Δυο γάιδαροι τσακώνονται στον αχυρώνα της μεσαίας τάξης...

Η οικογένεια Μητσοτάκη ξέρει για τη ζωή τής μεσαίας τάξης από όσα μπορεί να παρακολουθεί από την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Όπως και η μεσαία τάξη ξέρει για τη ζωή που κάνουν οικογένειες όπως η φαμίλια Μητσοτάκη μόνο μέσω κάποιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας... 

Ούτε, όμως, κι ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πώς τα βγάζει πέρα μια μικρομεσαία οικογένεια γιατί ναι μεν δεν έχει τα χρήματα των μητσοτάκηδων, αλλά κι εκείνος ανήκει στην υψηλή μεσαία τάξη. Με λίγα λόγια, δυο γάιδαροι τσακώνονται σε ξένο αχυρώνα...

Η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης επί ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στις μνημονιακές υποχρεώσεις που επιβλήθηκαν στην κυβερνώσα Αριστερά. Αν, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να την θεωρεί αναπότρεπτη τότε οφείλει και να δικαιολογήσει γιατί δεν μπορεί να φορολογήσει το μεγάλο πλούτο. Να πει ξεκάθαρα αν αυτό οφείλεται στον τρόπο που είναι στημένο το παγκόσμιο φορολογικό σύστημα και παρασύστημα ή αν, "απλώς", ο ίδιος βαρέθηκε τις συγκρούσεις και προτιμά να είναι καλό παιδί με όλους...

Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει υποχρέωση να είναι ειλικρινής απέναντι στη μεσαία τάξη αν επιθυμεί να την ξανακερδίσει. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιστρέψει μόνο ως περισσότερο έντιμος κι αποτελεσματικός διαχειριστής τής εξουσίας, αλλά με δίχως διάθεση για τομές που έχει ανάγκη η χώρα. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα έχουμε προοδευτικό μέτωπο απέναντι στη συντήρηση και στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά συμφιλίωση των προοδευτικών δυνάμεων με ό,τι αφήνει αυτόν τον τόπο στάσιμο ή τον πηγαίνει προς τα πίσω... 

  

  
 

Σέρφαρε στο ίντερνετ για να βλέπεις τα πλουσιόπαιδα να σερφάρουν στο κύμα...

Τους στοχοποιεί για τη μετάδοση του κοροναϊού, τους υποχρεώνει σε απλήρωτη δεκάωρη εργασία, τους αφήνει εκτός ΑΕΙ, τους προορίζει για ψυκτικούς ή ξενοδοχοϋπαλλήλους από την εφηβεία τους, αλλά όλα κι όλα. Ο πρωθυπουργός μας νοιάζεται τους νέους και τους δίνει voucher για μπύρες και δωρεάν gigabytes. Αφού δεν θα έχουν ψωμί με τη διακυβέρνησή του και λεφτά για να αγοράσουν ιστιοσανίδα ας σερφάρουν τουλάχιστον στο διαδίκτυο για να βλέπουν πώς διασκεδάζουν τα πλουσιόπαιδα για τις οικογένειες των οποίων τόσο πολύ ενδιαφέρεται ο Κ. Μητσοτάκης...

Και οι νέοι αυτής της χώρας έχουν μεγαλώσει με τη νοοτροπία τού αλισβερισιού από την οποία η Ελλάδα υποφέρει αιώνες τώρα. Έχει οσμωθεί, όμως, με τον υπόλοιπο πλανήτη πολύ περισσότερο σε σύγκριση με προηγούμενες γενιές χάρη στο διαδίκτυο και τη μεγαλύτερη ευκολία με την οποία μπορούμε να ταξιδεύουμε πλέον. Γι' αυτό και είναι πολύ πιο δύσκολα διατεθειμένοι να δείξουν ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τους καταστρέφουν τη ζωή και σε αντάλλαγμα τους "προσφέρουν" χάντρες και καθρεφτάκια...

Η Θεσσαλονίκη απόδειξε ότι ο πρωθυπουργός δίνει στην κοινωνική πλειοψηφία προσωρινά μέτρα που δεν θίγουν το μεγάλο κεφάλαιο και στο μεγάλο κεφάλαιο μόνιμα μέτρα πολλά από τα οποία θίγουν την κοινωνική πλειοψηφία. Ύστερα από δύο και πλέον χρόνια στην εξουσία είναι φανερότατο ποιες είναι οι μητσοτάκειες προτεραιότητες, σε ποιους χρωστά και για ποιους αδιαφορεί. Κι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί πια από μια δημοσιογραφία που προσβάλλει τη φύση της με το να χαϊδεύει αντί για να δαγκώνει...

 

Ανεμβολίαστοι και παραχαϊδεμένοι...

Φανταστείτε οι κατά συνείδηση ανεμβολίαστοι να έδιναν την ίδια μάχη που δίνουν τώρα για να μην εμβολιαστούν για την υπεράσπιση κι ενίσχυση κι άλλων ατομικών, κοινωνικών ή πολιτικών δικαιωμάτων για τους ίδιους ή για ανθρώπους που ανήκουν σε πιο ευάλωτες ομάδες. Πολλοί από τους ανεμβολίαστους, για παράδειγμα, θεωρούν προσωπικό δεδομένο αν έχουν εμβολιαστεί ή όχι, αλλά κρατούσαν σημαίες και λάβαρα ώστε να αναγράφεται στην ταυτότητα το αν πιστεύει κάποιος σε θεό ή όχι. Εξακολουθώ να θεωρώ πως είναι ατομικό δικαίωμα ο εμβολιασμός ή όχι, αλλά κάποιοι καλό είναι να διαθέτουν και μια επίγνωση της υποκρισίας τους...

Οι σκοπίμως ανεμβολίαστοι καλύπτουν μία ευρεία γκάμα πολιτικών πεποιθήσεων, αλλά τους ενώνει η φοβία τους για το καινούριο, τις νέες τεχνολογίες, εν τέλει για οτιδήποτε φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τού ανθρώπινου μυαλού κι όχι μιας θεϊκής παρέμβασης. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι ίδιοι άνθρωποι που υπερπροβάλλουν αρνητικές παρενέργειες των εμβολίων σε πολύ μικρό ποσοστό τού πληθυσμού προκειμένου να αυτοδικαιώνουν τις ενστάσεις κι αμφιβολίες τους είναι πρόθυμοι να πέσουν στο γκρεμό αν τους πει ο αρχιμανδρίτης τους πως αυτό του ζήτησε ο θεός σε επίσκεψη που του έκανε κατά τη διάρκεια του ύπνου του. Γι' αυτούς η επιστήμη είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη να εξυπηρετεί συμφέροντα ενώ ο πάσης φύσης σκοταδισμός σκεπάζεται από ένα πέπλο αγνότητας που κανείς δεν μπορεί να μιάνει...

Επαναλαμβάνω, ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να λατρεύει το μεσαίωνα, αλλά με ενοχλεί αφάνταστα η εικόνα θυματοποίησης που και η Αριστερά καλλιεργεί για τους σκοπίμως ανεμβολίαστους. Προφανώς και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν σήκωσε στην ουσία ούτε το μικρό της δαχτυλάκι για να ενισχύσει το ΕΣΥ κι έχει αρχίσει το ξήλωμά του πριν καν τελειώσει η πανδημία, ωστόσο αυτός δεν είναι λόγος για να χαϊδεύουμε αφτιά ψεκασμένων που για να αποφύγουν τη βάσανο να απολογηθούν για την ανοησία τους τα αποδίδουν όλα σε μια παγκόσμια συνωμοσία... 

Φυσικά και διακυβεύονται μεγάλα συμφέροντα σε κάθε έκφανση της ζωής μας, οι κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται και η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ζητούμενο. Το ότι όμως, για παράδειγμα, κάποιοι κερδίζουν δισεκατομμύρια ευρώ από το ότι χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο δεν σημαίνει πως το διαδίκτυο εξ ορισμού είναι άχρηστο κι επικίνδυνο για την πλειοψηφία. Ποιος, ωστόσο, να βρει το μέτρο στη χώρα που το γέννησε ως έννοια για να μπορεί να το δολοφονεί καθημερινώς;... 

 

Και οι σκηνοθέτες θα ήθελαν να μην πληρώνουν για το ψωμί τους...

Η εύκολη πρόσβαση των περισσότερων πολιτών στην ενημέρωση και στην τέχνη αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις που χρωστάμε στο διαδίκτυο. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν τη δυνατότητα τόσοι πολλοί να πληροφορούνται τι συμβαίνει στον κόσμο και να κατεβάζουν μια ταινία ή ένα βιβλίο με την ταχύτητα και το χαμηλό κόστος- συχνά μηδενικό- που απολαμβάνουν σήμερα. Προφανώς αυτή η εξέλιξη συνδράμει στη δημιουργία πολιτών- με τα όποια δεινά, βεβαίως, επιφέρει η αλόγιστη χρήση τού δημόσιου χώρου- που με τη σειρά της όφελος είναι για τη δημοκρατία και για την απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη...

Πάνω, όμως, στη λαχτάρα μας να μαθαίνουμε τα νέα, να βλέπουμε ταινίες ή να διαβάζουμε βιβλία τζάμπα λησμονούμε πως κάποιοι πληρώνονται για να μας παρέχουν αυτό το υλικό και πως θα πάψουν να πληρώνονται αν οι ίδιοι ή οι εργοδότες τους δεν έχουν έσοδα. Και οι δημοσιογράφοι, οι σκηνοθέτες ή οι συγγραφείς πολύ θα ήθελαν να μην πληρώνουν, για παράδειγμα, τον κρεοπώλη, τον μανάβη ή τον φούρναρη, όπως ο φούρναρης, ο μανάβης ή ο κρεοπώλης δεν θέλουν να πληρώνουν για ειδήσεις, φιλμ και βιβλία, αλλά καλώς ή κακώς ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μπορείς να επιβιώσεις αν δεν βγάζεις χρήματα.

Αν η είδηση ή μια τηλεοπτική σειρά θεωρούνται κοινωνικά αγαθά, φανταστείτε πόσο πολύτιμα για την ίδια μας τη βιολογική ύπαρξη είναι το κρέας, το μήλο ή το ψωμί. Ούτε θα ήταν ωφέλιμο για τη δημοσιογραφία ή την τέχνη να αμείβονται από τον κρατικό κορβανά, ακόμα κι αν αυτός ήταν γενναιόδωρος, αφού οι δεσμεύσεις που θα αναλαμβάνονταν- σε αρκετές περιπτώσεις αναλαμβάνονται ήδη- θα ήταν απαγορευτικές για την αλήθεια και την καλλιτεχνική ποιότητα...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι θετικό που η Ευρώπη θέτει κανόνες για τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως δεν θα είναι όλα ελεύθερα εκεί έξω για να τα αρπάζουμε. Τα έργα, άλλωστε, της ανθρώπινης διάνοιας αξίζουν του σεβασμού μας γιατί πίσω ακόμα κι από τα χειρότερα από αυτά έχει καταβληθεί κάποιος κόπος...

Μόνο η εφαρμογή, εξάλλου, στην πράξη τής σχετικής Οδηγίας θα αποδείξει κατά πόσο οι φραγμοί που μπαίνουν στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι έργων έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα από μειονεκτήματα. Ελπίζω, πάντως, αυτή η εφαρμογή στην Ελλάδα να μην αργήσει πολύ, όπως συμβαίνει συνήθως με τη μεταφορά κοινοτικών Οδηγιών στο εθνικό μας δίκαιο...



  

Τα υπερκέρδη σε φορολογικούς παραδείσους, οι άνθρωποι σε κλουβιά...

Το να μάχεσαι την παγκοσμιοποίηση γενικώς κι αορίστως στο τέλος τής δεύτερης δεκαετίας τού 21ου αιώνα είναι σαν να πολεμάς να μην βραδιάζει ή να μην ξημερώνει, είναι δηλαδή σχεδόν το ίδιο με το να κονταροχτυπιέσαι με ένα φυσικό φαινόμενο. Θα είχε νόημα μόνο αν η ανθρωπότητα έπαιρνε απόφαση να σταματούσε εδώ και τώρα την τεχνολογική κι επιστημονική πρόοδο, αλλά και να "έπαιρνε πίσω" επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας με τα οποία έχουν εξοικειωθεί και οι μεγαλύτερες γενιές: να εγκαταλείπαμε, για παράδειγμα, τη μετακίνηση με αεροπλάνα κι αυτοκίνητα και να επιστρέφαμε στα ατμόπλοια και στις άμαξες ή να διακόπταμε τη σύνδεσή μας με το διαδίκτυο...

Αντί, επομένως, να τα βάζουμε με τη φυσική ροή των πραγμάτων είναι προτιμότερο να εργαζόμαστε πάνω στο πώς αυτό το παγκόσμιο χωριό- όσο κι αν μοιάζει αδιανόητη μια τέτοια σκέψη για εκείνους που αντιμετωπίζουν εν έτει 2018 το Μακεδονικό με όρους εθνικής προδοσίας- θα αναπτύσσεται σε συνθήκες ειρήνης και με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Βασική προϋπόθεση είναι να τερματιστούν αμέσως οι πολεμικές επιχειρήσεις και να καταπολεμηθεί η φτώχεια, εξελίξεις οι οποίες θα βάλουν φραγμό και στις μετακινήσεις πληθυσμών από τα πατρώα εδάφη τους σε ξένα είτε για να διασωθούν είτε για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Πάντως δεν είναι λύση να χωρίζουμε παιδιά από τους γονείς τους και να τα βάζουμε σε κλουβιά, όπως το πιστεύει και το εφαρμόζει ο φασίστας πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ...

Συνιστά ύψιστη υποκρισία το κράτος που ευθύνεται για σειρά πολεμικών διενέξεων όχι μόνο διαχρονικά, αλλά κι εντός τού 21ου αιώνα να απαντά στις αμαρτίες του με απομονωτισμό, ρατσισμό, κλειστά σύνορα και οικονομικούς πολέμους. Δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται στις αμερικανικές και λοιπές πολυεθνικές να δραστηριοποιούνται και με αθέμιτα μέσα διεθνώς και να αποκρύβουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και την ίδια ώρα να δαιμονοποιούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Είτε το χρήμα και η πολιτική και στρατιωτική εξουσία θα πάψουν να είναι ουσιαστικώς ασύδοτα είτε θα συνεχίσουμε να θρηνούμε- όσοι τους θρηνούμε- νεκρές απελπισμένες ψυχές στη Μεσόγειο κι όπου αλλού η ελευθερία τής αγοράς δεν έχει συγχρονιστεί με την ταξική δικαιοσύνη, την ισονομία και την ισοπολιτεία κι επομένως γεννιούνται αδικίες που αναπαράγουν την αστάθεια και τη βία...

Ο Μεγάλος Αδελφός μας παρακολουθεί κι εμείς τον κερνάμε καφέ...

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί και δεν μας έχουμε αυτοεπιβεβαιώσει ότι ζούμε σε μια εποχή όπου ο "Μεγάλος Αδελφός" βρίσκεται παντού και παρακολουθεί κάθε μας κίνηση; Δεν προλαβαίνουμε, για παράδειγμα, να κάνουμε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο κι αμέσως "βομβαρδιζόμαστε" από σχετικές με τα ενδιαφέροντά μας διαφημίσεις...

Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να ρυθμιστεί ένα πεδίο τόσο ευρύ όσο το παγκόσμιο ίντερνετ κι ούτε λόγος βεβαίως για αυτορύθμισή του, ιδίως μάλιστα από τις πολυεθνικές που μετράνε και υπολογίζουν και το τελευταίο ευρώ, δολάριο, λίρα ή οποιοδήποτε άλλο νόμισμα μπορεί να καταλήξει στην τσέπη τους. Ο καπιταλισμός, το σύστημα που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο θωπεύει τα ταπεινότερα ανθρώπινα ένστικτα, βασίζεται άλλωστε και στον οικονομικό αναρχισμό για να διαιωνίζεται...

Πριν, όμως, ρίξουμε όλη την ευθύνη στους σύγχρονους κατασκόπους των ζωών μας, έχουμε αναρωτηθεί εμείς οι ίδιοι πόσο τους βοηθάμε στο έργο τους; Μήπως, δηλαδή, προχωρώντας και στην αυτοκριτική μου, διευκολύνουμε όσους επιθυμούν να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, να μας εξαπατούν ή και να μας κάνουν μεγαλύτερο κακό όταν, ειδικώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέπουμε τη ζωή μας σε φέιγ βολάν; Φυσικά, για παράδειγμα, δεν συγκρίνεται το μέγεθος της ευθύνης ενός παιδεραστή με κάποιον που αναρτά φωτογραφίες τού ανήλικου παιδιού του, αλλά δεν θα ήταν προτιμότερο οικογενειακές στιγμές με τα ανήλικα παιδιά μας να τις κρατούσαμε για έναν πολύ στενό κύκλο ανθρώπων κι όχι για την οικουμένη;...

Αναμφιβόλως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έφεραν και την επανάσταση της δυνατότητας μετατροπής τού οποιουδήποτε ανάμεσά μας σε διασημότητα, έστω και για 15 λεπτά. Το ουσιαστικότερο είναι πως μας δίνεται πλέον η ευκαιρία να δημοσιοποιούμε τις απόψεις μας σε ένα πολύ ευρύτερο κύκλο ανθρώπων από ό,τι στο παρελθόν. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί χρησιμοποιούμε το δημόσιο βήμα που μας προσφέρεται με την ίδια απέχθεια για την κοινή λογική και τον ορθό λόγο την οποία επιδεικνύουμε και σε καφενειακές συζητήσεις.

Δεν αντιλαμβανόμαστε, δηλαδή, ότι όταν κάνουμε οποιαδήποτε ανάρτηση δεν απευθυνόμαστε μόνο σε όσους μοιραζόμαστε το ίδιο τραπέζι σε μια καφετέρια, αλλά σε ένα απλωμένο ακροατήριο με άλλες προσλαμβάνουσες κι άλλες απαιτήσεις. Γι' αυτό και πολλάκις καταφεύγουμε στην εύκολη λύση τού αναθέματος για απόψεις που δεν πολυκαταλαβαίνουμε ούτε δείχνουμε ενδιαφέρον να τις συλλογιστούμε πριν τις καταδικάσουμε. Και το ακόμα τραγικότερο είναι πως η κριτική μας δεν εστιάζει στην ιδέα, αλλά στο φορέα της, με αποτέλεσμα αυτό που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ιδεολογική αντιπαράθεση να καταντά προσωπικό ξεκατίνιασμα. Από τη άλλη, πάντως, όλα αυτά είναι λογικά αν αναλογιστούμε ότι προχωράμε σε αχαρτογράφητα ύδατα, τα οποία όμως έχουμε καθήκον σύντομα να χαρτογραφήσουμε και να επιβάλουμε δημοκρατικούς κανόνες ναυσιπλοΐας... 

Δεν ενοχλούνται γιατί είναι αλλά γιατί τους φωνάζουν αλήτες ρουφιάνους δημοσιογράφους...

Σε άλλες χώρες και κάτω από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες από αυτές στην Ελλάδα δημοσιογράφοι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους για να αποκαλύψουν πτυχές τής αλήθειας που συσκοτίζονται από τα κέντρα εξουσίας. Ρεπόρτερ δολοφονούνται, βασανίζονται, φυλακίζονται, διώκονται επιτελώντας το λειτούργημά τους, το οποίο αν γίνεται σωστά έχει την ίδια αξία με εκείνο του γιατρού ή του...θεού. Κι αυτό γιατί το να αφυπνίζεις συνειδήσεις μέσα από τη δουλειά σου είναι σαν να ανασταίνεις νεκρούς. Μην περιμένετε, ωστόσο, τέτοια πράγματα στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Στη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας η δημοσιογραφία ζει ίσως τη χειρότερη στιγμή της, χειρότερη ακόμα κι από τις εποχές όπου η λογοκρισία ήταν νομιμοποιημένη. Τουλάχιστον τότε οι πολίτες γνώριζαν ότι αυτά που διάβαζαν είχαν πρώτα εγκριθεί από αρμόδιες επιτροπές δικτατορικών ή ημιδικτατορικών καθεστώτων και τα έκριναν αναλόγως. Σήμερα η προπαγάνδα, κυρίως από την τηλεόραση αφού ο γραπτός τύπος πεθαίνει και στο διαδίκτυο είναι πιο πιθανό να διαβάσεις ελεύθερες φωνές, ξεσκεπάζεται μόνο από την αγαρμποσύνη με την οποία διαχέεται στο ψοφοδεές πόπολο. Δελτία ειδήσεων όπως του ΑΝΤ1, στο οποίο παρουσιάζονται ιπτάμενοι κομάντο αναρχικοί κι όπου η αρνητική ψήφος για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας συγκρίνεται με το προπατορικό αμάρτημα, όπως και δημοσιογράφοι που αποδέχονται ασμένως το ρόλο τού μακριού χεριού τής ελίτ αποδομούν ένα επάγγελμα το οποίο θα μπορούσε στη συνείδηση των πολιτών να αποτελεί το φαροφύλακα της Δημοκρατίας. Και πάντως όχι αυτό που έχει καταντήσει σήμερα, δηλαδή το μαντρόσκυλο των εκμεταλλευτών τού λαϊκού μόχθου...

Οσοι εντός τού δημοσιογραφικού σιναφιού αποδίδουν την κατρακύλα τής κυκλοφορίας των εφημερίδων και των περιοδικών στην οικονομική κρίση και στην επέλαση του διαδικτύου στην ουσία αυτοτυφλώνονται. Προφανώς και η άγρια λιτότητα σε συνδυασμό με τις νέες τεχνολογίες έχουν χτυπήσει τον παραδοσιακό Τύπο, αλλά δεν είναι αυτά τα βασικότερα προβλήματα. Σε μια τέτοια περίπτωση το περιοδικό "Σχεδία", για παράδειγμα, το οποίο διακινούν άστεγοι δεν θα πουλούσε περισσότερα από 20.000 τεύχη μηνιαίως. Αν οι αναγνώστες πίστευαν ότι δίνοντας ένα ευρώ στον περιπτερά τής γειτονιάς τους θα διάβαζαν αποκαλυπτικές ειδήσεις και ρεπορτάζ που θα ταρακουνούσαν το σύστημα κι όχι πληροφορίες που είτε έχουν προσλάβει μέσω ίντερνετ από την προηγούμενη ημέρα είτε είναι φιλτραρισμένες από κομματικούς-επιχειρηματικούς-τραπεζικούς σωλήνες, δεν θα είχαν πάψει να αγοράζουν έντυπα.

Στη μπανανία, ωστόσο, που λέγεται Ελλάδα ακόμα και μέσα στην κρίση δεν επήλθε εξορθολογισμός τής ποσότητας και της ποιότητας των εκδόσεων, αλλά συνεχίστηκε η λεηλασία τού χώρου από επιχειρηματίες που αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση πολλών άλλων συμφερόντων και πάντως όχι της ελευθεροτυπίας, με τη συνεργασία υποτακτικών μεγαλοδημοσιογράφων-αρπακτικών οι οποίοι λυμαίνονται εδώ και χρόνια την πιάτσα. Και στο εξωτερικό ο γραπτός Τύπος περνά κρίση, ωστόσο στις σοβαρές χώρες τούς εκβιαστές τούς βάζουν στη φυλακή και δεν τους επιτρέπουν να γίνονται εκδότες και οι περισσότερες εφημερίδες, ακόμα κι αυτές που ανήκουν σε επιχειρηματίες που δεν ασχολούνται αποκλειστικώς με τα μέσα ενημέρωσης, διευθύνονται από δημοσιογράφους κι όχι από κάθε είδους διαφημιστές...

Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα αυτοκτόνησε, δεν δολοφονήθηκε. Εκείνοι που θα έπρεπε να ασκούν την πιο σκληρή κριτική στην εξουσία συναγελάζονται μαζί της σε βαθμό απόλυτης ταύτισης κι ενοχλούνται όχι γιατί είναι αλλά γιατί τους φωνάζουν αλήτες και ρουφιάνους. Η συντριπτική πλειονότητα των όσων διαβάζει ή ακούει ο μέσος πολίτης δεν είναι τίποτα άλλο από προπαγάνδα, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο εκλεπτυσμένη. Τις Κυριακές, εξάλλου, οι εκδότες επέλεξαν εδώ και πολλά χρόνια να μην πωλούν ενημέρωση, αλλά CD, DVD, βιβλία, κουπόνια για το σούπερ μάρκετ κι οτιδήποτε άλλο ευτελίζει την ενημέρωση στο επίπεδο του μπακάλικου. Ούτε καν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων δεν μπορείς να διαβάσεις αφού είναι καταχωνιασμένα κάτω από τις προσφορές. Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που εφημερίδα διαφήμισε το δημοσιογραφικό της περιεχόμενο κι όχι τα νέα εμέσματα του Π. Παντελίδη ή της Πάολας; Πώς περιμένουν, επομένως, οι άνθρωποι του Τύπου να κερδίσουν το ματς όταν σκοράρουν μόνο αυτογκόλ; Πώς να γράψω πως η δημοσιογραφία έχει μέλλον σε αυτόν τον τόπο όταν δεξιά κι αριστερά ελάχιστοι αναζητούν ρεπόρτερ και οι περισσότεροι ψάχνουν για ανειδίκευτους εργάτες που θα αναπαράγουν ειδήσεις με το κιλό σε παρακμιακές ιστοσελίδες;...

Αν ζητήσει κάποιος κυρίως από τους νέους δημοσιογράφους να βγουν στο δρόμο και να κάνουν ρεπορτάζ, θα τον κοιτάξουν σαν να ήταν εξωγήινος. Αρκετοί από τους νεοεισερχόμενους, εξάλλου, στο χώρο ούτε το ακουστικό τού τηλεφώνου δεν καταδέχονται να σηκώσουν προκειμένου να διασταυρώσουν μια είδηση, ακόμα κι όταν έχουν το χρόνο να το κάνουν. Από αρθρογράφους, πάντως, σκίζουμε. Ο καθένας παίρνει ένα στιλό, πραγματικό ή ηλεκτρονικό, και γράφει το μακρύ του και το κοντό του δίχως στις περισσότερες των περιπτώσεων να έχει ιδέα για το θέμα το οποίο σχολιάζει. Υστερα από όλα αυτά που περιέγραψα γιατί το κατεστημένο να μπει στον κόπο να απειλεί, να δέρνει ή και να σκοτώνει δημοσιογράφους στην Ελλάδα όταν οι περισσότεροι έχουν κατεβάσει από μόνοι τους τα βρακιά; Κι όσοι απειλούνται, δέρνονται ή σκοτώνονται, θεωρούνται γραφικοί ή ηλίθιοι από τους "ξύπνιους" που με την πρακτική τους έχουν καταντήσει το ομορφότερο επάγγελμα του κόσμου συνώνυμο με το αρχαιότερο...