Συνταγματοποίηση των θητειών...

Το ότι είναι κάποιος βουλευτής για 20, 30 ή 40 χρόνια δεν σημαίνει απαραιτήτως πως έχει σταματήσει να είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως έχει γίνει περισσότερο χρήσιμος για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εκλογική του πελατεία. Γι' αυτό το λόγο και για πολλούς ακόμα η ημερομηνία λήξης στις κοινοβουλευτικές θητείες δεν πρέπει μόνο να υιοθετείται στα κομματικά καταστατικά και να μην τηρείται αλλά και να συνταγματοποιηθεί...

Αν είχε ήδη συμβεί μάλλον δεν θα γινόμασταν σήμερα παρατηρητές τού πλήρους εκφυλισμού τής κοινοβουλευτικής ιδιότητας, με τους βουλευτές να παζαρεύουν τις έδρες τους ή να τις μεταβιβάζουν στα συγγενικά τους πρόσωπα ή να στηρίζονται σε ψηφοφόρους που δεν επιδοκιμάζουν τις δράσεις τους αλλά τους διορισμούς τους. Είναι ανθρωπίνως κατανοητό όσο περισσότερο διαρκεί μια κοινοβουλευτική διαδρομή τόσο περισσότερο να καθίσταται επαγγελματική αποκατάσταση για τη μη απώλεια της οποίας μπαίνουν στην άκρη κι αρχές, αξίες και ιδανικά. Κι αυτό φυσικά ισχύει, αναλογικώς, και για τις υπουργικές και για τις πρωθυπουργικές θητείες. Δεν είναι δυνατό, όμως, η θεσμική αξιοπιστία να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός εκάστου των υπηρετών της...

Ακόμα, πάντως, και η συνταγματοποίηση των κοινοβουλευτικών θητειών θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό τής κρίσης αντιπροσώπευσης. Ακόμα κι αν ένας βουλευτής μάς αντιπροσωπεύει για τέσσερα, οκτώ ή 12 χρόνια δεν λύνεται το πρόβλημα ότι αποφασίζει εκείνος για εμάς κι όχι εμείς για εμάς. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία οδηγεί σε αδιέξοδα που προφανώς είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα μιας απολυταρχίας αλλά δεν παύουν να είναι αδιέξοδα. Μόνο η ανόθευτη, άμεση δημοκρατία ύστερα από την πλήρη αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα επιλύσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή διαχείριση διαχρονικών παθογενειών...  

 

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Αναλλοίωτος στο χρόνο ο αριβισμός του...

Από όλα αυτά τα παράλογα που εξακολουθούν να συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν μερικά πολύ εύλογα ερωτήματα: και γιατί να μην διαλυθεί; Τι έχει να προσφέρει πλέον στην ελληνική κοινωνία ένα τόσο τοξικό κόμμα; Κι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας εκ των Πολάκη, Δούρου, Παππά είναι ικανές προσωπικότητες ώστε να αναγεννήσουν την ελληνική Αριστερά; 

Δεν μπορώ να αντικρούσω κανένα από αυτά τα ερωτήματα που υποκρύπτουν και τις απαντήσεις τους παρά μόνο με μία πολύ βασική αρχή τής δημοκρατίας: πως τις αποφάσεις για το μέλλον ενός κόμματος πρέπει να τις λαμβάνουν μόνο εκείνοι που δεν θέλουν να αποχωρήσουν από αυτό κι όχι αυτοί που θα ήταν ήδη μακριά αν είχαν βρει στασίδι αλλού...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λαμβάνειν πάνω από 15.000.000 ευρώ κρατική χρηματοδότηση τα επόμενα δύο χρόνια. Διαθέτει, επίσης, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα. Αν είχε κι αρχηγό που να τον πονά θα είχε κι αρκετά καλές πιθανότητες να μπει στην επόμενη Βουλή. Δεν έχει, ωστόσο, έναν τέτοιο αρχηγό. 

Αντιθέτως, ο πρόεδρός του οδηγεί το κόμμα του στη διάλυση σαν να ήταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς, μάλιστα, να δώσει καμία εξήγηση γιατί το εκλογικό 15% που του άφησε προίκα ο Στ. Κασσελάκης έχει γίνει 0,5%. 'Όπως, άλλωστε, δεν φταίει η τετραετία ΣΥΡΙΖΑ για τη χρεοκοπία τής χώρας δεν φταίει ούτε το ενδεκάμηνο Κασσελάκη για τον καταποντισμό του. Όποιος θέλει να βρει τον βασικό υπαίτιο ας επισκεφθεί την Αμαλίας...

Ο Αλ. Τσίπρας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως δεν υπάρχει κανένα λαϊκό ρεύμα υπέρ του, μόνο πολιτικά του ορφανά που πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος επαναστάτης που πίστευαν ότι είναι και το 2023. Για να αναπληρώσει, συνεπώς, αυτό το κενό ραδιουργεί στο παρασκήνιο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, καθώς και του ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι, δηλαδή, σαν το διαίρει και βασίλευε αλλά στο πιο φτωχό γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να βασιλέψει, τουλάχιστον όχι άμεσα. Πριν δέκα χρόνια εργαλειοποίησε την οργή τής κοινωνίας για τη φτωχοποίησή της, σήμερα την απελπισία της για τις ανεπαρκείς πολιτικές της ηγεσίες. Ένα έχει παραμείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, ο αριβισμός του...

 

  

Κλαίνε οι άνδρες στην πατριαρχία;...

Το φριχτό έγκλημα της Καλαμάτας κάνει ακόμα επιτακτικότερη την ανάγκη ποινικής καθιέρωσης του όρου "γυναικοκτονία". Κι αυτό όχι γιατί οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι και, επομένως, δεν εμπίπτουν στον ευρύτερο όρο της ανθρωποκτονίας αλλά γιατί βιώνουν συχνότερα από τους άνδρες τη σχέση εξάρτησης από την πλευρά τού πιο αδύναμου μέρους. Σε αυτό το πλαίσιο είχε τη χρησιμότητά του και το κίνημα "me too", το οποίο ωστόσο έχει διολισθήσει στο στιγματισμό τού να είσαι άνδρας κάτω από το τέντωμα στα άκρα τής έννοιας της πατριαρχίας...

Στην Ελλάδα έχουμε χιλιάδες ζευγάρια άνδρα και γυναίκας. Δεν νομίζω πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως η πλειονότητα των ανδρών δεν χτυπά, πολλώ δε μάλλον δεν σκοτώνει την γυναίκα τους. Σε διαφορετική περίπτωση, άλλωστε, ένα τέτοιο έγκλημα δεν θα απασχολούσε την κοινή γνώμη στο βαθμό που πράγματι την απασχολεί όταν συμβαίνει. Ούτε νομίζω, επίσης, πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως ο ισχυρός παράγοντας σε μία σχέση δεν είναι πάντα ο άνδρας ή συνήθως ο άνδρας, από την λήψη οικογενειακών αποφάσεων ως την ανατροφή ενός παιδιού. Και τους γυναικοκτόνους, εξάλλου, κάποια γυναίκα και κάποιος άνδρας τούς μεγάλωσε...

Φυσικά και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσχέρειες για να αποδεικνύουν την επαγγελματική τους αξία, όπως και για το ότι δικαιούνται ίδιες αμοιβές με τους άνδρες συναδέλφους τους. Δεν είναι, όμως, μόνο εκείνες θύματα στιγματισμού. Είναι και οι άνδρες που, για παράδειγμα, δεν εργάζονται ή κλαίνε δημοσίως ή δεν βγάζουν πολλά λεφτά... 

Στη γενικότερη εικόνα, άλλωστε, η woke ατζέντα μάλλον νερό ρίχνει στο μύλο τής ακροδεξιάς παρά την καταπολεμά κι αυτό γιατί, πέρα από όλα τα άλλα, ακόμα κι ο διαφορετικός από την πλειονότητα σεξουαλικός προσανατολισμός έχει γίνει αντικείμενο και πολιτικής εκμετάλλευσης όταν θα έπρεπε να θεωρείται εντελώς αδιάφορος. Ιδίως, μάλιστα, όταν σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι και τόσο ειλικρινής όσο παρουσιάζεται...

  

Πρότυπο ζωής ο Γρανίτσας για τον Φάμελλο...

Δεν πρόκειται να υπάρξει ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές κι όχι μόνο λόγω της σχετικής απόφασης της Κεντρικής του Επιτροπής το Σάββατο. Όσοι πατάνε σε δύο βάρκες ή, για να το θέσω καλύτερα, θέλουν να πατήσουν σε δύο βάρκες θα παραμείνουν μέχρι να είναι βέβαιο ότι δεν προλαβαίνει κάποια άλλη πλειοψηφία να αλλάξει τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα μείνουν μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως δεν θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι τότε. Κι αυτό γιατί έχει φύγει ήδη η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων τού κόμματος και μέχρι τις κάλπες θα έχουν φύγει και οι υπόλοιποι...

Ας υποθέσουμε, πάντως, πως η Κ.Ε. του Σαββάτου λάμβανε μια πολύ πιο ορθολογική απόφαση από τη συστράτευση με ένα κόμμα που δεν τη θέλει, παραιτείτο ο Σ. Φάμελλος κι εκλεγόταν πρόεδρος ο Π. Πολάκης ή η Ρ. Δούρου. Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει στη Βουλή; Το καταφατικό επιχείρημα στηρίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία, όπως το ότι λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση μερικών εκατομμυρίων ευρώ και διαθέτει γραφεία, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα, κάτι που δεν ισχύει με κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα που παλεύουν για το 3%. Κάπου εκεί, όμως, τελειώνουν τα πλεονεκτήματα, τα οποία μπροστά στο τσίρκο που παρουσιάζει η Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια μοιάζουν πολύ λίγα. Και είναι...

Όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο Τσίπρας δεν θέλει ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε τους βουλευτές ούτε τα στελέχη του. Το ίδιο, άλλωστε, του λένε και οι επικοινωνιολόγοι του, πως θα χάσει δηλαδή πολύ περισσότερα από όσα έχει να κερδίσει παίρνοντας μαζί του παλιούς του συντρόφους, για τους λόγους που όλη η κοινωνία ξέρει. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Γρανίτσας που γκρέμισε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας πριν καμιά εικοσαετία γιατί πίστευε ότι θα εντασσόταν η ανακατασκευή του στα Ολυμπιακά έργα χωρίς αυτό ποτέ να συμβεί μάλλον είναι πρότυπο ζωής για τον Φάμελλο και τους ομοίους του...   

 

Οι στρατηγοί που δεν δίνουν τη μάχη είτε αυτοκτονούν είτε εκτελούνται...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα τού μπουζουξίδικου. Είναι, συνεπώς, εύλογο να διατηρούμε πολλές αμφιβολίες για το πόσο δημοκρατικές θα είναι οι αποφάσεις που θα λάβει για το μέλλον του. Η πιο τίμια διαδικασία θα ήταν ένα εσωκομματικό δημοψήφισμα ή, έστω, ένα έκτακτο συνέδριο... 

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι έντιμο μια απόφαση αυτοδιάλυσης ή μη συμμετοχής στις επόμενες εκλογές- που είναι ένα και το αυτό- να ληφθεί από στελέχη τα οποία βρίσκονται ή επιθυμούν να βρεθούν σε άλλο κόμμα. Δεν είναι δυνατό, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα, να είσαι μέλος τής Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και, παραλλήλως, να τρέχεις την τοπική οργάνωση ενός άλλου κόμματος. Είσαι, απλώς, ανήθικος, όποιο ηθικό κώδικα κι αν σε βολεύει να χρησιμοποιείς...

Όπως κι αν έχει, είναι αδιανόητο να συνεχίσει να είναι πρόεδρος κόμματος κάποιος ο οποίος δεν θέλει να δει ψηφοδέλτιό του στις εκλογές. Τι είδους στρατηγός είναι αυτός που εισηγείται στο στράτευμά του να μην κατεβεί καν στη μάχη; Φυσικά έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στο στάτους τού απλού στρατιώτη αλλά αξιωματικός που εισηγείται την κατάθεση των όπλων πρέπει και να εκτελείται πολιτικά από τη στιγμή που δεν έχει το θάρρος ούτε να αυτοκτονήσει πολιτικά, να παραιτηθεί δηλαδή...

Το Σάββατο δεν θα βρίσκεται στην αίθουσα της συνεδρίασης αλλά όλοι ξέρουν ποιος θα είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Ένας ύπουλος τύπος ο οποίος δεν κατάφερε στα 15 χρόνια που ήταν πρόεδρος να συγκροτήσει ένα μασίφ κόμμα και τώρα έφτιαξε ένα άλλο Ι.Χ. με δοτά όργανα- όταν κι όπως συγκροτηθούν- κι ο οποίος παριστάνει πως ασχολείται μόνο με το δικό του και συναντήσεις με τηλεπερσόνες όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ βυσσοδομεί με τους τους επίσημους κι ανεπίσημους συνεργάτες του για το πώς θα διαλύσουν το κόμμα που τον έκανε πρωθυπουργό και τις διασπάσεις του. Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα παραπάνω για να χαρακτηρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο από όσα έχουν ήδη γράψει ο Κώστας Βαξεβάνης κι ο Γιώργος Λακόπουλος... 

Αν δεν διαλυθεί, θα κατεβεί...

Όσο πλησιάζει το πολιτικό του τέλος ο Σωκράτης που ούτε καν καταλαβαίνει πως σιγοπίνει το κώνειο χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο επιχειρήματα πατροκτόνου που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός. Είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ενάμιση χρόνο, αρκετούς μήνες πιο πολύ από τον προκάτοχό του. 

Θυμίζω πως όταν εκλέχθηκε είχε θέσει ως στόχο το κόμμα να φτάσει διψήφιο ποσοστό μέσα σε μερικούς μήνες. Όχι μόνο δεν τον πέτυχε αλλά τώρα παλεύει με την αδιευκρίνιστη ψήφο. Ήταν, όμως, νομοτελειακό το τέλος τού ΣΥΡΙΖΑ;

Σε μεγάλο βαθμό ναι. Όσα είχαν προηγηθεί του πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου και φυσικά το ίδιο το μπουζουξίδικο είχαν αποξενώσει πολλούς ψηφοφόρους τού κόμματος και ούτε λόγος γι' αυτούς που δεν ήταν. Ο Φάμελλος, όμως, είχε την ευκαιρία να κάνει ένα άλμα προς τα μπροστά, έστω κι αν αποδεικνυόταν βηματάκι. 

Όλα, ωστόσο, χάθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου όταν και παραιτήθηκε ο Αλ. Τσίπρας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα κι ο Σωκράτης αντί να περιχαρακώσει το χώρο του τον πρόσφερε απλόχερα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Αντί να τον τοποθετήσει στους πολιτικούς του αντιπάλους αποκάλεσε συνοδοιπόρο τον άνθρωπο που μόλις τον είχε φτύσει κατάμουτρα...

Όπως κι αν έχει κι ό,τι κι αν κάνει για να γίνει αρεστός στον Αλέξη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατεβεί στις εκλογές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι αυτονόητο, άλλωστε, ότι το μέλλον τού κόμματος, το οποίο είναι η ιστορική συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού, δεν μπορεί να αποφασίζεται από εκείνους που βρίσκονται με το ενάμισι πόδι εκτός του και με δική τους πρωτοβουλία. Όλες οι αποφάσεις ανατρέπονται εκτός από αυτή της αυτοδιάλυσης που ακόμα κι αυτοί οι τυχοδιώκτες που διοικούν σήμερα την ανανεωτική Αριστερά δεν θα τολμούσαν να προτείνουν. Αν και μπορεί να κάνω και λάθος... 

  

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Δεκαέξι χρόνια χωρίς και με την μητέρα μου...

Ακολούθα την ώρα που βαδίζω, μην σταματάς ούτε λεπτό.

Μαχαίρια βγάζε από την πλάτη, λουλούδια δίνε φυλαχτό.

Δίπλα μου μείνε σαν γονατίζω, το άδικο σβήνε να μην θωρώ

κι αν έχω δίκιο κρύβε μου το, δεν είναι ώρα γι΄ απολογισμό. 

Στέλνε τις λέξεις όταν στερεύω, πίνε τα δάκρυα να μην πνιγώ,

τη γλώσσα βγάζε στα θηρία όταν με βλέπεις σκυθρωπό.

Το φως ανάβεις μες στο σκοτάδι, από τα μάτια σου κοιτώ,

ανίκητος γίνομαι μονάχα όταν με σπρώχνεις να νικώ.

Όσο τα χρόνια κι αν περνούνε, όνειρο γίνανε θαρρώ,

οι αναμνήσεις και οι λύπες σέρνουνε μόνες τους χορό.

Κι όποιος σου πει ότι ξεχνάω ποιος ήμουν, είμαι, θα γενώ

μην συνερίζεσαι καθόλου, δρόμο μου στρώνει για το σταυρό.

Αυτόν που όλοι κουβαλάμε, ζώντες, αγέννητοι, νεκροί

μα λίγοι είναι όσοι το κάνουν να μοιάζει σαν να' ναι γιορτή...

Έχεις την αγάπη μου, έχω την ψυχή σου.

Έχεις τη ζωή μου, έχω το λογισμό σου...

Να πέσει ο Κυριάκος αλλά αν δεν είμαι πρωθυπουργός να μην πέσει...

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες το αφήγημα πως όσοι επιτίθενται στον Αλ. Τσίπρα θέλουν τον Κ. Μητσοτάκη να τους κυβερνά για πάντα. Ούτε όλοι όσοι ασκούν αυστηρή κριτική στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία επιθυμούν ο νυν πρωθυπουργός να μείνει για πάντα στη θέση του ούτε ο Αλέξης το επιδιώκει. Η διαφορά είναι πως οι προοδευτικοί πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα ενώ ο Τσίπρας, όπως και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι για τη δεύτερη θέση, δεν έχουν αντίρρηση αν συμβεί σε μία τετραετία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας...

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση ή και σύσσωμη η αντιπολίτευση ήθελαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη θα είχαν συνασπιστεί, θα είχαν καταλήξει σε ένα μίνιμουμ προγραμματικής σύγκλισης, θα συγκροτούσαν κοινά ψηφοδέλτια ανά τη χώρα και θα έστηναν προκριματικές κάλπες για να επιλέξουν τον υποψήφιο πρωθυπουργό τους. Προφανώς και δεν θα ήταν βιώσιμη μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειδικού σκοπού για την κάθαρση και σε δύο χρόνια να ξαναστήνονταν κάλπες χωρίς Μητσοτάκη. Σιγά τις κεφαλαιώδεις διαφορές, άλλωστε, που έχουν τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων...

Αυτό το σενάριο είναι μάλλον θερινής νυκτός. Οι πολιτικές ηγεσίες τής αντιπολίτευσης δίνουν προσωπικό αγώνα επιβίωσης κι όχι ανατροπής Μητσοτάκη. Αν έρθει θα τους είναι καλοδεχούμενη αλλά θα είναι παρεμπίπτουσα και, πάντως, όχι γιατί θα την έχουν σχεδιάσει. Αν έρθει θα έχει γίνει χάρη στην επιλογή τού λαού να σταθεί πάνω από τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και το πιθανότερο είναι πως θα έχει πάρει κι αυτές παραμάζωμα...

   

Τρέχει σαμπάνια στις βρύσες του Μαξίμου...

Δεν έχω πολλές πηγές στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Δεν είναι η επαγγελματική μου εξειδίκευση. Όσες έχω, ωστόσο, μου λένε το ίδιο πράγμα: στο Μαξίμου δεν έχει σταματήσει να ρέει η σαμπάνια ύστερα από την ανακοίνωση του κόμματος του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Τους συσπειρώνει, αποδυναμώνει το ΠΑΣΟΚ και το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο σε συγκυβέρνηση μαζί τους και φυσικά ο ίδιος είναι τόσο επικίνδυνος όσο μία εξημερωμένη τίγρης η οποία στήνει υπερπαραγωγές άγνωστο πώς...

Φυσικά και η ΝΔ, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα επιτεθούν στον πολιτικό απατεώνα που η ιδεολογική του τοποθέτηση καθορίζεται από τα πορίσματα των focus groups. Βεβαίως και τα κανάλια τής ολιγαρχίας θα τον σταυρώσουν. Αυτόν θέλουν για αντίπαλο του Κ. Μητσοτάκη, τον πιο βολικό, τον πιο φθαρμένο, τον πιο αναξιόπιστο. Είναι ηλίου φαεινότερον...

Βεβαίως ο Αλέξης μπορεί να μας διαψεύσει όλους εμάς τους κατηγόρους του. Μπορεί, για παράδειγμα, να δώσει στη δημοσιότητα τα τιμολόγια για το πόσο κόστισε το Δελφινάριο του Θησείου και ποιος το πλήρωσε. Μπορεί να απαντήσει στον Ζ. Κ. Γιούνκερ για το αν αρνήθηκε να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να μην κοπεί το ΕΚΑΣ. 

Ας απαντήσει, έστω, στην πιο προφανή ερώτηση που κανένας δημοσιογράφος σε όλες τις στεγανοποιημένες συνεντεύξεις που έχει δώσει δεν τον έχει ρωτήσει: "γιατί κύριε Τσίπρα συντριβήκατε το 2023"; Όχι το 2019, το 2023...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...

 

Πρέπει κι έχω μια κακιά κουβέντα για τον καθένα...

Διαβάζοντας τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων ή ό,τι, τέλος πάντων, έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα βρίσκω πολλά πράγματα με τα οποία συμφωνώ. Εντάξει, κανένα τους δεν σχεδιάζει την επανάσταση αλλά μια καλύτερη διαχείριση, ωστόσο είναι πολύ καλύτερα από όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια. 

Δυστυχώς, όμως, λόγω της επαγγελματικής μου ενασχόλησης γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει σε αυτά τα κόμματα- πρόσωπα, λειτουργίες, ίντριγκες-. Τόσο καλά που μακαρίζω όλους εκείνους που δεν τα γνωρίζουν ή κι επιδιώκουν να μην τα μάθουν για να μπορούν να ονειρεύονται άτομα και καταστάσεις με έναν ιδεατό τρόπο ο οποίος δεν αντιστοιχεί με την πραγματικότητα...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: τα κόμματα με λενινιστικές δομές κι όργανα ανήκουν σε μια άλλη εποχή κι αν δεν προσαρμοστούν στο σήμερα ή αν δεν δημιουργηθούν με σύγχρονους όρους θα παραμείνουν ή θα καταντήσουν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής μιας νομενκλατούρας με ελάχιστη κοινωνική γείωση. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται ότι κανένας αρχηγός δεν θέλει την άμεση δημοκρατία, την απευθείας συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, την αδιαμεσολάβητη σχέση τής βάσης με την κορυφή. Για να είμαι ακριβέστερος, την επιθυμεί μόνο όταν συμπίπτει με τη βούλησή του...

Από την άλλη, πάντως, οι ηγεσίες καλά κάνουν και φέρονται όπως φέρονται γιατί από κάτω υπάρχει πάντα μία μάζα- μικρότερη ή μεγαλύτερη αναλόγως της δύναμης κάθε κόμματος- που τις ακολουθεί μέχρι τέλους κι όχι απαραιτήτως γιατί προσπορίζεται ή προσδοκά να προσποριστεί οφέλη. Η ανάγκη τού ανήκειν κάπου είναι απολύτως ανθρώπινη κι απολύτως κατανοητή για τον γράφοντα, ο οποίος είναι άγιος ή διάβολος ανάλογα με τον ποιον θέτει στο στόχαστρο. 

Αν μπαίνατε στον κόπο να το τσεκάρετε θα βλέπατε πως έχω μια κακιά κουβέντα να πω για τον καθένα γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου ως επαγγελματία κι ως πολίτη. Φυσικά κι έχω αδικήσει γιατί δεν είμαι αλάνθαστος αλλά όλα τα υπόλοιπα θα ήταν διαφημιστική χορηγία...

  

  

Μια επταετία από το σκανδαλισμό στην παράλυση...

Γιατί αντιπαρατέθηκαν (sic) στο κλειστό τού ΟΑΚΑ ο Β. Μαρινάκης κι ο Γρ. Δημητριάδης αφού η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι το Predator ήταν υπόθεση ιδιωτών κι όχι της ελληνικής κυβέρνησης; Δεν έχει εμπιστοσύνη ο ιδιοκτήτης τής ΠΑΕ Ολυμπιακός στις αποφάσεις τής ηγεσίας του δικαστικού μας συστήματος, ως θα όφειλε σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα; Κι όλοι αυτοί οι υπουργοί και οι βουλευτές τής ΝΔ που τον συναναστρέφονται ή επιθυμούν τη συναναστροφή του του λένε άραγε πως έχει άδικο που δεν εμπιστεύεται το Μαξίμου;...

Μια γρήγορη ανάγνωση της απόφασης- κόλαφου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που καταδίκασε τέσσερις ιδιώτες με κουμπαριές με τη μισή κυβέρνηση με κάθειρξη άνω των εκατό χρόνων θα υποχρέωνε τον οποιοδήποτε έντιμο δικαστή να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Προσέξτε, όχι απαραιτήτως να ασκήσει ποινικές διώξεις ή να στείλει δικογραφίες στη Βουλή λόγω εμπλοκής και πολιτικών προσώπων αλλά τουλάχιστον να ερευνήσει. Το ότι αυτό δεν έγινε την ίδια περίπου χρονική περίοδο που η Λάουρα Κοβέσι έδωσε κίτρινη κάρτα στον υπουργό Φλωρίδη για ορμπανισμό είναι τυχαίο μόνο για όσους επιθυμούν να εθελοτυφλούν και για κανέναν άλλο...

Οι γνωρίζοντες τα πραγματικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων διαβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Σημίτη- Καρατζαφέρη με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη φθείρεται πιο γρήγορα κι από ελαστικά τής φόρμουλα ένα. Ενδεχομένως το κύμα παροχών τους επόμενους μήνες, με αποκορύφωμα τη ΔΕΘ, να δώσει μια νέα τετραετία στον σημερινό πρωθυπουργό. Όπως κι αν έχει, όμως, κάποτε θα πάψει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση κι αυτό που θα έχει αφήσει ως παρακαταθήκη θα είναι η μετάβαση από το σκανδαλισμό μας για το μέγεθος της διαφθοράς των τελευταίων επτά χρόνων στην παράλυσή μας που δεν της έβαλε τέλος νωρίτερα...

 

Μόνη της δεν μπορεί, χωρίς εκείνη δεν μπορούμε...

"Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής, εγώ 'μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής". Η Μ. Καρυστιανού θα μπορούσε να είχε απαγγείλει τους στίχους τού Κώστα Βάρναλη γιατί αυτό ακριβώς συμβολίζει για πολλούς Έλληνες, ιδίως εκείνους που είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό μας σύστημα. Και η ίδια, άλλωστε, δεν είναι προϊόν τού κομματικού σωλήνα αλλά τέκνο τής ανάγκης και της οργής. Μόνο που, δυστυχώς, δυστυχέστατα η εκκίνηση του κόμματός της δεν δείχνει καθόλου ωριμότητα... 

Είτε από άγνοια κι αφέλεια για το πολιτικό παιχνίδι είτε γιατί μοιράζεται τις ίδιες ιδεοληψίες μαζί τους η Μαρία των Τεμπών, η οποία είχε ξεσηκώσει όλη την Ελλάδα το Φεβρουάριο του 2025, επέτρεψε το κίνημά της να αλωθεί από υποψήφιους πολιτευτές και στελέχη τα οποία ταιριάζουν απόλυτα και στη Νίκη, στην Ελληνική Λύση ή στη Φωνή Λογικής. Από καιροσκόπους που είδαν φως και μπήκαν, από επαγγελματίες πολιτικούς που αναζητούν σίγουρο στασίδι για την επόμενη ημέρα, από πράκτορες ξένων δυνάμεων ενδεδυμένους με πατριωτική προβιά. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλίμονο, δεν είναι όμως αυτές πουν δίνουν το βηματισμό κι αυτός που δίνεται στρέφει το καράβι προς τα ακροδεξιά...

Όπως κι αν έχει, η Μαρία μπορεί να αποτελέσει μέρος τής λύσης. Είναι η μοναδική, άλλωστε, από τους πολιτικούς της αντιπάλους που η εμπλοκή της με την πολιτική δεν έχει ως αφετηρία το ναρκισσισμό αλλά μια προσωπική της τραγωδία και μια βιωματική αγωνία για δικαιοσύνη και δημοκρατία. Δεν μπορεί, όμως, μόνη της να κάνει πολλά κι αυτοί που την περιτριγυρίζουν ακόμα λιγότερα. Επειδή, ωστόσο, η επόμενη ημέρα θα στηριχθεί στην κάθαρση ο δικός της ρόλος πρέπει να είναι κομβικός. Και θα είναι...

 

Φραπέδες με τήβεννους...

Όταν ο Κ. Τζαβέλλας ήταν να διοριστεί αντιεισαγγελέας τού Αρείου Πάγου δεν είχε προσβληθεί από το ότι η επιλογή του έγινε από την εκτελεστική εξουσία. Γι' αυτό, άλλωστε, και είχε παραστεί στη σχετική ακρόαση από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. 

Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να καταθέσει στην ίδια Επιτροπή για τη διά χειρός του αρχειοθέτηση των υποκλοπών θυμήθηκε τον Μοντεσκιέ και τη διάκριση των εξουσιών. Θα του θυμίσω έναν άλλο διαφωτιστή, τον Βολταίρο, που έλεγε πως είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνηση έχει άδικο...

Φυσικά και δεν θα πήγαινε ο Τζαβέλλας στη Βουλή. Όχι πως θα κατέθετε και κάτι ουσιαστικό αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να λέει συνέχεια "επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής". Η επίκλησή του από τον Φραπέ και τα άλλα "αστέρια" τού ΟΠΕΚΕΠΕ καθιστά πλέον επικοινωνιακά απαγορευτικό την αντιγραφή του κι από ανθρώπους στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Όχι γιατί κάποιοι στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία δεν είναι λαμόγια τής ίδιας υποστάθμης με τους Φραπέδες αλλά γιατί στην κομματική πολιτική η ουσία είναι η επικοινωνία και τίποτα άλλο...

Η αθώωση του Στ. Κασσελάκη για το πόθεν έσχες του- μια καθαρά πολιτική του δίωξη που έχει την υπογραφή εκείνων που διέλυσαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας- αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα δικαστές στην Αθήνα και είναι κυρίως χαμηλόβαθμοι. Όπως, άλλωστε, και οι δικαστές που καταδίκασαν τους φυσικούς αυτουργούς τού Predator... 

Το δικαστικό ψάρι, ωστόσο, βρομάει στο κεφάλι και βρομάει πολύ. Γι' αυτό και είναι ελάχιστο χρέος των κοινοβουλευτικών κομμάτων η αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης. Αν θέλουν όχι μόνο να είναι τίμια αλλά και να δείχνουν κιόλας ενώπιον μιας καταταλαιπωρημένης κοινωνίας... 

  

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος;...

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος; Μόνο αν η σκόνη τής ερήμου ή μια όαση νερού είναι σε θέση να διαφθείρουν. Είναι δυνατό ο ίδιος ερημίτης να βάλει το δάχτυλο στο ανοιχτό βάζο με το μέλι αν αυτό βρεθεί μπροστά του; 

Πολύ πιο πιθανό κι αυτό δεν εξαρτάται από την εντιμότητα του ερημίτη αλλά από τη δυνατότητα που του δίνεται να διαφθαρεί. Λέγεται ανθρώπινη φύση, δεν είναι δα και κάτι τόσο παράξενο, γι' αυτό και τον θαυμασμό μας αξίζουν κυρίως εκείνοι που μπορούσαν να βουτήξουν στη λάσπη αλλά προτίμησαν να διατηρήσουν την καθαρότητά τους...  

Η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν πράγματι η πιο καθαρή τής μεταπολίτευσης. Τι να κλέψει όμως; Τα άδεια ταμεία που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015; Κι αν ακόμα έβρισκε χρήματα πώς να το κάνει όταν η τρόικα έβαζε το μικροσκόπιό της ακόμα και στο φωτοτυπικό χαρτί; Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ χρεοκόπησαν τη χώρα όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα κι όταν οι κουτόφραγκοι έκαναν πως δεν έβλεπαν...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η μόνη που παρέδωσε γεμάτα ταμεία. Πώς συνέβη, ωστόσο, αυτό; Με το ξεζούμισμα της μεσαίας τάξης- ο Ευκλ. Τσακαλώτος ακόμα πανηγυρίζει γι' αυτή την επιλογή-, με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που έχει μείνει αξέχαστο σε ασφαλισμένους και συνταξιούχους, με χρέη στους προμηθευτές τού Δημοσίου και στις επόμενες γενιές... 

Αφήστε που το μισό περίπου από το δημοσιονομικό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ ήταν η τελευταία μνημονιακή δανειακή δόση. Βλέπετε, όταν ο Αλέξης κυβερνούσε ή ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε σκεφτεί τον πατριωτικό φόρο για τους πλούσιους. 

Τον εμπνεύστηκε πολύ βολικά στην αγρανάπαυση της τελευταίας τριετίας κι ακόμα βολικότερα θα τον λησμονήσει αν βρεθεί ξανά στα πράγματα. Λίγοι, άλλωστε, δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει και σίγουρα όχι οι πολιτικοί απατεώνες... 

 

Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα...

Ήταν η πρώτη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ μετά το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μετά τη λήξη της βγαίνουν μαζί από το ασανσέρ ο Π. Πολάκης με την Ολ. Γεροβασίλη. 

Βλέποντάς με ο αψύς Κρητικός κι αφού με αποκαλεί "πράκτορα του Κασσελάκη" στη συνέχεια μου λέει με το γνωστό του ύφος "γράψε πως βριστήκαμε με την Όλγα και ζήτησε την ολική διαγραφή μου". Ήταν ακόμα η εποχή που όσοι είχαν παραμείνει στην Κουμουνδούρου πίστευαν ότι με τις σταλινικές τους μεθόδους θα απογειώνονταν στις δημοσκοπήσεις...

Τα γράφω όλα αυτά για να γίνει απολύτως κατανοητό και σε ένα ακροατήριο- δυστυχώς αρκετά μεγάλο- που αντιλαμβάνεται και την πολιτική με όρους οπαδικής αντιπαράθεσης πως ούτε ανήκα ούτε ανήκω στους θαυμαστές τού Παυλή. Θα ήταν αδιανόητο, ωστόσο, να κλείσω τα μάτια- όπως πράττουν ξανά και πολλοί συνάδελφοί μου- στα νέα αίσχη που διαδραματίζονται με την υπογραφή ή, το λιγότερο, με τη σιωπηρή συναίνεση τού Αλ. Τσίπρα. Θα ήμουν εγκεφαλικά παράλυτος ή διψασμένος για λίγη από την προσοχή τού Τιερί Ρουσέλ από την Κυψέλη αν πίστευα ότι είναι άσχετος με όλα όσα έχουν συμβεί στην Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια κι απλώς παρατηρεί όλο αυτό το τσίρκο από τα Τουρκοβούνια...

Δεν ξέρω πόσο θα το παλέψει ο Πολάκης, αν θα το κάνει Κούγκι και πόσοι θα στοιχηθούν στο πλευρό του. Φρόντισε, άλλωστε, με την τακτική του να αποξενώσει πολλούς που έπιναν νερό στο όνομά του κι αισθάνθηκαν κι όχι άδικα προδομένοι. 

Οι σταλινικοί μακιαβελιστές, ωστόσο, τα κατάφεραν όταν ο αντίπαλός τους- λέγε με Κασσελάκη- είχε πραγματικά μια λαϊκή βάση στο πλευρό του και μια γενικότερη συμπάθεια στο πρόσωπό του. Θα τους είναι πολύ πιο εύκολο να καταφέρουν να εκδιώξουν τον Πολάκη και να παραχωρήσουν τα προικιά τού ΣΥΡΙΖΑ με αντάλλαγμα μια θέση στα ψηφοδέλτια Τσίπρα. Όλο και κάποιος Τζαβέλλας θα βρεθεί για να υπογράψει κι αυτή τη χυδαιότητα... 

   

 

Δεν είναι τραγικός, είναι αστείος...

Κατά δήλωσή του ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο δεν επιτρέπει σε κανέναν να θίγει την αξιοπρέπεια και την ηθική του. Έτσι κι αλλιώς δεν χρειάζεται να το κάνει κάποιος άλλος αφού ο ίδιος τα καταφέρνει μια χαρά να αυτοεξευτελίζεται εδώ και δύο χρόνια περίπου. Από τότε που ανακάλυψε την ανεπάρκεια του Στ. Κασσελάκη κατά σύμπτωση όταν ο τελευταίος ετοιμαζόταν να τον αποπέμψει από την προεδρία τής Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Από τότε που συμμάχησε με εκείνους που τον έλεγαν λακέ τού Κασσελάκη με δέλεαρ την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τον αποκλεισμό τού δημοκρατικώς εκλεγμένου προέδρου του. Από τότε που απλώς προέδρευε παριστάνοντας πως δεν είναι πολιτική παρένθετη μητέρα και δεν έκανε τίποτα για να αφήσει το προσωπικό του στίγμα. Από τότε που ο Αλ. Τσίπρας αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ κι εκείνος άρχισε να τρέχει ξοπίσω του αντί να περιχαρακώσει το χώρο του...

Πολλοί μου χαρακτήριζαν τον Σ. Φάμελλο τραγική φιγούρα. Δεν δικαιούται, όμως, έναν τέτοιο χαρακτηρισμό ο οποίος θα του προσέδιδε στοιχεία ήρωα που συγκρούεται με τη μοίρα του, τα οποία δεν έχει. Αντιθέτως, είναι μια αστεία φιγούρα για την οποία η αξιοπρέπεια και η ηθική του δεν θίγονται όλο αυτό το χρονικό διάστημα που διοικεί (sic) ένα στρατό ατάκτων που διαγκωνίζεται ποιος ανάμεσά τους θα πει τα καλύτερα λόγια για ένα άλλο κόμμα το οποίο δεν υπάρχει καν. Θίχτηκε μόνο όταν κάποιος του ζήτησε να λειτουργήσει ως πρόεδρος κι όχι ως servicer. Εντελώς sui generis η ηθική και η αξιοπρέπεια του προέδρου Σωκράτη...

Το έχουμε λησμονήσει με όλα όσα έχουν συμβεί αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ιστορική συνέχεια της ανανεωτικής Αριστεράς την οποία έχουν υπηρετήσει και πολιτικοί κολοσσοί και σε πολύ πιο δύσκολες εποχές, όταν η συνέπεια της ηθικής και της αξιοπρέπειας δεν ήταν να μην ξαναβγείς βουλευτής αλλά να βρεθείς ακόμα και στο εκτελεστικό απόσπασμα. Είναι προφανές ότι οι σημερινοί της εκπρόσωποι όχι μόνο δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι αλλά απαξιώνουν με τη χυδαία τους συμπεριφορά αρχές κι αξίες που θα υπάρχουν κι όταν εκείνοι θα έχουν γίνει πρώην. 

Επαγγελματικοποίησαν την Αριστερά, ποδοπάτησαν τη δημοκρατία, θα λογοδοτήσουν στην Ιστορία πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύουν. Ούτε που έχουν καταλάβει πως ανήκουν στην τελευταία σειρά στελεχών που ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εργαλειοποίησε για να την πετάξει στη συνέχεια σαν στυμμένη λεμονόκουπα...

                        

   

 

Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει...

Ο καθένας μας θα ψηφίσει αυτό που θέλει να ψηφίσει στις εκλογές ή, τέλος πάντων, αυτό που εκτιμά ως το λιγότερο κακό και κλείνοντας τη μύτη του. Θα μπορούσαμε, όμως, όλοι μας να συμφωνήσουμε σε κάτι ανεξαρτήτως της κομματικής μας επιλογής, να μην ψηφίσουμε δηλαδή αυτούς που είναι απολύτως προφανές ότι αναζητούν προσωπική σανίδα πολιτικής επιβίωσης και οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. Όχι γιατί οι νεοεισερχόμενοι στον πολιτικό στίβο είναι απαραιτήτως καλύτεροι αλλά γιατί για εκείνους τουλάχιστον ισχύει το τεκμήριο της πολιτικής αθωότητας...

Ο Αλ. Τσίπρας, για παράδειγμα, παρουσίασε και στο Χαλάνδρι πέντε ενδιαφέρουσες νέες περιπτώσεις στελεχών τις οποίες από κάτω χειροκροτούσαν με μισή καρδιά η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστερά και με γνήσιο ενθουσιασμό οι άδολοι προσωπολάτρες τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε και κάποιες άλλες τέτοιες περιπτώσεις κατά την περιοδεία του ανά τη χώρα για την "Ιθάκη". Θα προτιμούσα να έβλεπα αυτά τα λιγότερο ή και καθόλου φθαρμένα στελέχη να συναπαρτίζουν την Κοινοβουλευτική του Ομάδα από- ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε- επαγγελματίες πολιτικούς κολλημένους στη βουλευτική ή κομματική τους έδρα...

Εδώ μπαίνει, όμως, το κεφαλαιώδες ερώτημα του αν το ίδιο εκλογικό σώμα που είναι εθισμένο στο μεσσιανισμό, στο νεποτισμό και στον πελατειασμό μπορεί να κάνει επιλογές που να ξεπερνούν τα ειωθότα, ακόμα κι αν πρόκειται για φρέσκα πρόσωπα. Χλωμό ως πολύ χλωμό το βλέπω, σε σημείο που ακόμα κι αν αυξηθεί η συμμετοχή στις κάλπες αυτή μάλλον θα κατευθυνθεί προς την ακροδεξιά- κεκαλυμμένη ή όχι- παρά σε κάτι προοδευτικό, έστω και ψευδεπίγραφα. Για κάτι διαφορετικό χρειαζόμαστε και κοινωνίες όπου ο πρώτος δεν θα είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα. Οι κοινωνίες, όμως, μηδενικού αθροίσματος αυτούς τους πολιτικούς αναπαράγουν... 

 

Είναι οι κομματάρχες καλύτεροι από τα ρομπότ;...

Η δημοσιοποίηση των πόθεν έσχες τού πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία κι ας μην μαθαίνουμε το πόθεν. Επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα σπορ για λίγους, όπως το χόκεϊ επί χόρτου, οι οποίοι κάθε άλλο παρά αντιπροσωπευτικό κομμάτι τής κοινωνίας μας αποτελούν. Πώς μπορεί ένας μικρομεσαίος μεροκαματιάρης ή μισθωτός να ανταγωνιστεί σε μια προεκλογική εκστρατεία ανθρώπους με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή κι εκατομμύρια καταθέσεων, δεκάδες ακίνητα, μετοχές και δεν συμμαζεύεται;...

Το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τής ελίτ και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι αν μειωθούν, για παράδειγμα, τα όρια προεκλογικών δαπανών, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα τηρούνταν. Μια φτωχή προεκλογική εκστρατεία κοστίζει τουλάχιστον 20.000 ευρώ, χρήματα που αν δεν είσαι μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλομηχανικός ή μεγαλοεπιχειρηματίας, π.χ., είναι για έναν μικρομεσαίο τα έσοδα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία είναι απομεινάρι τής φεουδαρχίας κι ως τέτοιο πρέπει να λογίζεται, περισσότερο δηλαδή ως φεουδαρχία και λιγότερο ως δημοκρατία...

Ο μεγάλος μας φόβος, ιδίως στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης, είναι πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα μας κυβερνούν μηχανές. Ούτε που μας περνά από το μυαλό να αξιοποιήσουμε τα άλματα της τεχνολογίας ώστε να κάνουμε άλματα και στα δημοκρατικά μας δικαιώματα, να την εκμεταλλευτούμε δηλαδή προκειμένου να λαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις αποφάσεις για τη ζωή μας αντί να αναθέτουμε αυτό το ρόλο σε κομματάρχες παλιάς κοπής που από την ώρα που εκλέγονται αυτό που βασανίζει κυρίως τη σκέψη τους είναι πώς θα επανεκλεγούν. Με οποιοδήποτε κόμμα και σε οποιαδήποτε περιφέρεια. Αρκεί να επανεκλεγούν...

Η Μαρία της ακροδεξιάς...

Ακόμα δεν έχει δημοσιευθεί η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Μ. Καρυστιανού, επομένως υπάρχουν περιθώρια να μας εκπλήξει ευχάριστα. Παρά το δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις, τους "μετανάστες εισβολείς" ή τις "Πρέσπες του Αιγαίου". Δεν θα στοιχημάτιζα, πάντως, και πολλά στο ενδεχόμενο το κόμμα της να είναι προοδευτικό γιατί όσο κι αν δεν αρέσουν σε όλους μας οι ταμπέλες, οι ιδεολογίες δεν θα πεθάνουν γιατί αυτό θέλουν κάποιοι αυτόκλητοι μεσσίες για να κρύβουν την πολιτική τους γύμνια...

Ισχύει πως η Μαρία έχει διώξει από δίπλα της τους Αριστερούς, τους οποίους χρησιμοποίησε ως φερετζέ, και μαζεύει κάθε ακροδεξιάς καρύδι κάνοντας τον Κ. Βελόπουλο να μοιάζει με μετριοπαθές κέντρο; Είναι λύση για τον τόπο η αποκόλληση από το αμερικανικό άρμα, στο οποίο προφανώς είναι προσδεδεμένη η σημερινή κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί πλήρης προσκόλληση στο ρωσικό και τα κεφάλαιά του; Αληθεύει ότι όποιος σοβαρός άνθρωπος έχει μιλήσει με την Καρυστιανού παρουσιάζει στη συνέχεια άλλους αερόλιθους της πολιτικής μας ζωής, παλιότερους και νεότερους, ως statesmen;...

"Μα, καλά, άνθρωπέ μου, δεν μπορείς να περιμένεις λίγες ημέρες ακόμα πριν κρίνεις ένα εγχείρημα που, στο κάτω κάτω της γραφής, γεννήθηκε από την ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη"; Φυσικά και μπορώ να περιμένω. 

Αυτό, όμως, που αδυνατώ να κάνω είναι να στρουθοκαμηλίζω για να δηλώνω αργότερα πεφτοσυννεφάκιας. Και για όσους αναρωτιούνται αν όλα αυτά θα ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη η απάντησή μου θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη: δεν έχει κανένα νόημα να αντικαθιστάς έναν διεφθαρμένο ψευδομεσσία με έναν άλλο ψευδομεσσία λιγότερο διεφθαρμένο. Η δημοκρατία, ωστόσο, απαιτεί και δημοκράτες πολίτες με κριτική σκέψη κι ανοιχτό μυαλό κι όχι οπαδικούς στρατούς επίδοξων πολιτικών φεουδαρχών... 

 

Όλοι είναι υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, όλοι πρέπει να ενωθούν...

Το ενδεχόμενο εκλογών το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο δεν είναι πλέον και τόσο απίθανο. Αν συνυπολογίσουμε πως το καλοκαίρι, ιδίως ο Αύγουστος, είναι νεκρή πολιτική περίοδος ο χρόνος προετοιμασίας των κομμάτων, παλιών και νέων, είναι πολύ λίγος. Η ΝΔ φθείρεται αλλά κρατά δυνάμεις κι ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να πει στον υπουργό του των Οικονομικών "Κυριάκο, δωστα όλα" και να πουλήσει ξανά πατριωτισμό. Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Προετοιμάζεται για τη μάχη τής δεύτερης θέσης, λες κι αυτό είναι το ζητούμενο για την κοινωνική πλειοψηφία...

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής προοδευτικής αντιπολίτευσης που όχι μόνο να κοιτάζει στα μάτια τη ΝΔ και να την απειλεί αλλά και να μην έχει σκελετούς στη ντουλάπα του. Όταν, για παράδειγμα, οι υπουργοί και οι βουλευτές τής κυβερνώσας παράταξης, οι οποίοι άλλωστε έχουν περάσει ένα ή και περισσότερα φεγγάρια από τη Χαριλάου Τρικούπη, προεξοφλούν ότι στην ανάγκη θα βρουν πέντε βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσουν να κυβερνούν τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων; Κι όταν η αξιωματική αντιπολίτευση που εκλέχθηκε από το λαό το 2023 έχει διασπαστεί σε χίλια μεσσιανικά κομμάτια και είναι υπόλογη για μια σειρά αντιδημοκρατικών διαδικασιών, από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου σε ηθική αυτουργία Τσίπρα ως την κατάλυση της αμεσοδημοκρατίας με το "σας ξέρουμε έναν έναν και σας περιμένουμε" ουδείς δικαιούται να δείχνει τον άλλο με το δάχτυλο...

Έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, ο οποίος δεν αναζητά ποιος θα αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη σε δύο ή σε τέσσερα χρόνια αλλά άμεσα και να μην είναι απλώς μια αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα προοδευτικό κόμμα από μόνο του, συνεπώς ένα κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ- Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ- ΝΕΑΡ- ΜέΡΑ 25- Κασσελάκη και θα προκαλούσε μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή και θα κοιτούσε τον Μητσοτάκη στα μάτια. Αυτό μάλλον δεν θα συμβεί, τουλάχιστον όχι πριν τις πρώτες εκλογές, γιατί όλοι τους νοιάζονται για τα φέουδά τους και μόνο. Κι αυτό δεν το λες και πολύ προοδευτικό... 

 

    

Πάντοτε θύματα και ποτέ θύτες...

Κακώς παριστάνουμε τόσο έντονα ότι μας σοκάρει η "εκδίκηση" που πήρε ο πατέρας για τον νεκρό γιο του στην Κρήτη. Ούτε είναι έντιμο από την πλευρά μας να προσδιορίζουμε γεωγραφικά τέτοια φαινόμενα όταν είμαστε απανταχού στον πλανήτη τόσο πολύ εξοικειωμένοι με την έννοια της ανταπόδοσης, το νόμο τής ζούγκλας και το οφθαλμός αντί οφθαλμού. Είμαστε κοινωνίες συγκροτημένες από αλάνθαστους που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν πρόκειται για το αίμα τους αλλά με κοινωνική συνείδηση κι αυτογνωσία στα όρια του στατιστικού λάθους... 

Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να το εμπεδώσουμε πως μεγαλώνουμε και ζούμε σε κοινωνίες που το μότο τους είναι "μόνοι εναντίον όλων". Από τις σειρές και τις ταινίες που παρακολουθούμε ως τα τραγούδια που ακούμε και τα εύπεπτα βιβλία που διαβάζουμε οι ήρωες εκπροσωπούν το απόλυτο καλό που αγωνίζεται κόντρα στο απόλυτο κακό με όλα τα μέσα, ακόμα και με την αυτοδικία. Είμαστε πάντοτε θύματα και ποτέ θύτες, άγιοι κι όχι αμαρτωλοί, ανθρωπάκια αλλά ούτε ως σκέψη υπεράνθρωποι...

Αν μπορούμε να φτάσουμε ως το φόνο για το θάνατο του παιδιού μας μπορούμε και να απαιτήσουμε πολύ περισσότερα στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης από αυτά που απαιτούμε και δίχως να φτάνουμε στα άκρα. Όταν, όμως, σαν άλλοι λύκοι νοιαζόμαστε μόνο για τα λυκόπουλά μας είναι προφανές ότι προσθέτουμε το λιθαράκι μας στην αδικία γιατί αποκλείεται τα βλαστάρια μας να έχουν πάντα δίκιο. Η κοινωνική συνοχή χρωστά πολλά στην αγία ελληνική οικογένεια. Είναι, όμως, προτιμότερες και λίγες δόσεις επανάστασης από την κανονικότητα των ανισοτήτων...

  

Διεφθαρμένοι πολλών ταχυτήτων...

Η μάχη στο πεδίο τής διαφθοράς από την αυτοαποκαλούμενη προοδευτική αντιπολίτευση δεν είναι μόνο ατελέσφορη γιατί οι πολίτες περί άλλα τυρβάζουν. Είναι και υποκριτική γιατί διαφθορά δεν είναι μόνο να κλέβεις από το δημόσιο ταμείο αλλά και το να μην πολιτεύεσαι με βάση αρχές κι αξίες αλλά με το πώς θα συνεχίσεις να έχεις μια καρέκλα. Η ηθική έχει πολλές εκφάνσεις και δεν περιορίζεται μόνο στην κλεψιά με την κυριολεκτική του όρου έννοια...

Κλεψιά είναι, για παράδειγμα, και το να χρησιμοποιείς το δημόσιο ταμείο για αργομισθίες δικών σου παιδιών, πολιτικών ή και πραγματικών, όπως πράττουν και τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Και, φυσικά, είναι απατεωνιά να είσαι βουλευτής ή στέλεχος ενός κόμματος και να απασχολείσαι περισσότερες ώρες με την προώθηση ενός άλλου. Και παπάς παπάς και ζευγάς δεν γίνεται εκτός αν είσαι πολιτικό λαμόγιο. Κι αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνο ένα κόμμα...

Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ ενδεικτικό. Ο πρόεδρός του είναι άξιος της τραγικής μοίρας του γιατί ο ίδιος την επέλεξε. Είναι, ωστόσο, εντελώς ανήθικο να του ζητάνε και κορυφαίοι συνεργάτες του να διαλύσει το κόμμα για να μπορέσουν να ενταχθούν χωρίς να κατηγορηθούν για προδοσία σε ένα άλλο που όχι μόνο δεν είναι σίγουρο αν τους θέλει αλλά δεν έχει καν συγκροτηθεί. Είναι δικαίωμά τους να εγκαταλείψουν το καράβι που βουλιάζει. Δεν έχουν, όμως, το δικαίωμα να αρπάξουν το τιμόνι από εκείνους που θέλουν, για τους δικούς τους λόγους που δεν είναι πάντα ανιδιοτελείς, να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια διάσωσής του...

  

 

Game changer μόνο η συμμετοχή...

Ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές τού 2023 με το πρώτο εξάμηνο του 2015 και μάλλον θέλει να κερδίσει και τις επόμενες με τον ίδιο τρόπο. Όσο κυνικό, όμως, κι αν είναι αυτό, όσο άδικο αν λάβουμε υπόψη πως δεν ήταν ο Αλ. Τσίπρας που χρεοκόπησε τη χώρα αλλά εκείνος που την έβγαλε από τα μνημόνια, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία βοηθά, χάρη στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, στο να συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τής ΝΔ που τον βλέπουν σαν μπαμπούλα. Γι' αυτό κι ο Κυριάκος αδημονεί περισσότερο κι από τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ να ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης...

Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ξεκολλήσει τη βελόνα κι όχι μόνο γιατί έχει για πρόεδρο μια συμπλεγματική μετριότητα που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση. Από το πάλαι ποτέ Κίνημα του Ανδρ. Παπανδρέου αλλά και του Κ. Σημίτη έχει απομείνει μία συνομοσπονδία ασπόνδυλων βαρόνων χωρίς σαφή ιδεολογία και πολιτικό προσανατολισμό παρά μόνο αυτόν που οδηγεί ξανά σε μια καρέκλα εξουσίας μετά από 11 χρόνια ξηρασίας. Όσο, άλλωστε, ο Μητσοτάκης θα κρατά μαντρωμένους τους κεντρώους ψηφοφόρους κυβερνώντας με τα ορφανά τού Σημίτη το ΠΑΣΟΚ θα δίνει μάχες πολιτικής επιβίωσης κι όχι πρωτιάς...

Μόνο η μεγάλη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά και να βάλει στα σκοινιά το καθεστώς Μητσοτάκη. Σε μία τέτοια περίπτωση, πάντως, δύσκολα θα βγουν ωφελημένα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή το κόμμα Τσίπρα τα οποία έχουν χτιστεί ή χτίζονται πάνω στη θεσμικότητα... 

Η μαζικότητα θα σημαίνει αντισυστημικότητα και η αντισυστημικότητα μαύρο στο σημερινό κομματικό σύστημα. Ακούγεται καλό, αλλά από την αντισυστημικότητα αντλούν ψηφαλάκια και η ακροδεξιά και λοιποί πολιτικοί φελλοί κι όταν ανοίγεις το κουτί τής Πανδώρας δεν ξέρεις τι θα σου πεταχτεί... 

 

Αντάλλαξε την επανάσταση με τη διαχείριση...

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα τι χρειάζεται η χώρα περισσότερο ανάμεσα στη διαχείριση, στη μεταρρύθμιση και στην επανάσταση είναι πιθανό να σου απαντήσει το τελευταίο. Στην πράξη, όμως, το πιθανότερο είναι να ψηφίσει αυτόν που θα του τάξει το καλύτερο επίδομα. Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, πως κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος πριν 15 χρόνια μάς συστήθηκε ως επαναστάτης, μας παρουσιάζεται σήμερα ως ένας μεσοαστός με επαναστατικό παρελθόν...

Δεν αποκλείεται στη ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης να κλειδώσει την εκλογική του νίκη με μια κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή με ένα 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, όσο και να φωνάζει και δικαίως η αντιπολίτευση για το κράτος δικαίου. Οι έντιμοι κυρ Παντελήδες, τους οποίους από τακτ αποκαλούμε μεσαία τάξη, θα ανταλλάξουν για ακόμα μια φορά τη δημοκρατία με την τσέπη τους. Το μόνο που θα μπορούσε να ανατρέψει τον σημερινό πρωθυπουργό θα ήταν η πλατιά λαϊκή συμμετοχή στις κάλπες αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος γι' αυτό που θα προκύψει από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ο λαϊκισμός, άλλωστε, δεν είναι παρά η άλλη όψη τού ελιτισμού...

Ο Τσίπρας δεν αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Αντάλλαξε, όμως, την επαναστατικότητα που προκάλεσε στους Έλληνες η βίαιη φτωχοποίησή τους την περίοδο των μνημονίων με τη συστημική διαχείριση και δεν αναφέρομαι στην κατάληξη του πρώτου εξαμήνου τού 2015, η οποία μάλλον ήταν και προδιαγεγραμμένη. Ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία είχε την ευκαιρία να προχωρήσει σε τομές σε πολλούς άλλους τομείς που δεν ενδιέφεραν τους δανειστές, προτίμησε όμως τα ημίμετρα. 

Εκλέχθηκε ως ριζοσπάστης Αριστερός, υπέκυψε στο νεοφιλελευθερισμό και κυβέρνησε ως σοσιαλδημοκράτης. Γι' αυτό κι έχει χάσει εδώ και καιρό την αντισυστημική ψήφο κι αποτελεί τον καλύτερο μπαμπούλα που θα μπορούσε να βάλει μπροστά στους δικούς του κεντρώους ψηφοφόρους ο Μητσοτάκης...  

Ο Νίκος Παππάς έχει δίκιο...

Αν βάλει κάποιος τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων σε μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης θα εντοπίσει περισσότερες ομοιότητες από διαφορές και σε καμία περίπτωση αγεφύρωτες. Κανένα τους, άλλωστε, δεν υπόσχεται ανατροπή τού συστήματος αλλά καλύτερη διαχείρισή του. Τι σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα; Πως αυτό που τα εμποδίζει να συνεργαστούν δεν είναι η ιδεολογία και η πρακτική της αλλά οι εγωισμοί των ηγεσιών, των στελεχών ή και των μελών τους...

Ο Ν. Παππάς έχει προτείνει εδώ και καιρό τη συγκρότηση ενιαίου προοδευτικού ψηφοδελτίου πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα και με εκλογή τού επικεφαλής τού σχήματος και υποψήφιου πρωθυπουργού από τη βάση των προοδευτικών κομμάτων. Θα μου πείτε πως αν ο επιρρεπής στην ίντριγκα Νίκος είχε εξασφαλισμένη τη βουλευτική έδρα θα σφύριζε κι αυτός αδιάφορα. Ενδεχομένως, έχει όμως δίκιο ως προς την πρότασή του. Αν στόχος είναι να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη δεν βλέπω τώρα κάποιον άλλο τρόπο. Όσοι το αρνούνται από τις ηγεσίες οφείλουν και να παραδεχθούν ότι στόχος τους δεν είναι η πρωτιά αλλά η δεύτερη θέση με το μυαλό στις μεθεπόμενες εκλογές...

Φυσικά ακόμα κι αν προκύψει μια πολυκομματική προοδευτική κυβέρνηση, με τόσες εφαπτόμενες φιλοδοξίες το σχήμα δεν θα είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, λίγοι εκτιμούν πως το κομματικό μας σύστημα θα σταθεροποιηθεί μετά τις προσεχείς κάλπες. Ζούμε ήδη μια μεσοβασιλεία χωρίς να ξέρουμε το σχήμα τής επόμενης μεταπολίτευσης. Ας την κάνουμε τουλάχιστον περισσότερο υποφερτή... 

 

 

Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Σιγαστήρες στα καμπαναριά και είμαστε εντάξει...

Ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πιο πυκνός από αυτόν που βιώνει ένας ασκητής στην έρημο. Γι' αυτό και μας επιτρέπει να εντοπίζουμε την υποκρισία πολύ γρηγορότερα από όσο θα ήθελαν οι υποκριτές. Οι ίδιοι, για παράδειγμα, οι οποίοι την προηγούμενη εβδομάδα σκύλευαν την Λάουρα Κέβεσι, την τρέχουσα αντιμετωπίζουν τον εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Κ. Τζαβέλλα σαν να ήταν η μετενσάρκωση της Θέμιδος. Και μόνο το γεγονός, ωστόσο, ότι η κυβερνητική και νεοδημοκρατική επιχειρηματολογία ως προς τις υποκλοπές περιορίζεται στο δήθεν σεβασμό στην ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και δεν μπαίνει στην ουσία μάς λέει πιο πολλά κι από τα έγγραφα που έχει στην κατοχή του ο Τ. Ντίλιαν και με τα οποία εκβιάζει το Μαξίμου...

Προφανώς και το περιστατικό με τον 89χρονο στον ΕΦΚΑ και στο Εφετείο είναι ακραίο, αλλά αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα αν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη η απάντηση που θα λάβεις δεν θα είναι ενθαρρυντική. Όπως, επίσης, και για άλλους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών. Ποια είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουμε στο φαινόμενο αμφισβήτησης των θεσμών; 

Να σιωπήσουμε για να μην κατηγορηθούμε πως το εκτρέφουμε, οδηγώντας τη χώρα μας σε ακραίες καταστάσεις; Σε καμία περίπτωση. Απολογούμενοι δεν μπορεί να είναι αυτοί που χτυπούν τις καμπάνες αλλά εκείνοι που βάζουν τις φωτιές και στη συνέχεια σιγαστήρες στα καμπαναριά...

Η διάκριση των εξουσιών δεν είναι δυνατό να επαφίεται στην τήρησή της χάρη στον θεσμικό πατριωτισμό όσων κατέχουν την εξουσία. Αν, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορούσε να διορίσει την ηγεσία τής δικαιοσύνης τα λάθη των εισαγγελέων τού Αρείου Πάγου δεν θα συνδέονταν τόσο άμεσα με τη βούληση της εκτελεστικής εξουσίας... 

Στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση έτσι κι αλλιώς δεν είναι δυνατό να αλλάξει η μορφή τού πολιτεύματος. Θα απαιτείτο Συντακτική Βουλή για κάτι τέτοιο. Το σύστημά μας, συνεπώς, θα παραμείνει Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 

Μπορεί να γίνει, ωστόσο, λιγότερο πρωθυπουργοκεντρικό, να αυξηθούν οι αρμοδιότητες των θεσμικών αντιβάρων ή και να θεσπιστούν νέα και, κυρίως, να ενισχυθούν και να κατοχυρωθούν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στο πλαίσιο τόσο της αύξησης της λαϊκής λογοδοσίας των κατεχόντων εξουσία όσο και της ευθύνης των πολιτών για τα δημόσια πράγματα. Φυσικά και δεν πιστεύω ότι θα γίνει τίποτα από όλα αυτά. Όχι απαραιτήτως γιατί οι ιδέες αυτές είναι κακές ή ουτοπικές αλλά γιατί το κομματικό μας προσωπικό βολεύεται με τους σημερινούς κανόνες τού πολιτικού παιχνιδιού και δεν βλέπει το λόγο να φύγει από την comfort zone του...  

 

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Οι γερμανοτσολιάδες υπερασπιστές της Κέβεσι...

"Δεν είμαστε ραγιάδες τής Ευρώπης". Ποιος το είπε; Α. Ο Δ. Κουτσούμπας. Β. Ο Γ. Βαρουφάκης. Γ. Ο Αδ. Γεωργιάδης. Η απάντηση είναι το Γ αλλά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως αυτοί που υπερασπίζονταν την προηγούμενη δεκαετία με νύχια και με δόντια κι ευρωπαϊκές πολιτικές που οδήγησαν στη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ ευρωπαϊκής χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο παριστάνουν σήμερα τους κολοκοτρωναίους. Ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο τόνο να χαρακτηρίσουν γερμανοτσολιάδες όσους υπερασπίζονται την Λάουρα Κέβεσι...

Μακριά από τον γράφοντα ο ευρωλιγουρισμός. Δεν πιστεύω πως οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο είναι άξιο μίμησης κι άκριτης αποδοχής. Ούτε ότι η ΕΕ δεν παραμένει ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ από το οποίο σιτίζονται, ωστόσο, και οι πολέμιοί της, είτε είναι κομμουνιστές είτε ακροδεξιοί. Ούτε καν πως ο θεσμός τού Ευρωπαίου εισαγγελέα είναι κάποια ιερή και γι' αυτό έχουσα ασυλία αγελάδα. Όταν, όμως, η Κέβεσι ισχυρίζεται πως η διαφθορά, ο νεποτισμός κι ο πελατειασμός δεν βρίσκονται στο job description ενός πολιτικού και της επιτίθενται οι πολιτικοί που πληρούν κάποια ή και τα τρία από αυτά τα χαρακτηριστικά τότε "είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"...

Μόνο οι απατεώνες εξυπηρετούνται από το θεώρημα της κατάργησης των ιδεολογιών, των αρχών και των αξιών στο όνομα μιας αποτελεσματικότητας την οποία όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε αν δεν ορίσουμε τα χαρακτηριστικά της. Και γι' αυτό ακριβώς μας χρειάζονται οι ιδεολογίες, όχι ως μουσειακά απομεινάρια τού παρελθόντος αλλά ως οδοδείκτες για το πού θέλουμε να πάμε... 

Η αγάπη για την πατρίδα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία έτσι γενικά κι αφηρημένα δεν διακρίνει την Αριστερά από τη δεξιά στο πολιτικό φάσμα. Μπορεί κι ένας δεξιός να αγαπά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κι ενδεχομένως περισσότερο στην πράξη από έναν Αριστερό. Η πραγματική διαφορά εμφανίζεται στο ριζοσπαστισμό με τον οποίο ορίζεις τις πολιτικές σου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός θα μας αρκούσαν αν είχαμε ήδη επιτύχει ένα πολύ σοβαρό στάτους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν, όμως, συμφωνούμε οι περισσότεροι πως δεν το έχουμε επιτύχει θα έπρεπε ίσως και να συμφωνούμε πως το κοινό μας σπίτι δεν χρειάζεται απλώς ανακαίνιση, όπως μας προτείνουν οι μετριοπαθείς, αλλά γκρέμισμα κι ανακατασκευή. Κι αυτό είτε δεν το προτείνουν τα πολιτικά κόμματα είτε όσα το προτείνουν κινούνται περισσότερο στο χώρο τού λούμπεν...  

 

Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει... 

                                                                                                                                                                                                                                                 

  

Καιρός ου μενετός για μεσσίες...

Θα μπορούσε ο Κ. Μητσοτάκης να δώσει δυόμισι δισ. ευρώ από το ματωμένο υπερπλεόνασμα των 12 δισ. ευρώ αντί για 500 εκατ. ευρώ; Θα μπορούσε; Μπορεί να νομοθετήσει μόνιμα μέτρα που θα αναδιανείμουν δίκαια τον πλούτο αντί για προσωρινά επιδόματα; Μπορεί. Θα κερδίσει τις εκλογές; Πιθανότατα, αφού μέχρι τότε θα ανακοινώνει παροχές ανά τακτά χρονικά διαστήματα- ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες, όπως η τρέχουσα με την επίσκεψη Κοβέσι και την άρση ασυλίας 13 βουλευτών τής ΝΔ- και στη ΔΕΘ θα δώσει το μεγάλο δώρο: κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή 13ο μισθό στο Δημόσιο ή κάτι άλλο με σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα...

Κοντολογίς, πολύ δύσκολα δεν θα είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα και μετά τις επόμενες κάλπες. Κι αν δεν είναι αυτοδύναμη θα πάμε σε δεύτερες ή και σε τρίτες. Έτσι κι αλλιώς η χώρα έχει μια αξιωματική αντιπολίτευση ο εκβιαζόμενος αρχηγός τής οποίας παρακαλάει ο πρωθυπουργός να βγει αυτοδύναμος για να μην αναγκαστεί να συγκυβερνήσει μαζί του και 13 υπόδικους βουλευτές οι οποίες κατά τις κοινοβουλευτικές απολογίες τους μόνο που δεν ζήτησαν τη νομιμοποίηση των ρουσφετιών για να μην χρειάζεται να απολογούνται γι' αυτά. Αυτή είναι η Ελλάδα, που θα έλεγε κι ο πρωθυπουργός- πρότυπο για τον Κ. Μητσοτάκη, ο Κ. Σημίτης...

Την ίδια ώρα, οικοδομείται το αφήγημα του εκδικητή- λυτρωτή από το παρελθόν ο οποίος χτίζει το καινούριο κυρίως με τους βουλευτές και τα στελέχη που άφησε πίσω του γιατί δεν κατάφερε να βρει και πολλούς νέους. Μέχρι και 20% λένε του δίνουν δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει μόνο στη φαντασία όσων τις δημοσιεύουν. Καιρός φέρνει τα λάχανα, όμως, καιρός τα παραπούλια και δεν αναμένεται αίθριος για τους μεσσίες... 

Ούτε η Κοβέσι είναι ιερή αγελάδα αλλά ο Κυριάκος δεν μπορεί να το ξέρει...

Οι δικαστές, είτε είναι Έλληνες είτε αλλοδαποί, δεν είναι υπεράνω υποψίας ούτε η άσκηση κριτικής σε βάρος τους μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια προς τους θεσμούς. Αλίμονο, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες. Το ίδιο, προφανώς, ισχύει και για την Λάουρα Κοβέσι. Μόνο που ο τελευταίος που δικαιούται να αφήνει αιχμές εναντίον της είναι ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει στοχοποιήσει ουκ ολίγους πολιτικούς του αντιπάλους κατηγορώντας τους για παρεμβάσεις στο έργο τής δικαιοσύνης απλώς και μόνο γιατί έχουν σχολιάσει αρνητικά αποφάσεις της, όπως και για αντιευρωπαϊσμό...

Δεν συμφωνώ με την πλήρη κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου, ακόμα και για τη χώρα μας, ποινικοποίηση της πολιτικής μας ζωής κι επικράτηση του ποινικού λαϊκισμού. Από την άλλη, ωστόσο, όταν οι δικογραφίες που καταφτάνουν στη Βουλή προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία δεν ασχολείται με το αν ένας βουλευτής καταπάτησε το χωράφι τού γείτονά του, η άρση θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη όσο κι άμεση. Σε διαφορετική περίπτωση, δίνεται η δυνατότητα να στήνονται θεωρίες συνωμοσίας όπως για την Ρουμάνα- ποιος ξέρει, ίσως θαυμάστρια του Τσαουσέσκου- που θέλει να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα για χάρη τής τσαρικής Ρωσίας...

Όπως κι αν έχει, το ότι περιμένουμε από μία ξένη εισαγγελέα να καταπολεμήσει τη διαφθορά, όπως από ξένους διαιτητές να επιβάλλουν το 50- 50 στα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, αρκούν από μόνα τους ως παραδείγματα για να καταρρίψουν οποιοδήποτε επιχείρημα Μητσοτάκη για το κράτος δικαίου. Όπως η οικονομία, με τον ίδιο τρόπο και η δικαιοσύνη είναι και θέμα αξιοπιστίας κι εμπιστοσύνης των πολιτών. Όταν αυτά τα συναισθήματα απουσιάζουν σε πλειοψηφικό βαθμό τότε και η πραγματική δημοκρατία κλονίζεται. Εύχομαι όχι ανεπανόρθωτα...  

 

Με ποιον είμαι...

"Με ποιον είσαι"; Είναι ένα ερώτημα που μου θέτουν αρκετοί. Κάποιοι καλοπροαίρετα, οι περισσότεροι όχι και τόσο. Αν απαντούσα "με το δίκιο" θα διαβαζόταν πομπώδες και μάλλον εκτός τής σφαίρας επιρροής τής ανθρώπινης διάνοιας. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, μπορεί να δώσει έναν οικουμενικό ορισμό τού δίκιου; Αν το μπορούσαμε δεν θα είχαμε τόσες ιδεολογίες κι άλλες τόσες θρησκείες...

Μπορώ, πάντως, να σας απαντήσω με μια σχετική διαύγεια για το με ποιους δεν είμαι. Συνοψίζοντάς το, μάλιστα, θα σας έλεγα πως δεν είμαι με τους απατεώνες τιποτόφρονες, αυτούς δηλαδή που χειραγωγούν, δημαγωγούν κι επιχειρηματολογούν για τα ίδια ή παρόμοια πράγματα με διαφορετικούς όρους ανά περίσταση. Όχι γιατί η πείρα τούς έχει κάνει σοφότερους αλλά γιατί προσαρμόζουν τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες τους στις επιδιώξεις τής στιγμής. Από αυτούς έχει γεμίσει και το πολιτικό τοπίο τής χώρας, αισιοδοξώ ωστόσο πως στις επερχόμενες εκλογές θα γίνει ένα πολύ καλό ξεσκαρτάρισμα...

Δεν έχω ιδέα τι θα ψήφιζα αν είχαμε εκλογές την Κυριακή. Στην ίδια θέση με μένα είναι πολύς κόσμος, ίσως και η πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν ασπαστούμε μία τέτοια λογική δίνουμε πολύ μεγαλύτερη αξία στα πρόσωπα από τις πολιτικές τους. Κι αυτό που λείπει, άλλωστε, από το πολιτικό μας τοπίο δεν είναι οι επίδοξοι μεσσίες αλλά ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αναδιανομής τού πλούτου και ίσων ευκαιριών για παραγωγή νέου κι όχι μέτρα- ασπιρίνες που δεν ανησυχούν καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο και τους διαχειριστές του...

  

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Δώσε μου το ιατρικό ιστορικό σου για να σου κάνω κριτική...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης απέρριψε την πρόταση Ανδρουλάκη για αναβολή τής συζήτησης για το κράτος δικαίου λόγω της σοβαρής ασθένειας του Γ. Μυλωνάκη δεν είχα καμία αμφιβολία πως θα την εργαλειοποιούσε την επόμενη ημέρα στη Βουλή. Όπως και το έπραξε, επιβεβαιώνοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, το ότι είναι αδίστακτος, πέρα φυσικά από υποκριτής. Πόσο μπορεί να νοιάζεται, άλλωστε, για τους συνεργάτες του κάποιος που τους παρακολουθούσε ή και τους παρακολουθεί ακόμα; Εκτός αν το κάνει για το καλό τους...

Ένα δημόσιο πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να υφίσταται ακόμα και κακόβουλη κριτική. Νομικά μιλώντας, εξάλλου, δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα σε ένα δημοσίευμα κι ένα ανεύρυσμα. Αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο κανείς μας δεν θα έγραφε τίποτα για κανέναν χωρίς να έχει πρώτα στη διάθεσή του το ιατρικό του ιστορικό. Υπό μία έννοια θα ήταν κι ευλογία αλλά δεν λειτουργεί ακριβώς με αυτό τον τρόπο η δημόσια λογοδοσία...

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την αλήθεια, ιδίως όταν εκφραζόμαστε δημοσίως. Το να ζητάς, ωστόσο, αυτοσυγκράτηση, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν να παρακαλάς μια χιονοστιβάδα να σταματήσει στην πόρτα τού γείτονα. Από την άλλη, πάντως, κι όπως θα έλεγε κι ο Αλμπέρ Καμί, ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός. Ο λογοκριμένος μόνο κακός... 

Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Μακάριοι τω πνεύματι...

Είναι ο Μ. Λαζαρίδης ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο; Μια κακιά στιγμή τής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας με μια παραίτηση του οποίου θα καθαρίσει ο τόπος και θα είμαστε όλοι μια χαρά; Ποιος μπορεί να το πιστέψει; Ούτε είναι μόνο θέμα πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όχι πως δεν βρομάει αλλά είναι μολυσμένη η θάλασσα, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δηλαδή που δίνουν τη δυνατότητα σε λαζαρίδηδες να κάνουν πολυετείς πολιτικές καριέρες και η μόνη τους τιμωρία- όταν ποτέ έρχεται- είναι να μην ξαναεκλεγούν βουλευτές...

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τον κρατά ή τον κρατούσε- οι εξελίξεις τρέχουν- ο Κ. Μητσοτάκης ύστερα από τόση αρνητική δημοσιότητα; 'Ίσως γιατί η συζήτηση για έναν αμφιβόλου νομιμότητας διορισμό στο Δημόσιο πριν 19 χρόνια να είναι απείρως βολικότερη για τον πρωθυπουργό από μια συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές ή τα Τέμπη. 

Ίσως, πάλι, γιατί κι ο ίδιος είναι κομμάτι μιας σάπιας αριστείας που μετρά την ποιότητά της από πανεπιστημιακά ή "πανεπιστημιακά" χαρτιά κι όχι από τις ικανότητες στο πεδίο τής καθημερινότητας και τη βούληση υπεράσπισης των συμφερόντων τής πλειονότητας. Μιας καθημερινότητας, άλλωστε, που είναι πολύ διαφορετική και πιο λουστραρισμένη από την καθημερινότητα των πολλών...

Όπως κι αν έχει, ο Μακάριος τω πνεύματι είναι μαρίδα και είναι υποτιμητικό για την πολιτική μας ζωή να περιστρέφεται γύρω από αυτή όταν ακριβώς δίπλα σαρώνουν τη θάλασσα οι καρχαρίες. Κατανοώ πως έχουμε ήδη μπει σε μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και με ένα πολιτικό σκηνικό πιο θολό από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Αδυνατώ, ωστόσο, να πιστέψω ότι οι σημερινοί πολιτικοί παίκτες δεν θα έχουν μια ημερομηνία λήξης που να ξεπερνά, το πολύ, τα πέντε χρόνια από τώρα. Το παλιό είναι νεκρό και ζέχνει, το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί... 

 

Πουαρό ή Κλουζό;...

Δεν ξέρω αν ο δεξιός νέος πρωθυπουργός τής Ουγγαρίας αποδειχθεί καλύτερος ή χειρότερος από τον Β. Ορμπάν. Κανείς μας δεν το ξέρει, είτε αυτοί που πανηγυρίζουν είτε εκείνοι που ανησυχούν. Στο κάτω κάτω της γραφής αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο τους Ούγγρους... 

Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους την Κυριακή κατέρρευσε ένα ημιολοκληρωτικό καθεστώς που έθετε σε αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Για τους Έλληνες ειδικότερα ο δικός τους πρωθυπουργός απώλεσε ένα από τα βασικά του επιχειρήματα αφού ο ορμπανισμός, τις πρακτικές τού οποίου ακολουθούσε πιστά, έχασε τη λαϊκή του υποστήριξη...

Το ότι έπεσε ο Ορμπάν που κυβερνούσε 16 χρόνια δεν σημαίνει αυτόματα πως θα πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κυβερνά επτά. Ιδίως όσο η ελλειμματική μας αντιπολίτευση ασχολείται περισσότερο με τα ήσσονα και χάνει τα σημαντικά. 

Την ώρα, για παράδειγμα, που οι μισοί Έλληνες δεν είχαν λεφτά ούτε για να πάνε στα χωριά τους το Πάσχα, ασχολιόταν με το αν ένας υφυπουργός είχε διοριστεί πριν δέκα χρόνια σε μια δημόσια θέση χωρίς να διαθέτει τα τυπικά προσόντα. Δεν είναι αμελητέο αλλά αν οι αντιπολιτευόμενοι πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης θα πέσει με εκείνους να παριστάνουν τους Πουαρό θα αποδειχθούν για μια ακόμα φορά Κλουζό. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι θα έχουν πολιτικό μέλλον μόνο αν μείνουν στα πράγματα ο Κυριάκος ή η ΝΔ γενικότερα...

Φυσικά υπάρχει και η θεωρία τού ώριμου φρούτου. Απλώς ελπίζω να μας πάρει λιγότερα από 16 χρόνια για να απαλλαγούμε από την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Κι επειδή ζητούμενο για όσους αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν είναι να αντικαταστήσουμε έναν δεξιό πρωθυπουργό με έναν λιγότερο δεξιό θα ήταν προτιμότερο η προοδευτική τουλάχιστον αντιπολίτευση να ασχολείται πολύ περισσότερο με την καθημερινότητα του πολίτη και πολύ λιγότερο με τη σκανδαλολογία, που αφορά άλλωστε πιο πολύ τη δικαστική εξουσία. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να βλέπουμε- κι όσοι έχουμε πτυχία κι όσοι δεν έχουμε- τον Μητσοτάκη να σπάει το ένα εκλογικό ρεκόρ μετά το άλλο... 

 

Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Ο Μουχίκα δεν είχε τελειώσει το Χάρβαρντ...

Ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ο πιο ταπεινός ηγέτης τού κόσμου, δεν είχε σπουδάσει. Ήταν αγρότης. Κι όμως, κατά την προεδρία του το ποσοστό φτώχειας, ανάμεσα σε άλλα, έπεσε κατά 29%. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως κάθε αγρότης μπορεί να γίνει ένας σπουδαίος πρόεδρος. Σημαίνει, όμως, πως δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει το Χάρβαρντ για να γίνεις μεγάλος ηγέτης...

Προφανώς και οι ακαδημαϊκές γνώσεις, είτε αφορούν πανεπιστημιακά πτυχία είτε ξένων γλωσσών είτε άλλες δεξιότητες, συνιστούν πλεονέκτημα στην άσκηση εξουσίας, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα. Από μόνες τους, ωστόσο, δεν αρκούν, ιδίως όταν απουσιάζουν η ενσυναίσθηση, η κοινωνική συνείδηση ή η εντιμότητα. Γι' αυτό και είναι αφελής όσο κι επικίνδυνη η γενίκευση πως οι τεχνοκράτες και οι καθηγητάδες θα μας σώσουν από τους πονηρούς πολιτευτές. Ουδείς μας εγγυάται πως δεν θα αποδειχθούν κι εκείνοι το ίδιο...

Κανείς δεν είναι εκ των προτέρων διεφθαρμένος ή αποδεδειγμένα άριστος. Όπως λέμε στο ποδόσφαιρο πως δεν παίζουν μπάλα τα συμβόλαια έτσι και στην πολιτική δεν σκοράρουν απαραιτήτως τα καλύτερα βιογραφικά. Κι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει καλές σπουδές και γνωρίζει αρκετές ξένες γλώσσες, έτσι δεν είναι;... 

Στην πράξη κρίνονται άπαντες κι ακόμα χειρότερο από την αποτυχία τους είναι να θεσμοθετούμε εμπόδια στο να αποδεικνύεται αυτή η ανικανότητά τους. Το τεκμήριο της αθωότητας δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο τους κατηγορούμενους αλλά κι όσους επιθυμούν την ενασχόληση με τα κοινά...

  

   

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών... 

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα... 

 

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Τι μας φταίνε οι παρελάσεις;...

Οι άνθρωποι παρελαύνουν πολύ πριν γεννηθεί ο φασισμός. Τα θεάματα είναι στη φύση μας όπως και η ανάγκη μας για άρτο. Σκεφτείτε πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε εθνικές, θρησκευτικές ή και πολιτικές γιορτές... 

Κι αν προφανώς στις παρελάσεις των εθνικών εορτών ακούγονται υπερβολές, δεν νομίζω πως τις υπόλοιπες ημέρες τις αποφεύγουμε. Ας χαιρόμαστε τουλάχιστον πως στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου υπάρχει λόγος για να είμαστε εθνικά υπερήφανοι...

Ούτε, φυσικά, γινόμαστε εθνικιστές γιατί συμμετέχουμε σε μια γιορτή στην οποία αποθεώνουμε την Ελλάδα. Την ίδια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της με μεγαλύτερη βουλιμία από τον Κρόνο. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός αν απαγορεύσουμε την έξοδο από τη χώρα στα πιο προικισμένα παιδιά της και τα αναγκάσουμε να διαπρέψουν στην ημεδαπή κόντρα στο νεποτισμό, στην αναξιοκρατία και στον ωχαδερφισμό. Μέχρι, ωστόσο, να συμβεί κάτι τέτοιο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε πως στέλνουμε ανά την υφήλιο τους καλύτερους εκπροσώπους μας και κρατάμε στην Ψωροκώσταινα, με πολλές εξαιρέσεις βεβαίως, μετριότητες, χρυσές και μη...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι η πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο όπου ο εθνικισμός εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Η μεταπολεμική Ελλάδα χτίστηκε πάνω στην εθνικοφροσύνη. Ούτε ο Θ. Πλεύρης είναι ο πρώτος πολιτικός ο οποίος χτίζει καριέρα πάνω στην πατριδοκαπηλία και στη μισαλλοδοξία. 

Είναι, όμως, τραγικό το ότι την εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μάς βοηθά να κάνουμε σχεδόν τα πάντα κυριαρχεί παραλλήλως ο τραμπισμός, όπου το προφανέστερο ψέμα πλασάρεται επιτυχημένα ως η πιο ατράνταχτη αλήθεια. Σε ένα τέτοιο τοπίο το να φοράνε τα παιδιά μας τα ίδια ρούχα και να συντονίζονται στο ίδιο βήμα πάνω σε έναν εθνικοπατριωτικό θούριο συνιστά μια πολύ πιο αφελή μορφή εθνικισμού σε σχέση με τον new age γκεμπελισμό...