Αμάρτησες για το παιδί σου; Αθώος...

Η ηγεμονία τής δεξιάς δεν είναι ιδεολογική, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη χώρα. Ήταν πάντα φεουδαρχική και το αποδεικνύει και η περίπτωση Τσαβδαρίδη. Αυτός είναι κι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να θεμελιώσει την εξουσία του πάνω στο αφήγημα της αριστείας. Οι αγορασμένοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τίτλοι σπουδών, η άτυπη κληρονομική βασιλεία και η αγιοποίηση του θεσμού τής οικογένειας συνιστούν ακρογωνιαίους λίθους στους οποίους στηρίζεται ο εθνικός μας συντηρητισμός, που πολλές φορές συμπίπτει και με την εθνική μας διαφθορά...

Σε αυτό το πλαίσιο απορώ γιατί ο ΄Λ.  Τσαβδαρίδης δεν είπε ακόμα "αμάρτησα για το παιδί μου". Αυτό θα ήταν αρκετό για πολλούς οικογενειάρχες ώστε να του συγχωρήσουν οποιοδήποτε αμάρτημα, όπως κάνουμε και με τους μαφιόζους που βλέπουμε στις ταινίες. Δεν έχει σημασία αν πολλές φορές η αμαρτία συμπαρασύρει τα παιδιά των άλλων. Ο καθένας το χωράφι του κι έτσι επιστρέφουμε στη φεουδαρχία για την οποία σας έγραψα αρχικώς...

Μην απορείτε, επομένως, που το καθεστώς Μητσοτάκη κράτησε οκτώ χρόνια και μπορεί να κρατήσει κι άλλο. Ή γιατί το κράτος τής δεξιάς, δηλαδή το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος, έχει στιγματίσει τόσο πολύ την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ. Όχι φυσικά γιατί αποτελεί διαχρονικό υπερασπιστή τής αξιοκρατίας αλλά γιατί η αντίληψή του για τη χώρα και τους πόρους της είναι ιδιοκτησιακή και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία...

  

Στη νηνεμία δεν θα βρεις κακό καπετάνιο...

Η πόντιση ενός ηλεκτρικού καλωδίου είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση. Ενδεχομένως και να είναι τεχνολογικά αχρείαστη, τουλάχιστον όσον αφορά τις σχετικές ανάγκες τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Σίγουρα, πάντως, δεν συνιστά αύξηση των χωρικών μας υδάτων, μολονότι η κυβέρνηση θέλησε αρχικά να της προσδώσει τέτοια χαρακτηριστικά, υπαναχωρώντας στη συνέχεια. Το ότι, συνεπώς, τη μετατρέψαμε σε ένα ακόμα εθνικό θέμα κι εθνική ήττα είναι κατόρθωμα που λίγα κράτη στον κόσμο είναι τόσο αυτοκαταστροφικά ώστε να το πετύχουν...

Προφανώς και η διπλωματία δεν μπορεί να ασκείται παρουσία τηλεοπτικών καμερών και κοινού. Η δημοσιότητα εμπεριέχει και τον κίνδυνο της επικοινωνιακής και μόνο διαχείρισης. Τα τελευταία επτάμισι χρόνια, ωστόσο, οι ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις κινούνται μονίμως στο σκοτάδι, επιτρέποντας και στους κακόβουλους να βγάζουν συμπεράσματα που δεν τιμούν την πατριωτική συνείδηση όσων τις χειρίζονται. Αν μαθαίναμε, για παράδειγμα, γιατί συνομίλησε πριν μερικές εβδομάδες με τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών ενδεχομένως και να μην συσχετίζαμε αυτή την επίσκεψη με όσα την ακολούθησαν...

Διαβάζοντας, εξάλλου, τα ονόματα των μελών τού υπουργικού συμβουλίου το μάτι μου πέφτει στους υπουργούς Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτη, και Άμυνας, Ν. Δένδια, δύο πολιτικούς με βαρύνουσα σημασία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας τους. Δεν έχω πολυακούσει, όμως, τις φωνούλες τους τις τελευταίες ημέρες. Τους ταλαιπωρεί, μήπως, κάποια ίωση που κόλλησε ο ένας στον άλλο; Διαφορετικά, θα έπρεπε  να γνωρίζουν, ιδίως αν θέλουν να ανέλθουν σε ακόμα υψηλότερα, πως τα υψηλά αξιώματα απαιτούν και περισσότερο θάρρος. Στη νηνεμία, άλλωστε, δεν θα βρεις κακό καπετάνιο...  

 

Η δημοκρατία των οπαδών οδηγεί στη χούντα των κασιδιαραίων...

Όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, για τον ίδιο λόγο δεν μπορούμε να επιστρέψουμε και στην εποχή κατά την οποία δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε και θα έπρεπε άλλωστε αφού δεν είναι κακό ο καθένας μας να εκθέτει δημοσίως τις απόψεις του. 

Μαζί, όμως, με τις αντιλήψεις εκτίθεται σε δημόσια θέα και η ανεπάρκειά μας να διαλεγόμαστε με επιχειρήματα κι όχι με ποδοσφαιρικές ύβρεις. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα και η αντιπαράθεση γύρω από κόμματα και πρόσωπα να έχει λάβει τη μορφή αναμέτρησης Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού, μιας διαμάχης δηλαδή όπου η λογική είναι απλή επίφαση για τοποθετήσεις που βασίζονται στο φανατισμό και στο μίσος...

Θα μου πείτε πως στην Ελλάδα ο εθνικός διχασμός, ο εμφύλιος ή τα "πράσινα" και "γαλάζια" καφενεία είχαν εμφανιστεί πολύ πριν γεννηθούν ο Ιλ. Μασκ ή ο Μ. Ζάκερμπεργκ και θα έχετε δίκιο. Για όσους, όμως, ο δημόσιος λόγος είναι κι επάγγελμα, πέρα από ψυχική εκτόνωση, είναι πολύ πιο δύσκολο να αποδεχθούμε τη μεταφορά τής καφενειακής συζήτησης στη δημόσια σφαίρα με το ίδιο ακριβώς λεξιλόγιο, μεσσιανισμό και μισαλλοδοξία. Ιδίως όταν προέρχεται από βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς πολίτες που πλέον ακολουθούν αρχηγούς με την ίδια κριτική διάθεση που ένας σκύλος τρέχει πίσω από τον αφέντη του...

Δεν σας κρύβω πως εν μέρει απολαμβάνω τα σχόλια απόλυτης αγιοποίησης ή δαιμονοποίησης. Είναι και διασκεδαστικό να διαβάζεις εν έτει 2026 τον τρόπο σκέψης ανθρώπων για τους οποίους ο ορθός λόγος δεν τους έκανε τη χάρη να τους επισκεφθεί ή απλώς τον έδιωξαν κλωτσηδόν όταν τους χτύπησε την πόρτα. Είναι, όμως, και πολύ επικίνδυνο η δημοκρατία μας να βασίζεται στις επιλογές οπαδών και πελατών, ειδικά όταν απονέμουμε το αλάθητο σε πολιτικούς απατεώνες... 

Αν η πραγματικότητα και οι πολιτικές δεν έχουν σημασία αγοράζουμε ό,τι μας προσφέρει στο μενού ο δημαγωγός, ακόμα κι αν αλλάζει αναλόγως με τον καιροσκοπισμό του. Η δημοκρατία, ωστόσο, των οπαδών είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσει στη χούντα των κασιδιαραίων από ό,τι στη δημοκρατική λογοδοσία κι ευθύνη...  

  

 

Η εντιμότητα θέλει και το σωστό της timing...

Ο Αλ. Τσίπρας παραιτήθηκε από βουλευτής τού ΣΥΡΙΖΑ στις 6 Οκτωβρίου 2025. Κανένας άλλος βουλευτής τού κόμματος δεν τον ακολούθησε τότε μολονότι ήταν προεξοφλημένη η δημιουργία άλλου κομματικού σχηματισμού από τον ίδιο, όπως κι έγινε. Από τότε έχουν περάσει 13 μήνες, στο μεσοδιάστημα κάποιοι παραιτήθηκαν ή ανεξαρτητοποιήθηκαν και παραιτήθηκαν- πολύ αργότερα- κι άλλοι παραμένουν ανεξάρτητοι. Ο Ανδρ. Παναγιωτόπουλος, για παράδειγμα, παραιτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2026...

Γιατί σας ζαλίζω με ονόματα και ημερομηνίες; Γιατί είναι έντιμο να μην επιθυμείς να συγκροτήσεις Κοινοβουλευτική Ομάδα από βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλο κόμμα, αλλά πόσο έντιμο είναι να τους δέχεσαι ύστερα από μήνες κι αφού πρώτα προσπάθησαν να μην κατεβεί στις εκλογές το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν; Εν τέλει, έχει σημασία μόνο η παραίτηση ή μήπως έχει κι ο χρόνος της ώστε να κρίνεται μια ενέργεια ως ηθική κι αξιοπρεπής; Και γιατί είναι ανήθικο να ανεξαρτητοποιείται ένας βουλευτής Επικρατείας όταν λέγεται Βαγγέλης Αποστολάκης κι όχι όταν ονομάζεται Π. Τσαπανίδου;...

Και για να μην ξεχνιόμαστε: συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Δεν περιμένω από κάποιον δημοσιογράφο να ρωτήσει τον Τσίπρα αν ήταν ο ηθικός αυτουργός του. Μπορεί πολύ εύκολα να το αρνηθεί αφού φρόντισε να μην λερώσει τις δικές του πατούσες έξω και μέσα στο Gazi Live. 

Θα έπρεπε, ωστόσο, ένας έστω δημοσιογράφος να τον ρωτήσει κάποια στιγμή ποια είναι η γνώμη του γι' αυτό και για όλα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ από την παραίτησή του από την προεδρία του μέχρι και σήμερα. Αν ήταν τόσο μεγάλη στιγμή για την Αριστερά το μπουζουξίδικο ώστε να ανοίξει την αγκαλιά τής ΕΛΑΣ και στους πρωταγωνιστές του ή θα πρέπει να περιμένουμε να μάθουμε την άποψή του μετά τις εκλογές, όταν θα έχει βγει τρίτος, καταϊδρωμένος και τελεσίδικα ξοφλημένος ώστε να μην έχει νόημα να ανησυχεί πλέον για την καριέρα του... 

Οι πολιτικοί απατεώνες δεν μπαίνουν στη ζυγαριά, μπαίνουν στο αρχείο...

Έχω ψηφίσει το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα όπως έχω ψηφίσει και το ΣΥΡΙΖΑ του Στ. Κασσελάκη. Η ψήφος μου, μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις ήταν θετική κι όχι απλώς γιατί οι υπόλοιποι δεν μου έκαναν. Ούτε το έχω μετανιώσει, όχι μόνο γιατί ούτε οι άλλοι ήταν καλύτεροι αλλά γιατί ακόμα θεωρώ πως ο ΣΥΡΙΖΑ και των δύο περιόδων πρόσφερε στην ελληνική κοινωνία, έστω κι αν θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα. 

Ξέρετε, όμως, γιατί μετανιώνω; Για το ότι έδωσα περισσότερη αξία από όση τους άξιζε στους δύο αρχηγούς του. Κι αυτό μου το λάθος δεν περνάει ημέρα που να μην μου το τρίβει η επικαιρότητα στα μούτρα...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία να βάλω στη ζυγαριά ποιος είναι μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας από τον άλλο. Το ζητούμενο είναι η χώρα να απαλλαγεί από πολιτικούς για τους οποίους η εξαπάτηση είναι δεύτερη φύση, οι ιδεολογίες επιλογές όχι πεποίθησης αλλά αποτελεσμάτων focus groups και η δημοκρατία μια επίφαση για να μασκαρεύουν το μεσσιανισμό τους. Αυτός ο τόπος έχει πολύ πικρή εμπειρία από χαρισματικούς ηγέτες, οι οποίοι ήταν άλλωστε και πολύ πιο χαρισματικοί από τις σημερινές κόπιες τους...

Από την πλευρά τους, βεβαίως, Τσίπρας και Κασσελάκης- δεν είναι οι μόνοι, αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις- καλά κάνουν και πουλάνε σανό στο πόπολο αφού βρίσκουν ακόμα θύματα να το καταπιούν αμάσητο. Οι μεσσίες, άλλωστε, προσφέρουν στις μάζες την ευεργεσία τής ανευθυνότητας. Αν κάτι πάει στραβά, που συνήθως πηγαίνει, ξέρουμε πού να ρίξουμε τον μουτζούρη. Κι αν πάλι μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας κι εμείς αρνούμαστε να το δούμε από τον τρόμο τής ματαίωσης των προσδοκιών μας κι όλων όσων έχουμε ψυχολογικά εναποθέσει πάνω τους έχουν και οι μεσσίες το δικαίωμα να μας πουν "μαζί τα ξεπλύναμε όλα"... 

 

Οι μοιραίοι έχουν χρέη...

Αν το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε για τα "κόκκινα" δάνεια ήταν ωφέλιμο για τους δανειολήπτες θα είχε εμφανιστεί κι ο πρωθυπουργός στο Κοινοβούλιο για να το υπερασπιστεί, ένας πρωθυπουργός άλλωστε για τον οποίο η επικοινωνία είναι το μεσαίο του όνομα. Δεν εμφανίστηκε όμως. Κι όχι μόνο γιατί το επίμαχο νομοσχέδιο είναι σταγόνα στον ωκεανό αλλά γιατί από την εποχή που πέρασε το νέο πτωχευτικό νόμο- το 2020- και τις εγγυήσεις τού Δημοσίου στους servicers περίπου 25 δισ. ευρώ είχε δώσει το ακριβές στίγμα του για το με ποια πλευρά είναι κι αυτή δεν είναι των αδυνάτων. Δεν είναι, φυσικά, η μοναδική περίπτωση αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική...

Από την άλλη, ο νόμος Κατσέλη, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί στο διάβα των χρόνων, έχει μετατραπεί από την προοδευτική αντιπολίτευση σε ιερό δισκοπότηρο χωρίς να είναι. Ούτε η διαιώνιση της ρύθμισης ενός δανείου ωφελεί σε κάτι ουσιαστικώς παρά μόνο στην προστασία και των κακόπιστων οφειλετών που δεν είναι λίγοι. Κι ως ένας πολίτης που δεν έχει πάρει ποτέ δάνειο στη ζωή του ακριβώς γιατί δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει, αγοράζει δύσκολα και το επιχείρημα της αλλαγής των συνθηκών. Όχι γιατί δεν άλλαξαν αλλά γιατί για αρκετούς δεν τους ενδιέφερε κι αν άλλαζαν...

Οι τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, είτε όταν ανοίγουν αδιακρίτως την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων είτε όταν την κλείνουν επί δικαίους κι αδίκους. Δεν είναι λίγα, εξάλλου, τα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ισχυρούς παράγοντες του δημόσιου βίου, συμπεριλαμβανομένων κομμάτων, τα οποία έχουν σβηστεί στο χιόνι. 

Ούτε, όμως, η κουλτούρα τού υπερδανεισμού, όπως τραγικά βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, θα λύσει το ζήτημα των ανισοτήτων, όπως θα το έλυναν για παράδειγμα οι καλύτεροι μισθοί ή η ισότιμη πρόσβαση σε πηγές χρηματοδότησης. Ένας λαός, ωστόσο, χρεωμένος είναι και πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτό είναι όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για τον καπιταλισμό... 

 

Ο Μαμντάνι σε μια κλούβα του Χρυσοχοΐδη...

Στη ζωή οι θρίαμβοι και οι καταστροφές έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Στην πολιτική ζωή, μάλιστα, ακόμα μικρότερη, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση Τραμπ. Πριν δύο χρόνια όλοι (sic) ήθελαν λίγη από τη δόξα του. Σήμερα παριστάνουν πως δεν τον ξέρουν. 

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι το πολιτικό μέλλον τού προέδρου των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς εκείνος θα πεθάνει πιθανότατα πλούσιος. Ούτε έχει νόημα να προβάλλουμε στο εσωτερικό στρατηγικές που διαμορφώθηκαν σε μια χώρα πολύ διαφορετική από τη δική μας. 

Η Αμερική, άλλωστε, ήταν πάντα μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά κι ένα χωνευτήρι πολιτισμών όπου όλα μπορούν να συμβούν. Στην ημεδαπή όπου η κοινωνική κινητικότητα συνήθως συνδυάζεται με τη λαμογιά τα πράγματα είναι αλλιώς...

Το ότι ο τραμπισμός υπέστη μια βαριά ήττα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού δεν σημαίνει πως το ίδιο θα συμβεί και στην Ψωροκώσταινα. Σε ένα κράτος, άλλωστε, που τα υποτιθέμενα θεσμικά αντίβαρα, όπως η ΑΑΔΕ, λειτουργούν χέρι χέρι με την εκτελεστική εξουσία ή και, αλίμονο, με τη μαφία η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι πολύ πιο εύκολη από εκείνους που έχουν τα κλειδιά τού δημόσιου ταμείου. Στις ΗΠΑ, εξάλλου, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι ή ιθαγενείς εκλέγονται σε ανώτερα αξιώματα. Εδώ θεωρούνται συλλήβδην εχθροί τού λαού...

Φυσικά η εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από πόσο "διαφορετικό" έχει απορροφήσει στα ανώτερα στρώματά της, με καπιταλιστικούς όρους. Φαίνεται, όμως, κι από αυτό είτε μας αρέσει είτε όχι. 

Είναι πολύ διαφορετικό ένα παιδί μεταναστών που φοιτά σε μία τάξη υποδοχής σε δημόσιο σχολείο να έχει την πεποίθηση ότι αν εργαστεί σκληρά μπορεί μια ημέρα να γίνει πρωθυπουργός κι άλλο να βρίσκεται εκτός κοινωνικού ραντάρ και με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία παραβατικότητας πάνω από το κεφάλι του. Για να το θέσω ακόμα απλούστερα: αν ο Ζόραν Μαμντάνι ήταν Έλληνας θα περνούσε μπροστά από το δημαρχείο τής Αθήνας μόνο μέσα σε μια κλούβα τού Μ. Χρυσοχοΐδη... 

  

Η αυξημένη συμμετοχή πιο πιθανό να οδηγήσει σε ακόμα χειρότερη κυβέρνηση...

Ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να στήσει κάλπες ακόμα και τον Ιούλιο. Του το επιτρέπει το Σύνταγμα. Είναι επίσης πιθανό να έχουμε δεύτερες εκλογές ακόμα και τον Αύγουστο. Γιατί όχι; Ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συμμετάσχουμε στη γιορτή τής δημοκρατίας. Όσο λιγότεροι πάμε τόσο πιθανότερο και το να βγει πρώτος κι αυτοδύναμος. Η εξουσία του δεν στηρίζεται, άλλωστε, στη λαϊκή αποδοχή του αλλά στη λαϊκή ανοχή στην αλαζονεία της...  

Η συμμετοχή και μόνο η συμμετοχή μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη, αν αυτό είναι το μοναδικό μας ζητούμενο. Αν δεν είναι και δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι αν τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος από τη ΝΔ ή, φευ, μια δεξιά συγκυβέρνηση τότε πρέπει η προοδευτική παράταξη να κάνει πολύ περισσότερα από το να αποδέχεται τη σημαδεμένη τράπουλα που μοιράζει η κυβέρνηση. Όταν, όμως, βλέπεις την ΕΛΑΣ να συγκατατίθεται στον θεσμικό νεοφιλελευθερισμό- αυτό είναι, για παράδειγμα, η αποδοχή τού Δημοσιονομικού Συμβουλίου κι ενός δημοσιονομικού χώρου που ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει ήδη αναθεωρήσει- οι ελπίδες μου μάλλον ψαλιδίζονται...

Για να αυξηθεί η συμμετοχή πρέπει να αυξηθεί κι ο ενθουσιασμός κι αυτό πολύ δύσκολα μπορούν να προσφέρουν φθαρμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία, μάλιστα, υπόσχονται μετριοπάθεια κι όχι επανάσταση. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως η αυξημένη συμμετοχή θα οδηγήσει σε μια κυβέρνηση χειρότερη κι από αυτή του Μητσοτάκη. Με ευθύνη όχι εκείνων που το φοβούνται αλλά όσων δεν θέλουν να τον νικήσουν αλλά να τον διαδεχθούν...

 

Τουλάχιστον ο Κασιδιάρης τους δίνει άλλοθι...

Ο Ηλ. Κασιδιάρης δεν μπορεί, βάσει νόμου, να κατεβεί με κόμμα στις εκλογές. Κάποιοι δημοσκόποι, όμως, το μετράνε. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τον κώδικα δεοντολογίας τους- αναρωτιέμαι αν το έχουν κάνει κι εκείνοι- αλλά δεν το βρίσκω και πολύ συμβατό (sic) να καταγράφεις ένα κόμμα που ναι μεν υπάρχει ως διάθεση στην κοινωνία αλλά δεν θα το δει στις κάλπες. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως εκείνοι που σκούζουν περισσότερο γι' αυτό- τα κόμματα της συστημικής Αριστεράς- είναι κι αυτά που έχουν τα λιγότερα να ωφεληθούν από την αντισυστημική ψήφο...

Ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζουν από τον εξοστρακισμό Κασιδιάρη. Κερδίζει η δημοκρατία αλλά όχι εκείνοι που κυβέρνησαν κι απογοήτευσαν. Ούτε είναι και πολύ γενναίο να αποδίδεις ευθύνες για τη δημοσκοπική σου στασιμότητα οπουδήποτε αλλού πέρα από τον εαυτό σου. Βαλτωμένοι θα ήταν ακόμα κι αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ ο καταδικασμένος εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου...

Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς, ανηφορικός. γεμάτος παγίδες κι εκπλήξεις για φαβορί κι αουτσάιντερ. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να τον κάνουν λιγότερο κακοτράχαλο. Όταν, όμως, στηρίζεσαι για την επιβίωσή σου στην καλοσύνη των ξένων το φινάλε δεν είναι και το καλύτερο. Ρωτήστε και την Μπλανς Ντιμπουά...

 

Ένας σκουριασμένος μεσσίας...

Έχει κλείσει τα 52 του χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, ούτε ηλικιωμένος αλλά ούτε και στην πρώτη νιότη του. Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα στην αυτοαγιογραφία του δεν έχει εργαστεί πουθενά αλλού στη ζωή του παρά στην οικογένεια, στο κόμμα και στο κράτος. 

Έχει ηττηθεί σε ουκ ολίγες αναμετρήσεις από τον πολιτικό του αντίπαλο και, μάλιστα, και στην τελευταία. Το κόμμα που έφτιαξε και στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν αποκλειστικώς πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ συμβάλλοντας στη διάσπαση και διάλυση του κόμματος που τον ανέδειξε και της κεντροαριστεράς δεν στηρίζει στις δημοσκοπήσεις ούτε καν το σύνολο όσων λίγων τον ψήφισαν το 2023 και τον οδήγησαν τότε στην αποχώρηση. Με βάση όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι ο ίδιος σκουριασμένη ταμπέλα αλλά όλοι οι άλλοι. Προφανώς...

Υπάρχει κάτι το απολύτως σουρεαλιστικό στην προσπάθειά του να μας πείσει πως οι άλλοι δεν μπορούσαν- ισχύει- κι ο ίδιος μπορεί- επίσης δεν ισχύει-, όπως άλλωστε αποδεικνύεται περίτρανα εδώ και πέντε και πλέον μήνες. Στην ουσία υποτιμά τη νοημοσύνη μας με τη βοήθεια όσων θέλουν να μας πείσουν ότι, για παράδειγμα, τα κόμματα είναι προτιμότερο να χρηματοδοτούνται από ολιγάρχες παρά από τον κρατικό κορβανά. Ή πως ο ίδιος και τα στελέχη του ούτε που σκέφτηκαν πως θέλουν να έχουν ξανά πολιτική καριέρα παρά μόνο το καλό τού ελληνικού λαού...

Μία πολύ καλή ένδειξη για το ότι η δημόσια αισιοδοξία δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα είναι και η αλλαγή τακτικής κάθε τρεις και λίγο. Όταν βγάζεις δεξί φλας αλλά βρίσκεις αδιέξοδο και στη συνέχεια θυμάσαι πως έχεις κι αριστερό για να μην χάσεις και τα αβγά και τα πασχάλια τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για το ότι το καράβι μπάζει; Όσο πιο γρήγορα, συνεπώς, αντιληφθούν όλοι το μικρομεγαλισμό τους τόσο πιο πιθανό είναι και να επιβιώσουν. Ας το δουν, έστω, έτσι, που είναι και το μόνο που τους ενδιαφέρει...

   

Όταν η ζωή σου δίνει ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ φτιάχνεις λεμονάδα...

Η ΕΛΑΣ είναι ένα κόμμα που συγκροτήθηκε από τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στελεχώθηκε σε πρώτη φάση από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερη από πρωτοδεύτερα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, δεν έχει καμία σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ, επομένως είναι απορίας άξιο γιατί οι πολίτες την αντιμετωπίζουν ως ΣΥΡΙΖΑ 2.0 κι αδυνατεί να βρει ψηφοφόρους πέρα από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Κι αν σας φάνηκε πως σε αυτή την παράγραφο διαβάσατε πολλές φορές τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί ακριβώς αυτό είναι η ΕΛΑΣ, με ολίγη από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΠΑΣΟΚ...

Δεν ξέρω αν, σε αυτό το πλαίσιο, το κόμμα Τσίπρα- αυτό είναι το πιο έντιμο όνομα ενός κόμματος του οποίου όλα τα στελέχη είναι διορισμένα από τον Αλέξη- πέσει ακόμα και κάτω από το 10% στις εκλογές. Βιάστηκε να το ανακοινώσει, κάηκε στην προθέρμανση και τώρα που ξεκινούν τα επίσημα παιχνίδια μοιάζει να έχει μείνει από λάστιχο και καύσιμα, τα οποία προφανώς και δεν πρόκειται να βρει στα απελπισμένα για επανεκλογή αλλά και τόσο απαξιωμένα από την κοινωνία στελέχη τού πρώην κόμματός του. Κι αν δεν ήταν το επίσης ελλειμματικό ΠΑΣΟΚ απέναντί του, το μονοψήφιο θα έμοιαζε στανταράκι που δεν θα δεχόταν κανένα στοιχηματικό γραφείο να το παίξει...

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως μπροστά στα αδιέξοδά τους και στην απειλή τού φασισμού έχει ξεκινήσει η συζήτηση και στο εσωτερικό τους για σύμπραξη δυνάμεων. Δεν είναι η κυρίαρχη ούτε αφορά το χρονικό διάστημα πριν τις πρώτες εκλογές αλλά, όπως κι αν έχει, είναι μια καλή αρχή. Όχι γιατί μια κυβέρνηση ΕΛΑΣ- ΠΑΣΟΚ κι όποιου άλλου πρόθυμου θα είναι ευλογία για τον τόπο αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι προτιμότερη από μια κυβέρνηση ΝΔ- Σαμαρά- Ελληνικής Λύσης και Φωνής Λογικής...

 

 

Το μπάσκετ δεν ξεβρομίζει αν δεν ξεβρομίσει και το Μαξίμου...

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από τους φιλάθλους τού Παναθηναϊκού οι οποίοι ζητούν κάθαρση στο μπάσκετ είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2023. Δεν βγαίνει αλλιώς το 41%. Όπως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναψηφίσουν το 2027 το κυβερνών κόμμα. 

Φυσικά καλά κάνουν και ζητούν να ξεβρομίσει η καλαθοσφαίριση. Μόνο που όσοι την έχουν βρομίσει φαίνεται πως δεν είναι καθόλου άγνωστοι στο σύστημα Μαξίμου. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές τού Τριφυλλιού αλλά κάθε ομάδας: πως η απαίτησή μας για δικαιοσύνη περιορίζεται στο να μην αδικείται η ομάδα μας και μόνο...

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί και θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο εργαλειοποίησης από την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε πολλές περιπτώσεις κι όχι μόνο στην Ελλάδα συμπίπτουν τα πρόσωπα που διοικούν μία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα με αυτά που επί της ουσίας έχουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να πλακωνόμαστε για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ από το ποιος μας κλέβει από το τραπέζι το ψωμί...

Τα σπορ δεν θα πάψουν να είναι το όπιο του λαού. Όπως, άλλωστε, και οι θρησκείες και κάθε άλλη κακή συνήθεια που μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας. Δεν θα μπορούσαμε αλλιώς να αντέξουμε τη ζωή. Το μέτρο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να επιτευχθεί, όπως και η ταξική συνειδητοποίηση. Αρκεί την επόμενη φορά να κάνουμε το σωστό συνειρμό για το ποιοι, για παράδειγμα, κυβερνούν το μπάσκετ και τη χώρα...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη...

Πόσο χάρηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και δη το προοδευτικό του κόμματι, από τους θριάμβους τού Λούλα στη Βραζιλία και του λαϊκού κινήματος στη Σερβία; Όχι και τόσο, σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται δημοσίως. Ποιος, άλλωστε, Έλληνας αρχηγός τής προοδευτικής παράταξης θα μπορούσε να κερδίσει τέσσερις εκλογές; Ή ποιος μεσσίας θα εγκατέλειπε το θρόνο του για να τον μοιραστεί με τους πληβείους;...

Μήπως, τότε, έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλά για συλλογική ηγεσία; Όχι, γιατί και στη Σερβία ένας θα είναι ο πρωθυπουργός κι όχι πολλοί και ήδη έχουν κάνει την παρουσία τους οι πρώτες έριδες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα με το κίνημα των Τεμπών δεν ήταν ποιος θα του ηγηθεί. 

Το Φεβρουάριο του 2025 δεν πλημμύρισαν οι δρόμοι γιατί κάποιος μας ζήτησε να το κάνουμε. Η αγανάκτηση ήταν αυθεντική και το συναίσθημα ατόφιο. Το ζήτημα ήταν η καπηλεία αυτού του κινήματος από πρόσωπα που δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να το υπηρετήσουν...

Την ίδια ώρα, ο Λούλα του 2026 προφανώς και δεν είναι ο ίδιος με τον Λούλα που διεκδίκησε την προεδρία τής Βραζιλίας για πρώτη φορά τη δεκαετία τού '80. Δεν προχώρησε, ωστόσο, σε κανένα rebranding για να επανέλθει ούτε δήλωσε ποτέ σοσιαλδημοκράτης ή "πράσινος". Πέρασε μέσα από τη φωτιά και το ατσάλι, δεν κρύφτηκε, φυλακίστηκε κιόλας. Οποιαδήποτε ομοιότητα, συνεπώς, με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη... 

    

  

Ο Αλκιβιάδης στη σύγχρονη αγορά...

Αν πιάσει φωτιά το σπίτι τού γείτονα δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι την ίδια ιδεολογία μαζί του για να τον βοηθήσεις. Αρκεί να είσαι άνθρωπος. Αν έχεις διαβάσει στην πρόγνωση καιρού πως θα βρέξει δεν είναι απαραίτητο να είσαι Αριστερός για να πάρεις μαζί σου ομπρέλα. Μόνο να είσαι προνοητικός. Αν, όμως, δεν έχεις τα χρήματα για να αγοράσεις ομπρέλα και σου λένε πως οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει μάλλον οι χορτάτοι απαξιώνουν πολύ εύκολα το ψωμί τού φτωχού...

Αν η "πολιτισμένη Δύση" είναι το αποκούμπι των ικετών τού αποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου γιατί οι πολίτες της εξεγείρονται; Δεν είναι ευτυχισμένοι; Κι αν δεν είναι, αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν λάβει τις σωστές οδηγίες life coaching από ασπόνδυλους πολιτικούς απατεώνες τής σειράς; Μάλλον όχι. 

Εξεγείρονται γιατί δεν τους αρέσουν οι ζωές τους. Και δεν τους αρέσουν γιατί οι ταξικές ανισότητες γίνονται όλο και πιο έντονες κι όλο και πιο διακριτές. Κι αυτό δεν αντιμετωπίζεται με επτά βαθιές αναπνοές κι ασκήσεις γιόγκας ούτε με καθαρισμούς παραλιών αλλά με προτεραιοποίηση πολιτικών. Και είναι ακριβώς αυτή η προτεραιοποίηση που τέμνει τον ιδεολογικό άξονα από τα αριστερά ως τα δεξιά...

Παρομοίως, στην πολιτική δεν υπάρχουν αθώα ερωτήματα ούτε αθώες απαντήσεις σε αυτά. Αν, για παράδειγμα, χαρακτηρίζεις τους δημοσίους υπαλλήλους τεμπέληδες πόσο αγνό είναι να ρωτάς αν θα πρέπει και να απολύονται; Και πόσο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον κεντρώο όταν τα ερωτήματά σου θα έκαναν ακόμα και τον Θ. Τζήμερο να κοκκινήσει από ντροπή; Κάποιοι, βεβαίως, βρίσκουν και τα κάνουν αφού υπάρχουν εκεί έξω αρκετοί που θεωρούν τις ομιλίες τεχνητής νοημοσύνης απαύγασμα της σοφίας ενός Περικλή όταν στην πραγματικότητα τους κοροϊδεύει στα μούτρα τους ο Αλκιβιάδης... 

    

Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι...

Με την απόφασή του ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο Σάββατο να μην προχωρήσει σε εκλογή προέδρου πριν τις εκλογές υπέγραψε, κατά πάσα πιθανότητα, τη θανατική του καταδίκη. Μπορεί, βεβαίως, μέχρι τότε να την αλλάξει- τόσες και τόσες αποφάσεις έχουν αλλάξει, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου τα τελευταία χρόνια-... 

Είναι πιθανό, επίσης, ακόμα κι αν εκλέξει πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι ο Π. Πολάκης- μόνο βέβαιο δεν είναι σε ένα εντελώς σκοτεινό σκηνικό για το ποιοι είναι και τώρα πραγματικά μέλη και δεν έχουν διπλή κομματική υπηκοότητα ή απλώς έχουν αποσυρθεί- να μην μπει στη Βουλή έτσι κι αλλιώς. Με εκλεγμένο πρόεδρο, ωστόσο, έχει πολύ σοβαρότερες πιθανότητες από το σημερινό σχήμα τής συλλογικής ηγεσίας που μέχρι ενός σημείου ήταν απαραίτητη αλλά η διαιώνισή της θα την καταστήσει αντικείμενο και σάτιρας...

Ούτε είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνονται κι εκείνοι για την κατάντια του. Ακόμα και στα κινεζικά μαγαζιά που περιτριγυρίζουν την Κουμουνδούρου γνώριζαν ότι ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο θα ήταν μια μεταβατική λύση μέχρι να αποφάσιζε ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τι και, κυρίως, πότε θα το ανακοίνωνε. Ο Φάμελλος δεν ψηφίστηκε μόνο από όσους έφυγαν αλλά κι από αρκετούς από όσους έμειναν και οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους αμέτοχους του εγκλήματος, όπως και για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι, μην παραπονιέστε...

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει σανίδα σωτηρίας στο ΠΑΣΟΚ, πριν ή μετά τις εκλογές, ενισχύοντας το αντιτσιπρικό μέτωπο ως το κατ' εξοχήν κόμμα που γνωρίζει καλύτερα τι εστί Τσίπρας. Οφείλει, ωστόσο, ως παράταξη που έχει διαχειριστεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού να δώσει στη δημοσιότητα πού πήγαν αυτά τα χρήματα. 

Πήγαν, για παράδειγμα, και σε κομματικοδίαιτους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, οι οποίοι μάλιστα έπαιρναν πέντε κι έξι χιλιάρικα το μήνα από το κόμμα και το Ινστιτούτο Πουλαντζάς ή ως επιστημονικοί συνεργάτες κι αυτοκίνητα leasing για να προπαγανδίζουν στα κανάλια τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους το επεσήμαιναν; Ας κάνουν κάτι, επιτέλους, και με λίγη αξιοπρέπεια στην Κουμουνδούρου ώστε να μην μείνουν στην ιστορία τής μεταπολίτευσης ως το πιο τοξικό της κόμμα. Αν και μάλλον είναι αργά για να το αποτρέψουν... 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Σοβαρά το ρωτάτε;...

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Κατ' αρχάς, το ότι δεν εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες δεν σημαίνει πως δεν θα εξεγερθούν και σε αυτές που θα ακολουθήσουν. Το κυριότερο όμως είναι πως εξεγέρθηκαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αλλά έφαγαν τα μούτρα τους. Το 2015 δεν είναι και τόσο μακρινό ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτούς που είχαν προσδοκίες κι απογοητεύτηκαν για να μπορούν να κάνουν σήμερα δεύτερη καριέρα εκείνοι που τους διέψευσαν...

Όπως κι αν έχει, όταν οι νέοι εξεγείρονται δεν έχει καμία σημασία να τους ρωτάμε γιατί και να αναλύουμε αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι υποχρεωμένοι να εξεγείρονται κι αλίμονό μας αν δεν το έκαναν. Όπως και δεν έχει καμία αξία να αναρωτιόμαστε αν οι εξεγέρσεις των νέων αλλάζουν τον κόσμο ή όχι και πώς. Τον έχουν αλλάξει, ακόμα κι όταν αυτό γίνεται ανεπαισθήτως πώς. Σκεφτείτε μόνο πόσα δικαιώματα θεωρούμε σήμερα δεδομένα και πόσο ήταν πριν μερικά μόνο χρόνια...

Σίγουρα, πάντως, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος από τον καναπέ, την ένταξη στον κομματικό σωλήνα ή από τη Μύκονο και μόνο. Οι νέοι οφείλουν να ονειρεύονται την ουτοπία κι όχι πώς θα τρουπώσουν καλύτερα στη δυστοπία, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα- ιδίως τα ιερά τοτέμ, ακόμα κι όταν αδικούν σπουδαίους ανθρώπους-, να λένε πιο πολλά όχι παρά ναι. Αν δεν το κάνουν, άλλωστε, στα νιάτα τους τότε θα υποφέρουν περισσότερο στη μέση και στη μεγάλη ηλικία. Και θα κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο του φασισμού...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο τού φασισμού; Δύσκολη ερώτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις πέρα από την προφανή: ότι το ρίχνουν οι φασίστες. Ποιοι είναι, όμως, φασίστες; Μόνο όσοι μισούν το διαφορετικό και το εκφράζουν ακόμα και με τη βία; Ή, μήπως, φταίνε κι εκείνοι οι οποίοι, κατά τα άλλα, ομνύουν στη δημοκρατία, στην ισότητα, στην ελευθερία, στην αλληλεγγύη αλλά και στην Αριστερά;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού εκείνοι οι οποίοι διαψεύδουν τις λαϊκές προσδοκίες, εφαρμόζοντας τα αντίθετα από αυτά που είχαν υποσχεθεί; Αυτοί που πολιτεύονται με βάση τις δημοσκοπικές μετρήσεις κι όχι τις ιδέες τους; Αυτοί που παζαρεύουν τις βουλευτικές τους έδρες; Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, είναι κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κι όταν τους το επισημαίνουν καταφεύγουν σε technicalities ή και σε απροκάλυπτα ψέματα που σύντομα αποκαλύπτονται για να την βγάζουν καθαρή ή και σε gaslighting; Οι θύτες που υποδύονται τα θύματα;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού και οι δημοσιογράφοι που λειτουργούν ως πλυντήρια της εξουσίας και σφουγγοκωλάριοί της; Οι γραφιάδες των δημοσίων σχέσεων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους όσοι μπορούν να τους φανούν ιδιοτελώς χρήσιμοι, εστιάζοντας στο δέντρο κι όχι στο δάσος; Οι εθελόδουλοι υπηρέτες αφεντάδων, ακόμα και των πιο φαιδρών;...

Ξέρετε ποιοι δεν ρίχνουν νερό στο μύλο τού φασισμού, ακόμα κι όταν κάνουν λάθη; Οι αγγελιαφόροι και δυσάρεστων μηνυμάτων και γεγονότων, οι κωδονοκρούστες που ειδοποιούν για τη φωτιά, τα παιδιά που φωνάζουν πως οι βασιλιάδες είναι γυμνοί. Το να το συνειδητοποιήσουμε είναι ζήτημα δημοκρατίας...    

Όλοι ηττημένοι και ίσως να μας βγει και σε καλό...

Το ξεκατίνιασμα στην κεντροαριστερά καλά κρατεί και θα συνεχιστεί. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια λέει ο λαός μας και γι' άλλη μια φορά δικαιώνεται. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο να ξεμπροστιάζει τους 14 ανεξάρτητους βουλευτές που άλλα έλεγαν για τις έδρες πριν τις πάρουν κι αυτοί σπίτι τους, στο τέλος τής ημέρας η πικρή αλήθεια είναι ότι όλοι, μα όλοι στην προοδευτική παράταξη αντιμετωπίζονται και θα αντιμετωπιστούν από τους πολίτες ως κάτι το τόσο τοξικό ώστε να πρέπει να μείνεις χιλιόμετρα μακριά για να μην λερωθείς κι εσύ. Ιδίως όταν κανένας τους δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και δεν έχει ζητήσει μια πραγματική συγγνώμη για όλα όσα έχουν συμβεί...

Στην Κουμουνδούρου, για παράδειγμα, δεν φαίνεται να έχουν κάνει μια σοβαρή αυτοκριτική γιατί ξεκίνησαν την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο με 47 βουλευτές κι έχουν μείνει με δέκα. Φταίνε μόνο το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ που πήραν τους περισσότερους; 

Φταίνε μόνο οι βουλευτές που δεν τήρησαν ούτε την υπογραφή τους για το ότι οι έδρες ανήκουν στο κόμμα κι όχι στους ίδιους;΄Φταίνε μόνο όσοι αποχώρησαν πριν τρεις μήνες γιατί δεν κατάφεραν να διαλύσουν το κόμμα; Όχι βεβαίως. Φταίνε κι όσοι έχουν παραμείνει, με τις ευθύνες τού καθενός να ποικίλλουν αλλά να είναι απολύτως υπαρκτές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σεβάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια πρώτα και κύρια αυτός την ιστορία τής ανανεωτικής Αριστεράς. Αφού πρώτα επέτρεψε σε έναν νεοφιλελεύθερο πολιτικό απατεώνα να κερδίσει το κόμμα, στη συνέχεια επικαλέστηκε το σταλινισμό για να τον πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι. 

Δεν έκανε καμία ουσιαστική αυτοκριτική για τα χρόνια τής διακυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αποδέχθηκε τη μετατροπή του σε τσίρκο και τώρα αναρωτιέται γιατί οι πολίτες δεν κατανοούν την αναγκαιότητά του για τη χώρα και το λαό της. 

Μαζί με το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ ανταγωνίζονται για το ποιος είναι πιο φθαρμένος από τον άλλο σε μία κόντρα από την οποία θα βγουν όλοι ηττημένοι και δικαίως. Η Αριστερά, αν όχι και η χώρα, έχουν απόλυτη ανάγκη από ένα restart. Με νέα πρόσωπα και νέους φορείς που να είναι στοιχειωδώς σοβαροί...  

 

Οι Αρχοντοχωριάτες έμειναν με την Βίσση και τον Καρβέλα...

Αν ο Μολιέρος ήταν Έλληνας και ζούσε στις ημέρες μας δεν υπήρχε περίπτωση να μην εμπνεόταν από τον τρόπο με τον οποίο το αρχοντοχωριάτικο ελληνικό μας σύστημα- πολιτικό, μιντιακό, κοινωνικό- υποδέχθηκε κι αντιμετώπισε το σύντομο πέρασμα της Κ. Γκιλφόιλ από τη χώρα μας. Η πρέσβειρα (sic) των ΗΠΑ δεν έκανε τίποτα άλλο, αν και χωρίς να είναι αυτός ο στόχος της, από το να αναδείξει πόσο ρηχοί είναι αυτοί που μας κυβερνούν, όταν δεν είναι υποτελείς. Σε ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν λειτουργεί με όρους αξιοκρατίας αλλά γνωριμιών κι αλληλοεξυπηρετήσεων θα μπορούσε να είχε ζητήσει πολύ περισσότερα από μία Μερσεντές. Και θα της τα είχαν δώσει...

Προφανώς και δεν θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στην πρέσβειρα της υπερδύναμης σαν να ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης, παρόλο που είχε χαρακτηρίσει "σκυλιά" τούς Έλληνες πριν έρθει εδώ για να μας κατουρήσει. Ούτε να αποκλείαμε κάθε είδους συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής, με την Ουάσιγκτον. Η θεωρία, ωστόσο, πως αν δώσουμε τα πάντα στις μεγάλες δυνάμεις αυτές θα μας δώσουν κάτι πίσω είναι τόσο ξένη με την ιστορία και την πραγματικότητα που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα μόνο από ανιστόρητους. Ή από εθελόδουλους...

Η Κίμπερλι φεύγει, τα μπουζούκια έχασαν μια καλή πελάτισσα και η Ψωροκώσταινα έμεινε με μία κόντρα Βίσση- Καρβέλα να ασχολείται όταν γύρω μας ο πλανήτης φλέγεται. Έμειναν, όμως, πίσω οι πολιτικοί μας που χαριεντίζονταν πολιτικά- για να μην προσβληθούν και οι φεμινίστριες- με την πρώην πρέσβειρα, οι επιχειρηματίες που δεν της χαλούσαν χατίρια και της ζητούσαν τα δικά τους και, κυρίως, ένας απελπισμένος λαός που του δίνουν μια επιδοματική σχεδία κάθε τόσο για να διασχίζει τον ωκεανό. Τι λέτε, θα πνιγούμε ή θα βρούμε, επιτέλους, τη δύναμη να πετάξουμε εμείς στη θάλασσα τους ψευτομεσσίες μας;... 

Αγγαρεία κάνει κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω...

Οι βουλευτικές εκλογές αργούν ακόμα, επομένως όλοι μπορούν να διατηρούν το δικαίωμά τους στην ελπίδα. Ανάμεσά τους κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος ωστόσο φαίνεται πως έχει κάνει μία πολύ μεγάλη τρύπα στο νερό. 

Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη αλλά αυτά συμβαίνουν όταν ακούς μόνο τους τσανακογλείφτες σου. Τι έχει συμβεί ακριβώς; Άφησε το ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξει το ΣΥΡΙΖΑ 2. Με τα ίδια υλικά, τους ίδιους ανθρώπους και, το χειρότερο, τις ίδιες νοοτροπίες...

Το rebranding ήταν ναρκοθετημένο από την αρχή. Ο Αλέξης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2023 γιατί υπέστη τη μεγαλύτερη συντριβή αντιπολίτευσης στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Δεν ήταν απλώς μία στρατηγική ήττα, ήταν και μια βροντώδης λαϊκή αποδοκιμασία σε βάρος του. 

Τότε πολλοί την θεωρήσαμε άδικη, τα όσα έπραξε ωστόσο από το παρασκήνιο στη συνέχεια μέσω τρίτων- δεν του αρέσει να λερώνει τα δικά του πατουσάκια στη λάσπη- μας οδήγησαν στην ιστορική αναθεώρηση του προσώπου και των πεπραγμένων του. Όπως κι αν έχει, παραιτήθηκε γιατί είχε αφήσει ένα μεγάλο κενό, το γιγάντωσε με την απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα προσελκύει μόνο μέρος των ψηφοφόρων του προ τριετίας κι από στελέχη σχεδόν αποκλειστικώς παλαιοσυριζαίους...

Ο Αλέξης αδυνατεί να εισπράξει από το κέντρο και τη δεξιά. Ικετεύει το λαό για δεύτερη ευκαιρία, μολονότι στην πραγματικότητα είναι η τρίτη, λες κι ο λαός δεν θα πρέπει να κοιτάξει τα συμφέροντά του αλλά να δίνει τη δυνατότητα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να μαθαίνει στις πλάτες του. Κι εκείνος καταλαβαίνει πλέον ότι θα βρει σε τοίχο κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω. Τι σχέση έχει ο σημερινός φθαρμένος Τσίπρας που μοιάζει να κάνει αγγαρεία για χάρη των χορηγών του με τον Τσίπρα της εποχής που βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας; Την ξέρετε την απάντηση. Την ξέρουν ακόμα κι εκείνοι που επιλέγουν την εθελοτυφλία για χάρη τού αφηγήματος πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, προς τέρψη ενός βλαχομπαρόκ μεσσιανισμού α λα γκρέκα... 

 

  

Έκανε τον Κούλη Κυριάκο, πάει να κάνει τον Νικολιό Νικολάρα...

Πριν μια δεκαετία, όταν ο Κ. Μητσοτάκης αναλάμβανε την προεδρία τής ΝΔ, ήταν κι ο γράφων ανάμεσα σε εκείνους που τον αποκαλούσαν λίγο και Κούλη. Μας και με διέψευσε πανηγυρικά. Δεν έκανα και δεν κάναμε λάθος για το περιεχόμενο των πολιτικών του, τον αριβισμό και τη διαφθορά του αλλά για το πόσο θα μακροημέρευε και στην πρωθυπουργία τής χώρας. Αποδείχθηκε, όμως, πολύ καλός μαθητής των επικοινωνιολόγων του κι άριστος διαχειριστής των σε κάποιες περιπτώσεις αντικρουόμενων συμφερόντων τής ολιγαρχίας...

Μεταξύ εκείνων που δεν μετρήσαμε σωστά τον Μητσοτάκη ήταν κι ο Αλ. Τσίπρας. Τον υποτίμησε και το πλήρωσε ακριβά αφού μετατράπηκε σε "serial loser". Δεν φαίνεται, όμως, πως έβαλε μυαλό, όχι μόνο σε σχέση με τον πρωθυπουργό αλλά και με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι κάποιος χαρισματικός ηγέτης- κάθε άλλο- αλλά αποκαλώντας βλάκα έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει να διαχειρίζεται καλύτερα τις εσωκομματικές ίντριγκες από τον Αλέξη λέει περισσότερα για εσένα παρά για εκείνον...

Όπως κι αν έχει, κάθε εβδομάδα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ βρίσκουν κι από μία αφορμή για να πείθουν τους προοδευτικούς πολίτες πως δεν αγωνίζονται για να ρίξουν τον Μητσοτάκη αλλά για να βγουν δεύτεροι. Το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο μικρή σημασία έχει. Πράγματι, είναι η Χαριλάου Τρικούπη που επιτίθεται με μεγαλύτερη ένταση στην Αμαλίας αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αύριο μεθαύριο το ΠΑΣΟΚ προσπεράσει την ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις θα είναι το κόμμα Τσίπρα που θα στρέψει όλα τα πολυβόλα του στον Ανδρουλάκη. Κατά τα άλλα, αναρωτιούνται γιατί ο Κούλης που έγινε Κυριάκος τους παίρνει ακόμα τα σκαλπ...

  

Σαν τους άδειους τενεκέδες...

ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι δύο κόμματα- ιδεολογικοί χυλοί που μέσα τους διαβιεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Ακόμα, όμως, κι αυτά βλέπουν την αναγκαιότητα του ιδεολογικού τους αυτοπροσδιορισμού. 

Το μεν κόμμα Τσίπρα εμπεριέχει τη λέξη "Αριστερή", το δε ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαγράψει ακόμα το "Σοσιαλιστικό" από τον τίτλο του. Αν, επομένως, ακόμα και οι παρατάξεις τής συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας έχουν ανάγκη ιδεολογικών άλλοθι πώς να μην είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η ριζοσπαστική Αριστερά;...

Είναι απαραίτητη, το ερώτημα ωστόσο είναι καίριο: υπάρχει; Μάλλον όχι, ιδίως στο βαθμό που θα την ήθελαν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες Αριστεροί. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που απογοήτευσε, όχι τόσο με την κυβέρνησή του όσο με το πώς διαχειρίστηκε την προ τριετίας συντριβή του και για το οποίο δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Όπως και δεν έχει αντιληφθεί πως σε μια εποχή φόβου όπου οι πολίτες θέλουν ακόμα περισσότερο μόνο δύο χέρια στο τιμόνι και, μάλιστα, στιβαρά, τα τέσσερα ή τα έξι προκαλούν θυμηδία και θα προκαλούν ακόμα πιο πολύ όσο πλησιάζουμε στις κάλπες...

Όταν έρθει η ώρα των εκλογών όλοι θα κάνουμε τις επιλογές μας. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί ή λίγοι- δεν έχω τα επιστημονικά εργαλεία να το μετρήσω παρά μόνο την κοινωνική όσφρηση- θα επιλέξουμε το μη χείρον κι όχι αυτό που πραγματικά θεωρούμε καλό για τον τόπο, ιδίως ως προς την προοδευτική παράταξη. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θα πάνε στην κάλπη σίγουροι για επιλογές οι οποίες είναι είτε αστείες είτε επικίνδυνες, είτε πλειοψηφικές είτε απολύτως μειοψηφικές. Αυτοί είναι που κάνουν και τον περισσότερο διαδικτυακό θόρυβο. Σαν τους άδειους τενεκέδες...

 

Μια χώρα είναι τόσο μικρή όσο αυτοί που την κυβερνούν...

Κανένας ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και ουδείς πρόεδρός τους θα υποστηρίξει, τουλάχιστον όχι δημοσίως, πως η Ελλάδα έχει δίκιο στα όσα ζητά κι απαιτεί από την Τουρκία. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει σε όλα δίκιο και δεύτερον γιατί κάτι τέτοιο δεν θα εξυπηρετούσε τα αμερικανικά συμφέροντα. 

Δεν περιμένω, συνεπώς, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ακατόρθωτο, όπως δεν το περίμενα από τις προηγούμενες και δεν το περιμένω από τις επόμενες. Δεν περιμένω, ωστόσο, και το να γυρίζει την εξωτερική πολιτική τής χώρας στις δεκαετίες τού '40, του '50 και του '60. Η εξωτερική πολιτική, άλλωστε, τής υποτέλειας οδήγησε στο 1922 και στο 1974, στη μικρασιατική καταστροφή και στον ακρωτηριασμό τής Κύπρου αντιστοίχως...

Όταν η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο δημοσίευμα της Wall Street Journal πως θα μας κάνουν Ρουμανία αν δεν γίνουμε ντίλερς τού αμερικανικού LNG είναι πως "δεν εκβιαζόμαστε" γίνεται φανερό ότι υπήρξε εκβιασμός. Κι αν η δίκη προθέσεων εμπεριέχει πάντοτε το ρίσκο τής διάψευσης, το ότι δεν έχουμε φέρει αντίρρηση ούτε με αυτήν την κυβέρνηση- ούτε και με την κυβέρνηση Τσίπρα- σε οτιδήποτε μας έχει απαιτήσει η Ουάσιγκτον λέει πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε ποτέ να πει ένας διπλωμάτης. Δεν ανήκουμε απλώς στη Δύση. Εξακολουθούμε να είμαστε προτεκτοράτο της, προσφέροντάς της ακόμα και τον Παρθενώνα για μαθήματα τραμπικής δημοκρατίας...

Η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και ούτε της επιτρέπει το πληθυσμιακό της μέγεθος να γίνει. Δεν είναι ούτε καν περιφερειακή δύναμη όπως η Τουρκία. Είναι, όμως, τόσο μεγάλη όσο θα όφειλε η ηγεσία της να την παρουσιάζει στους διεθνείς συνομιλητές της. Όταν, ωστόσο, ο ΥΠΕΞ, Γ. Γεραπετρίτης, παρατηρεί δημοσίως πως δεν θα ζητούσαμε να γίνουμε μη μόνιμο μέλος τού Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αν γνωρίζαμε τι θα ακολουθούσε ή όταν δεν απαιτούμε οικονομικά και γεωστρατηγικά ανταλλάγματα για τους σταθμούς υγροποίησης του φυσικού αερίου τότε είμαστε τόσο μικροί όσο αυτοί που μας κυβερνούν...   

Από Τούρκου βόλι μπορεί να μην πας ποτέ, από εργοδότη πιθανότερο...

Με τον τουρκικό στρατό μπορεί να πολεμήσουμε αύριο, μπορεί όμως και να μην πολεμήσουμε ποτέ ξανά. Αντιθέτως, ο ταξικός πόλεμος είναι παρών, καθημερινός και μερικές φορές αιματοβαμμένος. Μετρήστε τα εργατικά ατυχήματα αν δεν με πιστεύετε, για να μην αναφερθώ σε αυτά που πληγώνουν την ψυχή. Κι αν οι πολλοί συνήθως τον χάνουμε από τους λίγους δεν συμβαίνει γιατί δεν ψηφίζουμε μετριοπαθείς κεντρώους πολιτικούς αλλά γιατί δεν έχουμε ταξική συνείδηση. Κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά στη ΝΔ. Γι' αυτό και μας δείχνουν με το δάχτυλο γιατί δεν χρησιμοποιούμε, για παράδειγμα, μέσα μεταφοράς ή γιατί τολμάμε μερικές φορές να πηγαίνουμε κόντρα στα αφεντικά μας...

Θαυμάζουμε τους Γάλλους εκπαιδευτικούς και μαθητές που βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τη δημόσια παιδεία ή τους Ισπανούς που κατέλαβαν πλατείες για να διαμαρτυρηθούν για τη στεγαστική κρίση. Δεν τους μιμούμαστε όμως και το ακόμα χειρότερο; Αν το κάναμε θα είχαν βρεθεί πολλοί ανάμεσά μας που θα μιλούσαν για αναρχοάπλυτους τεμπέληδες και κακομοίρηδες. Και δεν αναφέρομαι σε όσους έχουν λυμένα τα οικονομικά τους προβλήματα. Θα το υποστήριζαν και πολλοί πεσόντες τού οκτάωρου που νανουρίζονται με την καπιταλιστική ψευδαίσθηση πως αν εργαστούν σκληρά το σύστημα θα τους ανταμείψει ή την αντίστοιχη θρησκευτική πως θα τους το ξεπληρώσει ο μεγαλοδύναμος στη βασιλεία των ουρανών...

Στη ζωή δεν υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια. Ούτε ο ένας και μοναδικός δρόμος για να ξέρεις αν έχεις πάρει τον σωστό ή όχι. Ούτε θα υπάρξει ποτέ εθνική ενότητα αν δεν περιοριστούν οι ταξικές ανισότητες. 

Δεν θα καταργηθούν ποτέ. Θα ήταν ουτοπικό να το ζητάμε. Είναι, ωστόσο, κι αυτοκτονικό να τις αποδεχόμαστε όσοι είμαστε δέσμιοι του οποιουδήποτε μεροκάματου ή μηνιάτικου. Κι όσοι το έχουν κάνει ανάμεσά μας έχουν βρει απλώς τη μέση οδό προς την εργασιακή κόλαση...

  

 

Μετά το Βατερλό η εξορία έγινε ο τάφος του Ναπολέοντα...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ανεξάρτητου βουλευτή ίδια με κάποια άλλη, έστω κι αν όλες τους συγκλίνουν στην κοινή αγωνία για πολιτική επιβίωση. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει πληγεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο από αυτό το φαινόμενο, έχουν δίκιο αλλά κι άδικο όταν το στιγματίζουν. Κάποιοι έφυγαν γιατί έγινε ένα πραξικόπημα, αυτό του μπουζουξίδικου, κι άλλοι είτε γιατί έχασαν στις εσωκομματικές εκλογές ή αφού πρώτα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαλύσουν το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου οφείλουν πρωτίστως να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους για το ότι από κόμμα εξουσίας ακόμα και το 2024- δεύτεροι ήταν στις ευρωεκλογές και με τον Στ. Κασσελάκη πρόεδρο- κατάφεραν να δίνουν δύο χρόνια αργότερα μάχη για την είσοδό τους στη Βουλή. Επέτρεψαν στον Αλ. Τσίπρα να τους διαλύσει κι αυτό ναι μεν κορυφώθηκε υπό την ηγεσία Φάμελλου αλλά ξεκίνησε νωρίτερα. Αν, συνεπώς, πιστεύουν ότι με μια γενική "συγγνώμη που σας πληγώσαμε" έχουν ξεμπερδέψει με τις ενοχές τους κι ατενίζουν με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον μάλλον τους λείπει ένα ακόμα πολιτικό στοιχείο, η κοινωνική γείωση...

Στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι θα ευνοηθούν από τη δημοσκοπική κόπωση της ΕΛΑΣ. Τόσο, όμως, στην Κουμουνδούρου όσο και στην Αμαλίας (για τη Νέα Αριστερά δεν το συζητώ καν, είναι ήδη ζωντανοί νεκροί) αδυνατούν να δουν τη μεγάλη εικόνα. Όσα συνέβησαν τα τελευταία 11 χρόνια- ιδίως το 2015, αλλά και το 2023- 2026- με δική τους ευθύνη απογοήτευσαν τα προνομιακά τους ακροατήρια, αποξένωσαν παλαιότερους κι εν δυνάμει ψηφοφόρους τους, έφεραν σε απελπισία τους προοδευτικούς πολίτες. 

Σε όσα, επομένως, κόμματα- συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ- και κομματίδια κι αν μοιραστούν οι ένοχοι, όσες ταμπέλες κι αν αλλάξουν, όσες μάσκες κι αν φορέσουν το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο κι απαράλλαχτο στην κάλπη. Θα θυμίζει μια πολύ γνωστή μάχη τού 1815 που θα αναγκάσει τους ηττημένους της σε αμετάκλητη αυτή τη φορά πολιτική εξορία... 

 

Η Ισπανία κείται μακράν για να διχαζόμαστε και γι' αυτή...

Χωρίς προφανώς να το επιδιώκει, ο Πέδρο Σάντσεθ έχει μετατραπεί εδώ και καιρό σε κομμάτι τής εγχώριας πολιτικής αντιπαράθεσης. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πολιτικούς τής ΝΔ ή της αντιπολίτευσης να επικαλούνται την Ισπανία είτε ως αρνητικό είτε ως θετικό παράδειγμα; Κι αυτό είναι λογικό γιατί σε μία νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά ευρωπαϊκή δυστοπία που ξεπλένει ακόμα και τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μοιάζει με εξαίρεση στον κανόνα. Είναι πολύ μεγάλο λάθος, ωστόσο, να αγιοποιούμε ή να δαιμονοποιούμε καταστάσεις τις οποίες δεν ζούμε από μέσα...

Πράγματι, ο Σάντσεθ τα έχει βάλει ανοιχτά με το Ισραήλ αλλά δεν ξέρω αν θα έκανε το ίδιο αν γείτονάς του ήταν η Τουρκία, στην οποία άλλωστε πουλά οπλισμό. Υπουργοί, εξάλλου, αλλά και η ίδια του η σύζυγος φέρονται αναμεμειγμένοι σε σκάνδαλα διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας. Στη Θέουτα, επίσης, το καλοκαίρι σκοτώθηκαν μερικές δεκάδες μετανάστες. Αν δεν έχουμε, συνεπώς, την πλήρη εικόνα είναι και δύσκολο να αναρωτιόμαστε και δημοσίως γιατί είναι το πιθανότερο να χάσει τις εκλογές σε μια χώρα που ναι μεν οι τοπικές κυβερνήσεις είναι ισχυρές αλλά και που μία 87χρονη έχασε το σπίτι της από αρπακτικά που ο Σάνσεθ απέτυχε να δαμάσει...

Ιδίως η Αριστερά θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική στις αγιογραφίες τής σοσιαλδημοκρατίας- γιατί αυτό είναι το PSOE κι όχι βεβαίως η ριζοσπαστική Αριστερά, μολονότι μέρος της συγκυβερνά μαζί του- και περισσότερο αναλυτική για τις αιτίες που, για παράδειγμα, οδήγησαν τους Podemos σε χαμηλά ποσοστά και στη διάσπαση. Όπως, επίσης, κι ο μπαμπούλας τής ακροδεξιάς δεν μπορεί να είναι το κυρίαρχο προεκλογικό της αφήγημα. Την διαφημίζει εμμέσως πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει ότι την περιθωριοποιεί...

 

 

Με πολεμούν προωθώντας με...

Η ηγεσία απαιτεί και υποκριτική ερμηνεία. Για τους πλούσιους πρέπει να είσαι πλούσιος, για τους φτωχούς φτωχός και για τους πιστούς πιστός. Περιέχεται στο job description να φαίνεσαι πως είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στο λαό που θέλεις να κυβερνήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο καθόλου δεν με ενοχλεί η νέα επίσκεψη Τσίπρα στο Άγιο Όρος. Περισσότερο με ενοχλεί το ότι δεν μπορούσε να πάει και η Μπέττυ γιατί και για τους αγιορείτες μοναχούς μας η γυναίκα εξακολουθεί να είναι ο διάβολος...

Όπως, επίσης, με ενοχλεί η αυτοθυματοποίηση των πολιτικών μας τους οποίους αν ακούσεις και δεν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει μπορεί και να πιστέψεις ότι στέκονται μόνοι έναντι όλων. Κατ' αρχάς, μια γρήγορη ανάγνωση να κάνεις στο ετήσιο πόθεν έσχες τους και θα διαπιστώσεις ότι φτωχός ανάμεσά τους θεωρείται εκείνος που έχει "μόνο" πέντε ακίνητα και "μόνο" μερικές χιλιάδες ευρώ τραπεζικές καταθέσεις. Το να πολιτεύεσαι είναι ακριβό σπορ και σε αυτή τη χώρα όπου τα περισσότερα γίνονται κάτω από το τραπέζι είναι αστείο ακόμα και να συζητάμε πως υπάρχουν κόμματα με κοινοβουλευτική παρουσία ή με ισχυρές πιθανότητες να μπουν στη Βουλή τα οποία να μην έχουν, λιγότερο ή περισσότερο, και κάποιου είδους οικονομική στήριξη από χοντρά πορτοφόλια...

Όπως είναι, επίσης, αστείο να μην είσαι κοινοβουλευτικό κόμμα, να έχεις καθημερινή μιντιακή παρουσία και κάλυψη, σε αντίθεση με κοινοβουλευτικά κόμματα, να διαθέτεις ακόμα και ΜΜΕ τα οποία στήθηκαν ή αγοράστηκαν για να σε προμοτάρουν και να παριστάνεις πως σε πολεμούν οι πάντες. Ιδίως όταν επενδύεις κυρίως στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία. Ιδίως όταν όλοι όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πώς σε αποκαλούν πολλοί που σε ξέρουν καλά...   

Stories χωρίς αφήγημα...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν κάθε ημέρα από βίντεο κομμάτων, βουλευτών και πολιτευτών και είναι λογικό αφού συνιστούν μία σχετικά φτηνή μέθοδο προώθησης των έργων και των απόψεών τους. Την ίδια υπερκατανάλωση βιώνουμε και με τις δημοσκοπήσεις οι οποίες δημοσιεύονται με την ίδια συχνότητα (sic) με την οποία στη Γερμανία παράγονται αυτοκίνητα. 

Στο ερώτημα, συνεπώς, αν τα social media και οι μετρήσεις διαμορφώνουν κομματικές συνειδήσεις η αυτονόητη απάντηση είναι καταφατική. Μόνο που κόμματα, βουλευτές και πολιτευτές εστιάζοντας στο δέντρο χάνουν το δάσος. Ποιο είναι αυτό; Το έλλειμμα πειστικού αφηγήματος, αφού μοιάζουν με εφημερίδες χωρίς πρώτη σελίδα...

Η ΝΔ μας εκβιάζει με σταθερότητα ή χάος. Δεν μας υπόσχεται, δηλαδή, πως θα ζήσουμε καλύτερα τα επόμενα τέσσερα χρόνια αλλά πως τουλάχιστον δεν θα τα περάσουμε χειρότερα από όσο τώρα που πληρώνουμε με πάνω από δύο ευρώ το λίτρο τη βενζίνη. Η αντιπολίτευση, πάλι, επιδίδεται σε ένα διαγωνισμό για το ποιος θα μας φέρει τα φτηνότερα καύσιμα από το πρατήριο και προϊόντα από το μάρκετ χωρίς όμως να μας δίνει μια ικανοποιητική, έστω, εξήγηση, ιδίως η προοδευτική αντιπολίτευση, γιατί είναι χώρια κι όχι μαζί αφού πάνω κάτω ισχυρίζονται τα ίδια με ελαφριές διαφοροποιήσεις. Κι όλοι αυτοί αναρωτιούνται για το αν η αποχή θα είναι μεγάλη ή γιατί φουσκώνει ο Κασιδιάρης...

Μακάρι κάποιο από τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πάρει κεφάλι από τα υπόλοιπα μέσα στους επόμενους μήνες και να έχει δημιουργηθεί ένα δίπολο μέχρι τις κάλπες αντί να μιλάμε για το ποιος θα πάρει το ασημένιο μετάλλιο. Ελάχιστες αμφιβολίες έχω, ωστόσο, για το αν θα δούμε δραματικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξωτερική μας πολιτική με κυβερνήσεις ΕΛΑΣ ή ΠΑΣΟΚ. Τη δουλειά που θα έχει αφήσει στη μέση ο Κ. Μητσοτάκης θα τελειώσουν, απλώς με προοδευτική εσάνς κι άλλοθι...

Μια χώρα για τα μπάζα...

Δεν ανήκω σε εκείνους που ισχυρίζονται πως η ανθρωπότητα πρέπει να σωθεί πάση θυσία και με οποιοδήποτε κόστος. Το είδος μας πόρρω απέχει από το να είναι τέλειο ώστε τυχόν απουσία του από τον πλανήτη να θεωρείται καταστροφική. Ισχυρίζομαι, ωστόσο, και με πάθος πως δεν είμαστε και του πεταματού και, κυρίως, πως οι αλγόριθμοι δεν έχουν καταφέρει, τουλάχιστον όχι ακόμα, να μας καταλάβουν στο μέγιστο βαθμό ώστε να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές μας...

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή και την κυβερνητική απόπειρα καθιέρωσης του credit score στη ζωή μας το οποίο σημαίνει, grosso modo, πως η οποιαδήποτε αξιοπιστία μας σε αυτή τη ζωή θα κρίνεται με βάση αντικειμενικές μεν επιδόσεις, όπως το πόσο συνεπείς είμαστε στην πληρωμή τού ενοικίου ή του δανείου μας, αλλά οι οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη πολλές άλλες παραμέτρους για τις οποίες τα μαθηματικά μάς είναι άχρηστα. Δυστοπία; Μάλλον, αν και δεν θα είναι η πρώτη φορά που για χάρη της αποκηρύσσουμε την ουτοπία. Αναπόφευκτη; Μόνο αν την αποδεχθούμε δαρβινικά, όπως έχουμε αποδεχθεί να πλουτίζουν κάποιοι από τη διάχυση των προσωπικών μας δεδομένων και δίχως νομικές συνέπειες...

Όλα αυτά, βεβαίως, είναι ψιλά γράμματα σε μια χώρα της οποίας ο τότε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, που δεν έχει καν δικαίωμα υπογραφής, παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο αλλά ελάχιστοι αναρωτιούνται για το αν έχει έστω την ελάχιστη ποινική ευθύνη ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έκανε δηλώσεις από τον τόπο τού εγκλήματος με το μπάζωμα ΄να έχει ήδη ξεκινήσει. Σε μια χώρα που ο υπουργός Δικαιοσύνης για τα μπάζα δεν παραιτείται ή δεν απολύεται ύστερα από τον 'κουβά" στον οποίο τον έστειλε η δικαιοσύνη. Σε μια χώρα όπου επιχειρείται να κατηγορηθούν για κακουργήματα οι γονείς των θυμάτων των Τεμπών είναι μια χώρα που αξίζει μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη... 

Δεν αφήνουμε τη Fauda να πιάσουμε το Σασμό;...

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 και η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα θεό. Θα έλεγα πως ούτε ο πόλεμος δικαιολογείται αλλά όταν σκοτώνεις γυναικόπαιδα περιμένοντας πως στον παράδεισο θα σε περιμένουν σαράντα παρθένες μάλλον δεν τα έχεις υπολογίσει πολύ καλά. Όσο, όμως, αποτρόπαιες κι αν είναι οι ενέργειες εκείνων που δολοφόνησαν αμάχους, είχαν προηγηθεί άλλες αποτρόπαιες ενέργειες τόσο του αμερικανικού όσο και του ισραηλινού κράτους, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των οποίων παριστάνει πως λησμονεί. Κάνω συμψηφισμό; Σε καμία περίπτωση. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία, είτε είναι ιδιωτική είτε κρατική. Ούτε, όμως, απορώ γιατί ο κόσμος πορεύεται με την εκδίκηση ως προτεραιότητά του...

Μόλις ολοκλήρωσα την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου τής ισραηλινής προπαγανδιστικής σειράς "Fauda" ("Χάος" στα ελληνικά). Όπως και στους προηγούμενους κύκλους, κάποιοι τρελοί και κτηνώδεις Παλαιστίνιοι κάνουν τα πάντα για να δολοφονούν χωρίς λόγο φιλήσυχους Ισραηλινούς στρατιώτες και πολίτες. 

Στον τελευταίο, όμως, κύκλο εμπλέκεται αναπόδραστα και η 7η Οκτωβρίου 2023, η οποία, επαναλαμβάνω, ήταν έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας. Δεν είδα, ωστόσο, κανένα πλάνο από τη Γάζα όπως είναι τρία χρόνια αργότερα και, φυσικά, όχι τυχαία. Αυτό κι αν είναι, άλλωστε, έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας...

Η απόδοση ευθυνών έχει τη σημασία της μπροστά σε ένα διεθνές δικαστήριο, καθώς και για τα ιστορικά βιβλία. Δεν έχει, όμως, ιδιαίτερη όταν το αίμα εξακολουθεί να τρέχει. Το "μου σκότωσαν το παιδί, θα σκοτώσω το δικό τους" είναι απίθανο να φέρει ποτέ την ειρήνη (και) στη Μέση Ανατολή. 

Κάποιος πρέπει να βάλει στοπ, ανεξαρτήτως αν έχει υποφέρει περισσότερο ή λιγότερο από τον άλλο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιώνει κανέναν νεκρό του παρά μόνο όσους υποστηρίζουν πως Άραβες κι Εβραίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Κι επειδή ξέρουμε ποιος είναι ισχυρότερος από τον άλλο γνωρίζουμε και ποιος θα "μετακομίσει" αν αυτή η εκτίμηση αποκτήσει όρους βεβαιότητας...

 

Ρώτα έστω το ChatGPT πώς σώζονται οι σκλάβοι...

Στη Μαδρίτη εκατοντάδες ή και χιλιάδες πολίτες έχουν στήσει αντίσκηνα στην κεντρικότερη πλατεία τής πρωτεύουσας της Ισπανίας ζητώντας νομοθεσία για την προστασία τής πρώτης κατοικίας ύστερα από την έξωση 87χρονης για χάρη μιας εταιρείας. Στην Ελλάδα εργαζόμενοι της Βιολάντα υπερασπίζονται, ακόμα κι εκβιάζοντας συναδέλφους τους, το υπόδικο αφεντικό τους το οποίο κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών στην έκρηξη που συνέβη στο εργοστάσιο των Τρικάλων τον περασμένο Ιανουάριο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτά τα δύο παραδείγματα; Για να καταδείξω πως την ταξική συνείδηση θέλουν να βάλουν στα μουσεία μόνο όσοι έχουν συμφέρον να το κάνουν και πάντως σε αυτούς που επωφελούνται δεν περιλαμβάνονται ούτε το προλεταριάτο ούτε το πρεκαριάτο...

Καμία αντίρρηση, τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πάντοτε εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Αν, όμως, βρίσκουν απέναντί τους έναν παθητικό λαό ή και πρόθυμο να πιει το δηλητήριο που τον ποτίζουν τότε αυτός ο λαός δεν θα έχει και πολλά ελαφρυντικά να επιδείξει στο δικαστήριο της Ιστορίας. Αν δεν βγούμε εμείς στους δρόμους για να απαιτήσουμε καλύτερα ενοίκια ή συνθήκες εργασίας ας μην περιμένουμε να το κάνουν το Airbnb ή οι εργοδότες. Πολλώ δε μάλλον όταν ειρωνευόμαστε όσους δεν αποδέχονται καμία τετελεσμένη μοίρα...

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: η κοινωνική πλειοψηφία τρέμει την τεχνητή νοημοσύνη- εν μέρει δικαίως- για τα όσα μπορεί να επιφέρει στο μέλλον τής ανθρωπότητας αλλά αδιαφορεί για τα όσα της επισυμβαίνουν στο εδώ και τώρα από την κοινωνική μειοψηφία. Αν δεν μπορούμε να βρούμε σπίτι ή να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας δεν είναι ευθύνη τού ChatGPT ή του Gemini αλλά όσων μετατρέπουν τις πόλεις και τους τουριστικούς μας προορισμούς σε κλαμπ για λίγους, συνήθως πλούσιους αλλοδαπούς. Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε πρώτα εμείς γι' αυτό κι όσο πιο δυναμικά γίνεται δεν θα το κάνει κανένας άλλος στη θέση μας...

  

 

Μην γίνεις νοικοκύρης κακομοίρη...

Το να σε αποκαλούν "κακομοίρη" είναι το ίδιο απαξιωτικό με το να σε λένε "κοσμάκη", όπως το κάνουν κι αρκετοί πολιτικοί που βαυκαλίζονται τους φιλολαϊκούς και τους προοδευτικούς. Καλό είναι, συνεπώς, κάποιοι που προσβλήθηκαν με το χαρακτηρισμό Θεοχάρη να είναι λιγότερο πρόθυμοι να δείχνουν τους άλλους με το δάχτυλο όταν η δική τους καμπούρα φαίνεται από το διάστημα. Στο κάτω κάτω η αγάπη ενός πολιτευτή για το λαό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τόσο άδολη όσο και του εκδοροσφαγέα για τα πρόβατα...

Αν ρωτάτε εμένα, θα αισθανόμουν το ίδιο προσβεβλημένος (τρόπον τινά) είτε με αποκαλούσαν κακομοίρη είτε νοικοκυραίο. Και τα δύο μου εκπέμπουν την ίδια μιζέρια, απλώς σε διαφορετικές αποχρώσεις, την ίδια ηττοπάθεια απέναντι στο βίο, την ίδια προβολή ηθικών ενστάσεων από φόβο για τη ζωή και τις απολαύσεις της. Όπως κι αν έχει, είμαστε οι περισσότεροι θύματα του ίδιου ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που εργαλειοποιεί την αμαρτία για να διαιωνίζει την αδικία...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα όσα ισχυρίζονται οι νεοδημοκράτες, προεξάρχοντος βεβαίως του Αδ. Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε λεκτικά ατυχήματα ούτε ενδείξεις αλαζονείας. Δεν είναι μόνο αυτά, για να είμαι ακριβέστερος. 

Είναι κι εκλογική στρατηγική, μια απάντηση, αν θέλετε, στο επίσης εκβιαστικό "η εμείς ή κανείς" του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. "Είτε οι νοικοκυραίοι, που πηγαίνετε τακτικότερα στις κάλπες, θα μας ψηφίσετε είτε θα αφήσετε τη χώρα έρμαιο των αναρχομπαχαλάκηδων και των τεμπέληδων". Έχει πιάσει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί να μην ξαναπιάσει;... 

  

Κόβεται ήδη ένα δάσος του Αμαζονίου για να γραφτεί το έπος με τα σκάνδαλα της οκταετίας Μητσοτάκη...

Όταν κάποτε, με το καλό, απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και γίνει μία καταμέτρηση των σκανδάλων τής οκταετίας το "Πόλεμος και Ειρήνη" θα μοιάζει με βιβλίο τσέπης. Είναι εκπληκτικό ότι ο πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές τής ΝΔ έχουν εμπλακεί ακόμα και σε υποθέσεις που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παράλογο να έχουν εμπλακεί, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το θάνατο Μαζωνάκη. Για την περίπτωσή τους δεν μιλάμε απλώς για "όποια πέτρα κι αν σηκώσεις" αλλά για το "όποιο πετραδάκι"...

Προφανώς η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς ακόμα και των εκ πεποιθήσεως έντιμων. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που έχουν το δάχτυλο οκτώ χρόνια στο μέλι και δεν βάζουν τη γλώσσα τους να το δοκιμάσει. Στην περίπτωση Μητσοτάκη, ωστόσο, η διαφθορά ήταν επιλογή από την πρώτη στιγμή. Το επιτελικό κράτος και οι παρακολουθήσεις είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κάποιος όχι μόνο ξέρει πως θα βουτήξει ολόκληρο το χέρι στο μέλι αλλά και πώς να προστατευτεί από οποιαδήποτε απόπειρα να αποκαλυφθούν οι πομπές του...

Ο Κυριάκος, όμως, είναι έξυπνος. Πολύ πιο έξυπνος από όσο πιστεύουν ακόμα και σήμερα εκείνοι που έχουν χάσει από εκείνον σε αλλεπάλληλες κάλπες. Γι' αυτό και την τελευταία οκταετία δεν προικοδότησε μόνο την ολιγαρχία αλλά κι ένα 30% με 35% του εκλογικού σώματος με διάφορους τρόπους: διορισμούς, αποσπάσεις, επιδόματα, μη επιστρεπτέες προκαταβολές, ευνοϊκές ρυθμίσεις, εργασιακό μεσαίωνα για τους υπαλλήλους τους ή απουσία λογοδοσίας στη δικαιοσύνη. 

Την ώρα που οι αγανακτισμένοι νέοι και οι αγωνιούντες για το αύριο μισθοσυντήρητοι θα μείνουν στα σπίτια τους, εκείνοι θα πάνε στις κάλπες για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό. Και το υπόλοιπο 70% που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως δεν θέλει τρίτη θητεία Μητσοτάκη και που θα μπορούσε να τον ανατρέψει με την ψήφο του θα περάσει και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο για το πόσο τον απεχθάνεται...  

Ψεύτη τον λέει ο λαός, όχι κλέφτη...

Προκειμένου να δικαιολογήσει την επιστροφή του, την οποία σχεδίαζε από την ημέρα τής παραίτησής του, ο Αλ. Τσίπρας μάς λέει και μια αλήθεια, μόνο που τη λέει μισή (όπως μας λένε, άλλωστε, και οι δημοσκόποι, ψεύτη τον αποκαλεί ο λαός, όχι κλέφτη). Πράγματι, από τα τέλη Ιουνίου του 2023, όταν και παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και το Μάιο του 2026, όταν και ίδρυσε την ΕΛΑΣ, κανένα κόμμα δεν κατάφερε να κοιτάξει στα ίσα τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σημάδια ζωής στις ευρωεκλογές του 2024 αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή αλήθεια κι ο Αλέξης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας...

Για το ότι την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί ο Μητσοτάκης- τώρα ξεπλένει, με μεταμεσονύχτια τροπολογία, και τους ΟΠΕΚΕΠέδες γιατί το μπορεί ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης- τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο Τσίπρας. Εκείνον, άλλωστε, συνέτριψε στις τελευταίες εκλογές. Ο Τσίπρας ήταν, επίσης, ο ηθικός αυτουργός τής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να δημιουργήσει το κενό το οποίο τώρα μας υπόσχεται πως θα καλύψει. Με ένα νόμο κι ένα άρθρο άραγε;...

Ο Κυριάκος μάς απειλεί πως αν δεν τον ψηφίσουμε θα κάνουν ντου οι Τούρκοι. Ο Αλέξης πως θα ξαναβγεί ο Μητσοτάκης, αν και δεν βλέπει τρίτη θητεία του. Και οι δύο θέλουν να μας σύρουν σε εκλογές φόβου και τρόμου, όπως κάποτε έκαναν οι μερκελολάγνοι τους οποίους πολεμούσε ένας άλλος Τσίπρας. Κατά τα άλλα, το βράδυ των εκλογών, όποιος κι αν είναι ο νικητής, το κομματικό μας σύστημα που βαυκαλίζεται πως είναι το συνταγματικό τόξο θα εκφράζει την ανησυχία του για την εκρηκτική άνοδο της αποχής και της ακροδεξιάς...

  

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, ας ψηφίσω κέντρο...

Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...

Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων; 

Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...

 

Μια συγγνώμη για το μπουζουξίδικο και η Βουλή γίνεται πιο ορατή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το πηγαίνει καλά. Έχει επιστρέψει στην αρένα τού κομματικού ανταγωνισμού ύστερα από την ανεκδιήγητη θητεία Φάμελλου, καταθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις, σε αντίθεση με ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ενώ προχωρά την οργανωτική του ανασυγκρότηση. Αν μη τι άλλο, ο λαός χρειάζεται τη ριζοσπαστική Αριστερά κι όχι τη συμβιβασμένη Αριστερά και σοσιαλδημοκρατία οι οποίες έχουν απαξιώσει την προοδευτική παράταξη στη χώρα μας κι επιτρέπουν στα αβγά του φιδιού να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Δεν φτάνουν, όμως, μόνο αυτά για να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα σοβαρά την είσοδό του στη Βουλή και, κυρίως, για να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του ύστερα από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου...

Κατ' αρχάς, η συλλογική ηγεσία έχει τα όριά της κι αυτά δεν καθορίζονται από τη δημοκρατική της αξία, που είναι πράγματι υπαρκτή, αλλά από τι θέλει το εκλογικό σώμα κι αυτό είναι δύο χέρια πάνω στο τιμόνι κι όχι έξι ή και περισσότερα. Γι' αυτό κι όταν θα βρισκόμαστε χρονικά πιο κοντά στις εκλογές οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βλέπουν ένα πρόσωπο ως επικεφαλής, κατά προτίμηση για την Κουμουνδούρου τον Π. Πολάκη. Καλή και χρυσή η Ρ. Δούρου αλλά γι' άλλους καιρούς και για άλλες απαιτήσεις, όχι για μάχη πολιτικής επιβίωσης...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το ωφελιμιστικό αλλά το ηθικό κι αυτό πληγώθηκε βαθιά το Νοέμβριο του 2024 με τα όσα έγιναν στο Gazi live και δεν ξεγράφονται. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία αν ο εξοστρακισθείς και δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε στη συνέχεια λίγος. Δεν λειτουργούν έτσι οι δημοκρατίες. Οι πρόεδροι εκλέγονται και καθαιρούνται από αυτούς που τους έχουν εκλέξει. 

Μαζί, άλλωστε, με τον Σ. Κασσελάκη εξοστρακίστηκαν και τα μισά και πλέον μέλη τού κόμματος, στα οποία μάλιστα επιφυλάχθηκε ταπεινωτική μεταχείριση. Σε αυτά τα μέλη οφείλεται μία συγγνώμη και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αν αυτή δοθεί είναι κι εκείνα ανοιχτά στο να σκεφτούν σοβαρά την επιστροφή τους. Θα το τολμήσει η Κουμουνδούρου;... 

Η Ελλάδα της γυάλας και η Ελλάδα του ντιριντάχτα μία κι αδιαίρετη...

Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η δημοκρατία δεν κινδύνευσε από ένα και μόνο πρόσωπο. Κανείς, όσο χαρισματικός κι αν είναι στη δημαγωγία, δεν μπορεί να υπονομεύσει δικαιώματα που πηγάζουν από τη λαϊκή εξουσία αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος και, κυρίως, πολίτες πρόθυμους να τον ακολουθήσουν στο δρόμο τής αυτοκαταστροφής τους. Αν δεν ήμασταν διατεθειμένοι να πιστέψουμε ακόμα και τα πιο πομπώδη ψέματα κανένας δημεγέρτης δεν θα είχε τη δυνατότητα να μας αποπλανήσει. Αν δεν αναζητούσαμε τόσο συχνά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για τον καθρέφτη μας ο Ηλ. Κασιδιάρης θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο κι ένα μυρμήγκι που κουβαλά την τροφή του στη φωλιά του...

Πάνω από τον τάφο τού Γ. Μαζωνάκη συγκρούστηκαν, γι' άλλη μια φορά, η Ελλάδα τού ελιτισμού με την Ελλάδα τού λαϊκισμού. Η Ελλάδα τής γυάλας με την Ελλάδα τού ντιριντάχτα. Η Ελλάδα που μισεί το λαό και η Ελλάδα που τον γλείφει ασύστολα... 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη μία κι αδιαίρετη Ελλάδα που όταν δεν κακολογεί αγιοποιεί κι όταν δεν λιβανίζει εξοστρακίζει. Η Ελλάδα που δεν πληγώνει πια τα παιδιά της γιατί τα παιδιά της- όσα έχουν ακόμα μείνει εδώ- απλώς αδιαφορούν για όσα θα έπρεπε να τους απασχολούν συνεχώς...

Αυτή η χώρα φοβάται. Φοβάται πολύ. Την έχουν μάθει να φοβάται. Ένα ολόκληρο σύστημα τρέφεται από τους φόβους μας για το οτιδήποτε, με μεγαλύτερο το φόβο τής φθοράς και του θανάτου. Στην πιο επίκαιρη εκδοχή του ο φόβος έχει πάρει τη μορφή τού Κασιδιάρη. 

Ακόμα, όμως, κι αν ο χρυσαυγίτης εγκληματίας αποφάσιζε να μην ασχοληθεί ξανά με τα κοινά ο φόβος θα έβρισκε κάποιο άλλο καταφύγιο. Στην ουσία δεν φοβόμαστε τη φθορά και το θάνατο. Φοβόμαστε τη ζωή, την ελευθερία, τη δημοκρατία. Φοβόμαστε την ευθύνη που αυτές απαιτούν από εμάς και γι' αυτό ευχαρίστως την πασάρουμε στους λαοπλάνους...

Ποιος λαός; Οι ψήφοι του...

Η δίκαιη φορολόγηση των πλουσιότερων Ελλήνων είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται κάποια διεθνής συμφωνία ίσης φορολόγησης των πάντων είναι προφανές ότι μπορούν να εκβιάζουν πως θα μεταφέρουν αλλού περιουσία κι επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που κάποιος "τολμήσει" να βάλει χέρι στα αμύθητα όσο κι άδικα υπερκέρδη τους. Γι' αυτό κι οποιαδήποτε παρόμοια εξαγγελία από οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη ώστε να μην θεωρείται λαϊκιστική. Ακόμα κι αν υπάρχει η βούληση χρειάζεται και η δυνατότητα η δίκαιη φορολόγηση να μην καταλήξει στο τέλος σε βάρος των συνήθων υποζυγίων...

Αλίμονο όμως, είναι διαφορετικό το κομματικό αλλά και μιντιακό μας σύστημα να παραδέχεται τις δυσκολίες φορολόγησης του μεγάλου πλούτου κι άλλο όχι μόνο να μην το προσπαθεί αλλά και να το διακωμωδεί, όπως συμβαίνει τώρα, την ώρα που ο λαός πληρώνει τα ματωμένα υπερπλεονάσματα. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά πως ο καθένας μας συμβάλλει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Όποιος αδιαφορεί (και) για τη συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή είναι σαφές ποιους υπηρετεί. Πάντως όχι την ισότητα...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να ειρωνεύονται τα δεξιά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ΝΔ, την πρόταση της ΕΛΑΣ για 1% φορολόγηση του μεγάλου πλούτου- έστω κι αν το υπόσχεται με βάση ένα περιουσιολόγιο που ναι μεν η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε αλλά δεν είχε το σθένος να το εφαρμόσει- έχει κάποια βάση. Η δεξιά δεν έχει κρύψει ποιων τα συμφέροντα προτεραιοποιεί. Το να το κάνουν, όμως, κι αριστερά κόμματα, την ίδια στιγμή μάλιστα που σαρκάζουν το κόμμα Τσίπρα για το ότι αποδέχεται το δημοσιονομικό χώρο Μητσοτάκη, αποκαλύπτει ένα και μόνο πράγμα: κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό παρά μόνο για τις ψήφους του...

   

 

Ο Κυριάκος νεοφιλελεύθερος; Έλα καλέ...

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει αρκετά για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει προεκλογικά. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να είχε ανακοινώσει από κάποιο μπαλκόνι πως θα νομιμοποιούσε το 13ωρο εργασίας ή τις απλήρωτες υπερωρίες. Από την άλλη, ωστόσο, ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα πως ο μητσοτακισμός ισούται με το νεοφιλελευθερισμό. Όλα τα σημάδια, άλλωστε, βρίσκονταν εκεί, όπως για παράδειγμα όταν υποσχόταν στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε εμπόδιο που τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους ως υπαλλήλους κι όχι σαν δούλους...

Όταν, συνεπώς, σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος εκ της θέσης του δεν δικαιούται να διατυπώνει δημοσίως προσωπική γνώμη, κάνει λόγο για περιορισμό τού επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται μετεκλογικά πως δεν ήξερε και δεν γνώριζε. Πολλώ δε μάλλον όταν και οι προτάσεις τής ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε πολλά άρθρα συνταγματοποιούν το νεοφιλελευθερισμό, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηδενικά ελλείμματα. Στην τρίτη του θητεία, αν του την επιτρέψουμε, ο Μητσοτάκης θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό και τον Παρθενώνα. Ήδη, άλλωστε, έχει ξεκινήσει τη σχετική προεργασία...

Όπως κι αν έχει, οι ολιγάρχες έχουν κάνει την επιλογή τους κι αυτή ακούει στο όνομα Ν. Δένδιας. Από τη ΝΔ, άλλωστε, θα προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα κι ο επόμενος πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι ηγεμόνες εργαλειοποιούνται από μια ελίτ η οποία δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία της στον κυρίαρχο λαό. Οι εκλογές σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τόσο δημοκρατικές που αν δεν έχεις τουλάχιστον 50.000 ευρώ για ξόδεμα δεν έχεις σχεδόν καμία ελπίδα να γίνεις βουλευτής παρά μόνο αν είσαι ευρέως γνωστός από την επαγγελματική σου δραστηριότητα, οπότε είσαι μάλλον πλούσιος έτσι κι αλλιώς... 

 

"Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω"...

Τα έχουν όλα, όλα αυτά τουλάχιστον που αναγνωρίζει ως σημαντικές αξίες ο καπιταλισμός, αλλά δεν έχουν τίποτα. Στην πραγματικότητα όλοι μας δεν έχουμε τίποτα αφού, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι μας θα είμαστε νεκροί... 

Υπό μία έννοια ίσως και να είναι καλό το ότι δεν το σκεφτόμαστε στην καθημερινότητά μας γιατί αλλιώς οι αυτοκτονίες θα ήταν η βασικότερη αιτία θανάτου και οι θρησκείες ακόμα πιο κυρίαρχες. Με μια άλλη ματιά, ωστόσο, το ότι ακριβώς δεν σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας είναι κι αυτό που μας κάνει τόσο ευάλωτους στη ματαιοδοξία, στην απληστία και στην αλαζονεία...

Μπορείς, φυσικά, να είσαι δυστυχισμένος κι όταν είσαι φτωχός, άσημος κι άσχημος. Η ευτυχία δεν απευθύνεται σε έναν συγκεκριμένο ανθρωπότυπο. Δύσκολα, όμως, βρίσκει εκείνους που την εξαρτούν από την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι' αυτούς. 

Κανείς μας, βεβαίως, δεν είναι απαλλαγμένος από τη δημόσια εικόνα του. Ο κόσμος μας, όπως θα έλεγε κι ο Σαίξπηρ, είναι μια μεγάλη σκηνή κι εμείς παίζουμε τους ρόλους μας. Όταν, όμως, γινόμαστε δούλοι τής σκηνικής μας παρουσίας τότε έχουμε κάνει και το πρώτο βήμα για τον κατήφορο. 

Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στη σύμβαση ούτε βασιλικός δρόμος για την εκπλήρωση των απωθημένων μας. Το μονοπάτι είναι λασπωμένο, αν δεν το περπατήσουμε όμως θα μείνουμε αδικαίωτα αυτομαστιγούμένοι...

Δεν υπάρχει ρομαντισμός σε κάτι τόσο αμετάκλητο όσο ο θάνατος. Είτε αυτός έρχεται νωρίς είτε το καθυστερεί. Πρόκειται για μια επινόηση όσων θέλουν να εξουσιάζουν είτε στέλνοντας ανθρώπους να γίνονται τροφή για τα κανόνια είτε με υποσχέσεις για μια αιώνια ζωή κάπου αλλού. 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι τραγικό είτε πεθαίνεις έξι μηνών είτε στα 50 σου είτε στα εκατό. Φρόντισε τουλάχιστον να φύγεις με ένα χαμόγελο, με την αίσθηση πως δεν έζησες για να είσαι σεμνός, ενάρετος και ταπεινός αλλά για να δοκιμάζεις τα όριά σου, να τα ξεπερνάς και να θέτεις νέα. Όχι ψυχαναγκαστικά αλλά από περιέργεια...   

  

PISA και πούπουλα...

Οι κάκιστες επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στην αξιολόγηση της PISA είναι από μόνες τους δραματικές κι απαιτούν, αν μη τι άλλο, αναστοχασμό, ιδίως από την πλευρά εκείνων που διαχειρίζονται το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Ακόμα και στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης καμία τεχνική γνώση δεν είναι άχρηστη. Η πνευματική επάρκεια δεν μπορεί να είναι ποτέ άχρηστη. 

Η χώρα, όμως, βιώνει μια άνευ προηγουμένου κρίση παιδείας σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις βαθμίδες η οποία ξεδιπλώνεται ανάγλυφα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο ψύχραιμος λόγος δοκιμάζεται από μια ψύχωση ακύρωσης που διακατέχει όσους, κατά βάση, αγιογραφούν ή ελεεινολογούν. Και συνήθως ηττάται...

Ο πρώην παίκτης τού μπασκετικού Παναθηναϊκού, Μάριους Γκριγκόνις είπε πρόσφατα μια πολύ μεγάλη αλήθεια: σε αντίθεση με τους βορειοευρωπαίους οι Έλληνες δεν χρειάζεται να έχουν πιει πρώτα ένα καφάσι μπύρες για να μαλώσουν ο ένας με τον άλλο. Το να μην μπορούμε να αποδώσουμε την τοξικότητά μας στο αλκοόλ δυσκολεύει ακόμα περισσότερο να πείσουμε για το δίκαιο των επιχειρημάτων μας, ανεξαρτήτως του πόσο πλησιάζουν την πραγματικότητα ή όχι... 

Ο δημόσιος διάλογος δεν είναι δυνατό να αποτελεί προνόμιο των λίγων έχοντας συμπληρωθεί το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Φοβάμαι, όμως, πως αποτελούν μειονότητα όχι μόνο αυτοί που ξέρουν να μιλούν ή να γράφουν καλά- αυτό είναι τεχνικό ζήτημα- αλλά κυρίως εκείνοι που βουτάνε τα λόγια τους στο μυαλό τους πριν εκστομίσουν ή αποτυπώσουν τα λόγια τους...

Ο φασισμός μοιάζει πολλές φορές με τον καρκίνο. Μας τρώει τα σωθικά χωρίς καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει πως είμαστε ασθενείς του. Η πολιτική ορθότητα  είναι η πιο πονηρή έκδοσή του γιατί δεν σου λέει "να μισείτε ό,τι δεν σας μοιάζει" αλλά "να μισείτε κι όσους δεν μισούν και δεν τους είναι ξένο οτιδήποτε το ανθρώπινο, ακόμα και το ευλόγως καταδικαστέο". Κι αυτή η τάση αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς και στον προοδευτικό χώρο, σε βαθμό που η κοινωνία μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον επίλογο στη "Φάρμα των Ζώων" και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος... 

  

Τα like μας οι προκαταλήψεις μας...

Οι Έλληνες βρίσκαμε αφορμές για διχόνοια πολλούς αιώνες πριν εμφανιστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είχαμε ανάγκη τον Μ. Ζάκερμπεργκ για να μας διαιρέσει, το κάναμε και το κάνουμε πολύ καλά και μόνοι μας. Όποιος, όμως, θεωρεί πως οι αλγόριθμοι των social media δεν συμβάλλουν στην κοινωνική πολεμική ατμόσφαιρα μάλλον έχει βάλει τόσο βαθιά το κεφάλι του στην άμμο ώστε να μην παίρνει μυρωδιά για το τι συμβαίνει στην επιφάνεια...

Όταν τα τρία τέταρτα των αναρτήσεων που προσλαμβάνουμε συμφωνούν με τις κοσμοαντιλήψεις μας έχει μια λογική να θεωρούμε το υπόλοιπο ένα τέταρτο από τοξικό ως χυδαίο ή απαράδεκτο. Στην πραγματικότητα στήνουμε μικρές φούσκες κι αν κάποιος επιχειρήσει να τις τρυπήσει είναι εκ των πραγμάτων ένοχος. Τα επιχειρήματα έχουν πολύ δευτερεύουσα σημασία μπροστά στις προκαταλήψεις μας. Η αλήθεια των άλλων είναι μια ενοχλητική μύγα την οποία πρέπει να σκοτώσουμε για να ησυχάσει το μυαλό μας...

Σε αυτό το πλαίσιο, δικάζουμε χωρίς μαρτυρίες και καταθέσεις και καταδικάζουμε δίχως γνώση όλων των στοιχείων. Ο ποινικός μας κώδικας είναι τα στερεότυπά μας, οι ηθικές μας αξίες οι μανιχαϊστικές θεωρίες μας για τη ζωή και τον άνθρωπο... 

Δεν χρειαζόμαστε τίποτα παραπάνω για την ετυμηγορία μας κι απορούμε για το ότι υπάρχουν και δικαστήρια τα οποία οφείλουν να εξετάζουν με λεπτομέρεια πριν καταδικάσουν ή αθωώσουν. Όλα αυτά, βεβαίως, δεν μπήκαν στη ζωή μας όταν δημιουργήθηκαν το facebook ή το X. Όταν, όμως, το επίσης επικίνδυνο κουτσομπολιό τού καφενείου και το χωριάτικο χωνί γίνεται παγκόσμια αλληλεπίδραση ο κίνδυνος μετατρέπεται σε ηθικό πανικό και η αλήθεια μια ανθυπολεπτομέρεια μπροστά στις φαντασιώσεις μας για τις ζωές των άλλων...

Η μάχη των λογιστών μάς φέρνει το AfD πιο κοντά...

Όσοι ήμασταν στην Ελλάδα τα χρόνια των μνημονίων και δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει χρεοκοπία, σε όλους τους τομείς. Δεν έχουμε, συνεπώς, ανάγκη τη συνταγματοποίηση της λιτότητας ή τη διαρκή υπενθύμιση πως δεν πρέπει να ζούμε πάνω από τις δυνάμεις μας από εκείνους που είχαν φάει τα περισσότερα προ κρίσης και τρώνε τα πιο πολλά και τώρα. 

Όπως και δεν χρειαζόμαστε η προεκλογική περίοδος να μετατραπεί σε μάχη λογιστών αντί για μάχη ιδεών. Το ότι κάποιοι βολεύονται με αυτό για να κρύβουν την οραματική τους γύμνια θα έπρεπε να είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο...

Φυσικά και δεν προτείνω να γυρίσουμε στις εποχές τού "Τσοβόλα δώστα όλα", μολονότι κι αυτή η ΔΕΘ έχει μετατραπεί σε πασαρέλα παροχολογίας. Οι άνθρωποι, όμως, όσο κι αν δεν το επιθυμεί ο Κ. Μητσοτάκης είναι πάνω από τους αριθμούς, οι οποίοι άλλωστε εργαλειοποιούνται κατά το δοκούν. 

Καθένας έχει κι από ένα τουλάχιστον στατιστικό στοιχείο που να βολεύει το αφήγημά του, πίσω όμως από τα συμφέροντα τα οποία προτεραιοποιεί διακρίνονται και οι ιδεολογικές γραμμές του. Ή θα έπρεπε να διακρίνονται...

Αν (και) οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις κάνουν το λάθος να μας τάξουν μόνο χρήματα κι όχι ένα ρεαλιστικό σχέδιο για το πώς δεν θα χρειαζόμαστε τα επιδόματα ή τα πεντακοσάρικά τους αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί κι ένα εγχώριο AfD που θα κουρσέψει τις ψήφους τού λούμπεν προλεταριάτου, που αναζητά διαχρονικά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για κοινή λογική. Η ακροδεξιά έχει φτάσει και στην Ψωροκώσταινα αρκετές φορές στην πηγή. 

Το ότι δεν ήπιε όσο νερό θα ήθελε το χρωστάμε στο αίμα τού Παύλου Φύσσα. Αλίμονο, όμως, αν και πάλι από το γκρεμό μάς σώσει το αίμα κάποιου γενναίου. Έτσι κι αλλιώς "δεν γεννιούνται παλικάρια στης Χαλιμάς τα παραμύθια"... 

Ο Μητσοτάκης μας χαιρετά, το κενό παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης συνέδεσε από τη Θεσσαλονίκη το προσωπικό του μέλλον με το μέλλον τής χώρας που κυβερνά επί πάνω από εφτά χρόνια. Το νόημα των λεγομένων του ήταν πως αν δεν επανεκλεγεί πρωθυπουργός η Ελλάδα θα οδηγηθεί στα βράχια λόγω της πολιτικής αστάθειας που θα προκύψει αν του πάρουν το τιμόνι από τα χέρια και το δώσουν στον Τσίπρα, στον Ανδρουλάκη, στον Καραμανλή, στον Βενιζέλο, στον Δένδια ή σε οποιονδήποτε άλλο. Μπορεί και να συμβεί. Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο πρωθυπουργός δεν εξέπεμψε αυτοπεποίθηση από τη συμπρωτεύουσα αλλά το ακριβώς αντίθετο...  

Αν ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτοδύναμος, είναι τελειωμένος. Θα πρέπει να επαναλάβει τον εκλογικό θρίαμβο του 2023 για να τα καταφέρει αλλά δεν είναι κάθε ημέρα πασχαλιά. Κι αν η Κεντροαριστερά δεν ήταν διασπασμένη ελλείψει κι ενός ηγέτη που θα την ενώσει δεν θα ήταν καν πρώτη η ΝΔ στις επόμενες κάλπες. 

Τα κόμματα, συνεπώς, που έχουν ελπίδες να μπουν στη Βουλή οφείλουν από τώρα να μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν και ποιες είναι οι "κόκκινες γραμμές" τους. Από το κατά πόσο, άλλωστε, θα τις τηρήσουν θα κριθεί μεσομακροπρόθεσμα και η αξιοπιστία τους...

Όπως κι αν έχει, η επόμενη κυβέρνηση, που θα είναι μάλλον συγκυβέρνηση, δεν θα είναι μακράς διαρκείας. Όχι γιατί η χώρα χρειάζεται απαραιτήτως αυτοδύναμες κυβερνήσεις- αυτές, άλλωστε, τη χρεοκόπησαν-, αλλά γιατί το σημερινό κομματικό σύστημα είναι αναντίστοιχο των λαϊκών προσδοκιών. 

Είναι είτε διεφθαρμένο είτε φθαρμένο είτε πολύ μέτριο για το άλμα προς τα μπρος. Η φύση, όμως, απεχθάνεται τα κενά και το σημερινό κάποια στιγμή θα καλυφθεί. Απλώς ελπίζω να μην γίνει με όρους μεσσιανισμού αλλά ενεργού λαϊκής συμμετοχής...

Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Συγκυβέρνηση Αριστεράς- δεξιάς; Όχι και τόσο πρωτάκουστο...

Δεν ανακαλύπτω την Αμερική ισχυριζόμενος πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο. Ούτε έχω, ωστόσο, την αφέλεια να πιστεύω ότι υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ανεξαρτήτως αν το λένε δημοσίως, έχουν πάρει σχετικές συνεδριακές αποφάσεις ή ορκίζονται στη ζωή τής μάνας τους. Όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους. Η δικαιολογία, εξάλλου, μπορεί εύκολα να βρεθεί όταν υπάρχει θέληση. Ας το έχουμε κι αυτό υπόψη πάνω από την κάλπη...

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς, άλλωστε, το κληρονομικό χάρισμα για να το εκτιμήσει με μια σχετική ασφάλεια. Αρκεί να γνωρίζει τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 35 και βάλε χρόνια αφού έχουμε δει την Αριστερά να συνεργάζεται με τη δεξιά ουκ ολίγες φορές: κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ή παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται...

Φυσικά δεν έχουν όλα τα δίδυμα ή και τρίδυμα ή και οικουμενικά σχήματα την ίδια πιθανότητα να υλοποιηθούν. Διαφορετικός ο στοιχηματισμός, για παράδειγμα, για το ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ή μέρος του με πρωθυπουργό που να μην λέγεται Μητσοτάκης κι άλλος για το ΝΔ- ΚΚΕ. Δεν σημαίνει, ωστόσο, πως κι όποιος μείνει εκτός νυμφώνος είναι πολέμιος του συστήματος κι όχι απλώς το αναγκαίο ξέπλυμά του... 

 

 

Βλέπουμε τον Κασιδιάρη, χάνουμε το δάσος...

Τα φαντάσματα δεν εξαφανίζονται αν απλώς κλείνουμε τα μάτια μας σε αυτά ή, έστω, τα κλείνουμε στη φυλακή για κάποιο χρονικό διάστημα. Όποιος πίστευε ότι ο φασισμός θα πέθαινε χάρη σε μια δικαστική καταδικαστική απόφαση ή σε μια νομοθετική παρέμβαση εθελοτυφλούσε μπροστά στο οφθαλμοφανές: τίποτα δεν πεθαίνει αν αντί να το ξεριζώσεις απλώς κόβεις μερικά κλαδιά του. Τίποτα δεν εξαφανίζεται αν δεν απονευρώσεις τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται...

Αυτή τη στιγμή ο Ηλ. Κασιδιάρης θεωρείται ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος του νεοναζισμού στη χώρα μας. Είναι ο μοναδικός; Όχι βεβαίως αφού εκτιμάται πως αν κατεβεί υποψήφιος θα τον ψηφίσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. 

Τι σημασία έχει, επομένως, αν του απαγορεύουμε μέχρι να πεθάνει να είναι πρόεδρος κόμματος ή υποψήφιος βουλευτής; Απλώς τον ηρωοποιούμε και τον κάνουμε σύμβολο για τον επόμενο Κασιδιάρη που θα πάρει τη  θέση του και θα έχει τα ίδια επικοινωνιακά χαρίσματα με τον πρωτότυπο...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για ένα κομματικό σύστημα και δη το προοδευτικό το οποίο έχει αναγάγει τη ΔΕΘ στη μητέρα των μαχών. Αν διεξαγόταν ένα μήνα πριν τις εκλογές σίγουρα θα παρήγαγε κάποια πολιτικά αποτελέσματα. 

Αν, όμως, οι κάλπες στηθούν Απρίλιο ή και Μάιο ποιος θα θυμάται τι είχε ειπωθεί στη Θεσσαλονίκη επτά ή κι οκτώ μήνες νωρίτερα; Μόνο όσοι κερδίσουν από τις όποιες παροχές Μητσοτάκη. Να, επομένως, ένα ακόμα παράδειγμα του πόσο λίγοι είναι οι πολιτικοί αρχηγοί τής προοδευτικής παράταξης...

 

Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...