Αλίμονο αν μείνουμε στη φιλανθρωπία τής σοσιαλδημοκρατίας...

Σαφώς και είναι προτιμότερο να μάθεις σε κάποιον να ψαρεύει από το να του δίνεις ψάρια και, μάλιστα, τηγανισμένα στο πιάτο. Γι' αυτό και θα ήταν καλύτερο αν η κυβέρνηση δεν έδινε απλώς ένα νέο φιλοδώρημα στους άνεργους νέους, στο "πρότυπο" των κοινωφελών θέσεων εργασίας, των κουπονιών και των επιδομάτων ανεργίας, αλλά αν δημιουργούσε η ίδια ή βοηθούσε στη δημιουργία νέων θέσεων πλήρους εργασίας με κανονικούς μισθούς και κανονικά ωράρια. Αυτά, δηλαδή, για τα οποία πάλεψαν γενιές και γενιές, δίνοντας ακόμα και το αίμα τους, πριν σαρώσει τα εργασιακά δικαιώματα ο νεοφιλελευθερισμός...

Το κοινωνικό κράτος δικαίου οφείλει να στηθεί ξανά από την αρχή σε αυτή τη χώρα, δίχως να ακολουθήσουμε παρελθοντικά μοντέλα τα οποία βασίζονταν στη φιλανθρωπία. Κεντρικό ζητούμενο της δίκαιης ανάπτυξης που έχει υποσχεθεί ο Αλ. Τσίπρας οφείλει να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία συμπεριλαμβάνει την αναδιανομή πλούτου με βάση την προσφορά και τις ανάγκες τού καθενός και με όπλο τη φορολογική πολιτική και τις όποιες κρατικές οικονομικές δυνατότητες, καθώς και η παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου. Αν δεν επιτευχθεί αυτός ο θεμελιώδης στόχος, όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά κι ο υπόλοιπος κόσμος θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην ανασφάλεια που γεννά τη βία και φέρνει την ισοπέδωση των πάντων...

Σε αυτό το πλαίσιο, καλά κάνει η κυβέρνηση και δίνει στους πιο φτωχούς και στους άνεργους νέους κοινωνικά μερίσματα, έστω κι αν τους τα έχει πάρει εις διπλούν και εις τριπλούν στο πρόσφατο παρελθόν. Ας πούμε πως είναι και μια άτυπη μορφή κυνικής συγγνώμης με το βλέμμα στις κάλπες. Όταν, άλλωστε, η πλειονότητα του πληθυσμού προσπαθεί στην ουσία να ξαναφτιάξει τη ζωή της από την αρχή οποιαδήποτε βοήθεια θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενη...

Αλίμονο, όμως, αν μείνουμε εκεί ή υποκύψουμε σε μητσοτάκειες θεωρίες τύπου "οι ταξικές ανισότητες βρίσκονται στην ανθρώπινη φύση". Το κοινωνικό κράτος όπως το οικοδόμησε η σοσιαλδημοκρατία είναι σαφώς προτιμότερο από τη ζούγκλα τού νεοφιλελευθερισμού. Είναι, όμως, ασπιρίνη κι όχι γιατρειά αν πραγματικά επιθυμούμε έναν κόσμο ισότητας κι όχι αδικαιολόγητων διακρίσεων...

Είτε θα υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη είτε αυτός ο κόσμος θα καταστραφεί...

Είναι πολύ μεγάλο σφάλμα η άκριτη αντιγραφή ξένων μοντέλων- ακόμα κι επιτυχημένων εκεί όπου εφαρμόστηκαν- δίχως την προσαρμογή τους στις διαφορετικές ανάγκες κάθε κράτους. Δεν υπάρχουν τυφλοσούρτες, ιδίως στην οικονομία, κι αυτό ύστερα από τόσες αποτυχίες του θα έπρεπε να το γνωρίζει καλύτερα από όλους το ΔΝΤ...

Ούτε, ωστόσο, μπορούμε να ταυτίζουμε δίχως μεγαλύτερη εξέταση κάθε εργασιακή μεταρρύθμιση, όπως αυτή του Εμ. Μακρόν στη Γαλλία, με το νεοφιλελευθερισμό χωρίς μια στοιχειώδη γνώση τού περιβάλλοντος στο οποίο πρόκειται να εφαρμοστεί. Είναι δυνατό, όμως, να κρίνουμε τάσεις και κυρίως στοχεύσεις κι όσον αφορά τις εργασιακές συνθήκες και την υποτίμησή τους στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και των επενδύσεων είναι ξεκάθαρο ότι χρησιμοποιούνται σαν άλλη Ιφιγένεια ώστε το καπιταλιστικό ασκέρι να κατακτήσει ακόμα περισσότερα εδάφη...

Η ύπαρξη ενός στοιχειώδους κοινωνικού κράτους συνιστά απαραίτητη προϋπόθεση, αν όχι για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης τουλάχιστον για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Αλίμονο όμως αν, όπως έπραξε αυτοκαταστροφικά η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, μένουμε σε επιδοματικές πολιτικές και δεν απαιτούμε τον θεμέλιο λίθο τού αριστερού λόγου, που δεν είναι άλλος από τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και την εξασφάλιση ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου...

Σε διαφορετική περίπτωση σκάβουμε μόνοι μας το λάκκο όπου θα ενταφιαστούν κι εκείνα από τα εργασιακά δικαιώματα που έχουν μείνει ακόμα όρθια. Αν δεν μπουν φραγμοί στο ανεξέλεγκτο και με όποιο κόστος κέρδος τότε ας ετοιμαζόμαστε να βάλουμε οι ίδιοι το χαλκά στα πόδια μας, αφού σε κοινωνίες απληστίας τα δίχτυα ασφαλείας θεωρούνται περιττά...

Το διαζευκτικό "είτε ελαστικές μορφές εργασίας είτε ανεργία" είναι ψευτοδίλημμα. Μπορούν να δημιουργηθούν αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας δίχως την οικονομική υποβάθμιση της χώρας η οποία τις δημιουργεί. Για να πραγματοποιηθεί, όμως, κάτι τέτοιο απαιτείται το παγκόσμιο καράβι να αλλάξει πλεύση και να απομακρυνθεί από το παγόβουνο του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο πέρα από όλα τα άλλα επιτείνει και το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής. Αντί, δηλαδή, οι ηγέτες των μεγάλων κρατών να ανταγωνίζονται για το ποιος τον έχει μεγαλύτερο τον πύραυλο οφείλουν να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να βάλουν όρια στην παγκοσμιοποίηση, όπως έχουν βάλει στη μετακίνηση πληθυσμών, μολονότι στην τελευταία περίπτωση κινδυνεύουν κι ανθρώπινες ζωές από τις πολιτικές απομονωτισμού...

Οι πόροι τού πλανήτη μας δεν είναι απεριόριστοι ούτε είναι δυνατό να προκρίνουμε για το μέλλον μας την επιστροφή στη δουλεία με πρόσχημα την τήρηση κανόνων που στο κάτω κάτω της γραφής γράφτηκαν από ανθρώπους στην άμμο κι όχι από θεούς στα βράχια. Ναι, να υπάρχει υγιής ανταγωνισμός κι ο καλύτερος να αμείβεται περισσότερο από τον χειρότερο, αλλά δεν είναι δυνατό το 1% του πλανήτη να κερδίζει όσα το 99% μαζί. Κι αυτό όχι γιατί απλώς δεν είναι μεσοπρόθεσμα ή ακόμα και βραχυπρόθεσμα βιώσιμο, αλλά κυρίως γιατί είναι άδικο. Καμιά επιχειρηματική ιδέα, όσο καινοτόμα ή ριψοκίνδυνη κι αν είναι, δεν μπορεί να υλοποιηθεί δίχως το μόχθο των πολλών. Κι όσο οι πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται σαν σκλάβοι τόσο περισσότερο το μεγάλο κεφάλαιο πριονίζει στην ουσία τα ίδια του τα πόδια με ολέθριες συνέπειες για όλους μας...  

Τρεις είναι οι έντιμες επιλογές Αλέξη, τέταρτη δεν υπάρχει...

Στην κυβέρνηση έχουν δίκιο όταν κατηγορούν τη ΝΔ πως στέκεται στο πλευρό των δανειστών, απαιτώντας να υπογράψει σήμερα τα πάντα. Όπως έχουν δίκιο κι ότι οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως είναι το 2017 πιο ευνοϊκοί από ό,τι αποδείχθηκαν το 2015. Μόνο που πλέον είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι στο τέλος ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα συνθηκολογήσει σε μια νέα ανισοβαρή συμφωνία με τους θεσμούς...

Το "ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα" του πρωθυπουργού ακούγεται ήδη ως αστείο από όσους θεωρούν δεδομένη τη μείωση του αφορολόγητου και τον κόφτη για τις συντάξεις μετά από το 2019. Τα τελευταία εφτά χρόνια παρακολουθούμε, άλλωστε, συνεχώς διαφορετικές εκδοχές ενός ματς που στο τέλος οι Γερμανοί το κερδίζουν, ανεξαρτήτως αν κάποια στιγμή η Ελλάδα πρόβαλε ισχυρότερη αντίσταση από άλλες...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει άλλη λύση για να γυρίσει το παιχνίδι για τη χώρα και τον ίδιο από το να αρνηθεί το νέο κύκλο λιτότητας, ο οποίος στερεί από το λαό του όχι μόνο εισοδήματα, αλλά κυρίως την αισιοδοξία για το μέλλον. Ποιος, αλήθεια, ανάμεσά μας πιστεύει ότι αν μια ελληνική κυβέρνηση υπαναχωρήσει κι αυτήν τη φορά, δεν θα υπάρξει κι επόμενη κι επόμενη κ.ο.κ.; Υπενθυμίζω ότι ο πρωθυπουργός επανεκλέχθηκε και για να απαλύνει τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου με το παράλληλο πρόγραμμά του κι όχι για να υπογράψει τέταρτο.

Γι' αυτό και οι έντιμοι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά του είναι είτε η ρήξη- με περισσότερους συμμάχους σήμερα και στη Γερμανία- με τον Β. Σόιμπλε, είτε το δημοψήφισμα είτε οι εκλογές, όπου τα διλήμματα για τη χώρα θα περιλαμβάνουν ανοιχτά και τη "βρόμικη" λέξη δραχμή. Οτιδήποτε άλλο θα σημάνει την πλήρη ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο κλαμπ της πλήρως υποταγμένης σοσιαλδημοκρατίας την ώρα, μάλιστα, που η τελευταία δείχνει να μετανοεί εμπράκτως για τον αυτοεξευτελισμό της...

Πολλοί ειρωνεύτηκαν την υπερήφανη διαπραγμάτευση του 2015 κι έσπευσαν να πανηγυρίσουν την ήττα της λες κι αφορούσε άλλους κι όχι και τους ίδιους. Αν κάνουμε, όμως, μια μίνι διαδρομή στα εφτά σχεδόν χρόνια των μνημονίων, το πρώτο εξάμηνο εκείνου του έτους ήταν το μοναδικό που μας έκανε να αισθανθούμε πως όλα είναι δυνατά, πως μπορούμε να βγούμε από την άβυσσο και να ξαναγεννηθούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια κλήθηκε να διαχειριστεί την κατάρρευση της ελπίδας που ο ίδιος φούντωσε και σήμερα βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την Ιστορία τής Αριστεράς, καλούμενος να σταθεί στο ύψος των απαιτήσεών της...

Αν πίστευα ότι το αφορολόγητο και οι συντάξεις είναι οι τελευταίες θυσίες που μας ζητούνται, θα έλεγα να πάρουμε μια βαθιά αναπνοή και να τα δεχθούμε κι αυτά. Μόνο που δεν το πιστεύω, πόσω μάλλον όταν οι εκλογές τού φθινοπώρου στη Γερμανία- που είναι έτσι κι αλλιώς μακριά- μπορεί να αναδείξουν εκ νέου νικητή τον Β. Σόιμπλε ή πολύ χειρότερους από αυτόν. Αναγνωρίζω ότι η απόφαση που καλείται να λάβει ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι εύκολη, ωστόσο είναι και η δική του μεγάλη ευκαιρία να αναβαπτιστεί στα μάτια εκείνων που αισθάνονται πως τους πρόδωσε και να πείσει τους υπόλοιπους ότι οι μεγάλοι καπετάνιοι δεν είναι αυτοί που πλέουν στη νηνεμία, αλλά εκείνοι που νικούν τα άγρια κύματα. Για να δούμε...