Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Φασιστάκια δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

"Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο τού Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή", έγραφε σε επιστολή του προς τον βασιλιά Παύλο ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητώντας του να μην γίνει η εκτέλεση. Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ο ηρωισμός κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για μια ιδέα η οποία θεωρεί πως τον υπερβαίνει... 

Κι αν ο κομμουνισμός δεν στάθηκε αντάξιος της γενναιότητας των μαχητών του, αυτό διόλου δεν μικραίνει τη θυσία τού Μπελογιάννη ή των 200 της Καισαριανής. Σε έναν κόσμο όπου όλοι, έτσι κι αλλιώς, θα πεθάνουμε το να διαλέγουμε την ώρα τού θανάτου μας εμπεριέχει από μόνο του ένα διαολόστελμα στον χάροντα...

Αν μη τι άλλο, οι φωτογραφίες που έγιναν γνωστές ύστερα από δεκαετίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μας αναγκάζουν όλους να αναμετρηθούμε με το μπόι μας, ιδίως όσους αυτοπαρουσιαζόμαστε ως Αριστεροί, και οι συγκρίσεις μάλλον μας φέρνουν απολογούμενους. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πολλούς από όσους κρατάμε τα λάβαρα της ιδεολογικής καθαρότητας πρόθυμους να στηθούμε μπροστά από ένα εκτελεστικό απόσπασμα για να τα υπερασπιστούμε κι όχι μόνο πάνω από ένα πληκτρολόγιο... 

Στις ημέρες μας, άλλωστε, ο φασισμός παίρνει πολλές μορφές και, δυστυχώς, αρκετοί δεν έχουμε αποφύγει τούτο το αμάρτημα απαγορεύοντας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ακόμα και τη διατύπωση της διαφορετικής άποψης. Έχει γεμίσει ο τόπος φασιστάκια, δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

Οι 200 της Καισαριανής μπορεί να θεωρηθούν και τυχεροί γιατί δεν πρόλαβαν να δουν την τραγική διάψευση των ονείρων τους. Δεν είδαν, για παράδειγμα, τις προσδοκίες τους για μια αταξική κοινωνία όπου κανένας άνθρωπος δεν θα πέφτει θύμα εκμετάλλευσης να συνθλίβεται κάτω από τις ερπύστριες στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη ή στην Πράγα... 

Έτσι κι αλλιώς τα σύνορα που χωρίζουν τα όνειρα από τις ψευδαισθήσεις δεν είναι ευδιάκριτα κι όλοι μας τα έχουμε περάσει κάποια στιγμή ή αρκετές φορές. Ακόμα κι όσοι ανάμεσά μας πιστεύουν, μάλλον αυτάρεσκα, ότι κινούνται πάντοτε και πάντα στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας... 

   

 

Δεν καταλάβατε σωστά, αριστεροί είναι, όχι αποστάτες...

Σκέφτομαι μόλις ολοκληρώσω αυτό το πόνημα να κάνω αρμένικη βίζιτα ή και να εγκατασταθώ στο σπίτι τού Αλ. Χαρίτση και της Εφ. Αχτσιόγλου ή, ακόμα καλύτερα, στα σπίτια τού Ευκλ. Τσακαλώτου. Αν οι έδρες τού ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν στην Αριστερά, όπως υποστήριξε ο επικεφαλής των αποστατών, φαντάζομαι πως στην Αριστερά ανήκουν και οι ατομικές τους ιδιοκτησίες. Εκτός αν είναι τόσο αριβίστες που τα δικά μας είναι δικά τους και τα δικά τους δικά τους...

Έχω πολλές φορές στηλιτεύσει το ΚΚΕ για την ιδιοκτησιακή λογική που έχει απέναντι στην Αριστερά. Το απόδειξε, άλλωστε, και με τον Μπελογιάννη που αφού η τότε ηγεσία του τον έστειλε σε αποστολή αυτοκτονίας στην Ελλάδα, τώρα πρέπει να πάρεις την άδεια του Περισσού για να επισκεφτείς το μουσείο του που έφτιαξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ, ωστόσο, έχει ιστορία ενός αιώνα και για τον κομμουνισμό έχυσαν το αίμα τους χιλιάδες αγνοί αγωνιστές. Ο Χαρίτσης κι ο Τσακαλώτος το πολύ πολύ να έχυσαν λίγο ουίσκι στο "Low Profile" για την Αριστερά...

Ο λαός δεν είναι σοφός. Κάνει λάθη, κάνει και μεγάλα λάθη, όπως με την ηγεμονία που έδωσε πέρυσι τέτοια εποχή στον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Η ψήφος του, ωστόσο, έχει πάντα μία λογική κι αυτό συνέβη και το 2023, εικάζω πως θα συμβεί και την Κυριακή. Γι' αυτό και το βράδυ εκείνης της ημέρας ο ελιτισμός θα πάει στον αγύριστο και κάποιοι θα πρέπει να επιστρέψουν 11 κλεμμένες έδρες αντί να αρχίσουν νέες καμαρίλες με τα απομεινάρια τού πράσινου ήλιου...

 

 
 

Τίμα τον Μπελογιάννη με την θυσία σου Αλέξη, τα λόγια και τα γαρύφαλλα φτηνά...

Καλά κάνει και τιμά σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας τον Νίκο Μπελογιάννη λίγο πριν συμπληρωθούν 65 χρόνια από την εκτέλεση του "Ανθρώπου με το Γαρύφαλλο" και των συντρόφων του. Είναι, άλλωστε, μια ευκαιρία για τον πρωθυπουργό να θυμηθεί πως είναι Αριστερός, αν όχι και για να το θυμίσει στο εκλογικό του ακροατήριο...

Μόνο που τους νεκρούς μας δεν του τιμάμε μόνο με φιέστες και, κυρίως, όχι μόνο με τέτοιες. Αν οφείλουμε να κρατάμε κάτι ζωντανό στη μνήμη μας από τη ζωή ξεχωριστών ανθρώπων, αυτό είναι το παράδειγμά τους. Κι ο Νίκος Μπελογιάννης, σε αντίθεση με πολλούς από τους συντρόφους του που πρόδωσαν τον κομμουνισμό με το βίο και την πολιτεία τους, θυσιάζοντας τη ζωή του έδωσε το πιο τρανό από όλα, υπενθυμίζοντάς μας πως και η ίδια η ζωή μας δεν έχει και τόση σημασία μπροστά σε ανώτερα ιδανικά...

Δεν απαιτώ από τον Αλέξη Τσίπρα, από τους υπουργούς και τους βουλευτές του να στηθούν κυριολεκτικώς απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα για να πεθάνουν τραγουδώντας τη "Διεθνή". Κάτι τέτοιο θα έστελνε, βεβαίως, ένα ηχηρότατο μήνυμα αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά κατανοώ ότι και η ανδρεία στην εποχή μας μπορεί να θεωρηθεί ομοφοβία από τους κήνσορες της πολιτικής ορθότητας. Ζητώ, ωστόσο, από τον πρωθυπουργό και τους συντρόφους του να μην κάνουν το μοιραίο σφάλμα να μετατρέψουν μια τακτική οπισθοχώρηση, όπως ήταν το τρίτο μνημόνιο, σε στρατηγική ήττα, όπως θα είναι η υπογραφή στην ουσία ενός τέταρτου μνημονίου...

Φυσικά είναι δικαίωμά τους να πράξουν και το τελευταίο, έστω κι αν δεν έχουν λαϊκή εντολή γι' αυτό, αφού η θητεία τους λήγει το φθινόπωρο του 2019. Μόνο που σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα να σκυλεύουν τη μνήμη τού Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του για να μετατρέπουν τον αγώνα για μια καλύτερη Ελλάδα σε μουσειακή καρτ ποστάλ προς πώληση σε αφελείς Αριστερούς ιθαγενείς...

Ο Αλέξης Τσίπρας κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν διαχειρίσιμο και πολύ εξυπηρετικό πλασιέ τού νεοφιλελευθερισμού. Κι αυτό γιατί αν βλέπουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έναν Αριστερό πρωθυπουργό να ρητορεύει σοσιαλιστικά και να στέλνει παρόμοιου ύφους επιστολές, αλλά στην πράξη να υλοποιεί την ατζέντα τής Σχολής τού Σικάγου, τότε απαξιώνεται στη συνείδηση των περισσότερων η αναγκαιότητα για κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία γίνεται όλο κι επιτακτικότερη. Πόση σημασία θα έχει, για παράδειγμα, στη ζωή τού μέσου Έλληνα η συμπερίληψη στη νέα Διακήρυξη της Ρώμης του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου αν αύριο μεθαύριο απελευθερωθούν πλήρως οι ομαδικές απολύσεις και δεν επιστρέψουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις;...

Τακτική οπισθοχώρηση που επαναλαμβάνεται δεν είναι παρά στρατηγική ήττα κι αν μπορεί να συγχωρηθεί την πρώτη φορά, δεύτερη δεν έχει. Φαντάζεστε τον Νίκο Μπελογιάννη να βγαίνει από το δικαστήριο και να δηλώνει "πάλεψα 17 ώρες με τους στρατοδίκες μου, δεν τους έπεισα όμως, αλλά για να μείνω ζωντανός και να συνεχίσω τη μάχη υπέγραψα ό,τι μου δώσανε να υπογράψω"; Θα θεωρούσαμε το συμβιβασμό του ανθρώπινο, αλλά από τους ηγέτες η Ιστορία ζητά το κάτι παραπάνω για να μπει στον κόπο να ασχοληθεί μαζί τους...