Το κίνημα "Πληρώνω Ό,τι θέλετε" των πελατών και των οπαδών...

Θυμάστε το κίνημα "Δεν Πληρώνω" που είχε αναπτυχθεί την περίοδο των μνημονίων, κυρίως όσον αφορά τα διόδια αλλά κι όχι μόνο; Λοιδορήθηκε από εκείνους που τρώνε με χρυσά κουτάλια, καθώς κι από αυτούς που από τους άλλους ζητούν παλικαριά αλλά οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά... 

Σήμερα που πληρώνουμε ορισμένα διόδια σχεδόν πέντε ευρώ- λες και οι εταιρείες διαχείρισης μας μεταφέρουν οι ίδιες πάνω σε μαγικά χαλιά- ή τη βενζίνη κι αρκετά άλλα είδη πρώτης ανάγκης πολύ πιο ακριβά από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως είναι όλα καλά γι' αυτό και καθόμαστε στα αβγά μας. Καμία διαμαρτυρία, παρά μόνο αν δούμε μπροστά μας κάποιο μικρόφωνο οπότε ξεσπαθώνουμε και ύστερα πάλι το κεφάλι κάτω...

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καταναλωτικό κίνημα ούτε κοινωνία πολιτών ούτε αξιόπιστος συνδικαλισμός, όπως μαρτυρά και η διαφθορά τού αρχισυνδικαλιστή μας. Πώς να υπάρχουν, όμως, όλα αυτά όταν δεν υπάρχουν πολίτες παρά μόνο πελάτες κι οπαδοί;... 

Στην πολιτική ζωή τού τόπου συμμετέχουν, κατά βάση, εκείνοι που είτε επιδιώκουν οικονομικά οφέλη είτε την κάλυψη ψυχοπαθολογικών τους αναγκών. Μετρημένοι είναι όσοι πράγματι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό κι όχι απλώς γι' αυτό των ιδίων, της οικογένειάς τους ή ενός πολύ μικρού κύκλου τού περιβάλλοντός τους...

Με βάση όλα αυτά και πολλά περισσότερα πώς να μην κάνουν πάρτι τα καρτέλ στη χώρα των λωτοφάγων; Και γιατί να μην τα υπηρετεί ένα πολιτικό προσωπικό που του αρκεί να πετάξει μερικά ξεροκόμματα στο πόπολο για να διασφαλίσει την επανεκλογή του; Και δύο ευρώ και τρία ευρώ και τέσσερα ευρώ το λίτρο θα πάει, κατά συνέπεια, η βενζίνη όταν μας ενοχλεί ο ακτιβισμός αλλά όχι και τόσο όσοι μας ληστεύουν τη ζωή... 

 

Δεν θα απολογείται στον αιώνα τον άπαντα η Αριστερά για έναν τυχοδιώκτη...

Ήταν αδίκως αγανακτισμένοι οι Έλληνες την εποχή των μνημονίων; Είχαν όλοι αποκτήσει από δύο σπίτια, από δύο Καγιέν, είχαν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο κι έδεναν τα σκυλιά τους με λουκάνικα; Μάλλον όχι, αλλά προκειμένου να διασωθεί ο τόσο βολικός δικομματισμός ΝΔ- ΠΑΣΟΚ είχε εφευρεθεί το παγκάλειο "μαζί τα φάγαμε" ώστε να νιώθουμε ενοχές αντί για οργή... 

Ούτε τώρα είναι αδίκως αγανακτισμένοι οι Έλληνες, έστω κι αν οι λόγοι και οι αφορμές είναι διαφορετικές. Ακόμα κι αν και σήμερα δεν λείπουν οι τυχοδιώκτες στην αντιπολίτευση που καιροσκοπούν πάνω στην αγωνία για το αύριο. Όπως και τότε, με τον Αλ. Τσίπρα...

Κύκλοι τού πρώην πρωθυπουργού- ποιος έχασε το κουράγιο του για να το βρει ο Αλέξης και να τα βάλει με τους εθνικούς μας νταβατζήδες- εξοργίστηκαν με κυβερνητικούς κύκλους που του την έλεγαν για τα όσα έγιναν το 2015- 2019. Μα, δεν καταλαβαίνω. Ο ίδιος ο Τσίπρας δεν ήταν που είχε ζητήσει συγγνώμη στο συνέδριο της "Καθημερινής" για τις τηλεοπτικές άδειες και τη Novartis; 

Αυτός δεν είναι ο οποίος στις ημερίδες του τοποθετεί στην πρώτη σειρά τη διαπλοκή που υποτίθεται πως θα πολεμούσε γιατί ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος; Αυτός δεν νομιμοποίησε και διά της σιωπής του τη μετατροπή τού κόμματος του οποίου ηγήθηκε για 15 χρόνια σε αντιδημοκρατικό μόρφωμα; Αλέξη μου, η θέση σου είναι πλέον δίπλα σε αυτούς από τους οποίους υποσχέθηκες να μας απαλλάξεις. Και ήταν άλλη μια υπόσχεσή σου που χάθηκε με το κύμα που σε έκανε βασιλιά...

Αρκετά απολογήθηκε η Αριστερά για τις κωλοτούμπες ενός πολιτικού τυχοδιώκτη. Ο Τσίπρας, άλλωστε, είναι πολύ μικρός μπροστά στο μαρτυρολόγιό της για να μπορεί να την λεκιάζει για πάντα. Κι αν δεν ξέρει τι να κάνει με τον πολύ ελεύθερο χρόνο του στα 50 του έτη, αυτό δεν είναι πρόβλημα το οποίο θα έπρεπε να μεταγγίσει στην παράταξή του... 

Ας κάνει, συνεπώς, και το ύστατο άλμα στο κενό. Ας φτιάξει κόμμα για να διαπιστώσει και μόνος του αυτό που βλέπουν όλοι εκτός από τον ίδιο στο συννεφάκι μεγαλείου που του έχουν φτιάξει εκείνοι που αν δεν έκαναν επίκληση στη δήθεν σοφία του θα είχαν εξατμιστεί εδώ και πολύ καιρό αλλά προτίμησαν να εξατμίσουν την Αριστερά. Να το προσπαθήσουν τουλάχιστον...  

   

Δεν γλιτώσαμε από τον Κασιδιάρη για να φτάσουμε στους λάιτ κασιδιάρηδες...

Το Κίνημα Δημοκρατίας θα συγκροτήσει Κοινοβουλευτική Ομάδα. Και θα τη συγκροτήσει όχι γιατί οι βουλευτές που θα την αποτελούν έχασαν κι έφυγαν, όπως συνέβη με τους αποστάτες πέρυσι, αλλά γιατί κέρδισαν και τους εκδίωξαν και, μάλιστα, με ντροπιαστικό τρόπο. Γι' αυτό, άλλωστε, κι ένα νέο κόμμα που αυτή τη στιγμή δεν έχει καν σταθερά γραφεία βρίσκεται ήδη πάνω από το ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Γιατί δεν συγκροτήθηκε από αποτυχημένους με χρυσούς χορηγούς χωρίς όμως λαό από πίσω τους, αλλά από επιτυχημένους που ενόχλησαν τους κλειδοκράτορες και στηρίζονται από τη βάση...

Αν η χώρα στα χρόνια των μνημονίων δεν έφτασε στο σημείο να κυβερνηθεί ακόμα κι από τη νεοναζιστική ακροδεξιά το οφείλει στο ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλ. Τσίπρα, που είδαν το κύμα, το καβάλησαν με το λαϊκισμό τους αλλά από την άλλη χάρη σε αυτό το κόμμα και στον πρόεδρό του η Ελλάδα δεν κυβερνήθηκε κι από τον Κασιδιάρη. Σήμερα δεν έχουμε μνημόνια και βίαιη φτωχοποίηση, αλλά πολίτες που σε πιο αργούς ρυθμούς χάνουν εισοδήματα κι ελκύονται ξανά από τον ακραίο λόγο τής πέραν τής ΝΔ δεξιάς. Η αντισυστημικότητα γιγαντώνεται κι αυτή δεν μπορεί να εκφραστεί πολιτικά από τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει και οι ηγεσίες των οποίων δεν εμπνέουν ούτε αυτούς που δηλώνουν πως θα τα ψηφίσουν...

Ποιος, συνεπώς, είναι προτιμότερο να εκφράσει την αντισυστημικότητα; Αυτός ή αυτή που παρουσιάζει τον διαφορετικό ως εχθρό ή αυτός που τον συμπεριλαμβάνει στην κοινωνία μας; Αυτός ή αυτή που επιχειρηματολογεί με βάση το μεσαίωνα ή αυτός που κοιτάζει μπροστά; Αυτός ή αυτή που μπορούν να γίνουν αύριο μεθαύριο κυβερνητικά εξαπτέρυγα ενός με τα χίλια ζόρια αναβιώμενου δικομματισμού από τα πανέρια ή αυτός που αποκλείει το ενδεχόμενο να λειτουργήσει ως σανίδα σωτηρίας τελειωμένων πολιτικών; Ο καθένας ας δώσει τις απαντήσεις που θεωρεί σωστές... 

 

Ας μην αφήσουμε την Αριστερά να εξευτελιστεί κι άλλο στα χέρια των "αριστερών" της...

Παρακολουθώ με γνήσια απορία τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ που ανταγωνίζονται το ένα το άλλο για το ποιος θα διασώσει την τιμή και την αξιοπρέπεια της Αριστεράς από τον δεξιό Στέφανο Κασσελάκη. Ιδίως με το επιχείρημά τους το οποίο συμπυκνώνεται στη φράση "μικρή πλην έντιμος Αριστερά" όταν θέλουν να μας πούνε πως δεν τους ενδιαφέρει η εξουσία αλλά η καθαρότητα του χώρου. Σε όλους αυτούς έχω κάποια νέα να μοιραστώ μαζί τους: η "μικρή" Αριστερά μάς τελείωσε όταν έγινε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 και η "έντιμος" όταν υπέκυψε στο νεοφιλελευθερισμό τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς...

Πολύ καλά έπραξε τότε ο Αλ. Τσίπρας και δεν γύρισε τη χώρα στην εποχή τού χαλκού. Την ίδια στιγμή, όμως, που υπέγραφε το μνημόνιο η Αριστερά έπαυε να είναι αμόλυντη, ιδίως όταν στη συνέχεια το εφάρμοσε στο ακέραιο ενσωματώνοντας και στελέχη που είχαν ψηφίσει τα προηγούμενα μνημόνια. Με λίγα λόγια, δεν μετατόπισε ο Κασσελάκης το ΣΥΡΙΖΑ. Τον βρήκε μετατοπισμένο αλλά και με σάπια υλικά από τα οποία πασχίζει εδώ κι ένα χρόνο να τον απαλλάξει...

Με εντυπωσιάζουν, επίσης τρόπον τινά, και οι όρκοι στην ενότητα εκείνων που πριν περίπου ένα μήνα διασπάστηκαν από τη λαϊκή βούληση και καθαίρεσαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο. Πολλώ δε μάλλον όταν συγκρότησαν μια ανίερη συμμαχία- λίγο νωρίτερα οι "87" είχαν απαιτήσει από τον ανθενωτικό Κασσελάκη να διαγράψει αυτόν με τον οποίο στη συνέχεια συμμάχησαν για να καθαιρέσουν τον πρόεδρο- που ο μόνος συγκολλητικός της ιστός είναι το μίσος. Όχι το πολιτικό μίσος, αλλά το προσωπικό μίσος... 

Συνεπώς, η Αριστερά είναι μια πολύ όμορφη ιδέα. Αρκεί να μην την αφήσουμε να εξευτελιστεί κι άλλο στα χέρια των "αριστερών" της...  

 

 

It's the democracy stupid...

Όταν θες να είσαι στέλεχος ή και βουλευτής ενός κόμματος οφείλεις να κάνεις κι ένα συμβιβασμό εντός σου. Ποιος είναι αυτός ο συμβιβασμός; Πως όταν το κόμμα σου αποφασίζει να πας εκεί εσύ δεν θα πας αλλού, εκτός αν είσαι διατεθειμένος να παραιτηθείς από αυτό. Η πολυφωνία είναι πλούτος εντός των κομματικών οργάνων. Όταν διανέμεται στα ουκ ολίγα εχθρικά για το κόμμα σου ΜΜΕ λέγεται αφέλεια στην καλύτερη περίπτωση και υπονόμευση στη χειρότερη...

Από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε σε κόμμα εξουσίας ποτέ δεν ανταγωνίστηκε τα υπόλοιπα κόμματα επί ίσοις όροις. Ήταν και είναι άλλοι οι όροι τού πολιτικού παιχνιδιού για τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ κι όχι μόνο κι άλλοι για το ΣΥΡΙΖΑ: τα γκολπόστ είναι μεγαλύτερα για τους άλλους και οι διαιτητές ένα απλό φάουλ τής Κουμουνδούρου το κάνουν πέναλτι κι ένα πέναλτι του πάλαι ποτέ δικομματισμού φαουλάκι. Κι αν μέχρι και το 2015 όλο αυτό εξισορροπείτο και μηδενιζόταν στην ουσία από τη λαϊκή οργή και τα μνημόνια των άλλων, από το 2016 δεν υπάρχει, και με ευθύνη τού ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως, κανενός είδους εξισορρόπηση. Είναι όλοι τους και μόνος του, είτε με πρόεδρο Τσίπρα είτε με πρόεδρο Κασσελάκη...

Η μισή Κ.Ο. της ΝΔ θα καταψηφίσει ή απειλεί να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για την ισότητα στο γάμο και το ίδιο συμβαίνει με τουλάχιστον δέκα βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ. Κι όμως, πρώτο θέμα είναι ο Π. Πολάκης. Είναι πρόβλημα ο αψύς κρητικός για τον Στέφανο Κασσελάκη; Είναι, και μεγάλο μάλιστα. Μόνο που θα έπρεπε να θεωρούμε μεγαλύτερο για τη δημοκρατία μας το ότι επισήμως η Ευρώπη μάς θεωρεί πλέον "Ουγγαρία του Νότου" ως προς το κράτος δικαίου και την ελευθεροτυπία εξαιτίας εκείνων που αλάλαζαν να μείνουμε Ευρώπη...  

 

 

Περιορίζουν τις συναθροίσεις λίγο πριν σε βάλουν να δουλεύεις απλήρωτο δεκάωρο. Συνέχισε να στηρίζεις...

Όσο ο Κ. Μητσοτάκης θα προηγείται, και με διαφορά, στις δημοσκοπήσεις ο Αντ. Σαμαράς θα γαβγίζει, αλλά δεν θα μπορεί να δαγκώνει. Κι ο πρωθυπουργός, ωστόσο, αναγνωρίζει ότι αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του για να μην θεωρείται αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική. Όταν τελειώσουν καραντίνα και πανδημία, ωστόσο, οι οικονομικές συνέπειές τους, που σήμερα παραμένουν εν πολλοίς αόρατες- και να θέλει και να μπορεί να δαπανήσει κάποιος δεν έχει πολλές επιλογές-, θα γίνουν ολοφάνερες και η κυβερνητική αργή φθορά θα μετατραπεί σε ραγδαία...

Όλα αυτά τα ξέρει ο Κ. Μητσοτάκης και γι' αυτά προετοιμάζεται. Η νέα αυστηροποίηση της δυνατότητας συναθροίσεων δεν είναι άσχετη με το εργασιακό νομοσχέδιο το οποίο έρχεται στη Βουλή και, ανάμεσα σε άλλα, καθιερώνει δεκάωρη, απλήρωτη εργασία και ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης. Όσο θα υλοποιούνται οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τού σχεδίου Πισσαρίδη, τις οποίες βιώσαμε και τα μνημονιακά χρόνια, τόσο θα καθίσταται ολοένα και πιο απαραίτητη η και με τη βία καταστολή των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας. Των φαύλων τα παιδιά πριν χάσουν πολιτικό κεφάλαιο προετοιμάζουν περιστολές δημοκρατικών δικαιωμάτων...

Ο κοροναΐός ασφαλώς κι αποτελεί μια καλή δικαιολογία για την κοινωνική αμηχανία απέναντι στη νέα φτωχοποίηση της μάζας. Και οι δικαιολογίες, ωστόσο, κάποτε στερεύουν και την θέση τους πρέπει να παίρνει η δράση. 

Σε διαφορετική περίπτωση αυτή η κυβέρνηση, επικαλούμενη και την επικείμενη άρση τής δημοσιονομικής τρόπον τινά ελευθεριότητας από την ΕΕ, δεν πρόκειται να σταματήσει πριν δει το νεοφιλελευθερισμό να σαρώνει ό,τι άφησε ζωντανό πίσω του από δικαιώματα, ιδίως εργασιακά, η μνημονιακή κρίση. Οι φοιτητές έδωσαν μια πρώτη ηχηρή απάντηση την περασμένη Πέμπτη, με αφορμή την πανεπιστημιακή αστυνομία και τις νέες ρυθμίσεις ιδιωτικοποίησης και της ανώτατης εκπαίδευσης. Χρέος μας είναι να μην είναι αποσπασματική και να γίνει πολύ πιο μαζική...

 

Όσο ο Τσίπρας λέει στο πόπολο αυτά που θέλει να ακούσει, τόσο λιγότερο θα τον πιστεύει...

Τα περισσότερα από όσα προτείνει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας για την έξοδο της χώρας από την κρίση είναι σωστά. Πράγματι, για παράδειγμα, χρειάζονται εμπροσθοβαρή μέτρα προκειμένου να μείνουν όρθιοι οι μικρομεσαίοι, να στηριχθούν τα εισοδήματά τους, να μην επιστρέψουμε στον εργασιακό μεσαίωνα και να μην βρουν έδαφος ούτε η οικονομική ανοσία τής αγέλης ούτε ο κοινωνικός αυτοματισμός. Το πρόβλημα είναι, ωστόσο, πως ενάμισι χρόνο μετά τις τελευταίες εκλογές οι πολίτες δεν είναι ακόμα διατεθειμένοι να τον πιστέψουν, κι όχι αδίκως...

Τώρα που η ηρωική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί παρελθόν και τα «θα σκίσω τα μνημόνια και θα είναι ημέρα μεσημέρι» και «θα βαράω το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» ακούγονται σαν ξεχασμένη ηχώ μιας άλλης εποχής, ο Αλέξης Τσίπρας πασχίζει να βρει ένα νέο αφήγημα, λιγότερο ριζοσπαστικό και περισσότερο ρεαλιστικό, το οποίο θα είναι και πιο πιστευτό. Δεν θα το βρει, ωστόσο, όσο επιμένει στην πλειοδοσία παροχών ή στην  άσκηση αντιπολίτευσης στη ΝΔ για τα εθνικά θέματα από τα δεξιά. Κι αν ακόμα το βρει, δεν θα είναι ουσιαστικώς χρήσιμο για την κοινωνία...

Ακόμα κι αν οι εν Θεσσαλονίκη εξαγγελίες του ήταν πλήρως κοστολογημένες, που δεν ήταν, οι πολίτες δεν θα ακούσουν αυτόν που θα τους έδινε αν βρισκόταν στην εξουσία, αλλά αυτόν που τους δίνει, έστω κι αν ο τελευταίος τους δίνει λιγότερα. Ομοίως, τι νόημα έχει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ να αναμασά τη ρητορική τού ακροδεξιού μπλοκ για την επήρεια, για παράδειγμα, του Καστελόριζου όταν είναι εκείνος που έκανε πράξη τη ρεάλ πολιτίκ στην εξωτερική πολιτική με τη Συμφωνία των Πρεσπών;...

Ο Αλέξης Τσίπρας ορκίζεται πως δεν κάνει πολιτική με βάση τις δημοσκοπήσεις και το λαϊκό θυμικό. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως τις ακολουθεί πολύ περισσότερο κι από όσο θέλει να το ομολογήσει και στον εαυτό του, ενισχύοντας εμμέσως έναν επικίνδυνο εθνολαϊκισμό...

Ο Αλέξης διαπραγματεύτηκε άφραγκος, ο Κυριάκος των 37 δισ. στο ταμείο τι δικαιολογία έχει;...

Ο Αλέξης Τσίπρας κάθισε στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης τον Ιανουάριο του 2015 μην έχοντας τίποτα στα χέρια του, αφού οι παίκτες τους οποίους αντικατάστησε δεν είχαν αφήσει ούτε χρήμα ούτε φύλλα ούτε μάρκες ούτε πίστωση κι αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αντίπαλοί τους. Κι όμως, οι αντικατασταθέντες το 2015 κι ανανήψαντες το 2019 έχουν το θράσος ακόμα και σήμερα να κατηγορούν τον πρώην πρωθυπουργό πως αυτός χρεοκόπησε τη χώρα κι αυτός ευθύνεται που έκανε παραχωρήσεις για να κρατηθεί στο παιχνίδι και να καταφέρει τέσσερα χρόνια αργότερα να αφήσει στους αντικαταστάτες του και χρήμα και φύλλα και και μάρκες και πίστωση. Ειρωνεύονται τη διαπραγμάτευση του Ιουλίου τού 2015- όταν ο Αλέξης Τσίπρας πάλευε μόνος του κόντρα στα θηρία- αυτοί οι οποίοι στη διαπραγμάτευση του 2020- κατά την οποία η Ελλάδα δεν είναι μόνη της και διαθέτει τα ταμειακά διαθέσιμα που άφησε η "επάρατος" Αριστερά- φέρνουν νέο μνημόνιο, πολύ πιο αχρείαστο από όλα τα προηγούμενα...

Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, ο Κ. Μητσοτάκης ήθελε από την πρώτη στιγμή να κυβερνήσει με την πολιτική ασπίδα ενός μνημονίου. Γι' αυτό κι επιθυμούσε διακαώς να υπογράψει το τέταρτο ο προκάτοχός του, γι' αυτό και δεν έλαβε εμπροσθοβαρή μέτρα αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών τού κορονοΐού, γι' αυτό και κράτησε το στόμα του κλειστό στη Σύνοδο Κορυφής και δεν συμπαρατάχθηκε με τις χώρες τού Νότου, επιτρέποντας στους ευρωτσιγκούνηδες του Βορρά να κάνουν κουμάντο. Τώρα, άλλωστε, ο πρωθυπουργός βρήκε και το πάτημα που αναζητούσε για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές και να κεφαλαιοποιήσει πολιτικώς τη μεγαλύτερη εξαπάτηση της μεταπολίτευσης...

Όσο για την ΕΕ, σε κάθε κρίση αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτή το κάνουν για να υπερασπιστούν τα κρατικά τους κι όχι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους πλούσιους, αλλά και τους φτωχούς.

Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι αν έχει φτάσει η ώρα να εγκαταλείψουμε την ψευδαίσθηση πως αυτή η λυκοσυμμαχία θα αποκτήσει ποτέ ενιαία πολιτική υπόσταση, οικονομική κι εξωτερική πολιτική κι ας την περιορίσουμε σε ένα κοινό ταμείο για την απορρόφηση κονδυλίων για το οποίο θα υπάρχουν κανόνες, αλλά το μείγμα οικονομικών πολιτικών που θα ακολουθεί το κάθε κράτος- μέλος θα είναι αποκλειστικώς δικής του επιλογής. Όχι τίποτα άλλο, αλλά και για να μην ξοδεύουμε ετησίως εκατομμύρια επί εκατομμυρίων για να συντηρούμε ένα γραφειοκρατικό τέρας που δεν χάνει ευκαιρία να αποδεικνύει ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα συνονθύλευμα εθνικισμών που προάγει το νεοφιλελευθερισμό και για ξεκάρφωμα προσφέρει κι αλληλεγγύη με το σταγονόμετρο και με δυσβάσταχτα ανταλλάγματα...

Τι να την κάνεις τη δουλειά αν πίνεις φτηνό καφέ;...

Το να πληρώνουν οι μικρομεσαίοι τα βάρη κάθε κρίσης δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά πολιτική επιλογή. Παρόμοια έκαναν οι Θεσμοί και οι ελληνικές κυβερνήσεις την περίοδο των μνημονίων, την ίδια επιλογή κάνει, ξεκάθαρα πλέον, και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη με πρόσχημα τον κοροναΐό. Επέλεξε την οικονομική ανοσία τής αγέλης για να επιβιώσουν μόνο οι ισχυροί την ίδια ώρα που θεσμοθετεί τη μείωση μισθών και την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα...

Λεφτόδεντρα, πράγματι, δεν υπάρχουν, ανεξαρτήτως αν για την κυβέρνηση εφευρίσκονται για τους μιντιάρχες, τους κλινικάρχες, τους μεγαλοεργολάβους, τους ιδιοκτήτες αεροπορικών εταιρειών ή τους ΚΕΚάρχες. Υπάρχει, όμως, ένα χρηματοδοτικό μαξιλάρι 37 δισ. ευρώ, η δυνατότητα δανεισμού τής χώρας από τις αγορές και για πρώτη φορά η διάθεση της ΕΕ να δώσει χρήματα κι όχι μόνο με τη μορφή δανεισμού. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, επιλέγει να αφαιρέσει εισοδήματα από τους πολλούς και για αντάλλαγμα τους φτηναίνει τον καφέ, την πορτοκαλάδα και τα εισιτήρια στο μετρό και στον κινηματογράφο...

Η μεγαλύτερη πρωθυπουργική απάτη, πάντως, σχετίζεται με το ότι είναι δήθεν υπερασπιστής τής επιχειρηματικότητας. Αυτό που εννοεί δεν είναι άλλο από το ότι είναι σύμμαχος των μεγαλοεπιχειρηματιών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι άλλωστε φίλοι του...

Από το σχέδιό του απουσιάζει η ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, με σκοπό μια βίαιη από άποψη ταχύτητας αναδιανομή τού πλούτου υπέρ των λίγων ισχυρών. Ο Κ. Μητσοτάκης κατανοεί ότι ιδίως στην οικονομία το επικοινωνιακό αμπαλάζ έχει κοντά ποδάρια- όλοι μας θα αντιληφθούμε το άδειασμα της τσέπης μας αργά ή γρήγορα, ακόμα κι εκείνοι που τώρα χαίρονται γιατί μπορούν να πιουν μια μπύρα στην πλατεία υπό την επίβλεψη των ΜΑΤ. Γι' αυτό και συνειδητοποιεί ότι οι εκλογές το συντομότερο δυνατό είναι η μόνη του διέξοδος για να υφαρπάξει την ψήφο των φοβισμένων πολιτών πριν μας καταπιεί ο νέος Αρμαγεδδών, για τον οποίο σε σημαντικό βαθμό ευθύνεται ο ίδιος...

Κανένα μνημόνιο δεν είναι ανέφικτο αν αυτή ήταν πάντα η επιθυμία σου...

Οι Έλληνες πήραμε μια απόφαση το τελευταίο δίμηνο να μην πεθάνουμε και δεν πεθάναμε, βοηθούμενοι βεβαίως κι από το ότι η είσοδος και η διασπορά ενός παγκόσμιου ιού στη χώρα μας είναι πιο δύσκολη υπόθεση σε σχέση με τις πιο αναπτυγμένες χώρες τής Δύσης. Αυτό, άλλωστε, το αναπτυγμένο ένστικτο επιβίωσης, λόγω και της αμέσως προηγούμενης εμπειρίας των μνημονίων και του τι συνέβη στην Ιταλία, εκμεταλλεύονται οι κυβερνώντες μας για να υποκλέψουν εκ νέου την ψήφο μας. Αυτό, ακριβώς, το ένστικτο επιβίωσης οφείλουμε, ωστόσο, να ενεργοποιήσουμε και για να μην αποδεχθούμε ένα νέο μνημόνιο με τους ίδιους δυσβάστακτους για τους πολλούς όρους με τα προηγούμενα...

Δεν συμμερίζομαι Ευρωπαίους που ειρωνεύονται την αυτοπειθαρχία μας στην καραντίνα, την ίδια ώρα κατά την οποία στις χώρες τους οι νεκροί είναι ήδη μερικές χιλιάδες. Ο σεβασμός που έδειξε ο ελληνικός λαός στην ανθρώπινη ζωή, όταν άλλοι ορκίζονταν στην ανοσία τής αγέλης και τώρα δεν έχουν πού να θάψουν τους νεκρούς τους, είναι αξιοθαύμαστος, ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με τους ηλικιωμένους. Αυτή η αυτοπειθαρχία, όμως, ως αρετή αρχίζει και τελειώνει με τον κοροναΐό. Δεν πρέπει να επεκταθεί, για παράδειγμα, στην αποδοχή νέων μέτρων επιστροφής στον εργασιακό μεσαίωνα ή στη διαφθορά τής ολιγαρχίας...

Προς την κατεύθυνση αφύπνισης ενδεχομένως να συνδράμει ο "σκοιλ ελικικου", ο "μετζη νεουκτη", τα "λοιμωχθηκαν" κι όλες οι άλλες "ομορφιές" που αποκαλύφθηκαν για το πρόγραμμα τηλεκατάρτισης των επιστημόνων. Κι αυτό δεν ήταν, εξάλλου, παρά η πιο ξεδιάντροπη αποτύπωση του πώς στην κυβέρνηση εκμεταλλεύονται την κρίση για να κάνουν δουλίτσες με τους δικούς τους. Αν μη τι άλλο, την επόμενη φορά που θα μας πουν πως δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα, θα έχουν αυξηθεί τα παραδείγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να πείσουμε όσους δεν έχουν μολυνθεί από ΣΚΑΙ και σία ότι τα μνημόνια είναι αναπόφευκτα μόνο αν αυτά ήταν εξαρχής η επιδίωξή σου...

Το «μαζί τα φάγαμε» έγινε «μαζί αρρωστήσαμε»...

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης- που λόγω εγκλεισμού έχουν γίνει ακόμα πιο κυρίαρχα- θα πιστέψει ότι οι περισσότεροι Έλληνες βρίσκονται στους δρόμους, στα εξοχικά τους, στις παραλίες και στις πλατείες, πάντως όχι στα σπίτια τους. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ διαφορετική, αφού οι περισσότεροι έχουν πειθαρχήσει στις εντολές τής επιστημονικής κοινότητας. Η κυβέρνηση, ωστόσο, χτίζει το δικό της «μαζί τα φάγαμε» προκειμένου να αποδυναμώσει από τώρα οποιαδήποτε κριτική για τις δικές της ανεπάρκειες στην πρόσληψη προσωπικού και στην προστασία του, στην επίταξη του ιδιωτικού τομέα, στη δημιουργία νέων ΜΕΘ ή στα αναγκαία τεστ στον πληθυσμό...


Η ατομική ευθύνη είναι η κορωνίδα των ευθυνών. Αλίμονο αν περιμένουμε από το κράτος- πατερούλη ή τον αφέντη- τύραννο να μας επιβάλλουν τη συνειδητοποίηση ότι δεν βρισκόμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο, αλλά συμβιώνουμε σε κοινωνίες. Όπως, όμως, και την περίοδο των μνημονίων δεν πληρώσαμε όλοι αναλόγως με τη συνδρομή μας στη χρεοκοπία τής χώρας τω αυτώ και σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από μία μειονότητα ανεύθυνων για να υλοποιεί μνημονιακές πολιτικές στα εργασιακά, για παράδειγμα, οι οποίες πολύ αμφιβάλλω αν τις πάρει πίσω μετά από την κρίση. Αφήστε που στο μεταξύ οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που όλοι τους σήμερα είναι εν δυνάμει άνεργοι με την αναστολή συμβάσεων που επινόησε η κυβέρνηση, δεν θα μπορούν να γυρίσουν το χρόνο πίσω και να ζητήσουν τις δουλειές που έχασαν...


Αναλογικώς το ίδιο ισχύει με τις ευθύνες τής ελληνικής κυβέρνησης σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της ΕΕ, οι οποίες είναι πολλαπλάσιες. Για ποια ενωμένη Ευρώπη μιλάμε όταν τα κράτη- μέλη της κλείνουν τα σύνορά τους το ένα στο άλλο σε κάθε ευκαιρία;...


Πριν ήταν το προσφυγικό, τώρα είναι ο κοροναΐός η αφορμή, η ουσία όμως είναι ίδια κι εν μέρει εξηγεί γιατί η Ευρώπη έχει πληρώσει την πανδημία περισσότερο από κάθε άλλη ήπειρο. Ακριβώς γιατί δεν έχει αποκτήσει ούτε σκέφτεται να αποκτήσει τις δομές ενός κράτους, αλλά περιορίζεται σε μια ομοσπονδία κρατών που το καθένα προτάσσει το δικό του συμφέρον έναντι του συνόλου τής ΕΕ. Έπρεπε, εξάλλου, να καταστραφεί το σύμπαν για να συνειδητοποιήσουν στις Βρυξέλλες, δηλαδή στο Βερολίνο, ότι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί να είναι ανεκτή εν μέσω καλοκαιρίας, αλλά όχι και στην καταιγίδα...

Λαός ψευδοηρώων κι αποδιοπομπαίων τράγων...

Σε τι διαπρέπει διαχρονικά η φυλή μας; Στο να δημιουργεί ήρωες, ψευδοήρωες κι αποδιοπομπαίους τράγους, καθώς και στο να χάνει το μέτρο. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικα μας τα ξεδιπλώνουμε με μεγαλύτερη άνεση σε περιόδους κρίσης, τα προηγούμενα χρόνια με τα μνημόνια και σήμερα με τον κοροναΐό. Ας τα πάρουμε με τη σειρά: ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει ακόμα και τη ζωή του χωρίς να αμείβεται γι’ αυτό, τουλάχιστον όχι υλικώς.


Οι γιατροί και οι νοσηλευτές, οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ ή οι ντελιβεράδες είναι επαγγελματικώς υποχρεωμένοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα τις πρόσφεραν αν δεν πληρώνονταν γι’ αυτό ή αν δεν φοβούνταν πως θα έχαναν τις εργασίες τους. Ναι, πρέπει να αμειφθούν αυτούς τους μήνες ως βαρέα κι ανθυγειινά, να πάρουν και μπόνους, ωστόσο δεν είναι ούτε καραϊσκάκηδες ούτε κολοκοτρώνηδες αλλά μεροκαματιάρηδες που τρέμουν κι εκείνοι μήπως χάσουν τη δουλειά τους. Το ίδιο ισχύει και για τον Σ. Τσιόδρα, ο οποίος πήγε σε ναό για να ψάλει και πλάκωσαν απέξω δεκάδες πιστοί αμελώντας τους στοιχειώδεις κανόνες προφύλαξης βλέποντας το ίνδαλμά τους να μην απέχει από τις συνήθειές του, όπως ζητά από τους άλλους να κάνουν...


Όσο για τους αποδιοπομπαίους τράγους, τους βρήκαμε αυτό το Σαββατοκύριακο σε όσους εγκατάλειψαν την Αθήνα για τα χωριά τους. Λες και κανένας από εμάς δεν έχει παραβιάσει ούτε μία υποχρέωση που απορρέει από την ανάγκη μη εξάπλωσης του ιού, λες κι αυτή η κατάσταση που μπορεί να κρατήσει έως και μήνες δεν πρόκειται να αφήσει πίσω της κατεστραμμένες, εγκλεισμένες ψυχές, πέρα βεβαίως από τους νεκρούς και τις οικονομικές της επιπτώσεις, και συνεπώς μερικές έξοδοι με προσοχή δεν θα πρέπει να βγάζουν από μέσα μας όλη μας τη μισανθρωπία...


Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αλλά πού να το βρεις στους απόγονους και των Οθωμανών που πιστεύουν ότι σχετίζονται με ένα αδιατάρακτο νήμα με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και με κανέναν άλλον; Γι’ αυτό και σε λίγο θα ζήσουμε την παράνοια μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να εφαρμόζει σταλινικά μέτρα με περίσσιο κυνισμό... 

Ανάπτυξη για όλους, όπως στην Κίνα...

Δεν θυμάμαι τον Κ. Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου να εξαγγέλλει την κατάργηση στην ουσία των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων εργασίας και της ευνοϊκότερης για τον εργαζόμενο ρύθμισης. Κι όμως σε αυτό προχωρά με το αναπτυξιακό του νομοσχέδιο, το οποίο είναι τόσο καινοτόμο όσο και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ο πρωθυπουργός, όπως και κάθε άλλος καλός νεοφιλελεύθερος, πιστεύει ότι αυτοί που παράγουν τον πλούτο είναι εμπόδια για τη δημιουργία του, γι' αυτό και πρέπει να εξαφανιστούν τα δικαιώματά τους...

Δεν είναι, βεβαίως, ο Κ. Μητσοτάκης αυτός που ανακαλύπτει την πυρίτιδα. Τέτοιου είδους πολιτικές έχουν εφαρμοστεί παντού στον πλανήτη με συνέπεια να διευρύνεται το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς και η κλιματική αλλαγή να έχει μετατραπεί σε κλιματική κρίση. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που ο πρωθυπουργός δεν βρήκε μία λέξη να πει στη ΔΕΘ για την προστασία τού περιβάλλοντος; Τι να πει, εξάλλου, ο άνθρωπος που μετά από τη Χαλκιδική θέλει να καταστραφεί και η Θράκη από την εξόρυξη χρυσού και που νομοθετεί την τσιμεντοποίηση του αιγιαλού;...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε η προηγούμενη κυβέρνηση να μην είχε βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, να μην είχε αυξήσει τον κατώτατο μισθό, να μην είχε καταργήσει τον υποκατώτατο και να μην είχε επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Θα μπορούσε να συνεχίσει από πολύ πιο χαμηλά τις μνημονιακές πολιτικές εργασιακού μεσαίωνα και να τις δικαιολογήσει πολύ πιο εύκολα στους ψηφοφόρους που τον επέλεξαν γιατί ο αντίπαλός του μείωσε κι αυτός τις συντάξεις ή φορολόγησε υπέρ το δέον τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους φοροδιέφευγαν κι όταν οι φόροι ήταν πολύ πιο χαμηλοί...

Τώρα μάλλον οι ψηφοφόροι Μητσοτάκη θα υποχρεωθούν να μάθουν με τον επώδυνο τρόπο πόσο τραγικό είναι να αντικαθιστάς αυτούς που πάλεψαν- έστω κι αν αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σε αρκετά προκειμένου να αποφευχθεί η απόλυτη καταστροφή- για να απαλλαγούμε από τις μνημονιακές πολιτικές με εκείνους που είναι κάθε λέξη των μνημονίων που έζησε αυτή η χώρα. Το μητσοτάκειο "ανάπτυξη για όλους" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ανάπτυξη για τους λίγους και κινεζοποίηση για τους πολλούς...

Δεν βάζω την υπογραφή μου στην ομαδική αυτοκτονία...

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε πολλά λάθη τόσο σε στρατηγικές όσο και σε πρόσωπα. Το πρώτο εξάμηνο του 2015 δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαπραγματευτεί σκληρά γιατί αυτή ήταν η εντολή που έλαβε από το λαό. Είχε, όμως, ανεβάσει πολύ τον πήχη σε μια εποχή που οι δανειστές ήταν πολύ πιο προστατευμένοι από το 2010 κι επέλεξε να ηγηθεί της διαπραγμάτευσης ένας ακατάλληλος, όπως αποδείχθηκε, για τις περιστάσεις άνθρωπος, ο Γ. Βαρουφάκης. Ο επώδυνος συμβιβασμός που ακολούθησε ήταν αναγκαίος για να μην γίνει η χώρα Συρία...

Από τη στιγμή, όμως, που είχε υπογράψει ένα τρίτο μνημόνιο τα περιθώρια ελιγμών του ήταν ελάχιστα. Τα αξιοποίησε, πάντως, για να επαναφέρει στην ούτως ή άλλως ρημαγμένη μεσαία τάξη εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας που ζούσαν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Παραλλήλως, ωστόσο, υποχρεώθηκε να επιβάλει νέους φόρους ή να διατηρήσει παλιούς και να μειώσει συντάξεις, αδικώντας μικρομεσαίους...

Ο Αλέξης Τσίπρας τα έβαλε με τους βαρόνους αυτής της χώρας, για πρώτη φορά μπήκε στο δημόσιο ταμείο ένα ποσό 500.000.000 ευρώ από τους καναλάρχες, που υποχρεώθηκαν να πληρώσουν για τις άδειές τους κι ορισμένοι από αυτούς εξαφανίστηκαν από το χάρτη. Ωστόσο, η φοροδιαφυγή- φοροαποφυγή των πλούσιων συνεχίζεται, οι εφοπλιστές εξακολουθούν να πληρώνουν ψίχουλα και μπήκε στον πειρασμό ο πρωθυπουργός να δημιουργήσει ένα δικό του εκδοτικό κατεστημένο...

Έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, βελτίωσε τους οικονομικούς δείκτες, μείωσε την ανεργία και μας επέστρεψε στις αγορές, αλλά οι νέοι μας εξακολουθούν να φεύγουν στο εξωτερικό και οι άχρηστοι κολλητοί να βρίσκουν θέσεις στη δημόσια διοίκηση. Η Συμφωνία των Πρεσπών συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα διπλωματικά επιτεύγματα στην ιστορία μας, αλλά θυσίασε τον αρχιτέκτονά της Νίκο Κοτζιά για έναν καιροσκόπο της πολιτικής όπως ο Π. Καμμένος. Έδωσε ιθαγένεια στα παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών, καθιέρωσε τον αυτοπροσδιορισμό τού φύλου κι επέκτεινε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά δίστασε να νομιμοποιήσει και τους γάμους τους και θυσίασε έναν επιτυχημένο υπουργό, τον Νίκο Φίλη, για τα μάτια τής εκκλησίας...

Ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε πολλά, θα μπορούσε να είχε πετύχει περισσότερα αν ήταν και πιο έμπειρος και είχε καλύτερους συμβούλους. Αν, όμως, στην αναζήτηση του ιδανικού θυσιάζεις ως λαός έναν καλό πρωθυπουργό για κάποιον πορφυρογέννητο που δεν θα μάθουμε ενδεχομένως ποτέ πώς πλούτισε η οικογένειά του, ο οποίος είναι εθισμένος στην ιδεοληψία τού νεοφιλελευθερισμού, που τόσο εξυπηρετεί την κοινωνική τάξη του, κι άγεται και φέρεται από ακροδεξιούς και κουμπάρους ολιγάρχες, τότε πρόκειται για ξεκάθαρη ομαδική αυτοκτονία. Πολύ φοβάμαι, μάλιστα, πως αυτό θα γίνει ορατό μέσα στις πρώτες εκατό ημέρες μιας κυβέρνησης Μητσοτάκη...

Στη μάχη είναι ντροπή να αφήνεις πίσω σου τους πληγωμένους και τους νεκρούς. Ομοίως, στις κοινωνίες που θέλουν να λέγονται ανθρώπινες είναι όνειδος να κυνηγάς τον ατομικό πλουτισμό αδιαφορώντας για τους άλλους γύρω σου. Αυτή είναι η χειρότερη ζημιά που επιφέρει η ασθένεια που ονομάζεται νεοφιλελευθερισμός και πάνω σε αυτήν την ψευδαίσθηση πατά ο Κ. Μητσοτάκης για να γίνει πρωθυπουργός. Μπορούμε, όμως, ακόμα να αποτρέψουμε αυτό το ενδεχόμενο ψηφίζοντας τη μόνη εναλλακτική στον θατσερισμό πρόταση εξουσίας, το ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι...

Η μεσαία τάξη θα πάει στον παράδεισο... προεκλογικώς

Ο Αλ. Τσίπρας λέει τη μισή αλήθεια για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης την τελευταία τετραετία. Έχει δίκιο στο ότι αναγκάστηκε κι εκείνος να κινηθεί σε ένα πολύ αυστηρό, μνημονιακό δημοσιονομικό πλαίσιο, επομένως έπρεπε να κάνει επιλογές για το ποιους θα στηρίξει περισσότερο...

Προς τιμή του έδωσε έμφαση, με την τόσο κατασυκοφαντημένη επιδοματική πολιτική του, στα τέσσερα από τα δέκα νοικοκυριά που βρίσκονταν κοντά ή και κάτω από το όριο της φτώχειας εξαιτίας και των επιλογών που έκαναν οι κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι και το 2014. Κι όταν ο πρωθυπουργός ξεμπέρδεψε το περασμένο καλοκαίρι με τα μνημόνια εφαρμόζει μια πολιτική που σαφώς κι ενισχύει και τα μεσαία εισοδήματα...

Ο Αλ. Τσίπρας παριστάνει, όμως, πως λησμονεί πως οι πόροι για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα θα μπορούσαν να είχαν βρεθεί κι από τη μεγαλύτερη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου ή, έστω, από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής του. Τα έσοδα από τις διάφορες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς αποδείχθηκαν μη ικανοποιητικά, οι εφοπλιστές εξακολουθούν να πληρώνουν λιγότερα από τις γραμματείς τους, επιχειρηματίες να καρπώνονται διαφόρων ειδών ασυλίες και η κοινωνική δικαιοσύνη να μένει γράμμα κενό. Φυσικά και οι Θεσμοί ήθελαν χρήμα και το ήθελαν τώρα, μόνο που η κυβέρνηση από ένα σημείο και μετά δεν έδειξε καν τη διάθεση να το βρει εκεί που πραγματικά πλεονάζει...

Η επιδοματική πολιτική δεν σου μαθαίνει να κολυμπάς, αλλά σε βοηθά να μένεις στον αφρό όταν πνίγεσαι. Γι' αυτό και πρέπει να αφορά μόνο εκείνους που θαλασσοπνίγονται, έστω κι αν σε κάποιες περιπτώσεις φταίνε γιατί έπεσαν στη θάλασσα φαγωμένοι. Το κράτος, όπως κι αν έχει, είναι υποχρεωμένο να μην αφήνει κανέναν να πνιγεί πριν του μάθει να κολυμπά και να του προσφέρει μια θάλασσα ανοιχτή στη συνέχεια για να αποδεικνύει τις αποκτηθείσες δεξιότητές του...

Από εκεί και πέρα, και σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο Κ. Μητσοτάκης, υπάρχει και τώρα πλούτος στην Ελλάδα που πρέπει να αναδιανεμηθεί γιατί δεν είναι δικαίως μοιρασμένος. Βεβαίως και πρέπει να είναι στόχος η δημιουργία νέου πλούτου, αλλά κι αυτός θα είναι άχρηστος για την κοινωνική πλειονότητα αν δεν λάβει από αυτόν το κομμάτι που δικαιούται...

Τι σημασία έχει, για παράδειγμα, να γίνουν χίλιες επενδύσεις τον επόμενο χρόνο, αλλά τα κέρδη από αυτές να φωλιάζουν σε φορολογικούς παραδείσους; Καλοδεχούμενες οι θέσεις εργασίας και η συμπληρωματική κίνηση της αγοράς, ιδίως σε μια χώρα που βγαίνει από μια μεγάλη δεκαετή κρίση, ωστόσο μακροπρόθεσμα δεν θα διαφέρουν από τις επιδοματικές πολιτικές. Θα είναι, δηλαδή, πρόσκαιρες λύσεις με σύντομη ημερομηνία λήξης την ίδια ώρα που οι πλούσιοι θα γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και οι κοινωνικές εκρήξεις θα επαναλαμβάνονται...

Στρατηγική ήττα Τσίπρα...

Η ήττα τού ΣΥΡΙΖΑ είναι βαριά και προσωπικώς για τον Αλ. Τσίπρα, χωρίς "ναι μεν αλλά" να τη λειαίνουν. Κι αν παραμένει ο ένας από τους δύο βασικούς πόλους τού πολιτικού μας συστήματος, δεν παύει να αποτελεί και στρατηγική ήττα κι ας βρίσκεται το ΚΙΝΑΛ μακράν στην τρίτη θέση. Κι αυτό γιατί ο Αλ. Τσίπρας είχε στηρίξει το πλάνο του όταν υπόγραφε το τρίτο μνημόνιο και πήγαινε σε εκλογές το Σεπτέμβριο του 2015 στο ότι θα εφάρμοζε πιστά τα συμφωνηθέντα και τον τελευταίο χρόνο, αφού θα βγαίναμε από τα μνημόνια, θα ρέφαρε εφαρμόζοντας το δικό του πρόγραμμα κι όχι των Θεσμών. Αυτό το πλάνο είναι προφανές ότι ηττήθηκε στις ευρωεκλογές τής Κυριακής...

Ο λαός δεν είχε την ευκαιρία να εκφράσει για μια τετραετία τα συναισθήματά του για το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ. Τσίπρα κι όταν του δόθηκε, προτίμησε να τους δείξει την απογοήτευσή του για τα μεγάλα λόγια που είχαν πει πριν γίνουν κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός θα βρεθεί σύντομα στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι ενδεχομένως αυτό να κάνει καλό στην πρώτη φορά Αριστερά, αφού κανείς δεν έχασε από τη βαθιά ενδοσκόπηση και την απομάκρυνση από το μέλι τής εξουσίας. Ο Αλ. Τσίπρας, πάντως, παραμένει ένας ισχυρός πολιτικός παίκτης κι ο λαός θα είναι πρόθυμος να τον συγχωρήσει μόλις καταλαγιάσει η οργή του...

Η νίκη έχει πολλούς πατεράδες και η ήττα καμία, γι' αυτό και η ρίψη ευθυνών θα βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη το επόμενο χρονικό διάστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφές επικοινωνιακό πρόβλημα και δεν έφτιαξε ποτέ ένα μηχανισμό κόμματος εξουσίας, όπως τα κατάφερε το ΠΑΣΟΚ σε βάθος δεκαετιών και του βγαίνει ακόμα και σήμερα που είναι τρίτο κόμμα...

Αλίμονο, όμως, αν στηρίζεσαι στη γραφειοκρατία για να να καλύπτει τη χασούρα από την απογοήτευση που προκάλεσε σε σημαντική μερίδα τού πληθυσμού η αποτυχία τού 2015. Το ρεύμα αλλαγής μετατράπηκε σε τιμωρητική ψήφο και παλινόρθωση αυτών που χρεοκόπησαν τη χώρα. Κι αν ο λαός μέσα στην εκδικητικότητά του κάνει και λάθη- όπως, για παράδειγμα, και με την είσοδο στην Ευρωβουλή του Κ. Βελόπουλου-, η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει πάντοτε εκείνους που κυβερνούν πιστεύοντας ότι θα κυβερνούν για πάντα...

 

Ένας λαός αγανακτισμένος με αυτόν που αγαπά...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι αυτός που είναι, ένας ξεδιάντροπος δηλαδή πλασιέ των συμφερόντων τής ελίτ, η οποία θέλει να πατήσει πόδι σε όλο και περισσότερους τομείς στους οποίους σήμερα δραστηριοποιείται κυρίως ή αποκλειστικώς το κράτος. Η αλαζονεία του, εξάλλου, από τη βεβαιότητα που του δημιουργούν οι δημοσκοπήσεις ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός τον οδηγεί στο να λέει κι ακρότητες τις οποίες πιστεύει, ενεργοποιώντας και τον κοινωνικό αυτοματισμό- ιδιωτικός τομέας απέναντι στο δημόσιο. Για το ότι, όμως, για παράδειγμα, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια ή τα νοσοκομεία μας δεν είναι ακριβώς τα καλύτερα στην Ευρώπη ευθύνονται και κυβερνήσεις οι οποίες στη ρητορική τους κατακεραύνωναν το νεοφιλελευθερισμό, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, οι οποίες όμως στην πράξη υιοθετούσαν τις ιδεοληψίες του ή εξωράιζαν παθογένειες, ανοίγοντας το δρόμο για την υποβάθμιση κρατικών θεσμών και υπηρεσιών...

Κι ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, προχώρησε σε ιδιωτικοποιήσεις, διόρισε τα δικά του παιδιά, άνοιξε τα μαγαζιά τις Κυριακές κι επιτρέπει στα φέουδα να λειτουργούν σαν να μην ζήσαμε ούτε μία μνημονιακή ημέρα. Ο Αλ. Τσίπρας, ωστόσο, έχει τη μερική δικαιολογία πως εφάρμοσε ένα μνημόνιο- προϊόν ενός επώδυνου συμβιβασμού κι ότι δεν πιστεύει αυτά που ο Κ. Μητσοτάκης ασπάζεται μέχρι κεραίας. Κάθε φορά, εξάλλου, που ο πρόεδρος της ΝΔ ανοίγει το στόμα του και παρασύρεται στο νεοφιλελεύθερο οίστρο του, το κόμμα του χάνει κι από μία ποσοστιαία μονάδα...

Είναι, όμως, αυτό αρκετό ώστε να γυρίσει ο ΣΥΡΙΖΑ το ματς, μαζί με τις παροχές και τον χαρισματικό αρχηγό του; Ενδεχομένως και να ήταν αν ο λαός είχε την ευκαιρία να ξεσπάσει την οργή του απέναντι στον πρωθυπουργό που του έταξε να σκίσει τα μνημόνια κι έφερε άλλο ένα σε κάποια κάλπη που θα είχε στηθεί ένα ή δύο χρόνια νωρίτερα...

Τώρα, όμως, έχει να ψηφίσει σχεδόν τέσσερα χρόνια και δεν έχει μπορέσει να εκφράσει την αγανάκτησή του για τον ηγέτη που του είχε τάξει τον ουρανό με τα άστρα. Κι αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας που παραγνωρίζουν στο Μαξίμου κι ενδεχομένως να τους στοιχίσει ακριβά...







  

Στην υγειά των κορόιδων που δεν χρωστάνε σε κανέναν...

Είναι πράγματι πολλοί οι συμπολίτες μας οι οποίοι για λόγους που τους ξεπερνούσαν, δυσκολεύονται σήμερα να πληρώνουν τα χρέη τους στην εφορία, στα ασφαλιστικά ταμεία, στις τράπεζες. Η απότομη μείωση των εισοδημάτων στα μνημονιακά χρόνια, η υπερφορολόγηση και η ακρίβεια ήταν παράγοντες που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν στο βαθμό που συνέβησαν όταν αναλαμβάνονταν οι σχετικές υποχρεώσεις. Γι' αυτούς τους ανθρώπους είναι όντως αναγκαίο η πολιτεία να δείξει μέριμνα και να τους βοηθήσει να αποπληρώσουν τα χρέη τους..

Από την άλλη, ωστόσο, είναι πολλοί και οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, οι τζαμπατζήδες δηλαδή που δανείζονται και χρωστούν αβέρτα με το σκεπτικό πως όλο και κάποια ρύθμιση θα έρθει που θα τους απαλλάξει από τις υποχρεώσεις τους. Αυτό, άλλωστε, έχει αποδειχθεί διαχρονικά από τον τρόπο που πολιτεύονται οι κυβερνήσεις, ιδίως ενόψει εκλογών. Με αυτήν την πρακτική, όμως, και η πολιτεία κοροϊδεύει μπροστά στα μούτρα τους εκείνους που δανείζονται μέχρι εκεί που μπορούν να αποπληρώσουν ή δεν δανείζονται καθόλου κι αυτούς που είναι συνεπείς σε όλες τις υποχρεώσεις τους ακόμα κι αν δεν βγάζουν πολλά λεφτά...

Η αλλαγή νοοτροπίας συνιστά αναγκαία προϋπόθεση αποφυγής συμπεριφορών που θα μας επιστρέψουν στη χρεοκοπία. Όταν, όμως, η πλειονότητα του κομματικού συστήματος συντηρεί κι αναπαράγει τακτικές που χωρίζουν τους Έλληνες σε "ξύπνιους" και "κορόιδα", τότε δυσκολεύομαι να φανταστώ την Ελλάδα τού μέλλοντός μας με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Η ρύθμιση, επομένως, των "κόκκινων" δανείων και η προστασία τής πρώτης κατοικίας πρέπει να γίνουν και με όρους οι οποίοι δεν διασφαλίζουν μόνο τη βιωσιμότητα των νοικοκυριών και των τραπεζών, αλλά και της κοινωνικής συνοχής...





  

Η σλαβομακεδονική ρίχνει κυβερνήσεις μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες...

Με ξεπερνά ότι μόλις μερικές ημέρες πριν μπει το 2019, σε αυτήν τη χώρα, η οποία βίωσε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνησή της κινδυνεύει να πέσει επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο να διδάσκεται η σλαβομακεδονική διάλεκτος σε ιδιωτικά φροντιστήρια. Αν αυτό δεν αποτελεί χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικής ανωριμότητας, δεν ξέρω ποιο θα μπορούσε να αποτελέσει. Είναι, αλήθεια, η πατριδοκαπηλία και η επαναφορά τού σχήματος "εθνικόφρονες- εθνομηδενιστές" αυτό που θα μας επιτρέψει να αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα το πρόσφατο καταστροφικό παρελθόν;...

Ο Αλ. Τσίπρας, εξάλλου, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως η έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι νομοτέλεια. Φυσικά κι οφείλεται σε πολιτική προσπάθεια και, κυρίως, στις θυσίες των Ελλήνων. Θα διαφωνήσω, ωστόσο, μαζί του ως προς τον πραγματικό χρόνο επίτευξής της, ο οποίος είναι δυστυχώς μελλοντικός κι όχι παροντικός...

Η Ελλάδα έχει τυπικώς και μόνο εξέλθει αυτής της σκοτεινής περιόδου και δεν αναφέρομαι στην αυστηρή εποπτεία που έτσι κι αλλιώς ως κράτος- μέλος τής ΕΕ θα είχε, έστω κι ελαφρύτερη υπό άλλες περιστάσεις. Αναφέρομαι στην κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ορισμένα στατιστικά στοιχεία που ευνοούν πράγματι το κυβερνητικό αφήγημα...

Η ανεργία μειώνεται, αλλά οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι σε σημαντικό βαθμό προσωρινές και οι αμοιβές χαμηλότερες των προσόντων των προσλαμβανόμενων. Το δημόσιο χρέος μειώνεται, αλλά το ιδιωτικό βρίσκεται ακόμα στα ύψη.

Οι εξαγωγές αυξάνονται, αλλά οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών παραμένουν υψηλές σε σχέση με τα εισοδήματα, επιχειρήσεις κλείνουν και νέες δεν ανοίγουν. Στα σχολεία και στα νοσοκομεία, επίσης, η κατάσταση επ' ουδενί επιτρέπει τους πανηγυρισμούς, μολονότι έχουν γίνει βήματα προόδου...

Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά η δημόσια συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από την παρελθοντολογία και τη σκανδαλολογία. Το μέλλον δεν φαίνεται να μας προβληματίζει, γι' αυτό και είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ξανά και ξανά τις χειρότερες στιγμές μας...

Αναδρομικά στους καραβανάδες, διαβατήρια σε αυτούς που μπορούν να αλλάξουν την Ελλάδα...

Όποιος πιστεύει ότι τα αναδρομικά που δίνονται κατά βάση στους ένστολους δεν έχουν καμία σχέση με τις επικείμενες εκλογές μάλλον δεν έχει ιδέα για το πώς λειτουργεί το πολιτικό παιχνίδι σε αυτήν τη χώρα. Είναι προφανές ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν εμφανίστηκε στη γιορτή τής Πολεμικής Αεροπορίας και στη Βουλή μόνο για να τιμήσει τα θύματα- πιλότους ενός ακήρυχτου πόλεμου πάνω από το Αιγαίο, αλλά για να κερδίσει πολύτιμα ψηφαλάκια στη μάχη για να διατηρηθεί ως πολιτικός παίκτης. Γι' άλλη μια φορά, ωστόσο, οι κυβερνητικές προτεραιότητες, οι οποίες θα ήταν και της αντιπολίτευσης αν είχε την εξουσία, δεν συμβαδίζουν με το αναπτυξιακό πρότυπο που πρέπει να ακολουθήσουμε για να μην ξαναζήσουμε την περιπέτεια των μνημονίων...

Οι πιλότοι μας είναι παλικάρια, καμία αντίρρηση ως προς αυτό. Όποιος, όμως, έχει υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό γνωρίζει ότι δεν είναι οι αεροπόροι μας ο μέσος όρος των στρατιωτικών. Στην καλύτερη περίπτωση είναι καλά παιδιά που τρούπωσαν για ένα γερό χαρτζιλίκι και στη χειρότερη αγράμματοι, συμπλεγματικοί καραβανάδες που εκμεταλλεύονται την ελεεινή τους εξουσία για να διοχετεύουν τα κόμπλεξ τους σε αμούστακους νέους.

Είναι αυτοί, επομένως, η προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί στην επανόρθωση μνημονιακών αδικιών, αν υποθέσουμε πως υπάρχει αδικία στην περίπτωση των καραβανάδων; Μάλλον όχι, αφού οι περισσότεροι δεν θα μπορέσουν να υπερασπιστούν ούτε καν την τιμή τους σε περίπτωση πόλεμου...

Το "brain drain" δεν πρόκειται να σταματήσει όσο οι ταλαντούχοι νέοι μας λαμβάνουν το μήνυμα πως η αξιοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη παραμένουν κούφια λόγια σε αυτόν τον τόπο, πως σε θέσεις ευθύνης προσλαμβάνονται μόνο τα κομματόσκυλα ή πως τα αναδρομικά δίνονται κατά βάση σε αργόσχολους. "Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή", αλλά κι αλλαγή τής νοοτροπίας που μας οδήγησε στα μνημόνια. Μόνο αυτό, ωστόσο, δεν συμβαίνει σήμερα, αφού η δημοκρατία τής συναλλαγής ζει και βασιλεύει και την Ελλάδα δυναστεύει...