Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Δεν φταίνε τα fortune cookies...

Την ώρα τουλάχιστον που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζαμε τα ακριβή αίτια της τραγωδίας στα Τρίκαλα. Όσα ακολουθούν, συνεπώς, γράφονται εξ αφορμής της κι όχι γιατί σχετίζονται απαραιτήτως μαζί της. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι την τελευταία επταετία το καθεστώς Μητσοτάκη έχει κάνει πάρα πολλά για να υλοποιήσει την προεκλογική δέσμευση του σημερινού πρωθυπουργού το 2019 στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε έλεγχο που γίνεται σε βάρος τους. Κι όχι μόνο αυτό αλλά από τότε έχουν νομοθετηθεί πρώτα το δεκάωρο και στη συνέχεια το 13ωρο. 

Το ότι έχουν αυξηθεί και τα εργατικά δυστυχήματα παραλλήλως με το ωράριο δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι είναι μια απλή σύμπτωση. Οι συμπτώσεις, άλλωστε, είναι αιτιότητες που δεν έχουμε ακόμα διαλευκάνει...

Αλίμονο, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του δεν επιθυμούν να σκοτώνονται οι εργαζόμενοι και να μην γυρίζουν σπίτι τους από τη δουλειά τους ζωντανοί. Όπως, όμως, κι ο νεοφιλελευθερισμός τον οποίο πρεσβεύουν αποδέχονται πως στο όνομα της παραγωγικότητας και του υπερκέρδους είναι λογικό όσοι παράγουν τον πλούτο να ξεζουμίζονται ή και να χάνουν τη ζωή τους ακόμα. Είναι, απλώς, μια παράπλευρη απώλεια στον εμπορικό μας πόλεμο με την Κίνα κι όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει. Απλά πράγματα...

Αυτός ο κόσμος στον οποίο σκοτώνονται κι εργάτριες με ανήλικα παιδιά στη νυχτερινή τους βάρδια ήταν, είναι και θα είναι άδικος. Δεν τον έκανε ο Μητσοτάκης ούτε θα πάψει να είναι όταν, με το καλό, αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Χρέος μας, όμως, είναι να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές λιγότερο άδικο από όσο τον παραλάβαμε κι αν δεν τα καταφέρουμε αυτό θα είναι και το μέτρο τής αποτυχίας μας. Χωρίς καμία δικαιολογία που να μπορεί να σταθεί στο ζύγι τής ιστορίας...

 

Αυτή είναι η Αριστερά μου αλλά αν δεν σας αρέσει έχω κι άλλη...

Τι είναι πιο αριστερό; Ο δημοκρατικός ή ο συμμετοχικός καπιταλισμός; Φυσικά και η ερώτηση είναι ρητορική αφού ο καθένας μπορεί στους παραπάνω όρους να εντάξει ό,τι πιστεύει ή ό,τι τον βολεύει και να θεωρηθεί πως καλύπτεται με τον έναν ή και με τους δύο. Σας έχω μία ακόμα ερώτηση, αυτή τη φορά όχι και τόσο ρητορική: τι είναι πιο αριστερό; Να εφαρμόζεις το νεοφιλελευθερισμό, όπως συνέβη και με το τρίτο μνημόνιο, ή να συμμετέχεις στην ίδια ευρωομάδα με το κόμμα τού νεοφιλελεύθερου προέδρου τής Γαλλίας χωρίς όμως στο πρόγραμμά σου να έχεις εντάξει καμία από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές Μακρόν;...

Πριν ενάμισι περίπου χρόνο ο σημερινός διευθυντής τού πολιτικού γραφείου τού προέδρου τού ΣΥΡΙΖΑ, ο εκπρόσωπος Τύπου κι ο υπεύθυνος πολιτικού σχεδιασμού είχαν προτείνει το κόμμα να ενταχθεί στους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές. Και δεν ήταν και δεν είναι οι μόνοι στην Κουμουνδούρου που έβλεπαν και βλέπουν θετικά αυτό το ενδεχόμενο. Υπενθυμίζω πως για τη "γνήσια Αριστερά" η σοσιαλδημοκρατία είναι η άλλη όψη τού νεοφιλελευθερισμού κι όχι ιδεολογία που θα φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη στον πλανήτη...

Σας μπέρδεψα; Μάλλον, αλλά έτσι μπερδεμένος είναι κι ο κόσμος μας από την εποχή τής κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και ιδίως στην Ελλάδα από το 2015, όταν αυτοί που υπόσχονταν την επανάσταση συμβιβάστηκαν με το σύστημα αφήνοντας μιας κοινωνία αμήχανή και μετέωρη. Σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, το να σας γράψω πως είμαι Αριστερός εν έτει 2025 είναι τόσο γενικό κι αφηρημένο όσο και το απόφθεγμα "αυτές είναι οι ιδέες μου αλλά αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες". 

Άλλος μπορεί να με χαρακτηρίσει δεξιό γιατί δεν έχω περπατήσει στους δρόμους τής Γένοβας, άλλος γιατί δεν μου αρέσει το κάμπινγκ κι άλλος γιατί δεν δίνω τα μισά ή και περισσότερα από όσα βγάζω στους φτωχούς και καταφρονεμένους. Με λίγα λόγια, ο καθένας μας βάζει και διαφορετικό πήχη στο αριστερόμετρό του. 

Ας συμφωνήσουμε, ωστόσο, σε ένα κοινό κριτήριο κι ας είναι αυτό ο δείκτης υποκρισίας μας. Όπως, για παράδειγμα, να μην παριστάνεις τον υπερασπιστή τού κράτους δικαίου όταν έχεις υποκινήσει ένα πραξικόπημα ή τον πολέμιο των ολιγαρχών όταν αποδέχεσαι να γίνεις ο χρήσιμος ηλίθιός τους...  

  

Όλοι μαζί τους σκοτώσαμε στα Τέμπη, εκτός από τους υπουργούς...

Για να είναι αξιόπιστη η πολιτική σου κριτική δεν μπορεί να είναι α λα καρτ, αλλά οφείλει να έχει το ίδιο αυστηρό ζύγι απέναντι σε όλους. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να σιωπάς όταν κάποια ισχυρίζεται πως μαζί σκοτώσαμε τους ανθρώπους στα Τέμπη ή πως οι γυναίκες είναι προορισμένες βιολογικά να σκοτώνονται από τους άντρες, αλλά να εξεγείρεσαι μόνο όταν κάποιος λέει πως οι υπουργοί σκότωσαν τα παιδιά στα Τέμπη. Όλες αυτές οι δηλώσεις είναι απότοκες του κυρίαρχου λαϊκισμού, αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερος λαϊκισμός από αυτόν της υποκρισίας των δύο μέτρων και δύο σταθμών...

Αν, για παράδειγμα, ισχύει πως όλοι τους σκοτώσαμε στα Τέμπη αυτό συμπεριλαμβάνει και τους υπουργούς. Κι όπως είναι λαϊκίστικο να τους τσουβαλιάζεις όλους μαζί, για να μην πω φασιστικό, όταν πρόκειται για τους πολιτικούς, το ίδιο ισχύει και για το λαό. Δεν έχω διαβάσει ή ακούσει, όμως, ποτέ κάποια δήλωση δήθεν φιλελεύθερου για το λαϊκισμό τής ισοπέδωσης του λαού παρά μόνο διθυράμβους...

Ο νεοφιλελευθερισμός χτίστηκε πάνω στην αποδόμηση του λαού. Ο λαός ποτέ δεν ξέρει, μόνο λίγοι σοφοί που τυγχάνει να είναι στο pay roll λίγων πλούσιων. Εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια το ίδιο παραμύθι μηρυκάζεται από προθύμους έναντι αμοιβής να παρουσιάζουν το μαύρο άσπρο και το ανάποδο. Θα τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν, οδηγώντας μας στην αυτοκαταστροφή; Ιδού το ερώτημα...

 
 

Η εποποιία της υποκρισίας τους...

Θα έδειχνα εμπιστοσύνη στο νεοφιλελεύθερο, αντικρατικό μοντέλο Μητσοτάκη υπό δύο προϋποθέσεις: να μην είχε εφαρμοστεί ποτέ και πουθενά αλλού κι ο ίδιος να ήταν κάθε λέξη του. Τίποτα, όμως, από αυτά τα δύο δεν ισχύει. 

Ο νεοφιλελευθερισμός, τα "trickle down economics", έχουν εφαρμοστεί κι έχουν αφήσει πίσω τους διαλυμένες κοινωνίες. Ο ίδιος, εξάλλου, ο σημερινός πρωθυπουργός είχε κάνει ρεκόρ μετακλητών όταν ήταν υπουργός και λίγες ημέρες πριν φύγει από το υπουργείο διόρισε διευθυντές τής επιλογής του. Κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα του νεοφιλελευθερισμού που κηρύσσει ο Κ. Μητσοτάκης για τους άλλους και του κρατισμού για τον ίδιο και τη φαμίλια του...

Δεν χρειάζεται καν να αναζητάμε παραδείγματα από την Εσπερία για να επιβεβαιώνουμε την αβελτηρία τής νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας. Πριν δέκα μήνες ο "Σούπερμαν" Κ. Χατζηδάκης είχε πιστοποιήσει ιδιώτες για την έκδοση συντάξεων γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι "τεμπέληδες" κι "άχρηστοι". Πόσες έβγαλαν οι "δουλευταράδες" και "ικανοί"; Ούτε δέκα! Κι επειδή το μοντέλο απέτυχε, έρχονται τώρα με το νέο νόμο για τον ΕΦΚΑ να μας πουν πως αν προσλάβουμε 256 "γαλάζια golden boys" με μισθούς 8.000 ευρώ οι συντάξεις θα εκδίδονται πριν καν υποβάλουν σχετικό αίτημα οι πολίτες. Η "εποποιία" τους έχει ως θεμέλιο την υποκρισία...

Είναι αλήθεια ότι η ευθυνοφοβία αποτελεί παθογένεια του Δημοσίου. Τι κάνει, όμως, το κράτος διαχρονικώς για να καταπολεμά τη γραφειοκρατία, τον κομματισμό, την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι; Όχι και πολλά. Αυτή η κυβέρνηση, ωστόσο, το έχει τερματίσει υποκινώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό την ίδια ώρα που βολεύει φίλους και κολλητούς και διανέμει το δημόσιο χρήμα στους χορηγούς της. Γι' αυτόν και για πολλούς ακόμα λόγους πρέπει να φύγει χθες...

 
 

Δυο γάιδαροι τσακώνονται στον αχυρώνα της μεσαίας τάξης...

Η οικογένεια Μητσοτάκη ξέρει για τη ζωή τής μεσαίας τάξης από όσα μπορεί να παρακολουθεί από την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Όπως και η μεσαία τάξη ξέρει για τη ζωή που κάνουν οικογένειες όπως η φαμίλια Μητσοτάκη μόνο μέσω κάποιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας... 

Ούτε, όμως, κι ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πώς τα βγάζει πέρα μια μικρομεσαία οικογένεια γιατί ναι μεν δεν έχει τα χρήματα των μητσοτάκηδων, αλλά κι εκείνος ανήκει στην υψηλή μεσαία τάξη. Με λίγα λόγια, δυο γάιδαροι τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα...

Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης επί ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στις μνημονιακές υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν στην κυβερνώσα Αριστερά. Αν, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να την θεωρεί αναπότρεπτη τότε οφείλει και να δικαιολογήσει γιατί δεν μπορεί να φορολογήσει το μεγάλο πλούτο. Να πει ξεκάθαρα αν αυτό οφείλεται στον τρόπο που είναι στημένο το παγκόσμιο φορολογικό σύστημα και παρασύστημα ή αν, "απλώς", ο ίδιος βαρέθηκε τις συγκρούσεις και προτιμά να είναι καλό παιδί με όλους...

Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει υποχρέωση να είναι ειλικρινής απέναντι στη μεσαία τάξη αν επιθυμεί να την ξανακερδίσει. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιστρέψει μόνο ως περισσότερο έντιμος κι αποτελεσματικός διαχειριστής τής εξουσίας, αλλά με δίχως διάθεση για τομές που έχει ανάγκη η χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα έχουμε προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη συντήρηση και στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά συμφιλίωση των προοδευτικών δυνάμεων με ό,τι αφήνει αυτόν τον τόπο στάσιμο ή τον πηγαίνει προς τα πίσω... 

  

  
 

Τουλάχιστον ο Γολιάθ επέτρεψε στον Δαβίδ να βρεθεί στο ίδιο γήπεδο μαζί του...

Οτιδήποτε στη ζωή αποκλείει την έκπληξη είναι εκ των προτέρων βαρετό. Το ίδιο θα ισχύσει και για την ποδοσφαιρική ευρωπαϊκή λίγκα των 12  πλούσιων, εφόσον "περπατήσει". Αν ξέρεις από την αρχή ότι θα επικρατήσει ένα ισχυρός ανάμεσα σε άλλους ισχυρούς, αυτομάτως το ενδιαφέρον μειώνεται. Και με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίζεται εκ νέου το ποδόσφαιρο, όπως έχει ήδη υποβαθμιστεί από τους συνεχόμενους αγώνες σε διάφορους θεσμούς που και τους παίκτες εξοντώνουν και το ενδιαφέρον απομειώνουν από τη στιγμή που τα πολλά τρόπαια σε μια σεζόν τα καθιστούν πασατέμπο κι όχι ιερά δισκοπότηρα...

Αυτό που συμβαίνει στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τον εφαρμοσμένο νεοφιλελευθερισμό που παρατηρούμε και σε πολλούς άλλους τομείς. Στην Ελλάδα, με αφορμή και την πανδημία, σχετίζεται και με την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων προς όφελος των μεγάλων... 

Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι ξεχωριστό γιατί οι "πελάτες" του φίλαθλοι μένουν πιστοί στο "προϊόν", την ομάδα τους δηλαδή, ακόμα κι αν δεν τα πηγαίνει καλά στους αγωνιστικούς χώρους. Γι' αυτό και οι απαιτήσεις τους είναι δικαιολογημένα υψηλότερες και γι' αυτό και οι επιθυμίες τους θα έπρεπε να θεωρούνται ιερές...

Οι ποδοσφαιρικοί κολοσσοί, εξάλλου, λησμονούν πως τους περισσότερους παίκτες τους δεν τους έχουν παράξει οι ίδιοι, αλλά τους έχουν αγοράσει από συλλόγους που τώρα τους καταδικάζουν στη χρεοκοπία. Αντί να συμφωνήσουν, όπως γίνεται στο NBA, για αυστηρά οικονομικά όρια στους προϋπολογισμούς και στις μεταγραφές τους, ώστε ο ανταγωνισμός να παραμένει ζωντανός και υγιής, δημιουργούν ένα ολιγοπώλιο που σε μακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα θα πληγώσει και τους ίδιους, αφού το ενδιαφέρον αναπόδραστα θα μειωθεί αν παρακολουθείς εβδομάδα παρά εβδομάδα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να αντιμετωπίζει τη Μίλαν ή τη Γιουβέντους τη Ρεάλ Μαδρίτης... 

Αυτό ακριβώς είναι ο νεοφιλελευθερισμός, μια ιδεοληψία που δεν λογαριάζει το παρελθόν κι αδιαφορεί για το μέλλον. Υπολογίζει μόνο στο ζοφερό παρόν για να αβγατίζει τα κέρδη των λίγων σε βάρος των πολλών...

 

Τα έχουν υπολογίσει όλα εκτός από το ότι είμαστε άνθρωποι...

Δεν ενθουσιάζομαι με τα διάφορα κορονοπάρτι τα οποία στήνονται σε πολλές πλατείες. Με τον αριθμό των διασωληνωμένων να βρίσκεται σταθερώς στους πάνω από 800 και τα κρούσματα στις τρεις με τέσσερις χιλιάδες είναι ανεύθυνες οι μαζικές συγκεντρώσεις για να πιεις μια μπύρα ή να καπνίσεις ένα τσιγάρο με φίλους. Κι αυτό ασχέτως με το αν οι συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους- π.χ. ΜΜΜ ή εργασιακοί χώροι- είναι πολύ πιο επικίνδυνοι κι ασχέτως με τη συνεχιζόμενη προσπάθεια από την κυβέρνηση να πετά αλλού το μπαλάκι τής δικής της πολύ μεγάλης ευθύνης. Ωστόσο, είναι επίσης παράλογο να κρατάς ένα φύσει κοινωνικό ζώο όπως ο άνθρωπος κλεισμένο επί ένα εξάμηνο και να έχεις την απαίτηση να συμμορφώνεται με οριζόντιους περιορισμούς και με άγνωστο χρόνο λήξης τους, ιδίως όταν ανοίγει ο καιρός...

Και είναι ακόμα πιο παράλογο να περιμένεις από νέους ανθρώπους να δείχνουν επ' άπειρο ανοχή σε αντιφατικές δηλώσεις και πρακτικές από την πλευρά εκείνων που θα όφειλαν να είναι πολύ πιο εμπεριστατωμένοι στις τοποθετήσεις και στις πράξεις τους. Λίγοι εξεπλάγησαν με το περιεχόμενο της διαρροής των πρακτικών τής επιστημονικής επιτροπής, αφού οι περισσότεροι λίγο πολύ γνωρίζαμε ότι οι εισηγήσεις της σχετίζονταν με τους επικοινωνιακούς χειρισμούς τής πανδημίας από την κυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς, μόλις βγούμε από αυτή τη δυστοπία οι εισαγγελείς πρέπει να έχουν πολλή δουλειά να κάνουν κι ο καθένας να αναλάβει και τις ποινικές του ευθύνες, αν τυχόν προκύπτουν, χωρίς να κρύβεται πίσω από τη βουλευτική του ασυλία ή την υποταγμένη επιστημοσύνη του...

Τα λύματα μαρτυρούν αύξηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και λοιπών αντικαταθλιπτικών κατά τη χρονική περίοδο της πανδημίας κι αυτό θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα, μέχρι οι άνθρωποι να βρουν ξανά το βηματισμό τους, αν τον είχαν βρει και πριν. Γι' αυτό και προβληματίζει τόσο έντονα το ότι στις επιτροπές των ειδικών δεν συμμετέχει ούτε ένας ψυχολόγος- ψυχίατρος, λες κι αυτή η υγειονομική κρίση δεν αφορά και το πνεύμα, πέρα από το σώμα. 

Είναι, όμως, και μία ακόμα απόδειξη ότι μόνο με τους τεχνοκράτες, ιδίως όταν αυτοί δεν διαθέτουν κοινωνική ενσυναίσθηση, δεν βρίσκεις προκοπή. Τι καλύτερο, ωστόσο, να περιμένεις από εκείνους που νυχθημερόν θυσιάζουν στο βωμό τού νεοφιλελευθερισμού;...

 

Περιορίζουν τις συναθροίσεις λίγο πριν σε βάλουν να δουλεύεις απλήρωτο δεκάωρο. Συνέχισε να στηρίζεις...

Όσο ο Κ. Μητσοτάκης θα προηγείται, και με διαφορά, στις δημοσκοπήσεις ο Αντ. Σαμαράς θα γαβγίζει, αλλά δεν θα μπορεί να δαγκώνει. Κι ο πρωθυπουργός, ωστόσο, αναγνωρίζει ότι αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του για να μην θεωρείται αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική. Όταν τελειώσουν καραντίνα και πανδημία, ωστόσο, οι οικονομικές συνέπειές τους, που σήμερα παραμένουν εν πολλοίς αόρατες- και να θέλει και να μπορεί να δαπανήσει κάποιος δεν έχει πολλές επιλογές-, θα γίνουν ολοφάνερες και η κυβερνητική αργή φθορά θα μετατραπεί σε ραγδαία...

Όλα αυτά τα ξέρει ο Κ. Μητσοτάκης και γι' αυτά προετοιμάζεται. Η νέα αυστηροποίηση της δυνατότητας συναθροίσεων δεν είναι άσχετη με το εργασιακό νομοσχέδιο το οποίο έρχεται στη Βουλή και, ανάμεσα σε άλλα, καθιερώνει δεκάωρη, απλήρωτη εργασία και ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης. Όσο θα υλοποιούνται οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τού σχεδίου Πισσαρίδη, τις οποίες βιώσαμε και τα μνημονιακά χρόνια, τόσο θα καθίσταται ολοένα και πιο απαραίτητη η και με τη βία καταστολή των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας. Των φαύλων τα παιδιά πριν χάσουν πολιτικό κεφάλαιο προετοιμάζουν περιστολές δημοκρατικών δικαιωμάτων...

Ο κοροναΐός ασφαλώς κι αποτελεί μια καλή δικαιολογία για την κοινωνική αμηχανία απέναντι στη νέα φτωχοποίηση της μάζας. Και οι δικαιολογίες, ωστόσο, κάποτε στερεύουν και την θέση τους πρέπει να παίρνει η δράση. 

Σε διαφορετική περίπτωση αυτή η κυβέρνηση, επικαλούμενη και την επικείμενη άρση τής δημοσιονομικής τρόπον τινά ελευθεριότητας από την ΕΕ, δεν πρόκειται να σταματήσει πριν δει το νεοφιλελευθερισμό να σαρώνει ό,τι άφησε ζωντανό πίσω του από δικαιώματα, ιδίως εργασιακά, η μνημονιακή κρίση. Οι φοιτητές έδωσαν μια πρώτη ηχηρή απάντηση την περασμένη Πέμπτη, με αφορμή την πανεπιστημιακή αστυνομία και τις νέες ρυθμίσεις ιδιωτικοποίησης και της ανώτατης εκπαίδευσης. Χρέος μας είναι να μην είναι αποσπασματική και να γίνει πολύ πιο μαζική...

 

Μόνο αν μάθουμε γιατί μας μισούν μπορεί να μας αγαπήσουν...

Η ελεύθερη πολιτική αντιπαράθεση είναι δείγμα δημοκρατικής υγείας. Για να έχει, ωστόσο, ουσία πρέπει να στηρίζεται σε επιχειρήματα με αρχή, μέση και τέλος κι όχι σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς απαξίωσης του ιδεολογικού αντιπάλου. Αν, μάλιστα, επιθυμείς η θέση σου να γίνει πλειοψηφική δεν αρκεί να βασίζεσαι στον ορθό λόγο, αλλά να μπαίνεις στα παπούτσια τού άλλου, να κατανοείς από πού πηγάζουν οι απόψεις του και πώς μπορείς να τον κάνεις να δει τα πράγματα αλλιώς, δίχως φυσικά τη χρήση οποιασδήποτε μορφής βίας και πειθαναγκασμού. Τα "είσαι ηλίθιος και πουλημένος, ψεκασμένος ή προδότης" που είναι τόσο συνηθισμένοι επιθετικοί προσδιορισμοί, ιδίως στη ζούγκλα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, δεν οδηγούν πουθενά...

Αντί, για παράδειγμα, να βρίζουμε το προλεταριάτο που ψηφίζει νεοφιλελευθερισμό, τους αρνητές τού εμβολίου, τους ρατσιστές και κάθε λογής μισαλλόδοξους γιατί δεν δοκιμάζουμε να τους καταλάβουμε; Το έμβρυο που βγαίνει από τη μήτρα τής μητέρας του δεν μισεί, δεν γνωρίζει τι το συμφέρει και τι όχι ούτε έχει διαμορφώσει ιδέες κι αντιλήψεις... 

Κι όσο κι αν γίνεται δυσκολότερο να μάθεις νέα κόλπα σε έναν σκύλο που γερνά, θα ήταν παραίτηση από τη μάχη να μην προσπαθήσεις καν να του διδάξεις κάτι καινούριο. Αυτοί, για παράδειγμα, που επιτέθηκαν σε προσφυγόπουλα στο Ωραιόκαστρο δεν θα πάψουν να είναι ρατσιστές αν τους χαρακτηρίσουμε ζώα που δεν ασχολούμαστε μαζί τους και κοιμηθούμε το βράδυ με τη συνείδησή μας καθαρή γιατί δεν τη ρίξαμε στο "βούρκο" τής έλλογης αντιπαράθεσης...

Δεν είναι τυχαίο πως οι άνθρωποι έχουμε εφεύρει μια σειρά από νέες αρχές. Στην επικαιρότητα βρίσκεται η πρωτοχρονιά, αλλά μήπως δεν είναι νέα αρχή, για παράδειγμα, το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς, μια καινούρια εργασία ή σχέση; Αν μη τι άλλο, αυτό αποδεικνύει την πίστη μας ότι μπορούμε καλύτερα, πως ό,τι κακό έχουμε κάνει στο παρελθόν δεν είναι δύσκολο να μετατραπεί σε καλό, όπως τουλάχιστον εννοεί ο καθένας μας αυτές τις έννοιες. Συνεπώς και η πολιτική αντιπαράθεση, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που δεν έχουν άμεσες κομματικές συνδέσεις, είναι δυνατό να οικοδομηθεί σε γερότερα θεμέλια από τις ύβρεις, σε επιχειρήματα που κρίνουν και κρίνονται και τα οποία δεν είναι ποτέ 100% σωστά ή λανθασμένα...

Υ.Γ.: Καλή χρονιά σε όλες κι όλους. 

 

Η μεσαία τάξη ψήφισε νεοφιλελευθερισμό και τώρα αναρωτιέται πού πήγε το δίχτυ ασφαλείας...

Το οποιοδήποτε βήμα προς τα μπρος αποτελεί μια πολύ δύσκολη άσκηση σε μια χώρα που συγχέει το συντηρητισμό και την οπισθοδρόμηση με το σεβασμό στην εθνική ταυτότητα και στις παραδόσεις της. Γι' αυτό και η εξέλιξη παίρνει σάρκα κι οστά συνήθως όταν δεν γίνεται αλλιώς. Αν δεν υπήρχαν τα "capital controls", για παράδειγμα, ακόμα θα συζητούσαμε για την αξία τού πλαστικού χρήματος και την επικινδυνότητά του. Ομοίως, αν δεν υπήρχε η πανδημία οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τη δημιουργία e-shop σαν τον έξω από εδώ...

Προφανώς κι αυτή η κυβέρνηση δεν νομοθετεί με βάση τα συμφέροντα των μικρομεσαίων. Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πολλούς φίλους στην ελίτ προκειμένου να βρει χρόνο για να ασχοληθεί με την πλέμπα και χρήμα για να την ταΐσει. Όσοι πίστεψαν προεκλογικώς ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη κι αντιλαμβάνονται πλέον ημέρα με την ημέρα την εξαπάτησή τους καλούνται να κολυμπήσουν στα βαθιά χωρίς σωσίβιο. Όφειλαν, όμως, και οι ίδιοι να προσαρμοστούν πολύ γρηγορότερα στις απαιτήσεις τής αποκαλούμενης τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης και να εκσυγχρονιστούν χωρίς αυτό να γίνεται υπό τη βία των γεγονότων...

Ο νεοφιλελευθερισμός υποθάλπει τον κοινωνικό δαρβινισμό, αλλά αυτόν ψήφισε η πλειοψηφία στις 7 Ιουλίου 2019, συνεπώς τώρα τα δάκρυά της έρχονται αργά. Όχι, όμως, πολύ αργά αν αποφασίσει να σταθεί στα δικά της πόδια χωρίς να αναμένει από μεσσίες, δεξιούς ή Αριστερούς, τη σωτηρία της. Για να συμβεί αυτό, ωστόσο, οφείλουν οι μικρομεσαίοι να μην περιμένουν τα επιδόματα, τις αποζημιώσεις ή τα έκτακτα βοηθήματα, αλλά να συνειδητοποιήσουν ότι με αυτούς που τους κυβερνούν σήμερα δεν έχουν άλλη εναλλακτική από το να παλέψουν στην ουσία μόνοι τους ώστε αύριο μεθαύριο ακόμα κι αν πέσουν να έχει βάση ο ισχυρισμός τους πως έπεσαν μαχόμενοι...  

Υ.Γ.: Καλά Χριστούγεννα σε όλες κι όλους.

 

 
 

Καλύτερα με τα "αλητάκια" των σχολείων παρά με τους αλήτες του Μαξίμου...

Αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός έχει αποτύχει μία φορά, ο νεοφιλελευθερισμός έχει αποτύχει εκατό κι αυτό μολονότι η διαφήμιση του τελευταίου δεν μπορεί καν να συγκριθεί με τη δυσφήμιση του πρώτου. Ο νεοφιλελευθερισμός, πέρα από το ότι απευθύνεται στο χυδαίο ένστικτο του ατομικισμού και της χίμαιρας πως όλοι μας μπορούμε μια ημέρα να γίνουμε πάμπλουτοι, υπόσχεται πως με την αύξηση του κέρδους λίγων θα καρπωθούν οφέλη και οι πολλοί. Γι' αυτό κι αξίζουν η λιτότητα, η απλήρωτη υπερεργασία και η ανεργία σήμερα ώστε αύριο όλοι μας να κοιμόμαστε κάτω από χρυσά παπλώματα...

Το δήλωσε προσφάτως κι ο πρωθυπουργός μας, κατ' εξοχήν εκπρόσωπος του νεοφιλελευθερισμού για τους άλλους και του κρατισμού για την αγία του οικογένεια, πως το μοντέλο "σπουδάζω, βρίσκω δουλειά, παίρνω σύνταξη" είναι παρωχημένο. Κι αυτό όχι γιατί βρήκαμε κάποιο καλύτερο για την πλειονότητα της κοινωνίας, όπως για παράδειγμα "σπουδάζω αυτό που θέλω, δουλεύω λιγότερο, παίρνω καλύτερη σύνταξη", αλλά γιατί "οφείλουμε" στην ουσία να επανέλθουμε σε ένα καθεστώς ημιδουλείας, με μακροπρόθεσμο στόχο την επιστροφή στην ατόφια δουλεία. Σε αυτή τη δυστοπία θα σπουδάζουμε ό,τι θέλουν οι πολυεθνικές, θα τους λέμε "ευχαριστώ πολύ" αν μας δίνουν ένα κομμάτι ψωμί και μας παρέχουν ψίχουλα ασφάλισης και διακοπών κι όσο για τη σύνταξη αυτή θα μας εξασφαλίζει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μόνο ότι θα έχουμε στο τραπέζι μας ψωμί και τυρί και μία στέγη για να μην βρεχόμαστε...

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει επιβληθεί επί του σοσιαλισμού με το χρήμα κι όχι με την αξία του. Οι κοινωνίες, επομένως, είναι ξανά υποχρεωμένες να αντισταθούν στη φτωχοποίησή τους με κάθε πρόσφορο μέσο, ακόμα κι αν κάποια από αυτά θεωρούνται παράνομα ή κι ανήθικα από τα αστικά καθεστώτα. Όταν, όμως, σου παίρνουν τη μπουκιά που δικαιούσαι από το στόμα βρίσκεσαι σε νόμιμη άμυνα κι έχεις το δικαίωμα ακόμα και να κόψεις το χέρι εκείνου που σου αρπάζει το φαγητό που εσύ ο ίδιος κόπιασες για να δημιουργηθεί... 

Αν, συνεπώς, στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη σχεδιάζει, που πράγματι σχεδιάζει, με αφορμή τον κοροναΐό να μας επιστρέψει σε μνημονιακές πολιτικές είμαστε υποχρεωμένοι κι εμείς, η κοινωνική πλειοψηφία, να επιστρέψουμε σε μορφές δράσης που θα στείλουν ηχηρότατο μήνυμα στην εξουσία πως έως εδώ και μη παρέκει. Τυχόν σιωπή ή αδιαφορία δεν μας καθιστά φιλήσυχους, αλλά συνένοχους. Καλύτερα με τα "αλητάκια" των σχολείων παρά με τους αλήτες τού Μαξίμου...

Θα χάσουμε το κρεβάτι, αλλά θα μας έχει μείνει το μαξιλάρι...

Όσο περνούν οι ημέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι η κυβέρνηση σκοπίμως βαθαίνει την αναπόφευκτη λόγω πανδημίας οικονομική κρίση προκειμένου ο Κ. Μητσοτάκης να νομιμοποιηθεί στην εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών, δυνατότητα που του είχε στερήσει η προηγούμενη κυβέρνηση με την έξοδο από τα μνημόνια, οι οποίες ταυτίζονται με τη νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία του. Ο νεοφιλελευθερισμός, άλλωστε, του οποίου χαρακτηριστικός πρεσβευτής είναι ο πρωθυπουργός μας, δεν εστιάζει στα συμφέροντα των πολλών, αλλά στων λίγων κι αν, παραδόξως, ευνοηθούν εμμέσως και οι πολλοί έχει καλώς, αλλιώς δεν τρέχει και τίποτα. Γι' αυτό και η κυβέρνηση διατηρεί, μέσω και του εύκολου χάρη στο ταμειακό απόθεμα δανεισμού, το "μαξιλάρι" των 37 δισ. ευρώ σαν να ήταν αυτοσκοπός κι όχι όχημα διάσωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας...

Κανείς δεν ισχυρίζεται πως η χώρα πρέπει να ξεμείνει από διαθέσιμα, όπως είχε ξεμείνει τον Ιανουάριο του 2015 προκειμένου να επιτευχθεί η αριστερή παρένθεση. Ούτε εκτιμάται πως θα τελειώσει σύντομα η τραγωδία τής πανδημίας, επομένως είναι συνετό να έχουμε ένα ισχυρό απόθεμα πυρομαχικών. Μόνο που αν το μυαλό μας βρίσκεται στο πώς θα έχουμε γεμάτες αποθήκες κι όχι στο πώς θα σιτιστεί ο πληθυσμός οι άνθρωποι θα πεθαίνουν στους δρόμους από πείνα κι εμείς θα πανηγυρίζουμε για το γεμάτο στοκ μας...

Το παράδειγμα είναι ακραίο, αλλά η λογική του στέρεα. Τα εμπροσθοβαρή μέτρα, που πλέον δεν είναι και τόσο εμπροσθοβαρή, είναι απαραίτητα ούτως ώστε όταν βγούμε στο ξέφωτο να υπάρχει ακόμα κοπάδι για να σιτιστεί. Σε διαφορετική περίπτωση τα 37 δισ. ευρώ από το υστέρημα του λαού θα μοιραστούν στους γνωστούς και φίλους προκειμένου να εδραιωθεί η ολιγαρχία στους θρόνους της. Ποιος, αλήθεια, πιστεύει όμως ότι η χώρα μας έχει περιθώριο για μια νέα χαμένη δεκαετία κι ένα νέο "brain drain";...  

Καλώς πένεσθαι μάλλον ή πλουτείν κακώς...

Από τις θεμελιώδεις αρχές τής απάνθρωπης ιδεοληψίας τού νεοφιλελευθερισμού, πέρα από το "ο καθένας για την πάρτη του", είναι και το ότι οι φτωχοί φταίνε για τη μοίρα τους. Παραλλαγή του ήταν, άλλωστε, και η επισήμανση Κυρανάκη πως οι νέοι είναι άνεργοι γιατί δεν ξέρουν να φτιάχνουν το βιογραφικό τους και δεν ψάχνουν αρκετά. Εν μέρει οι νεοφιλελεύθεροι έχουν δίκιο. Φταίνε και οι φτωχοί για τη φτώχεια τους γιατί αντί να ρίχνουν από τους θρόνους τους τους πραγματικούς υπαίτιους της δυστυχίας τους επιδίδονται στο αλληλοφάγωμα του κοινωνικού αυτοματισμού και της στοχοποίησης των ακόμα πιο ευάλωτων από τους ίδιους...

Περισσότερο, όμως, ευθύνονται αυτοί που νομοθετούν και ξεπλένουν την αδικία, ιδίως όταν οι ίδιοι είναι παιδιά τού κομματικού σωλήνα που δεν έχουν κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή τους. Αν η οικογένεια, το σχολείο, το κοινωνικό περιβάλλον, τα ΜΜΕ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέδιδαν μαθήματα κοινωνικής δικαιοσύνης κι όχι μισαλλοδοξίας πολύ δύσκολα θα δινόταν η ευκαιρία στους κυρανάκηδες να μας δείχνουν με το δάχτυλο... 

Το ζήτημα, άλλωστε, δεν είναι μόνο να βρίσκεις δουλειά, αλλά και μια αξιοπρεπή θέση εργασίας που να ανταποκρίνεται στα προσόντα σου και, κυρίως, στις επιθυμίες σου και οι συνθήκες άσκησής της να είναι πολιτισμένες. Σε διαφορετική περίπτωση η δουλειά καταντά δουλεία, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις...

Δεν είναι εντελώς άστοχη η κριτική των νεοφιλελέδων περί της μανίας τής Αριστεράς με τα επιδόματα. Το ζητούμενο δεν θα έπρεπε να είναι να προμηθεύει το κράτος τους πολίτες του με ψάρια, αλλά να τους μαθαίνει να τα ψαρεύουν και να τους δίνει τη δυνατότητα στη συνέχεια να ψαρεύουν όλοι ισότιμα. Τα επιδόματα θα οφειλόταν να είναι το ελάχιστο που ζητά η Αριστερά, ως δίχτυ ασφαλείας και μόνο, με το μέγιστο να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Σε διαφορετική περίπτωση καταντά άχρωμη, άοσμη κι άγευστη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο που η κοινωνική δικαιοσύνη είναι κι ο μεγάλος εχθρός τού νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος έχει επικρατήσει χάρη στη δύναμη του χρήματος και του ελέγχου κρίσιμων επίσημων κι ανεπίσημων θεσμών που τα φράγκα εξασφαλίζουν...

 
 

Ο Ευκλείδης δεν κάνει για αρχηγός, αλλά έχει δίκιο...

Με τα σημερινά δεδομένα ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί το ισχυρότερο χαρτί για την επιστροφή τού ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο στην αξιωματική αντιπολίτευση που θα μπορούσε να βγει μπροστά ως αξιόπιστη εναλλακτική για τη διεκδίκηση της πρωθυπουργίας. Αυτό, ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σημαίνει πως ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει χωρίς την οποιαδήποτε κομματική νομιμοποίηση...

Η πασοκοποίηση δεν θα επέλθει από τους πρώην πασόκους, οι οποίοι είτε από ιδεολογικούς είτε από συμφεροντολογικούς λόγους εγκατάλειψαν το ΠΑΣΟΚ για το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν καθορίζουν αυτοί την πολιτική τής Κουμουνδούρου. Θα επέλθει αν η ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ μιμηθεί όλα τα λάθη των διαχρονικών ηγεσιών τού ΠΑΣΟΚ, που το οδήγησαν στην κοινωνική απαξίωση: αρχηγισμός, ναρκισσισμός, ηγεμονισμός στο χώρο, πίστη στο αλάθητο του αρχηγού, αδυναμία κατανόησης των κοινωνικών μεταβολών, εσωστρέφεια, αποκοπή τού κομματικού μικρόκοσμου από την κοινωνική πραγματικότητα, υποταγή στο νεοφιλελευθερισμό...

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως θα είναι αυτοκαταστροφική η μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ από την Αριστερά στην κεντροαριστερά, ιδίως όταν η χώρα εισέρχεται σε μια νέα άτυπη μνημονιακή περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, δεν έχασε τις εκλογές τού 2019 λόγω των ριζοσπαστικών του ιδεών, αλλά ακριβώς γιατί δεν κατόρθωσε να τις εφαρμόσει στην ολότητά τους. Πέρα, συνεπώς, από την απαλλαγή από βαρίδια του παρελθόντος που φράζουν το μέλλον η αξιωματική αντιπολίτευση, αν επιθυμεί βεβαίως να ξανακυβερνήσει, οφείλει ακριβώς να αποδειχθεί προγραμματικά κι εκτελεστικά πιο ρηξικέλευθη από όσο φανερώθηκε από το 2015 μέχρι το 2019. Την επόμενη φορά ο λαϊκισμός των ψευδαισθήσεων δεν θα είναι αρκετός...

Υ.Γ.: Ο vromostomos επιστρέφει τη Δευτέρα, 24 Αυγούστου. Καλό καλοκαίρι σε όλες κι όλους!

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές μπορεί να πλάσει...

Ο νεοφιλελευθερισμός μισεί τους εργαζόμενους, μολονότι είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο στη ζούγκλα όπου κυριαρχεί ο αρπακτικότερος. Πολύ ευχαρίστως θα πρότεινε την επιστροφή τής κυριολεκτικής δουλείας, αν μπορούσε να εφεύρει τον κατάλληλο προπαγανδιστικό μηχανισμό για να το επιβάλει...

Προς το παρόν "αρκείται" σε νομοσχέδια όπως αυτό της Ν. Κεραμέως- Θάτσερ για την ιδιωτική παιδεία, με το οποίο και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί θα έχουν τη μοίρα των υπόλοιπων εργαζόμενων στη μητσοτάκειο αυτοκρατορία: είτε θα αποδέχονται μισή δουλειά- μισό μισθό είτε θα απολύονται και θα τρέχουν στα δικαστήρια μήπως και μετά από μία πενταετία δικαιωθούν, αφού πρώτα θα τους έχουν φάει τις οικονομίες οι δικηγόροι...

Ο φοβισμένος δάσκαλος μόνο φοβισμένους μαθητές κι αύριο ενήλικες μπορεί να πλάσει. Ο καθηγητής που θα τρέμει μην απολυθεί αν δεν βάλει καλό βαθμό στον "πελάτη" που πληρώνει δεν θα είναι σε θέση να διαμορφώσει χαρακτήρες με ήθος. Κι ο "πελάτης" που θα έχει αγοράσει τον βαθμό του θα ανταγωνίζεται με αθέμιτα μέσα τον απόφοιτο δημόσιου λυκείου για μια θέση πρώτα στο πανεπιστήμιο και μετά στην αγορά εργασίας. Κι όμως, αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το σύνολο της εκπαίδευσης ως μία ακόμα κρεατομηχανή από την οποία θα ταΐζεται ένα αενάως αναπαραγόμενο σύστημα εξουσίας που "τυγχάνει" και να την χρηματοδοτεί...

Αν η ιδιωτική εκπαίδευση είναι ανεξέλεγκτη, όπως γίνεται με το νόμο που περνά αυτή η Βουλή, τότε είναι προτιμότερο να απαγορευτεί, αφού αντιστρατεύεται πλήρως τις ίσες ευκαιρίες, φρενάρει την ταξική ανέλιξη κι ανακυκλώνει τις ελίτ. Η επόμενη κυβέρνηση δεν χρειάζεται να φτάσει σε αυτό το άκρο, αρκεί να επαναφέρει κανόνες που θα σέβονται κυρίως τους εργαζόμενους, γιατί αυτοί μένουν κατά βάση απροστάτευτοι κι όχι οι σχολάρχες, οι γονείς και οι κανακάρηδές τους. Δυστυχώς, η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να αφιερώσει πολλά νομοθετήματα, στην πρώτη τουλάχιστον φάση, προς την κατεύθυνση κατάργησης της θεσμοποίησης του νεοφιλελευθερισμού για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν και την τελευταία ρανίδα τού αίματος των άλλων...

Άριστοι χωρίς πτυχία θέλουν πρότυπα σχολεία...

Ο νεοφιλελευθερισμός θα μπορούσε να αποτελεί βάση συζήτησης μόνο αν όλοι οι άνθρωποι ξεκινούσαν τη ζωή τους από την ίδια αφετηρία. Μόνο που ο νεοφιλελευθερισμός για να έχει λόγο ύπαρξης θα πρέπει πρώτα να εφαρμοστεί ο σοσιαλισμός, η κοινωνική δικαιοσύνη δηλαδή που δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Επομένως, και τα πρότυπα σχολεία θα συντελούσαν στην κοινωνική κινητικότητα, όπως είναι το κυβερνητικό αφήγημα, αν είχαν την πραγματική δυνατότητα να ενταχθούν σε αυτά και τα παιδιά φτωχών ή μικρομεσαίων οικογενειών που έχουν, λόγω του ότι ξεκινούν από pole position, οι κανακάρηδες της ανώτερης οικονομικώς τάξης...

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν παιδιά από τα χαμηλότερα οικονομικώς στρώματα που τα κατάφεραν στη ζωή τους χάρη στο ταλέντο και στη σκληρή τους προσπάθεια. Η πολιτεία, όμως, έχει χρέος να κάνει ό,τι μπορεί για να καλύπτει το κενό που δημιουργεί το χρήμα και να μην επαφίεται στην εξαίρεση ώστε να δικαιολογεί την ελιτίστικη ταξικότητά της. Πολλώ δε μάλλον όταν η σημερινή κυβέρνηση έχει κάνει σημαία της την αριστεία την ώρα που δεν έχει μείνει αδιόριστο στο Δημόσιο κανένα "γαλάζιο" παιδί και που κάθε τόσο πληροφορούμαστε για έναν ακόμα γενικό γραμματέα ή υπουργό χωρίς αναγνωρισμένο πτυχίο...

Ο νόμος Κεραμέως είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των ιδιωτών σχολαρχών, φροντιστηρίων και καθηγητών που κάνουν ιδιαίτερα κι ανάμεσα σε άλλα αυξάνει τις εξετάσεις και τον αριθμό των μαθητών στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά. Οι μαθητές πρέπει να είναι παραγωγικοί και να κρίνονται για τη δουλειά που κάνουν, η παιδική κι εφηβική ηλικία ωστόσο είναι κρίμα να χαραμίζεται από εξεταστικό κέντρο σε εξεταστικό κέντρο όταν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι πολύ πιο δημιουργικοί για την απασχόληση των μαθητών δίχως τη σωματική και ψυχική τους εξόντωση, όπως οι εργασίες, ατομικές κι ομαδικές. Όσο για την επιστροφή τής διαγωγής στα απολυτήρια, ποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία πως ο νεοφιλελευθερισμός πάει πακέτο με το νεοσυντηρητισμό;...

Σοσιαλισμό έχουμε μόνο για τους φίλους Μητσοτάκη...

Ο Κ. Μητσοτάκης γυρνά στο κέντρο τής Αθήνας και ρωτά- όταν δεν φωτογραφίζεται να ανάβει κεράκια ως πιστός φαρισαίος- καταστηματάρχες κι εργαζόμενους πώς τα πάνε. Το ενδιαφέρον του θα ήταν πραγματικό αν την ίδια ώρα υπουργοί του δεν έλεγαν πως δεν χρειαζόμαστε λεφτά για να μην γίνουμε 300 κιλά, πως οι έμποροι είναι ψεύτες, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες έχουν γίνει ζόμπι και είναι μπαταχτσήδες και πως, εν τέλει, καπιταλισμό έχουμε. Αν ήθελαν να είναι ειλικρινείς, θα έλεγαν βεβαίως πως οι μικρομεσαίοι έχουν καπιταλισμό, αλλά οι πλούσιοι σοσιαλισμό, γι' αυτό και οι τελευταίοι- αεροπορικές εταιρείες, Fraport, μιντιάρχες, κλινικάρχες, μεγαλοεργολάβοι κ.λπ.- επιδοτούνται και με το παραπάνω...

Φυσικά και είναι ψευδοεπιχείρημα πως διασώζονται οι μεγάλοι παίκτες για να διασωθούν οι χιλιάδες θέσεις εργασίας τους. Θα μετρήσουμε το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα πόσοι μικρομεσαίοι θα μείνουν άνεργοι και πόσες θέσεις εργασίας θα διασωθούν στις μεγάλες εταιρείες, που έτσι κι αλλιώς θα προβούν σε μαζικές απολύσεις, και θα κάνουμε την αναπόφευκτη σύγκριση...

Αφήστε που αν, για παράδειγμα, καταρρεύσει η Aegean υπάρχουν ή θα δημιουργηθούν κι άλλες εταιρείες να πάρουν την θέση της. Οι αεροπορικές συνδέσεις μιας τουριστικής χώρας όπως η Ελλάδα είναι πολύ νόστιμο φιλέτο για να αφεθεί στην τύχη του. Αυτό, επομένως, που συμβαίνει είναι πως ο Κ. Μητσοτάκης διασώζει φίλους του κι όχι τη χώρα και το λαό της...

Το "καπιταλισμό έχουμε" των τιμητών τού νεοφιλελευθερισμού είτε θα εφαρμόζεται για όλους είτε θα αποδεικνύει υποκρισία και μισανθρωπισμό. Οι τράπεζες, για παράδειγμα, που δεν δανειοδοτούν μικρομεσαίους είναι οι ίδιες που έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί τρεις φορές από τους μικρομεσαίους που δεν δανειοδοτούν...

Η κυβέρνηση, όμως, έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή την οικονομική ανοσία τής αγέλης και τώρα είναι παγιδευμένη από τις επιλογές της. Αν ο Κ. Μητσοτάκης πάει σε εκλογές το καλοκαίρι θα αποδειχθεί ο τυχοδιωκτισμός του, αν το αφήσει για αργότερα θα είναι πολύ αργά για τον ίδιο έτσι κι αλλιώς για να διασωθεί...

Ο Μεγάλος Αδελφός παραμεγάλωσε...

Το να υποστηρίζεις πως οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται, εύκολα λέγεται, αλλά δύσκολα γίνεται, αν θες βεβαίως να είσαι δίκαιος κι όχι να ισχυρίζεσαι πως αξιολογείς για να αξιολογείς. Θεωρητικώς θα μπορούσαν να αξιολογούνται από τους μαθητές, τους γονείς των μαθητών, τους συναδέλφους κι από μία ανεξάρτητη επιτροπή. Στην πράξη, όμως, οι μαθητές θα απορρίπτουν όχι μόνο τους κακούς καθηγητές, αλλά κι αυτούς που είναι αυστηροί μαζί τους, οι γονείς θα επαφίενται στην άποψη των κακομαθημένων κανακάρηδών τους, οι συνάδελφοι θα βρουν ευκαιρία για ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών και η ανεξάρτητη επιτροπή είναι αδύνατο να φτάσει σε ασφαλές συμπέρασμα όσες φορές κι αν επισκεφτεί κάποια τάξη...

Ούτε είναι, φυσικά, λύση να βρίσκεται ένας επίτροπος σε κάθε τάξη κάθε στιγμή τής ημέρας ή να βάλουμε κάμερες στις τάξεις και σε μια άλλη αίθουσα να βρίσκονται επόπτες να αξιολογούν, λες και οι καθηγητές είναι διαιτητές και πρέπει να έχουμε το VAR για να κρίνει τις φάσεις. Το ποια είναι καλή διδασκαλία δεν είναι άσπρο μαύρο, όπως ένα οφσάιντ, αφήστε που και για το τελευταίο υπάρχουν ενστάσεις. Σκεφτείτε, άλλωστε, πόσο "όμορφη" θα είναι μια κοινωνία όπου οι εργοδότες μας θα έχουν μία κάμερα πάνω από το κεφάλι μας όλη την ώρα για να αξιολογούν αν είμαστε καλοί, κακοί ή τεμπέληδες...

Ποιος από εμάς είναι αψεγάδιαστος αν μπουν κάτω από το μικροσκοπικό φακό όλες του οι πράξεις; Και ποιος από εμάς θα είναι αληθινός αν λειτουργεί στην εργασία του ως ήρωας ριάλιτι παιχνιδιού που πρέπει να πιάσει κάποιους στόχους; Εν προκειμένω, ο καλός δάσκαλος κρίνεται σε βάθος χρόνου, ούτε καν από το αν οι μαθητές του περάσουν σε κάποιες εξετάσεις ή γίνουν πλούσιοι και ισχυροί. Ο καλός δάσκαλος συνδιαμορφώνει ανθρώπους, όχι πειθήνια και υπάκουα ρομποτάκια, όπως μας θέλει ο νεοφιλελευθερισμός...

Η Ελλάδα δεν (πρέπει να) συνορεύει με την Ουγγαρία...

Η Ελλάδα μπορεί να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που αντιμετωπίζει το υγειονομικό κομμάτι τής κρίσης τού κορονοΐού αποκλειστικώς με μέτρα γενικής καραντίνας και μπάτσους- ελεγκτές. Αποδείχθηκε ότι η παγκόσμια επέλαση του νεοφιλελευθερισμού δεν άφησε κανένα δημόσιο σύστημα υγείας αλώβητο. Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, δεν έχει προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτές παρά μόνο στα λόγια, δεν έχει ανοίξει νέες ΜΕΘ, δεν έχει επιτάξει τον ιδιωτικό τομέα, σνομπάρει τα διαγνωστικά τεστ την ίδια ώρα που χρυσοπληρώνει τους κλινικάρχες, τους μιντιάρχες και κάθε άλλου είδους -άρχες για τους οποίους λεφτά υπάρχουν...

Ένα φαινομενικώς ουδέτερο ζήτημα όπως είναι η αντιμετώπιση μιας πανδημίας αποδεικνύει ότι τίποτα, μα τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ιδεολογικώς ουδέτερο, εν προκειμένω το ποιοι θα σωθούν είτε από τον ιό είτε από τις οικονομικές του συνέπειες. Την ίδια στιγμή, για παράδειγμα, που η κυβέρνηση αφήνει απροστάτευτες ολόκληρες ευάλωτες ομάδες, όπως οι αιτούντες άσυλο, οι άστεγοι και οι Ρομά, και κατηγορεί τους συνταξιούχους που ξεροσταλιάζουν έξω από τράπεζες, διοργανώθηκε αεροδιακομιδή για τον γιο εφοπλιστή που αψήφησε τις εντολές και πήγε κατευθείαν από το Λονδίνο στην Ικαρία για να μολύνει και το νησί με την πνευματική κυρίως αρρώστια του. Παραλλήλως, εκατομμύρια ευρώ υπάρχουν για την αποζημίωση των ολιγαρχών φίλων τού Κ. Μητσοτάκη, αλλά όχι για να διασωθούν θέσεις εργασίας και να καταβληθεί το σύνολο των μισθών τής μεσαίας τάξης για την οποία τόσο νοιαζόταν ο σημερινός πρωθυπουργός προεκλογικώς...

Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών εφαρμόζει τη γενική καραντίνα, γι' αυτό και είναι αποκρουστικό να της συμπεριφέρονται οι κυβερνώντες- όπως την εποχή των μνημονίων- με τη (μη) λογική τού "μαζί τα φάγαμε", προκειμένου να καλύψουν τα δικά τους αμαρτήματα. Υπενθυμίζω στον Κ. Μητσοτάκη ότι, όσο κι αν το επιθυμεί, η Ελλάδα δεν συνορεύει με την Ουγγαρία. Επομένως, οι ακραίες κατασταλτικές πολιτικές που εφαρμόζει εκεί ο ομογάλακτός του Β. Όρμπαν δεν μπορούν να βρουν νομιμοποίηση στα μέρη μας, όπως και η απόλυτη καραντίνα χωρίς να συντρέχει σοβαρός λόγος για επιπλέον μέτρα, την οποία προλειαίνουν τα ουκ ολίγα φιλοκυβερνητικά μέσα...