Το "φταίει ο λαός που δεν κατάλαβε το μεγαλείο μου" έχει πολύ κοντά ποδάρια...

Αν η ΔΕΘ ήταν η τελευταία ευκαιρία Μητσοτάκη για να γυρίσει το παιχνίδι, όπως τόσο καιρό προπαγάνδιζαν τα παπαγαλάκια του, η ευκαιρία χάθηκε. Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μπορεί να στοχεύουν σε απογοητευμένα εκλογικά του ακροατήρια αλλά είναι αποσπασματικά, λίγα σε σύγκριση με τα ματωμένα υπερπλεονάσματα που επιτυγχάνει και, κυρίως, δεν έδωσαν κανένα σινιάλο αποφασιστικότητας σύγκρουσης με όσους κερδοσκοπούν πάνω στα εισοδήματά μας. Φυσικά κι ο Μητσοτάκης κρατάει εφεδρείες παροχών για την ώρα τής κάλπης, όταν όμως αποφασίσει να τις ενεργοποιήσει μάλλον θα είναι πολύ αργά για να ανατρέψει τη δίκαιη πτώση του...

Φορολογική επανάσταση δεν είναι να δίνεις φοροαπαλλαγές σε όσους, λόγω ανεργίας ή ελαστικής απασχόλησης, έχουν έτσι κι αλλιώς μηδαμινά εισοδήματα, όπως συμβαίνει με τους νέους έως 25 χρόνων. Φορολογική επανάσταση είναι να εφαρμοστεί επιτέλους η συνταγματική επιταγή σύμφωνα με την οποία ο καθένας συμμετέχει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Επανάσταση είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει από τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη...

Έχει κι ένα δίκιο, όμως, ο Μητσοτάκης: δεν γίνεσαι ή δεν ξαναγίνεσαι πρωθυπουργός αν η στρατηγική σου απέναντι στο λαό είναι "είχες άδικο που δεν με ψήφισες νωρίτερα". Κι αυτό όχι γιατί ο λαός είναι αλάνθαστος αλλά γιατί η ψήφος του έχει μια λογική. 

Φυσικά και μπορεί να την αλλάξει και να μετανιώσει γι' αυτή, αλλά για να το κάνει περιμένει κι από εσένα να παραδεχθείς ότι έπραξες αυτά κι αυτά τα λάθη κι όχι να περιμένεις μιας αυτοδικαίωση που ενδεχομένως να μην είναι και τόσο δίκαιη όσο νομίζεις. Το ότι, για παράδειγμα, ο Μητσοτάκης κυβέρνησε με ούριο άνεμο, με τις Βρυξέλλες να μοιράζουν χρήμα κι όχι να μας ζητάνε μέχρι και το τελευταίο σεντ, δικαιολογεί την ήττα και την ανοχή σε μια δεύτερη θητεία. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη συντριβή. Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις τόσο περισσότερο θα βυθίζεσαι στις νέες σου χορηγούμενες αυταπάτες...

 

 

Το πένθος ως εθνική μας φορεσιά...

Ο ιουδαιοχριστιανισμός απεχθάνεται το σώμα, τη χαρά, το γέλιο. Γι' αυτό κι αναζητά την παραμικρή αφορμή για να τα διώκει. Φυσικά κι ο θάνατος, ιδίως ο μαζικός ξαφνικός θάνατος νεών ανθρώπων, δεν συνιστά παραμικρή αφορμή. Όλη, όμως, η κοινωνική υποκρισία, βαθιά εντυπωμένη μέσα μας από τις ιουδαιοχριστιανικές δοξασίες, ξεπροβάλλει με την αντίδρασή μας σε οτιδήποτε θυμίζει χαρά μέσα στις ημέρες τής δυστυχίας...

Οι πολιτικοί μας συνοδεύονται από επικοινωνιολόγους γιατί γνωρίζουν ότι και η οποιαδήποτε γκριμάτσα τους θα λάβει πολιτικές διαστάσεις στην εποχή τής εικόνας και των εύκολων εντυπώσεων. Γελάνε και κλαίνε όχι ως φυσική αντίδραση, αλλά καθ' υπόδειξη του λαϊκού αισθήματος ή αυτού που θεωρούν οι σύμβουλοί τους πως είναι το λαϊκό αίσθημα. Τα πρόσωπά τους είναι ψεύτικα γιατί εμείς τα θέλουμε έτσι. Κι ας γλεντάμε οι ίδιοι τη στιγμή που απαιτούμε φαινομενική ενσυναίσθηση από τους άλλους...

Δεν θα δούμε ποτέ τον Μητσοτάκη, τον Τσίπρα ή οποιονδήποτε άλλο πολιτικό να πενθεί χορεύοντας, όπως ο Αλέξης Ζορμπάς. Μπορεί να μην υπάρχει κηδεία χωρίς γέλιο, όπως και γάμος δίχως δάκρυ, αλλά η εθνική μας σεμνοτυφία δεν θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο από την πολιτική ηγεσία, ακόμα κι αν ήταν άμοιρη ευθυνών... 

Μερικά δευτερόλεπτα πριν εξαϋλωθούν, δεκάδες άνθρωποι σχεδίαζαν το κοντινό ή και το απώτερο μέλλον τους. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας είχε κάνει σοφότερους για το τι έχει αξία και τι όχι. Φαίνεται, ωστόσο, πως έχουμε διαλέξει το πένθος ως εθνική μας φορεσιά για να κρύβουμε ότι από μικρά παιδιά μάς μαθαίνουν πώς να είμαστε δυστυχισμένοι κι όχι ευτυχισμένοι...  

  
 

Ο χρόνος που δίνει ο Μητσοτάκης στο ΣΥΡΙΖΑ είναι κι ο χρόνος που θα τον καταστήσει πρώην...

Αν πιστέψουμε τη δημοσκόπηση της Pulse για το ΣΚΑΙ, η ΝΔ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές με την ίδια διαφορά που κέρδισε τις προηγούμενες. Η φθορά της, δηλαδή, επί της ουσίας και παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει από το καλοκαίρι τού 2019 θα είναι μηδενική. Χρειάζεται, αλήθεια, να γράψω κάτι άλλο για να σας πείσω για την αναξιοπιστία των δημοσκοπήσεων, αν δεν έχετε πειστεί ήδη από τις εταιρείες- φαντάσματα με τις οποίες τις πληρώνει το Μαξίμου;...

Αν οι κάλπες στήνονταν ανήμερα των Χριστουγέννων το πιθανότερο είναι πως νικήτρια θα ήταν η ΝΔ. Ακόμα και την προσεχή Κυριακή, ωστόσο, η διαφορά θα ήταν μικρή και με δεδομένο ότι οι εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική τα περιθώρια ανατροπής στις δεύτερες κάλπες, αν δεν προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας από τις πρώτες, θα ήταν αυξημένα. Μόνο που έτσι κι αλλιώς δεν θα ψηφίσουμε σε λίγες ημέρες, αλλά σε λίγες εβδομάδες ή και μήνες προκειμένου να προλάβει η Μητσοτάκης Α.Ε. να μοιράσει στους ολιγάρχες τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης. Κι αυτός ο χρόνος που δίνει ο πρωθυπουργός στο ΣΥΡΙΖΑ είναι κι ο χρόνος που θα τον καταστήσει πρώην σε λίγο καιρό...

Στο Μαξίμου, εξάλλου, υπολογίζουν πως οι νέοι, και λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων από την έναρξη της τουριστικής σεζόν, δεν θα πάνε να τους καταψηφίσουν. Υποτιμούν την οργή τους για τα όσα έχει κάνει και δεν έχει κάνει γι' αυτούς η κυβέρνηση, αλλά και την πολιτική τους εγρήγορση... 

Κι αν έχει εν μέρει δίκιο ο Κ. Μητσοτάκης να μιλά για αριστερά τού χαβιαριού- φυσικά και υπάρχει κι αυτή-, όταν το λέει ένας πορφυρογέννητος γόνος χάνει το νόημά της η καταγγελία. Για την ακρίβεια, γίνεται μπούμερανγκ που σημαδεύει τον ίδιο...

 
 

Σέρφαρε στο ίντερνετ για να βλέπεις τα πλουσιόπαιδα να σερφάρουν στο κύμα...

Τους στοχοποιεί για τη μετάδοση του κοροναϊού, τους υποχρεώνει σε απλήρωτη δεκάωρη εργασία, τους αφήνει εκτός ΑΕΙ, τους προορίζει για ψυκτικούς ή ξενοδοχοϋπαλλήλους από την εφηβεία τους, αλλά όλα κι όλα. Ο πρωθυπουργός μας νοιάζεται τους νέους και τους δίνει voucher για μπύρες και δωρεάν gigabytes. Αφού δεν θα έχουν ψωμί με τη διακυβέρνησή του και λεφτά για να αγοράσουν ιστιοσανίδα ας σερφάρουν τουλάχιστον στο διαδίκτυο για να βλέπουν πώς διασκεδάζουν τα πλουσιόπαιδα για τις οικογένειες των οποίων τόσο πολύ ενδιαφέρεται ο Κ. Μητσοτάκης...

Και οι νέοι αυτής της χώρας έχουν μεγαλώσει με τη νοοτροπία τού αλισβερισιού από την οποία η Ελλάδα υποφέρει αιώνες τώρα. Έχει οσμωθεί, όμως, με τον υπόλοιπο πλανήτη πολύ περισσότερο σε σύγκριση με προηγούμενες γενιές χάρη στο διαδίκτυο και τη μεγαλύτερη ευκολία με την οποία μπορούμε να ταξιδεύουμε πλέον. Γι' αυτό και είναι πολύ πιο δύσκολα διατεθειμένοι να δείξουν ευγνωμοσύνη σε αυτούς που τους καταστρέφουν τη ζωή και σε αντάλλαγμα τους "προσφέρουν" χάντρες και καθρεφτάκια...

Η Θεσσαλονίκη απόδειξε ότι ο πρωθυπουργός δίνει στην κοινωνική πλειοψηφία προσωρινά μέτρα που δεν θίγουν το μεγάλο κεφάλαιο και στο μεγάλο κεφάλαιο μόνιμα μέτρα πολλά από τα οποία θίγουν την κοινωνική πλειοψηφία. Ύστερα από δύο και πλέον χρόνια στην εξουσία είναι φανερότατο ποιες είναι οι μητσοτάκειες προτεραιότητες, σε ποιους χρωστά και για ποιους αδιαφορεί. Κι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί πια από μια δημοσιογραφία που προσβάλλει τη φύση της με το να χαϊδεύει αντί για να δαγκώνει...

 

Τουλάχιστον οι νέοι αυτής της χώρας δεν έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει...

Αν βγήκε κάτι καλό από την πύρινη καταστροφή είναι η άμεση κινητοποίηση των πολιτών, πολύ πιο άμεση από κυβέρνηση και κόμματα στο πεδίο τής μάχης. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πάλεψαν με τη φωτιά για να γλιτώσουν τις περιουσίες τους. Υπάρχει λογική και κατανόηση σε αυτό, αλλά όχι και ηρωισμός. Δεν αναφέρομαι καν σε όσους πληρώνονται για να σβήνουν φωτιές, όχι γιατί η δουλειά τους είναι εύκολη, κάθε άλλο, αλλά ακριβώς γιατί πληρώνονται για να θέτουν τη ζωή τους σε διακινδύνευση, έστω κι όχι όσο θα έπρεπε... 

Αναφέρομαι σε όλες κι όλους που βρέθηκαν στο πύρινο μέτωπο για να σώσουν τις ζωές, τα ζώα, τα δάση και τις περιουσίες των άλλων. Σε αυτές κι αυτούς που διακινδύνευσαν τη ζωή τους όχι για την πάρτη τους ή γιατί πληρώνονται για να το κάνουν, αλλά γιατί αισθάνονται μέλη μιας κοινωνίας κι όχι απλώς άτομα, διαθέτουν συλλογική συνείδηση κι αντίληψη πως είτε θα σωθούμε όλοι μας είτε κανένας. Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλω μια βαθιά υπόκλιση, σε αυτούς μπορώ να έχω εμπιστοσύνη για ένα καλύτερο αύριο...

Λένε πως οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν, αλλά δεν νομίζω πως οι νέοι ιδίως αυτής της χώρας έχουν την κυβέρνηση που τους αξίζει. Μολονότι έχουν κακολογηθεί πολλάκις τα τελευταία δύο χρόνια έχουν δείξει και με τους εμβολιασμούς και με την αλληλεγγύη τους στις φωτιές πως η κοινωνική τους ενσυναίσθηση ξεπερνά κατά πολύ αυτή των υβριστών τους... 

Τι είναι, αλήθεια, πιο παράλογο, ένας νέος να βγει να πιει μια μπύρα σε μια πλατεία με τους φίλους του ή μια κυβέρνηση να μην έχει πάρει μέτρα ουσιαστικής ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας ή πυροπροστασίας; Το ερώτημα είναι ρητορικό, για να αναλογιστούμε το μέγεθος της ευθύνης που βαραίνει τον καθένα μας για τις απανωτές καταστροφές που βιώνουμε... 

 

Τσιμπήστε τους ανεμβολίαστους να ξυπνήσουν από την ψευδαίσθηση της αδικίας...

Οι κυβερνητικές ευθύνες για τα χαμηλά ποσοστά εμβολιασμού και γενικότερα για την αντιμετώπιση της πανδημίας είναι δεδομένες και δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την ατομική ευθύνη των πολιτών ή από το ότι δεν υπάρχει επαρκής ροή εμβολίων. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ενώ υπάρχει η δυνατότητα να εμβολιαστούν άμεσα όλοι οι ενήλικες δεν προκύπτει και η ανάλογη προθυμία. Και γι' αυτό ευθύνεται και το έλλειμμα εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και στους επικοινωνιακούς της μηχανισμούς, αφού με προπαγάνδα κι όχι με έργα διαχειρίστηκαν την υγειονομική κρίση...

Είναι προφανές, επίσης, ότι το voucher των 150 ευρώ στους νέους αποτελεί μπαξίσι τής new age εποχής. Όπως κι αν έχει, όμως, ακόμα και με δωροδοκία τού πληθυσμού είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο να εμβολιαστεί τουλάχιστον το 80% αν δεν θέλουμε το φθινόπωρο να ζήσουμε νέα καραντίνα. Κι αν η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού εμπεριέχει και δικαιολογημένα πολλές νομικές και ηθικές αμφισβητήσεις, είναι κατά βάση η ευθύνη μας ως πολιτών να τσιμπηθούμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τα αγαπημένα μας πρόσωπα τουλάχιστον, αν οι ευαισθησίες μας δεν φτάνουν έως το τείχος προστασίας τού ευρύτερου κοινωνικού συνόλου...

Οι υγειονομικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του μη εμβολιασμού είναι σαφώς μεγαλύτερες και πιο εκτεταμένες από τις παρενέργειες του εμβολιασμού με οποιοδήποτε εμβόλιο. Συνιστά, εξάλλου, κουτοπονηριά να προσδοκάμε τη σωτηρία μας από το ότι οι υπόλοιποι θα εμβολιαστούν, πολλώ δε μάλλον να γκρινιάζουμε και να μιλάμε για κοινωνία δύο ταχυτήτων με αφορμή το ότι οι εμβολιασμένοι θα απολαμβάνουν κάποιων προνομίων. 

Γιατί, δηλαδή, ο εμβολιασμένος να μην εργάζεται, ταξιδεύει, ψωνίζει ή διασκεδάζει ευκολότερα από τους απανταχού συνωμοσιολόγους εξυπνάκηδες; Αυτό δεν συνιστά παρέμβαση στον πυρήνα των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών μας δικαιωμάτων αλλά εναρμόνιση με τη στοιχειώδη λογική η οποία είναι τόσο δυσεύρετη και στη χώρα μας...

 
 

Οι ακαταδίωκτοι δεν μπορούν να απαιτούν εμπιστοσύνη...

Θα εμβολιαστώ με το AstraZeneca, μιας που έρχεται η σειρά μου. Πολλοί συνομήλικοί μου, εμού συμπεριλαμβανομένου, θα αισθάνονταν ωστόσο πολύ μεγαλύτερη σιγουριά αν εμπιστεύονταν την κυβέρνηση και τους επιστήμονες που αυτή έχει στο τσεπάκι της. Πώς, όμως, να εμπιστεύεσαι ανθρώπους που σπεύδουν να περιφρουρήσουν τους εαυτούς πίσω από ακαταδίωκτα; Ή πώς να τους εμπιστευτείς όταν στους νέους και στους σχετικώς νέους χορηγούν το εμβόλιο που πολλές άλλες χώρες, κι ευρωπαϊκές ανάμεσά τους, είτε έχουν σταματήσει να χορηγούν είτε το χορηγούν σε μεγαλύτερες ηλικίες;...

Οι νεότεροι, εξάλλου, από τους τριαντάρηδες και τους σαραντάρηδες αισθάνονται ακόμα πιο αποκλεισμένοι από τις κυβερνητικές πολιτικές. Δεν είναι μόνο το ότι δεν έχουν ενισχυθεί οικονομικώς, ιδίως κατηγορίες όπως οι καλλιτέχνες, αλλά και το ότι έχουν στιγματιστεί για τη μετάδοση του κοροναϊού και τον θάνατο των γιαγιάδων και των παππούδων τους. 

Λες κι αν δεν είχαν πραγματοποιηθεί συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και διασκέδασης η πανδημία δεν θα υπήρχε σε αυτή τη χώρα. Χρησιμοποιούνται και τώρα ως αποδιοπομπαίοι τράγοι από την κυβέρνηση και τα μιντιακά παπαγαλάκια της προκειμένου να συγκαλυφθούν πολύ βαρύτερες πολιτικές ευθύνες για πράξεις και, κυρίως, για παραλείψεις...

Αν δεν το θεωρούσε νωρίτερα, ο Κ. Μητσοτάκης θεωρεί τη νέα γενιά χαμένη γι' αυτόν και την παράταξή του σίγουρα μετά από τις εκλογές που τον έκαναν πρωθυπουργό. Αν έχασε στις ηλικίες 17- 35 χρόνων με δέκα μονάδες διαφορά από τον αντίπαλό του στις κάλπες που τον ανέδειξαν νικητή πανελλαδικώς με διαφορά οκτώ μονάδων, θα ήταν ουτοπικό να περιμένει καλύτερο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές. Γι' αυτό και τις έχει εγκαταλείψει, δίνοντας έμφαση στους μεγαλύτερους. Μέχρι να τους χάσει κι αυτούς νωρίτερα παρά αργότερα εξαιτίας των ταξικών πολιτικών που ακολουθεί, με αποκορύφωμα το νέο εργασιακό...

 

Μέχρι να γίνει το προοδευτικό μέτωπο στα σχολεία θα μελετούν το "Αγών μου"...

Οι νέοι δεν έχουν απλώς δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα. Ακόμα κι όταν έχουν άδικο, ακόμα κι όταν είναι υπερβολικοί, ακόμα κι όταν η αντίδρασή τους στρέφεται γενικά κι αφηρημένα σε βάρος τού συστήματος, από αυτούς είναι που περιμένουν, κατά βάση, οι κοινωνίες να τις ξεκολλούν από το τέλμα και να τις δίνουν μια άλλη προοπτική. Γι' αυτό και οι κοινωνίες είναι υποχρεωμένες να τους κατανοούν και να τους αποδίδουν δικαιοσύνη, όπου αυτό είναι λογικό...

Σε αυτό το πλαίσιο οι μαθητές έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να κάνουν καταλήψεις για ζητήματα που τους απασχολούν, έστω κι αν αφορούν την πενθήμερη ή τη "Μακεδονία ξακουστή". Το άκρως ανησυχητικό, ωστόσο, είναι αυτές οι καταλήψεις να υποκινούνται από κόμματα κι ακόμα περισσότερο επικίνδυνο όταν πίσω από αυτές κρύβονται εγκληματικές οργανώσεις με πολιτικό μανδύα, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα, στα χιτλερικά πρότυπα και βρίσκουν κάλυψη από την αξιωματική αντιπολίτευση...

Η Χρυσή Αυγή είναι σταθερά τρίτη στις δημοσκοπήσεις- πιθανόν, μάλιστα, το πραγματικό ποσοστό της να προσεγγίζει περισσότερο το 10% από όσο θέλουν να το παραδεχθούν κι εκείνοι που συμμετέχουν σε αυτές-, ενώ κατεβαίνει κι ένας συνασπισμός ακροδεξιών- Βελόπουλος, Κρανιδιώτης, Καρατζαφέρης, Καμμένος Μπαλτάκος-, ο οποίος πολύ άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί "Χρυσή Αυγή λάιτ". Με αφορμή ή με αιτία το Προσφυγικό και το Μακεδονικό η ακροδεξιά στην Ελλάδα περνά μια δεύτερη νιότη μετά από τα μνημονιακά χρόνια, την ώρα που η ΝΔ για διάφορους λόγους έχει υιοθετήσει όχι μόνο την ίδια ατζέντα, αλλά και την ίδια ρητορική. Είτε αυτό οφείλεται στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Μ. Βορίδη είτε στη Χρυσή Αυγή και στη Χρυσή Αυγή λάιτ, ο Κ. Μητσοτάκης έχει αφαιρέσει από τον πολιτικό του λόγο ακόμα και τα φιλελεύθερα στοιχεία με τα οποία θα μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του και οι προοδευτικοί πολίτες...

Από την άλλη, το περίφημο ευρωπαϊκό προοδευτικό μέτωπο κατά τής ακροδεξιάς παραμένει στα λόγια λίγους μήνες πριν τις ευρωεκλογές, οι οποίες μπορεί να σημαδέψουν με αρνητικό πρόσημο την Ευρώπη για πολλά χρόνια. Τη στιγμή που οι Λε Πεν και οι Σαλβίνι της Γηραιάς Ηπείρου έχουν ήδη χτίσει το δικό τους μέτωπο, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Πράσινοι και οι Αριστεροί ακόμα συζητάνε για την αναγκαιότητα να οικοδομήσουν το δικό τους...

Μόνο που ακόμα και να υπάρξει τελικώς συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και προκειμένου αυτή να είναι επιτυχημένη απαιτείται το μήνυμα που θα δοθεί στους Ευρωπαίους πολίτες να είναι και θετικό κι όχι αποκλειστικώς αρνητικό. Δεν αρκεί, δηλαδή, να τους τρομάξουμε για την άνοδο του νεοφασισμού, είναι απαραίτητο και να τους δώσουμε ένα όραμα που να υπερβαίνει το νεοφιλελευθερισμό, τη λιτότητα, τα κλειστά σύνορα και την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων...

Αλίμονο αν μείνουμε στη φιλανθρωπία τής σοσιαλδημοκρατίας...

Σαφώς και είναι προτιμότερο να μάθεις σε κάποιον να ψαρεύει από το να του δίνεις ψάρια και, μάλιστα, τηγανισμένα στο πιάτο. Γι' αυτό και θα ήταν καλύτερο αν η κυβέρνηση δεν έδινε απλώς ένα νέο φιλοδώρημα στους άνεργους νέους, στο "πρότυπο" των κοινωφελών θέσεων εργασίας, των κουπονιών και των επιδομάτων ανεργίας, αλλά αν δημιουργούσε η ίδια ή βοηθούσε στη δημιουργία νέων θέσεων πλήρους εργασίας με κανονικούς μισθούς και κανονικά ωράρια. Αυτά, δηλαδή, για τα οποία πάλεψαν γενιές και γενιές, δίνοντας ακόμα και το αίμα τους, πριν σαρώσει τα εργασιακά δικαιώματα ο νεοφιλελευθερισμός...

Το κοινωνικό κράτος δικαίου οφείλει να στηθεί ξανά από την αρχή σε αυτή τη χώρα, δίχως να ακολουθήσουμε παρελθοντικά μοντέλα τα οποία βασίζονταν στη φιλανθρωπία. Κεντρικό ζητούμενο της δίκαιης ανάπτυξης που έχει υποσχεθεί ο Αλ. Τσίπρας οφείλει να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία συμπεριλαμβάνει την αναδιανομή πλούτου με βάση την προσφορά και τις ανάγκες τού καθενός και με όπλο τη φορολογική πολιτική και τις όποιες κρατικές οικονομικές δυνατότητες, καθώς και η παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου. Αν δεν επιτευχθεί αυτός ο θεμελιώδης στόχος, όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά κι ο υπόλοιπος κόσμος θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην ανασφάλεια που γεννά τη βία και φέρνει την ισοπέδωση των πάντων...

Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνει η κυβέρνηση και δίνει στους πιο φτωχούς και στους άνεργους νέους κοινωνικά μερίσματα, έστω κι αν τους τα έχει πάρει εις διπλούν και εις τριπλούν στο πρόσφατο παρελθόν. Ας πούμε πως είναι και μια άτυπη μορφή κυνικής συγγνώμης με το βλέμμα στις κάλπες. Όταν, άλλωστε, η πλειονότητα του πληθυσμού προσπαθεί στην ουσία να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή οποιαδήποτε βοήθεια θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη...

Αλίμονο, όμως, αν μείνουμε εκεί ή υποκύψουμε σε μητσοτάκειες θεωρίες τύπου "οι ταξικές ανισότητες βρίσκονται στην ανθρώπινη φύση". Το κοινωνικό κράτος όπως το οικοδόμησε η σοσιαλδημοκρατία είναι σαφώς προτιμότερο από τη ζούγκλα τού νεοφιλελευθερισμού. Είναι, όμως, ασπιρίνη κι όχι γιατρειά αν πραγματικά επιθυμούμε έναν κόσμο ισότητας κι όχι αδικαιολόγητων διακρίσεων...

Προτεραιότητα στις γενιές που μπορούν να αναστήσουν την Ελλάδα από αυτές που τη χρεοκόπησαν...

Όλοι μιλάνε εδώ και καιρό για την ανάγκη αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου, αλλά ελάχιστοι το εννοούν. Άκουγα, για παράδειγμα, τις προάλλες τον Αλέξη Τσίπρα να σημειώνει πως οι συντάξεις- όλες ανεξαιρέτως- δεν μπορούν να κοπούν κι άλλο γιατί χάρη σε αυτές συντηρούνται ολόκληρες οικογένειες. Ο πρωθυπουργός δεν είπε ψέματα, αφού με την ανεργία, την υποαπασχόληση και την κακοπληρωμένη εργασία στα ύψη οι συντάξεις, έστω στην πετσοκομμένη, μνημονιακή εκδοχή τους, συνιστούν ένα ασφαλές καταφύγιο. Αλίμονο, όμως, αν θέλουμε να διαιωνίσουμε μια παθογένεια...

Μακάρι το ελληνικό Δημόσιο να μπορούσε να στηρίξει παραλλήλως το σημερινό ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο είναι άκρως ελλειμματικό, με παράλληλες σοβαρές κι όχι επιδοματικές πολιτικές ενίσχυσης όσων μπαίνουν τώρα στην αγορά εργασίας ή, γενικότερα, ανήκουν στο αποκαλούμενο ενεργό κομμάτι τού πληθυσμού. Δυστυχώς, ωστόσο, αυτό δεν είναι εφικτό οπότε η πολιτική ηγεσία βρίσκεται ενώπιον ενός διλήμματος για την επίλυση τού οποίου φαίνεται να μην έχει επιλέξει τις σωστές προτεραιότητες...

Από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμα υψηλές συντάξεις οι οποίες δεν προήλθαν από ασφαλιστικές εισφορές από την τσέπη των πρώην εργαζόμενων που τις απολαμβάνουν σήμερα, αλλά από το ότι ανήκαν σε προνομιούχες κατηγορίες τού ευρύτερου δημόσιου τομέα, καθώς και του ιδιωτικού, αυτές δεν είναι παράλογο να κοπούν. Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν θα δοθούν σε εκείνους που μπορούν να φέρουν την ανάπτυξη στον τόπο, σε όσους βρίσκονται δηλαδή σε παραγωγική ηλικία, με παράλληλα κίνητρα επιστροφής όσων έχουν φύγει στο εξωτερικό...

Δεν κάνω κάλεσμα σε έναν πόλεμο γενεών. Αντιθέτως, κάνω ό,τι μπορώ και θα πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποτρέψουμε. Σε αυτό το πλαίσιο, οι απόμαχοι της εργασίας ναι μεν θα πρέπει να ζουν αξιοπρεπώς- δεν ισχυρίζομαι πως θα πρέπει οι συντάξεις να μειωθούν κάτω από τα 700 ή 800 ευρώ-, αλλά οφείλουν να συνειδητοποιήσουν και τη δική τους ευθύνη για το ότι τα παιδιά και τα εγγόνια τους δεν είναι σε θέση να σταθούν μόνα τους στα πόδια τους αλλά χρειάζονται ακόμα το παιδικό τους δωμάτιο για να έχουν στέγη και τα λεφτά τού μπαμπά, της μαμάς, του παππού και της γιαγιάς για να επιβιώνουν...

Δεν χρεοκόπησαν την Ελλάδα οι σημερινοί εικοσάρηδες για να τους ξεπετάμε με προγράμματα "stage" και "voucher" ελεημοσύνης για να μπορούν κάποιοι που πίστευαν ότι είναι δικά τους τα δημόσια έσοδα κι αυτά που προέρχονταν από τη διαπλοκή των ιδιωτών εργοδοτών τους με το κράτος να συνεχίζουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αν, επομένως, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι ορθολογικό να στηρίζονται οι ελληνικές οικογένειες από τις συντάξεις είναι σαν να λέμε στους νέους μας "βγάλτε γρήγορα διαβατήριο και μην επιστρέψετε ποτέ σε αυτήν τη χωματερή τής δημιουργικότητας"...  

     

Κάτω τα χέρια σου από τον μικρό Νικόλα σάτυρε, δεν θα τον κάνεις κι αυτόν άνεργο, σκλάβο ή μετανάστη...

Ακόμα και για κάποιον που έχει περάσει 40 χρόνια από τη ζωή του στη φυλακή, οι τελευταίες ημέρες τής έκτισης της ποινής του είναι οι χειρότερες. Μολονότι ξανοίγεται μπροστά του η προοπτική της ελευθερίας, ή μάλλον γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, όλα γύρω του στο σωφρονιστικό κατάστημα του φαίνονται πιο ανυπόφορα από ό, τι στο παρελθόν, αν και δεν έχει αλλάξει κάτι δραματικώς. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση της σχέσης τού ελληνικού λαού με τον Αντ. Σαχλαμαρά. Ξέραμε ότι αντιπαθεί τους ξένους, ότι είναι θρησκόληπτος κι ότι δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για τη νέα γενιά, παρά μόνο για τους νταβατζήδες του. Δεν τον περιμέναμε, δηλαδή, να εμφανιστεί στον φράχτη τού αίσχους στον Εβρο, να δηλώσει, σαν να βρισκόταν στην Τεχεράνη, πως δεν θα κατεβούν οι θρησκευτικές εικόνες από τα δημόσια κτίρια ή να γυρίσει το φαιδρό και υποκριτικότατο τηλεοπτικό σποτ με τους πιτσιρικάδες για να καταλάβουμε ποιός είναι. Τώρα, ωστόσο, μένουν λιγότερες από δύο εβδομάδες μέχρι την ημέρα που αυτός ο ακροδεξιός τσαρλατάνος δεν θα είναι πλέον πρωθυπουργός τής πατρίδας μας και δεν αντέχουμε άλλο τόσο σκοταδισμό και μισαλλοδοξία. Πόσω μάλλον όταν αυτές οι παθογένειες δολοφόνησαν 17 ανθρώπους στη Γαλλία μόλις πριν μία εβδομάδα...

Εχω χρόνια να δω παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο στο Ζάππειο, αν και περνώ σχεδόν καθημερινώς από το σημείο όπου ο Αντ. Σαχλαμαράς στόπαρε τη μπάλα και "σούταρε" ψέματα το ένα μετά από το άλλο σε ανήλικους. Κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα τού πόσο μακριά από την κοινωνική πραγματικότητα ζει ο πρωθυπουργός, μολονότι η τοποθεσία τού διαφημιστικού είναι σχεδόν δίπλα στο Μέγαρο Μαξίμου. Φανταστείτε, δηλαδή, πόσα πραγματικά γνωρίζει ο λεπενίσκος ηγέτης μας για όσα συμβαίνουν στις πιο απομακρυσμένες από την Αθήνα περιοχές τής χώρας μας. Κι αυτό είναι μόνο ένα φάουλ, για να χρησιμοποιήσω την ορολογία τού "προπονηταρά" μας, απέναντι στη νεολαία κι άλλος ένας "τύμβος" στην υποκρισία. Πάνω από τους μισούς νέους είναι άνεργοι, όσοι εργάζονται στην Ελλάδα αμείβονται με "μισθούς" πείνας κι από προγράμματα ζητιανιάς, όπως τα "voucher", ενώ δεκάδες ή κι εκατοντάδες χιλιάδες, οι πιο πολλοί πτυχιούχοι και με μεταπτυχιακά ή και διδακτορικά, έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό προκειμένου να ζήσουν με αξιοπρέπεια κι αυτοσεβασμό...

Την ίδια ώρα, περίπου 700.000 παιδιά υποσιτίζονται, στα σχολεία πολλοί μαθητές δεν έχουν λεφτά για να αγοράσουν ούτε ένα κουλούρι και οι υποδομές παιδικής κι εφηβικής πρόνοιας, περίθαλψης και ψυχικής υγείας υποχρηματοδοτούνται για να μην χάσει η Ανγκ. Μέρκελ ούτε ένα ευρώ από τα υπερκέρδη που αποκόμισε η Γερμανία πάνω στο πτώμα τής ελληνικής οικονομίας. Το ότι, επομένως, με αστεία γραφειοκρατικά επιχειρήματα η κυβέρνηση αποστέρησε το δικαίωμα ψήφου σε 100.000 18άρηδες δεν προκαλεί καμιά έκπληξη. Γιατί ο Αντ. Σαχλαμαράς μπορεί να έπεισε τον πατέρα τού μικρού Νικόλα στη διαφήμιση να τον ψηφίσει. Τον ίδιο τον μικρό Νικόλα, ωστόσο, αποκλείεται. Βλέπετε, ο τελευταίος ενημερώνεται κυρίως από το διαδίκτυο, όπου ο καθένας διατυπώνει ελεύθερα την άποψή του, κι όχι από την Ολ. Τρέμη, τον Γ. Πρετεντέρη και τον Μπ. Παπαδημητρίου κι αυτό είναι ένα ακόμα πρόβλημα για τους σαμαροβενιζέλους...

Οι έλληνες στην Ελλάδα λιγοστεύουν, όπως έδειξε και η πιο πρόσφατη απογραφή πληθυσμού, και γι' αυτό δεν ευθύνονται οι μετανάστες, όπως πιστεύει ο Αλέφαντος της πολιτικής, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό οι πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια. Πράγματι, το δημογραφικό υπήρχε ως πρόβλημα και πριν τα μνημόνια, αλλά δεν είχε λάβει την έκταση που έχει σήμερα. Κι αν είναι αλήθεια ότι οι γονείς και οι παππούδες μας μεγάλωσαν παιδιά στις ίδιες ή και σε χειρότερες οικονομικές συνθήκες από τις σημερινές, είναι πρόκληση να ζητούμε από τα νέα ζευγάρια να κάνουν κι ένα και δύο και τέσσερα παιδιά και να γίνουν όλα τους λεβέντες για χάρη τού Σαχλαμαρά όταν δεν θα μπορούν να τους προσφέρουν τις στοιχειώδεις "ανέσεις" που απόλαυσαν τα ίδια κατά την ανατροφή τους. Πεθαίνουν περισσότεροι από όσοι γεννιούνται κι αυτοί που βγαίνουν στο ελληνικό φως περιμένουν την ημέρα που θα πάρουν των ομματιών τους και θα φύγουν γι' άλλες, πιο κρύες πολιτείες, όπου όμως θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως αυτό της τακτικής καταβολής αξιοπρεπών αποδοχών και της ασφάλισης, αποτελούν τα εκ των ων ουκ άνευ μιας επαγγελματικής συμφωνίας...

Η "Χιροσίμα" που αφήνουν πίσω τους σε λίγες ημέρες οι σαμαροβενιζέλοι δεν μπορεί να ξαναχτιστεί από τη μια ημέρα στην άλλη. Για να συμβεί όμως αυτό, και το γράφω με σεβασμό στην τρίτη ηλικία που κι αυτή έχει νιώσει στο πετσί της τα τελευταία χρόνια την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, χρειαζόμαστε κυρίως νέα και δυνατά χέρια, όχι τα γέρικα που χειροκροτούν τον Αντ. Σαχλαμαρά και τον Β. Βενιζέλο στις ομιλίες τους σε καφετέριες, σνακ μπαρ και διαμερίσματα. Αυτά τα χέρια που δεν συμβιβάζονται με λίγο ήλιο κι από τα οποία κάποιοι προσπάθησαν να τους στερήσουν το μέλλον και τώρα τα χρησιμοποιούν σαν ντεκόρ στα τηλεοπτικά τους θεάματα. Λίγη υπομονή, όμως, και στις 25 Ιανουαρίου οι μικροί Νικολάδες θα επισφραγίσουν το δίκαιο τέλος των άδικων αγυρτών...