023 για να τα καταφέρει αλλά δεν είναι κάθε ημέρα πασχαλιά. Κι αν η Κεντροαριστερά δεν ήταν διασπασμένη ελλείψει κι ενός ηγέτη που θα την ενώσει δεν θα ήταν καν πρώτη η ΝΔ στις επόμενες κάλπες. 

Τα κόμματα, συνεπώς, που έχουν ελπίδες να μπουν στη Βουλή οφείλουν από τώρα να μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν και ποιες είναι οι "κόκκινες γραμμές" τους. Από το κατά πόσο, άλλωστε, θα τις τηρήσουν θα κριθεί μεσομακροπρόθεσμα και η αξιοπιστία τους...

Όπως κι αν έχει, η επόμενη κυβέρνηση, που θα είναι μάλλον συγκυβέρνηση, δεν θα είναι μακράς διαρκείας. Όχι γιατί η χώρα χρειάζεται απαραιτήτως αυτοδύναμες κυβερνήσεις- αυτές, άλλωστε, τη χρεοκόπησαν-, αλλά γιατί το σημερινό κομματικό σύστημα είναι αναντίστοιχο των λαϊκών προσδοκιών. 

Είναι είτε διεφθαρμένο είτε φθαρμένο είτε πολύ μέτριο για το άλμα προς τα μπρος. Η φύση, όμως, απεχθάνεται τα κενά και το σημερινό κάποια στιγμή θα καλυφθεί. Απλώς ελπίζω να μην γίνει με όρους μεσσιανισμού αλλά ενεργού λαϊκής συμμετοχής...

Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Συγκυβέρνηση Αριστεράς- δεξιάς; Όχι και τόσο πρωτάκουστο...

Δεν ανακαλύπτω την Αμερική ισχυριζόμενος πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο. Ούτε έχω, ωστόσο, την αφέλεια να πιστεύω ότι υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ανεξαρτήτως αν το λένε δημοσίως, έχουν πάρει σχετικές συνεδριακές αποφάσεις ή ορκίζονται στη ζωή τής μάνας τους. Όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους. Η δικαιολογία, εξάλλου, μπορεί εύκολα να βρεθεί όταν υπάρχει θέληση. Ας το έχουμε κι αυτό υπόψη πάνω από την κάλπη...

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς, άλλωστε, το κληρονομικό χάρισμα για να το εκτιμήσει με μια σχετική ασφάλεια. Αρκεί να γνωρίζει τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 35 και βάλε χρόνια αφού έχουμε δει την Αριστερά να συνεργάζεται με τη δεξιά ουκ ολίγες φορές: κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ή παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται...

Φυσικά δεν έχουν όλα τα δίδυμα ή και τρίδυμα ή και οικουμενικά σχήματα την ίδια πιθανότητα να υλοποιηθούν. Διαφορετικός ο στοιχηματισμός, για παράδειγμα, για το ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ή μέρος του με πρωθυπουργό που να μην λέγεται Μητσοτάκης κι άλλος για το ΝΔ- ΚΚΕ. Δεν σημαίνει, ωστόσο, πως κι όποιος μείνει εκτός νυμφώνος είναι πολέμιος του συστήματος κι όχι απλώς το αναγκαίο ξέπλυμά του... 

 

 

Βλέπουμε τον Κασιδιάρη, χάνουμε το δάσος...

Τα φαντάσματα δεν εξαφανίζονται αν απλώς κλείνουμε τα μάτια μας σε αυτά ή, έστω, τα κλείνουμε στη φυλακή για κάποιο χρονικό διάστημα. Όποιος πίστευε ότι ο φασισμός θα πέθαινε χάρη σε μια δικαστική καταδικαστική απόφαση ή σε μια νομοθετική παρέμβαση εθελοτυφλούσε μπροστά στο οφθαλμοφανές: τίποτα δεν πεθαίνει αν αντί να το ξεριζώσεις απλώς κόβεις μερικά κλαδιά του. Τίποτα δεν εξαφανίζεται αν δεν απονευρώσεις τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται...

Αυτή τη στιγμή ο Ηλ. Κασιδιάρης θεωρείται ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος του νεοναζισμού στη χώρα μας. Είναι ο μοναδικός; Όχι βεβαίως αφού εκτιμάται πως αν κατεβεί υποψήφιος θα τον ψηφίσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. 

Τι σημασία έχει, επομένως, αν του απαγορεύουμε μέχρι να πεθάνει να είναι πρόεδρος κόμματος ή υποψήφιος βουλευτής; Απλώς τον ηρωοποιούμε και τον κάνουμε σύμβολο για τον επόμενο Κασιδιάρη που θα πάρει τη  θέση του και θα έχει τα ίδια επικοινωνιακά χαρίσματα με τον πρωτότυπο...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για ένα κομματικό σύστημα και δη το προοδευτικό το οποίο έχει αναγάγει τη ΔΕΘ στη μητέρα των μαχών. Αν διεξαγόταν ένα μήνα πριν τις εκλογές σίγουρα θα παρήγαγε κάποια πολιτικά αποτελέσματα. 

Αν, όμως, οι κάλπες στηθούν Απρίλιο ή και Μάιο ποιος θα θυμάται τι είχε ειπωθεί στη Θεσσαλονίκη επτά ή κι οκτώ μήνες νωρίτερα; Μόνο όσοι κερδίσουν από τις όποιες παροχές Μητσοτάκη. Να, επομένως, ένα ακόμα παράδειγμα του πόσο λίγοι είναι οι πολιτικοί αρχηγοί τής προοδευτικής παράταξης...

 

Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...    

  

Ο φασισμός της άκριτης ισότητας...

"Ας του πει η γυναίκα του η μετενσάρκωση του Κακριδή που χωρίς δίπλωμα διδάσκει κάτι πάρα πολύ αρχαίο". Αν το είχε γράψει ο Δ. Κυριαζίδης- αν υποθέσουμε πως  ξέρει να γράφει ο βουλευτής τής ΝΔ που είπε στην Ζ. Κωνσταντοπούλου να κάνει κανένα παιδί- οι προοδευτικοί ευαισθητούληδες θα είχαν ξεσηκωθεί, οι φεμινίστριες θα οργάνωναν πορείες και η πατριαρχία θα είχε πάλι την τιμητική της. Μόνο που το έγραψε η, κατά τα άλλα, υπερασπίστρια πάσης φύσης δικαιώματος και wannabe αντιπρόεδρος της Βουλής, Ελ. Ακρίτα η οποία στην ίδια ανάρτηση έγραψε "άιντε κακομοίρη" για τον Αδ. Γεωργιάδη. Στους ίδιους τοξικούς ρυθμούς, δηλαδή, που κινείται ο υπουργός Υγείας...

 Αν κάποιος με πρότεινε για αντιπρόεδρο της Βουλής γιατί είμαι από το Βόλο θα το έβρισκα βαθύτατα προσβλητικό. Η καταγωγή μου με επηρεάζει αλλά δεν με καθορίζει. Γι' αυτό κι απορώ για το πώς αποδέχονται οι γυναίκες βουλευτές η επιχειρηματολογία για την ανάληψη της αντιπροεδρίας τού Κοινοβουλίου από την Ακρίτα να στηρίζεται κυρίως στο ότι πρέπει να υπάρχει και μία γυναίκα αντιπρόεδρος, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να υπάρχουν στην ίδια ομάδα ένας μαύρος, ένας ασιάτης κι ένας Πόντιος. Αν αυτή είναι η συμπερίληψη που μας υπόσχεται η woke ατζέντα μην μου κρατήσετε θέση για το μέλλον...

Δεν είμαι εναντίον τής αναλογικής ισότητας. Δεν θα ήμουν, για παράδειγμα, απέναντι στο να προβλεφθεί ρύθμιση στον Κανονισμό της Βουλής ώστε ανάμεσα στους αντιπροέδρους να εκλέγεται τουλάχιστον μία γυναίκα. Δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία και γι' αυτό είναι λογικό κάποιες κατηγορίες να βοηθιούνται λίγο παραπάνω. Αλίμονο, όμως, αν μετατρέπουμε την ισότητα σε ικεσία, τις θετικές διακρίσεις σε αντίθετο του σεξισμού, το δικαιωματισμό σε συνοδοιπόρο τού φασισμού που ξεπλένει κάθε άλλη μας αμαρτία...

 

Και η μητριαρχία σκοτώνει...

"Η πατριαρχία σκοτώνει". Ύστερα κι από το πρόσφατο μπαράζ γυναικοκτονιών μοιάζει ένα πολύ προφανές συμπέρασμα. Μας λέει, όμως, όλη την αλήθεια; Μάλλον τη μισή γιατί όσο σκοτώνει η πατριαρχία άλλο τόσο δολοφονεί και η μητριαρχία. Όλους τους γυναικοκτόνους, άλλωστε, γυναίκες τούς μεγάλωσαν, εκτός αν πιστέψουμε ότι τον πρώτο ρόλο, ιδίως στα παιδικά χρόνια ενός ανθρώπου, τον έχει και για αντικειμενικούς λόγους ο πατέρας κι όχι η μητέρα...

Καμία αντίρρηση, this is a man's world. Μια γυναίκα πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρνει και, κυρίως, για να πείθει πως το κάνει με την αξία της. Γυναίκες, ωστόσο, είναι και οι μητέρες που μεγαλώνουν ακόμα τις κόρες τους με την αντίληψη του "καλού γάμου" ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση του γαμπρού αλλά με το βάθος τής τσέπης του. 

Γυναίκες είναι, επίσης, και οι μητέρες που μεγαλώνουν τους γιους τους με την θεωρία πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Κι αφού είναι οι καλύτεροι του κόσμου δεν πειράζει και να σκοτώσουν την γυναίκα τους αν δεν είναι ισάξιά τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να θεωρούμε την καθιέρωση του όρου "γυναικοκτονία" στον Ποινικό Κώδικα ή την επέκταση του panic button ως λύσεις στο πρόβλημα είναι σαν να πιστεύουμε ότι η κλιματική κρίση θα αναστραφεί με λιτανείες για λίγη βροχή. Κανένας γυναικοκτόνος δεν πρόκειται να αποσύρει το όπλο του με τη σκέψη πως ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Το θέμα είναι να μην μπαίνει καν στο μυαλό του η σκέψη πως "δικαιούται" να σκοτώσει την γυναίκα του. Κι αυτό είναι πολύ ευκολότερο να του εντυπωθεί από την μητέρα του όταν ακόμα παίζει με κοντά παντελονάκια παρά από το τι θα αποφασίσει, αν το αποφασίσει, κάποια στιγμή η ελληνική Βουλή...

    

Έχουμε χρέος και στους ζωντανούς...

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση αποπληρώνει νωρίτερα δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ αλλά κανένας τους δεν έχει σχέση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί και τα οποία είναι πράγματι λογικά. Στην  πραγματικότητα, ωστόσο, η δημοσιονομική πειθαρχία και η συνταγματοποίηση των μηδενικών ελλειμμάτων- παράνοια που οφείλουμε στον μακαρίτη Σόιμπλε- είναι μια ακόμα όψη τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος ψάχνει παντού για δικαιολογίες ώστε να μπαίνει ανάχωμα στην κοινωνική δικαιοσύνη: "πολύ θα θέλαμε να σας δώσουμε φράγκα πλεμπαίοι αλλά τι να κάνουμε, δεν βγαίνει ο λογαριασμός"...

Αυτή η συζήτηση είχε γίνει πολύ έντονα στην εποχή των μνημονίων αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον και τώρα. Προφανώς και δεν είναι ωφέλιμο για μια χώρα να κινείται στο όριο της χρεοκοπίας. Αν μη τι άλλο, την καθιστά ευάλωτη σε διεθνείς πιέσεις κι αφαιρεί πόρους από τις επόμενες γενιές... 

Το δημόσιο χρέος, όμως, από μόνο του δεν είναι κακό αν οι δαπάνες που σχετίζονται με αυτό αφορούν τομείς όπως οι επενδύσεις, οι υποδομές και, φυσικά, η υγεία και η παιδεία. Καταστροφικό γίνεται όταν κατευθύνεται στη δημιουργία κομματικού κράτους, στον πελατειασμό και στην ολιγαρχία...

Η χώρα είχε καθαρό διάδρομο 15ετίας για την εξυπηρέτηση του χρέους χάρη στη συμφωνία εξόδου από τα μνημόνια Τσίπρα- Τσακαλώτου. Είχε, επίσης, μερικές δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης κι άλλους ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς κι απαλλαγή από τον αυστηρό κορσέ τού Συμφώνου Σταθερότητας εξαιτίας τού covid. 

Κι όμως, σήμερα βρισκόμαστε στον πάτο τής Ευρώπης σε αγοραστική δύναμη πληρώνοντας για βασικά αγαθά στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις σαν να ζούσαμε στη Νέα Υόρκη ή στο Λονδίνο. Καλό είναι, συνεπώς, να σκεφτόμαστε τις επόμενες γενιές αλλά και να μην θυσιάζουμε τις σημερινές και, μάλιστα, για υποκριτικούς κι άκρως μικροκομματικούς λόγους...  

  

Κάντη και 60 ευρώ τη μακαρονάδα, είμαι φασαίος, αντέχω...

Στο καπιταλιστικό σύστημα ισχύει, ανάμεσα σε άλλα, κι ο νόμος τής προσφοράς και της ζήτησης. Για να το θέσω απλούστερα και πιο επίκαιρα, αν για μια τρύπα 15 τ.μ. σε ένα κυκλαδίτικο νησί ζητήσω 200 ευρώ τη βραδιά και βρεθούν άνθρωποι που θα μου τα δίνουν όλη τη σεζόν θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά την επόμενη χρονιά να απαιτήσω 300 ευρώ και με προπληρωμή από το χειμώνα. Συντηρώ μια φούσκα με αυτό τον τρόπο; Ναι, την συντηρώ αλλά και μαζί με όλους τους φασαίους που επιλέγουν να ξηλώνονται για να ανεβάζουν ινσταγκραμικές ιστορίες από το να πάνε διακοπές σε ένα μέρος λιγότερο μοδάτο αλλά πιθανόν πολύ πιο όμορφο από την κυκλαδίτική ξεραΐλα...

Η απληστία γεννά και τον υπερτουρισμό, μία ακόμα μορφή καταναλωτισμού όπου δεν δαπανάμε χρήματα και χρόνο για ξεκούραση ή για να γεμίσουμε εμπειρίες αλλά για να λέμε στους γνωστούς μας και να επιδεικνύουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στιγμές που απλώς αγοράζουμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει και να απορροφήσουμε. Είμαστε τουρίστες κι όχι ταξιδιώτες, προσφερόμαστε δηλαδή από μόνοι μας για εκμετάλλευση από όλους εκείνους που μας κοιτάνε μόνο στις τσέπες. Και κάπως έτσι το να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας έγινε ακριβότερο από το να πάμε στο εξωτερικό. Μια για πάντα...

Ο τουρισμός, όπως κι αν έχει, αποτελεί μικρογραφία τής κοινωνίας που έχουμε φτιάξει και η οποία απευθύνεται σε καταναλωτές κι όχι σε πολίτες. Κι αν η Μύκονος παρουσιάζει φέτος μια αναπόφευκτη κάμψη, η μυκονοποίηση βρίσκεται εδώ και μας συντροφεύει σε κάθε μας δραστηριότητα. 

Κανείς δεν μας υποχρεώνει, για παράδειγμα, να πληρώνουμε 50 ευρώ τη μακαρονάδα ή να ανεχόμαστε να δίνουμε δύο ευρώ το λίτρο για βενζίνη. Με την απάθεια που επιδεικνύουμε οι κερδοσκόποι θα μας ζητήσουν 60 ευρώ τη μακαρονάδα και τρία ευρώ το λίτρο κι εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν κάνει κάτι η πολιτεία. Λες και η πολιτεία δεν είμαστε κι εμείς...

 

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ...

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ακούμε να λέγεται στον "Γατόπαρδο" του Λουκίνο Βισκόντι κι αυτό ακριβώς επιχειρείται στην ελληνική πολιτική ζωή στο τέλος τής μεταπολίτευσης. Είναι προφανές ότι κάποια κόμματα θα εξαφανιστούν κι άλλα θα εμφανιστούν ή έχουν ήδη εμφανιστεί αλλά η ολιγαρχία τούς έχει πιασμένους όλους από τα κέρατα και τους πηγαίνει όπου θέλει. Ακόμα και υποψήφιους βουλευτές τούς βρίσκει όταν δεν τους στήνει "εθελοντικά" ντοκιμαντέρ που δεν τα λες και της φτήνιας...

Προσεγγίζοντας την τελική ευθεία για τις κάλπες η ΝΔ είναι φαβορί για την πρώτη θέση αλλά ο Κ. Μητσοτάκης για να γίνει πρώην πρωθυπουργός αφού είναι ανθρωποδιώχτης για οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία. Τον διευκολύνουν, ωστόσο, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ που δεν δίνουν μάχη επικράτησης αλλά κατάταξης όταν κυρίαρχο αίτημα των προοδευτικών πολιτών είναι το "βρείτε τα για να μην μας κυβερνά η δεξιά, σε όποια μορφή της, για πάντα". Οι ηγεσίες τους, όμως, κωφεύουν, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο τους ότι δέρμα στο φίδι θέλουν να αλλάξουν κι όχι να το σουβλίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο λαός δεν θα τιμωρήσει με την ψήφο του μόνο τον Μητσοτάκη αλλά κι όσους δεν αγωνίστηκαν για να τον ρίξουν, πολλώ δε μάλλον εκείνους που υπονοούν την προθυμία τους να συγκυβερνήσουν μαζί του έστω υπό όρους και προϋποθέσεις. Γι' αυτό και κάθε άλλο παρά αποκλείω τις εκπλήξεις, ακόμα κι από εκείνους που πολλοί θεωρούν τελειωμένους. Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, ιδίως για ένα μαραθώνιο που θα κριθεί κατά την τελευταία εβδομάδα του...

 

  

Η κυβέρνηση και η εκκλησία να κερδίζουν κι όλοι οι άλλοι να...

Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα. 

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...

Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...

Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά... 

   

Πώς να εμπιστευτούμε συμβιβασμένους απελπισμένους;...

Χρειάζεται ο λαός τη ριζοσπαστική Αριστερά; Περισσότερο από ποτέ. Έχουν ανάγκη οι πολίτες την Δούρου, τον Πολάκη ή τον Παππά; Μάλλον όχι κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Κουμουνδούρου, το ότι δηλαδή η αγωνία επιβίωσης στελεχών που κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα δεν αφορά κανέναν άλλον παρά τους ίδιους. Όσοι, άλλωστε, εφάρμοσαν το νεοφιλελευθερισμό- κι αυτό αφορά και τη ΝΕΑΡ- δεν διαθέτουν ούτε την αξιοπιστία πως την επόμενη φορά θα φανούν καλύτεροι...

Η αναγέννηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς αναπόφευκτα θα περάσει μέσα από την εμφάνιση νέων σχηματισμών και προσώπων γιατί ακόμα κι εκείνοι που δεν ψήφισαν μνημόνιο- Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου- δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγωπαθείς προσωπικότητες με κόμματα Ι.Χ. σαν αυτό του Αλ. Τσίπρα τον οποίο, κατά τα άλλα, κατηγορούν για αρχηγισμό. Η ρήξη κι όχι η διαχείριση ενός συστήματος που παράγει ανισότητες μπορεί να κάνει τη διαφορά αλλά όσοι την κάνουν σήμερα προμετωπίδα τους δεν θα το έκαναν αν τα ποσοστά τους βρίσκονταν κοντά στο 30% κι όχι στο 3%.. Πώς να εμπιστευτούμε, επομένως, συμβιβασμένους απελπισμένους με το σκοινί περασμένο από το λαιμό τους;...

Η Δούρου διαγράφει σήμερα βουλευτές οι οποίοι αδιαφορούσαν για το ΣΥΡΙΖΑ και πολύ καλά κάνει. Μόνο που κι εκείνη το ίδιο ακριβώς έκανε από το 2023 και μέχρι να γίνει πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο είχε δείξει τις διαθέσεις του να διαλύσει το κόμμα και να το παραδώσει στον Αλέξη από τη στιγμή που ο τελευταίος παραιτήθηκε από την Κ.Ο. Η Ρένα, όμως, δεν είπε κουβέντα. Όπως δεν είχε πει κουβέντα για το μπουζουξίδικο και σήμερα παρακαλάει τα θύματά του να επιστρέψουν. Κι άντε τώρα όλοι αυτοί οι κομισάριοι να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες Αριστεροί... 

Νέοι πολιτικοί ετών εκατό...

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι σημερινοί βουλευτές είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να διαθέτει ο λαός σε αντιπροσώπους του. Αρκετοί δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι κι όλοι του πεταματού. Σε αυτό το πλαίσιο είναι άκρως υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας κάποιοι να παρουσιάζουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου για τα σκουπίδια ή ξοφλημένα ώστε να πλασάρουν τα νέα φιντάνια τους ως τους καταλληλότερους σωτήρες μας. Δημιουργείται, δηλαδή, ένας ανώφελος πολιτικός ρατσισμός μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους...  

Καμία αντίρρηση, το πολιτικό μας προσωπικό χρειάζεται ανανέωση. Δεν μπορούμε να μιλάμε, άλλωστε, για κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου και να μην έχουν καταρρεύσει μαζί του και οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Φοβάμαι, ωστόσο, πως για πολλά πρόσωπα τα οποία είναι όντως νέα στην πολιτική και στην ηλικία η μοναδική τους διαφορά από τα παλιά είναι ακριβώς τα νιάτα και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, τα ενώνει η ίδια ξύλινη γλώσσα, άγνοια και νοοτροπία με αυτούς που θέλουν να διαδεχθούν...

Όταν είναι, όμως, η δεξαμενή μολυσμένη πώς είναι δυνατό το νερό που θα βγει από αυτή να είναι καθαρό; Πώς να περιμένουμε από τους νέους που ασχολούνται με την πολιτική να είναι καλύτεροι από τους παλαιότερους όταν οι πιο ταλαντούχοι τής γενιάς τους ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό; Γι' αυτό και ναι μεν στην επόμενη Βουλή θα δούμε πολλές καινούριες φάτσες, τις ίδιες ωστόσο παλιές κακές συνήθειες...

   

Η συναινετική κατάρρευση μιας χώρας...

Ας υποθέσουμε πως σήμερα είναι η τελευταία ημέρα τής κυβέρνησης Μητσοτάκη και είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για την παρακαταθήκη της, για το έργο της το οποίο θα μνημόνευαν και οι επόμενες γενιές. Πέρα από τα ψηφιακά άλματα που πράγματι έγιναν και την επέκταση της ΑΟΖ νοτίως τής Κρήτης και δυτικά τής Κέρκυρας, με υπερβολικές ωστόσο παραχωρήσεις στα αντισυμβαλλόμενα μέρη, δεν θα βρίσκαμε πολλά περισσότερα για να εκθειάσουμε με όρους αντικειμενικότητας κι όχι οπαδισμού. Όσο για τα δημόσια έργα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καρπώνεται δουλειά προγενέστερων και πολλές φορές υπερφουσκωμένη...

Ιδίως ως προς τα ελληνοτουρκικά, επικράτησε η θεωρία τής ακινησίας η οποία ούτε τις εντάσεις περιόρισε ούτε, βεβαίως, συνεισέφερε στην επίτευξη λύσεων, πολλώ δε μάλλον εθνικώς ωφέλιμων. Από το 2019 μέχρι και σήμερα έχουμε προσδεθεί στο αμερικανικό και ισραηλινό άρμα- για διαφορετικούς λόγους κι όχι πάντα νόμιμους και σίγουρα όχι ηθικούς- αλλά η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται από την διπλωματική της ευελιξία αλλά ενισχύεται. Η πρόσφατη δέσμευση ελληνικής υφαλοκρηπίδας από τη γείτονα για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, όπως κι η συμφωνία τής Μέκκας, αποδεικνύει ότι ο υπάκουος σύμμαχος είναι στο τέλος κι ο χαμένος σύμμαχος...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίστηκε στην απομείωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ιδιωτικού. Με τον ίδιο δογματισμό που η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής Αριστερά υπερασπίζεται το κράτος σαν ιερό τοτέμ ο Κυριάκος εφάρμοσε τον βγαλμένο από τη δεκαετία τού '80 θατσερισμό σαν να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από τότε και να μην έχει αποτύχει στην πράξη να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Η χώρα καταρρέει αλλά εμείς χωριζόμαστε σε οπαδούς αποτυχημένων μοντέλων βάζοντας το δικό μας λιθαράκι στην ολική δημογραφική κατάρρευση από τη φυγή στο εξωτερικό της καλύτερης Ελλάδας και την παραμονή στην Ψωροκώσταινα της χειρότερης εκδοχής της...  

Δεν περίσσεψαν χρήματα γι' αυτούς που ψηφίζουν, θα περίσσευαν για τα δάση;...

Κάτι ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης όταν εμφανιζόταν σκεπτικός, στις αρχές τού καλοκαιριού, απέναντι σε συνεργάτες του που τον προέτρεπαν να πάει σε εκλογές ακόμα και το Σεπτέμβριο. Ήξερε πολύ καλά ότι οι πυρκαγιές θα αποδεικνύονταν μεγάλο εμπόδιο σε ένα τέτοιο σχεδιασμό. Και δεν το γνώριζε μόνο γιατί η κλιματική κρίση είναι απρόβλεπτη αλλά και γιατί είναι πολύ προβλέψιμες οι δικές του ευθύνες (και) στην πολιτική προστασία...

Το Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από αυτήν τη χώρα κι άφησε πίσω του κυρίως μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Οι πλουσιότεροι Έλληνες έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι παλεύουν για την καθημερινότητα και οι υπόλοιποι με το όριο της φτώχειας. Κι αφού δεν περίσσεψαν χρήματα για τη μεσαία τάξη, η οποία έχει χέρια και ψηφίζει, πώς θα περίσσευαν για τα δέντρα και τα δάση;...

Η Ελλάδα παραμένει ευρωπαϊκή χώρα. Αλίμονο κι αν δεν ήταν ύστερα από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών χρημάτων που διαχειριστήκαμε. Μας έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονταν πιο κάτω από εμάς, κάποιες μάλιστα πριν 35 χρόνια είχαν ένα απολυταρχικό σύστημα να ορίζει τις ζωές των πολιτών τους. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία πού βάζεις τον πήχη. Όταν επιμένεις να τον βάζεις χαμηλά για να τον υπερβαίνεις ευκολότερα και οι στόχοι που θα φτάσεις, αν τους φτάσεις κι αυτούς, θα είναι χαμηλοί...

Πολιτική ορθότητα και μισαλλοδοξία είναι δίδυμα που χωρίστηκαν στην κούνια...

Οι λέξεις μπορούν και να σκοτώσουν, τουλάχιστον ψυχολογικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Και το αλκοόλ, ωστόσο, είναι δυνατό να σκοτώσει, όπως και η οδήγηση. Είναι δυνατό να γίνουμε φονιάδες ακόμα κι αν δεν έχουμε επιδείξει αμέλεια, πολλώ δε μάλλον δόλο. Αυτό που δεν μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τη ζωή σε πειραματόζωο για επιλεκτικά ευαίσθητους. Θύματα, για παράδειγμα, της λεκτικής κακοποίησης και του σεξισμού γίνονται κι άνθρωποι που πολιτεύονται με βάση τη λεκτική κακοποίηση και το ρατσισμό αλλά η στάση τού "καλά να πάθουν" τιμά μόνο τους εκδικητικούς κι όχι τους προοδευτικούς πολίτες...

Η Αφρ. Λατινοπούλου έγινε ευρωβουλευτής πουλώντας μίσος κι εθχροπάθεια. Φιλοδοξεί να γίνει και βουλευτής με τα ίδια θλιβερά εφόδια. Όλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τη σιωπή των προοδευτικών κομμάτων για τη χυδαία λεκτική επίθεση που δέχθηκε (αν κάνω λάθος για κάποιο από αυτά ζητώ από τώρα συγγνώμη). Σε διαφορετική περίπτωση ας δηλώσουν πως ο σεξισμός απαγορεύεται αλλά υπάρχουν κι εξαιρέσεις στον κανόνα...

Στην πραγματικότητα- φάνηκε και στην περίπτωση που ένα παιδί κινδυνεύει να μεγαλώσει σε ίδρυμα γιατί η μητέρα του το χαστούκισε- μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στη μισαλλοδοξία ο οποίος, επί της ουσίας, είναι εμφύλιος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η επέκτασή τους δεν προστατεύονται από την κανονικοποίηση της υπερβολής. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι αν κρίνουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη κι από αυτά που μάλλον έρχονται νερό στο μύλο τής ακροδεξιάς βάζει η woke ατζέντα παρά της το στερεί... 

 

  

 

Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Δεν θέλουμε αντιμητσοτακισμό, θέλουμε μαγεία...

Ο Αχ. Μπέος είναι αυτός που είναι. Ακόμα και να μιλάς μαζί του λερώνεσαι. Είναι, όμως, δήμαρχος Βόλου για πάνω από δέκα χρόνια και το απόλυτο φαβορί για να επανεκλεγεί. Είναι, συνεπώς, οι βολιώτες ο πιο λούμπεν πληθυσμός στη χώρα; Κι αν είναι τι έχουν κάνει οι αντίπαλοι Μπέου για να πείσουν πως δεν είναι εισαγγελείς που θα τον σύρουν σε δίκες διαφθοράς αλλά πολιτικοί με όραμα για την πόλη τους;... 

"Θα νικήσω τον Μητσοτάκη στο β' γύρο". Αυτό μας λέει, επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας. Αφήνω στην άκρη πως μας το έχει ήδη πει άλλες πέντε έξι φορές και στο τέλος κερδίζει ο Κυριάκος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Στέκομαι, ωστόσο, στο κεφαλαιώδες λάθος που κάνει όλη η αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια: ετεροπροσδιορίζεται σαν να είναι εισαγγελέας ή δημοσιογράφος κι όχι υπεύθυνη για την παραγωγή προτάσεων που θα είναι διαφορετικές και πιο αξιόπιστες από αυτές που εφαρμόζονται ή έχουν γίνει αντικείμενο υπόσχεσης από το 2019 μέχρι και σήμερα... 

Ο αντιμητσοτακισμός δεν θα κερδίσει ούτε τις πρώτες ούτε τις δεύτερες ούτε τις τρίτες ούτε τις χιλιοστές εκλογές. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι αγαπητός αλλά γιατί οι πολίτες θέλουν να τους πουλήσεις κι ένα όνειρο για να σε ψηφίσουν. 

Ψεύτικο ή αληθινό δεν έχει σημασία, αρκεί να μην είναι μαυρίλα. Αυτή την ξέρουν, την βιώνουν, την ανέχονται. Όλοι είμαστε, όμως, μικροί ή μεγάλοι Μπλανς Ντιμπουά από το "Λεωφορείο ο Πόθος": "Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία"...

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Αν δεν ανοίξεις την πόρτα Δούρειος Ίππος δεν μπαίνει...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια και κάθε αποχώρηση από κάποιο κόμμα όχι το ίδιο έντιμη με κάποια άλλη. Κάποιοι φεύγουν για λόγους συνείδησης κι άλλοι γιατί δεν βολεύτηκαν. Είναι ίδια κι απαράλλαχτη, ωστόσο, η ρητορική των ηγεσιών: "σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την πορεία μας προς το φως". Όπως καταλαβαίνετε- όσοι, τέλος πάντων, μπαίνετε στον κόπο να αξιολογείτε κι όχι να καταπίνετε αμάσητα ό,τι σας λένε- από αυτό το επιχείρημα λείπει παντελώς η αυτοκριτική. Γι' αυτό κι ο δρόμος προς το γκρεμό είναι ορθάνοιχτος...

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα, αν κι όχι το μοναδικό, είναι η Ελπίδα για Δημοκρατία που κατάντησε Ελπίδα για το Μεσαίωνα με βασική ευθύνη τής Μ. Καρυστιανού η οποία πήρε στα χέρια της χρυσό- κυνικώς μιλώντας- και τον μετέτρεψε σε στάχτη. Η Μαρία των Τεμπών είχε στο πλευρό της το Φεβρουάριο του 2025  εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έβλεπαν στην ίδια μια ελπίδα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. 

Διαψεύστηκαν οικτρά και δεν φταίει μόνο η απειρία της γι' αυτό. Το καλάμι εύκολα καβαλιέται και δύσκολα παραμερίζεται. Και τους Δούρειους Ίππους, άλλωστε, κάποιος τους ανοίγει τις πύλες για να εισχωρούν...

Η ανάγκη των πολιτών για κάτι φρέσκο κι αμόλυντο έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αρκετούς δημαγωγούς κι απατεώνες τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι όμως αποδεικνύονται άνθρακες ο θησαυρός. Δεν αρκεί να είσαι νέος ούτε να μην έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κόμματα παρά μόνο με το επάγγελμά σου για να είσαι και ικανός κι αποτελεσματικός. 

Η πολιτική είναι κι αυτή μια τέχνη που δεν είναι για όλους και δεν αναφέρομαι μόνο στις μηχανορραφίες της που κι αυτές πρέπει να τις εντοπίζεις και να τις υπερπηδάς. Κι αφού αυτό το πλήρες πακέτο δεν έχει ακόμα εμφανιστεί πορευόμαστε με ό,τι έχουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι εμείς ο λαός θα σωθούμε κι από τους σωτήρες μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε... 

Δεν γελάνε αλλά μας γελάνε...

Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...

Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...

Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει. 

Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...

 

Πολίτες του διαβόλου...

Με τόσα που γίνονται πέρασε στα ψιλά αν και είναι το ίδιο τρομακτικό με τις φωτιές: δεκάδες ή κι εκατοντάδες συμπολίτες μας ξημεροβραδιάζονται στα αστυνομικά τμήματα για να βγάλουν διαβατήρια αντί για αστυνομικές ταυτότητες του "διαβόλου" με το γνωστό επιχείρημα πως δεν θέλουν να τους παρακολουθούν. Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κάνουν πάρτι με τα δεδομένα μας. Θα ήταν αστείο μόνο στην περίπτωση που όλοι αυτοί κι ακόμα περισσότεροι δεν θεωρούσαν αποκλειστικώς τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους απειλή για τον πολιτισμό μας και τους εαυτούς τους υπερασπιστές τού ορθού λόγου...

Η απάντηση στην οχλοκρατία δεν μπορεί να είναι η αριστοκρατία αλλά η καλύτερη εκπαίδευση στη δημοκρατία. Αν το κάναμε ο δημόσιος λόγος μας δεν θα θύμιζε ποδοσφαιρική κερκίδα στα χειρότερά της, τα χυδαιότερα ένστικτά μας θα τιθασεύονταν και οι θεωρίες συνωμοσίας θα ήταν περιθωριακές κι όχι κυρίαρχες. Αν διδασκόμασταν τη δημοκρατία δεν θα ανεχόμασταν τη δημαγωγία, δεν θα αντιμετωπίζαμε την αντίθετη άποψη σαν προσωπική επίθεση ούτε θα αντικαθιστούσαμε την προσωπική μας ευθύνη με το μεσσιανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει πνεύσει τα λοίσθια, χωρίς ωστόσο να έχει αναδυθεί κάποια εναλλακτική του που να μην είναι τυχοδιωκτική ή φασιστική. Αν, μάλιστα, καταφέρει ο Ηλ. Κασιδιάρης να βρει ξανά τρόπο να εκπροσωπηθεί στις εκλογές τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής θα βρουν και πάλι το δρόμο προς τη Βουλή. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καλά το φασισμό γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον τσακίσουμε... 

 

Χωρίς τους μετανάστες θα ήμασταν ήδη νεκροί...

Ας υποθέσουμε πως ο Θ. Πλεύρης έβρισκε ένα μαγικό τρόπο κι έστελνε αύριο στα "σπίτια τους", όποια κι αν πιστεύει ότι είναι αυτά, όλους τους "λάθρο" που ζουν στη χώρα μας. Ας πούμε πως τα κατάφερνε είτε με απελάσεις είτε με τους δικηγόρους στους οποίους δίνει μπόνους για να προδίδουν τους πελάτες τους είτε με νάρκες στο Αιγαίο. 

Θα ήταν η Ελλάδα μια χώρα με μικρότερη εγκληματικότητα και λιγότερους φυλακισμένους; Αν μελετήσουμε τα στατιστικά, μάλλον ναι, τουλάχιστον όσον αφορά την εγκληματικότητα των φτωχοδιαβόλων κι αν λάβουμε υπόψη τους απόλυτους αριθμούς. Θα ήταν, όμως, η Ελλάδα μια καλύτερη χώρα στο σύνολο; Μάλλον όχι και για περισσότερους από έναν λόγους στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνω καν τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη...

Ποιοι θα καλλιεργούσαν τα χωράφια μας και θα έκαναν όλες τις χαμαλοδουλειές; Ποιοι θα έφτιαχναν τους δρόμους μας και τις σημαίες που κουνάμε στις παρελάσεις ή θα επισκεύαζαν τα πράγματά μας; Ποιοι θα ξεσκάτιζαν τους παππούδες μας; Ποιοι θα μαγείρευαν στα φασαίικα κέντρα διασκέδασής μας; Ποιοι, γενικότερα, θα έκαναν όλες αυτές τις δουλειές που θεωρούμε παρακατιανές και οι οποίες, ωστόσο, αν δεν γίνονταν θα έπεφτε το εθνικό ΑΕΠ πιο πολύ κι από την εποχή των μνημονίων; Για να μην αναφερθώ στον πληθυσμό τής χώρας...

Κανένας άνθρωπος δεν συνιστά απειλή μόνο και μόνο γιατί είναι ξένος άνθρωπος. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μάλιστα, υποδέχονταν τους ξένους εν τιμαίς κι οργάνοις για να είναι καλυμμένοι στην περίπτωση που αποδεικνύονταν μεταμφιεσμένοι θεοί. Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο αν το θεωρούμε παρατραβηγμένο, μολονότι η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη στην αρχαιότητα κι όχι όσο γινόταν συντηρητικότερη. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές και δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικότερο από το ότι θα ήμασταν ήδη μια νεκρή χώρα δίχως τους ικέτες τής γης που βρέθηκαν στα μέρη μας...

 

 

Τα όμορφα δάση συστημικά καίγονται...

Η Ελλάδα καιγόταν και πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα καίγεται κι όταν την τελειώσουμε. Ακόμα κι αν η ΔΕΗ περιέλθει ξανά σε δημόσιο έλεγχο, ακόμα κι αν η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ πάψει να είναι ο εθνικός μας εργολάβος, ακόμα κι αν κατευθυνθούν περισσότεροι δημόσιοι και κοινοτικοί πόροι στην πολιτική προστασία και λιγότεροι στην ολιγαρχία. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ανάγκη από αλλαγή διαχειριστή αλλά από ολική ανατροπή τού πολιτικού- οικονομικού- κοινωνικού της μοντέλου. Κι αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα κι από αυτά με μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται στην επόμενη, ιδίως η ΝΔ, η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Σαμαρά...

Στην ουσία το παραδέχονται και τα τέσσερα αυτά κόμματα ότι δεν επιδιώκουν κάποια αλλαγή μοντέλου, απλώς υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του σημερινού συστήματος. Η αμφιλεγόμενη στάση τής ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την πανεπιστημιακή αστυνομία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα... 

Ούτε η κατάρρευση κομμάτων όπως της Μ. Καρυστιανού και του Στ. Κασσελάκη μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για το There Is No Alternative που μας πουλάνε τα συστημικά. Το ότι οι ηγεσίες τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς δεν αποδυναμώνει το δίκαιο του αιτήματος για ανατροπή και χτίσιμο από την αρχή...

Η αποχή και η αντισυστημική ψήφος θα καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσο μικρότερη η πρώτη κι όσο μεγαλύτερη η δεύτερη τόσο περισσότερο πιθανό είναι να διαψευστούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις. Κι αν ακόμα τα αντισυστημικά κόμματα έχουν απογοητεύσει αυτό δεν σημαίνει πως η λύση είναι η σιωπή και η υποταγή. Η κάθαρση θα έρθει μόνο από το λαό κι όχι από τους δημαγωγούς του. Κι αν δεν έρθει αύριο αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συμβιβαστούμε με λιγότερα σήμερα... 

 

 

Μην μιλάς ΕΛΑΣ αν κι εσύ δεν μας γελάς...

Μια εντύπωση, όσο να 'ναι, μου κάνει που η ΕΛΑΣ επιχειρεί να αντιπαρατεθεί (και) με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των κομματικών χρεών. Κι όχι γιατί έχει άδικο για τα εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η Χαριλάου Τρικούπη, τα οποία υποτίθεται πως είναι ρυθμισμένα αλλά παραμένουν εκατομμύρια ευρώ. 

Τουλάχιστον, όμως, για το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε ότι εισπράττει μια γενναία κρατική χρηματοδότηση χάρη στην παρουσία του και στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Η ΕΛΑΣ το μόνο που μας έχει πει είναι για συνδρομές μελών. Ποιοι είναι, όμως, ένας ένας και πόσα έχουν συνδράμει;...

Έχει τόση σημασία να το ξέρουμε; Μήπως το κόμμα Τσίπρα είναι το πρώτο ή το τελευταίο η χρηματοδότηση του οποίου είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή; Δεν είναι, όταν ωστόσο ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει χτίσει το rebranding του πάνω στο θεώρημα της εντιμότητας θα όφειλε ο ίδιος να μας αναλύσει από πού ακριβώς πληρώνει τα έξοδα. "Ο Γιάννης από το Πέραμα έδωσε 300 ευρώ, η Μαρία από την Καρδίτσα 500" κ.λπ.. Αυτό σημαίνει διαφάνεια, για να κάνουμε μετά την πρόσθεση και να δούμε αν αυτές οι συνδρομές καλύπτουν τη λειτουργία ενός κόμματος που δεν θα λέγαμε και φτωχική...

Το ότι, πάντως, έχει κάνει ο Τσίπρας σημαία του την εντιμότητα δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση λογοδοσίας εκείνους που χρησιμοποιούν άλλες σημαίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η ΝΔ- κυρίως- όσο και το ΠΑΣΟΚ κι άλλα κόμματα- ιδίως αυτά που δεν εισπράττουν κρατική χρηματοδότηση- έχουν υποχρέωση να μας παρουσιάσουν λογαριασμούς, ισολογισμούς κι απολογισμούς. Όσο δεν το πράττουν ό,τι κι αν μας λένε για το κράτος δικαίου, το άρθρο 86 του Συντάγματος, την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι γράμματα κενά... 

Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Πονηροί βουλευτές, κατεργάρες ηγεσίες...

Όταν είχαν ρωτήσει κάποτε τον Στάθη Παναγούλη γιατί είχε αλλάξει αρκετά κόμματα η απάντησή του ήταν "δεν είχα αλλάξει εγώ, τα κόμματα στα οποία βρισκόμουν είχαν αλλάξει". Μακάρι αυτός ο τρόπος σκέψης να ίσχυε και για τους περισσότερους βουλευτές και πολιτευτές που μετακινούνται σήμερα από κόμμα σε κόμμα, να το επέβαλλε δηλαδή η συνείδησή τους κι όχι το ατομικό συμφέρον. Είτε οι λόγοι μετακίνησης που επικαλούνται είναι βάσιμοι είτε όχι...

Οι βουλευτές και πολιτευτές, πάντως, έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία: τα κόμματα στα οποία βρίσκονταν ήταν λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα. Η ίδια δικαιολογία, ωστόσο, γίνεται πολύ κακή όταν την επικαλούνται στην τελική στροφή για τις εκλογές, ιδίως όταν εκείνοι διατηρούσαν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτά τα κόμματα. 

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, απλά μέλη να έχουν αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και να μην τις είχαν δει άνθρωποι που είτε συναναστρέφονταν καθημερινώς πολιτικές ηγεσίες είτε θα όφειλαν να τις συναναστρέφονται. Το τελευταίο από μόνο του- το ότι οι ηγεσίες αδιαφορούσαν εντελώς- θα έπρεπε να τους είχε χτυπήσει πολλά καμπανάκια...

Φυσικά οι περισσότεροι βουλευτές και πολιτευτές δεν είναι ανόητοι. Τα έβλεπαν και τα καταλάβαιναν όλα αυτά πολύ νωρίτερα από όσους βρισκόμαστε εγγύτερα ή μακρύτερα από τον περίγυρο. Στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς και γι' αυτές κρατούσαν αιδήμονα σιωπή. Στη χειρότερη, μάλιστα, επιτίθεντο σε όσους μιλούσαν για γυμνούς βασιλιάδες... 

Τώρα εντάσσονται σε άλλα κόμματα, δέχονται τις ύβρεις τού όχλου που θώπευαν όταν τους σήκωνε ψηλά, χειροκροτούν νέους αρχηγούς. Λίγη ρητορική δεινότητα να έχεις, άλλωστε, κι ανακαλύπτεις τα σωστά επιχειρήματα για να δικαιολογείς τον τυχοδιωκτισμό σου... 

Έτσι κι αλλιώς η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε τέτοιους πολιτικούς χρειάζεται και βρίσκει αν αφθονία από μία μάζα που άγεται και φέρεται ευκολότερα κι από πρόβατα στην αγέλη. Μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να φέρει το σοσιαλισμό, μόνο η άμεση δημοκρατία όταν εφαρμοστεί θα μας απαλλάξει από τους απατεώνες...     

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Οι ασπόνδυλοι βλέπουν παντού αριστερόμετρα...

Η απρόσμενη επικράτηση του Ζόραν Μαμντάνι έχει γεμίσει πολλούς και στην ημεδαπή με την πίστη ότι μπορούν να αντιγράψουν το επίτευγμά του. Το ότι η παγκόσμια μητρόπολη της Νέας Υόρκης, με την πολυπολιτισμικότητά της ανάμεσα σε άλλα, δύσκολα είναι ρεαλιστικό να μπει στο ίδιο ζύγι με την επαρχιώτικη Ψωροκώσταινα τόσο σε μέγεθος όσο, κυρίως, σε νοοτροπία δεν φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ. Ούτε το ότι ο Μαμντάνι δεν κατέβηκε με ένα πρόγραμμα το οποίο δεν άλλαζε κάθε τρεις και λίγο προσαρμόζοντάς το, στην καλύτερη περίπτωση, στις απαιτήσεις των focus groups και στη χειρότερη στην ακλόνητη πίστη στο προσωπικό του αλάθητο...

Το μεγαλύτερο μυστικό τής επιτυχίας τού Μαμντάνι ήταν ότι πίστευε σε όσα υποσχόταν. Οι πρώτοι μήνες τής θητείας του, άλλωστε, το επιβεβαιώνουν. Γι' αυτό και κατάφερε να είναι πειστικός, γιατί πέρα από το προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα είχε τις ίδιες ιδέες κι όταν βρισκόταν στο δημοσκοπικό 1% κι όταν στη συνέχεια αυτό το ποσοστό αυξήθηκε. Το ότι έκανε ταληράκια κάποιες προτάσεις του και τις συμπύκνωσε σε ένα ευσύνοπτο μήνυμα που αφορούσε τις ζωές πολλών δεν θα έφτανε από μόνο του αν ήταν ιδεολογικά ασπόνδυλος. Κι αυτό αδυνατούν να το συλλάβουν οι εγχώριοι αντιγραφείς του...

Το αριστερόμετρο δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι ζητούμενο, για παράδειγμα, να βάλεις τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο ζύγι και να μετρήσεις πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το βάρος τους. Ούτε η ιδεολογική συνέπεια εξαρτάται αποκλειστικώς από το τι έλεγες πριν και τι λες τώρα ή ποιοι απάρτιζαν τότε το κόμμα σου και ποιοι τώρα. 

Οι αλλαγές βρίσκονται στη φύση ενός προοδευτικού ανθρώπου. Όπως και το όπου φυσάει ο άνεμος στη φύση ενός καιροσκόπου. Κι αν βάλουμε τους ιδεολόγους και τους καιροσκόπους στο ζύγι νομίζω πως όλοι ξέρετε προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά...

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Όταν την πατάς πολλάκις μάλλον λέγεσαι Πολάκης...

Η πολιτική δεν είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο συναντάς υπερτροφικά εγώ, ναρκισσευόμενες μετριότητες κι αθεμελίωτες στη λογική φιλοδοξίες. Αυτά τα βρίσκεις κι εκεί όπου η διασημότητα περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, σκεφτείτε συνεπώς πόσο πιο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι όταν η δημοφιλία σου αφορά ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Η πολιτική, όμως, δεν θα έπρεπε να διεξάγεται με όρους σουξέ αλλά κοινωνικής χρησιμότητας και ούτε με τον ψυχαναγκασμό μιας δικαίωσης που ενδεχομένως να μην έρχεται όχι γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι αλλά γιατί ίσως να φταις κι εσύ...

Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής τού Π. Πολάκη και του τρόπου άσκησης πολιτικής που εκπροσωπεί. Όχι γιατί δεν τον θεωρώ καθαρό από πολιτικές ή οικονομικές εξαρτήσεις ούτε γιατί δεν βάζει φρένο στις σκέψεις του ούτε γιατί είναι ανοικονόμητος με όσα κι όσους αντιπαθεί. Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής του γιατί δεν θεωρώ πως ο κόσμος μας είναι μαύρο κι άσπρο κι όποιος ισχυρίζεται πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα είναι απαραιτήτως καιροσκόπος ή κι απατεώνας. Ούτε θεωρώ πως οι παρωπίδες είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαράσσεις καθαρή πορεία. Τις περισσότερες φορές σε εμποδίζουν από το να αντιληφθείς πραγματικότητες που αν δεν απέτρεπες τον εαυτό σου από το να τις δει θα είχες αποφύγει πολλές πολιτικές γκάφες...

Ο Πολάκης και το επιτελείο του πιστώνονται την απαλλαγή τού ΣΥΡΙΖΑ από έναν πρόεδρο και μια νομενκλατούρα που τον οδηγούσαν στα βράχια. Η υπέρμετρη, ωστόσο, εμπιστοσύνη του στο φαντασιακό μεγαλείο τής πειθούς του τον εμπόδισε να κατανοήσει ότι η πολιτική είναι και κουκιά κι όταν δεν τα έχεις είναι προτιμότερο να προσαρμόζεσαι από το να παριστάνεις τον καμπόσο. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεικνύεσαι για μια ακόμα φορά κουτσαβάκης, μπακαλόγατος και θύμα εκείνων που θεωρείς και μπορεί πράγματι να είναι υποδεέστεροί σου αλλά στην ίντριγκα είναι μανούλες...

  

Ο θύτης παριστάνει το θύμα...

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως αφού ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει κι άλλες φορές ότι η σχέση του με την ηθική είναι "όσα βλέπει η πεθερά". Αυτή τη φορά, ωστόσο, το έχει παρακάνει ακόμα και για τα δικά του χαμηλά στάνταρ. Από τη μία παριστάνει τον ΄άμεμπτο ηγέτη που δεν θέλει να φτιάξει Κοινοβουλευτική Ομάδα με βουλευτές εκλεγμένους με άλλο κόμμα. Και μπράβο του. Από την άλλη, όμως, έχει επιτρέψει- αν δεν έχει σκηνοθετήσει- όλο αυτό το σόου παραιτήσεων κι ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών από το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνει ότι προσβάλλει και θίγει κυρίως τον ίδιο...

Θεμέλιος λίθος τού rebranding Τσίπρα είναι η πλήρης αποσύνδεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, εκ των πραγμάτων, δεν έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που τα δύο τρίτα των διορισμένων στελεχών τής ΕΛΑΣ προέρχονται από την Κουμουνδούρου. Κι αν οι περισσότεροι δεν είναι και τόσο γνωστοί στο πανελλήνιο δεν ισχύει το ίδιο με τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στην Αμαλίας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα για τον Αλέξη: αν τους μαζέψει πάει στα αζήτητα το rebranding. Αν δεν τους μαζέψει θα αρχίσουν να κελαηδούν για όσα έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια κι έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του...

Βρισκόμαστε στο σημείο που ο θύτης είναι τόσο εμφανώς ένοχος ώστε να παριστάνει το θύμα μήπως και τον πιστέψει κανείς. Που ήταν τόσο δύσκολο να βρει νέα κορόιδα για να στελεχώσουν το κόμμα του και να γίνουν ψηφοφόροι του ώστε να απευθύνεται στα παλιά. Που έγινε τόσο καταγέλαστος ακόμα και στους τακτικισμούς του ώστε να βασίζεται σε μια ψήφο απελπισίας "μήπως και ρίξει τον Μητσοτάκη" κι όχι αγάπης τού λαού στο πρόσωπό του...

Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει...