"Ο σπουδαγμένος κακός είναι επτά φορές κακός"...

Στη δήλωσή του, το νόημα της οποίας θα μπορούσε να συμπυκνωθεί και στο "μην παίρνετε τις μελέτες μου στα σοβαρά, δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο", ο Σ. Τσιόδρας μας καλεί και να εμβολιαστούμε για να σωθούμε. Ναι, να εμβολιαστούμε, αν και ιδίως η μετάλλαξη Όμικρον απαιτεί πολύ περισσότερα μέτρα, αλλά ποιος θα λάβει σοβαρά τη συμβουλή ενός επιστήμονα που μία πρόταση νωρίτερα είχε υποβαθμίσει την αξία τής δικής του εργασίας; Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί το αντιεμβολιαστικό κίνημα έχει λάβει χαρακτηριστικά επιδημίας...

Ο ιερέας στα "Γράμματα σε έναν φίλο Γερμανό" του Αλμπέρ Καμί προτιμά να υπηρετήσει την πατρίδα του κι όχι τον θεό του. Ο Σ. Τσιόδρας κάνει εδώ και δύο χρόνια περίπου κάτι ακόμα χειρότερο, επιλέγει να υπηρετήσει την κυβέρνησή του από την πατρίδα του και το λαό της. Την εποχή των μνημονίων ζήσαμε την πνευματική ηγεσία τής χώρας να λειτουργεί ως γιουσουφάκι του συστήματος. Σήμερα φαίνεται πως τη "δόξα" της έχει ζηλέψει η επιστημονική ηγεσία...

Στο θεατρικό έργο τού Γιώργη Μασσαβέτα "Γυναικείες Ιστορίες" ακούγεται και η φράση "ο σπουδαγμένος κακός είναι επτά φορές κακός". Ο Σ. Τσιόδρας δεν είναι κακός. Φαντάζομαι πως θα είναι η καλύτερη παρέα για ένα κυριακάτικο πρωινό στην εκκλησία. Κι εκείνος, όμως, όπως και τόσοι άλλοι σπουδαγμένοι έχει βάλει τα προσόντα του στον τόκο. Κι ας μην είναι και το χριστιανικότερο πράγμα που θα μπορούσε να κάνει, αν ο επιστήμονας κι όχι ο πολιτικός Τσιόδρας έχει δίκιο και χάσαμε 8.000 συνανθρώπους μας που θα είχαμε σώσει αν είχαμε "πετάξει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για ΜΕΘ" που είχε πει κι ο λίστας (40 εκατομμυρίων ευρώ υπενθυμίζω) Πέτσας...

 

Η γνώση χωρίς εντιμότητα γεμίζει την πλατεία Συντάγματος...

Για να έχεις άποψη πρέπει να έχεις και γνώση. Δεν αρκεί, όμως, αυτό. Απαιτείται να διαθέτεις κι εντιμότητα γιατί αν δεν διαθέτεις είναι πιο έντιμο να είσαι ανίδεος. Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης οι καφενειακές συζητήσεις και συνωμοσιολογίες αποκτούν ευρύτερη απήχηση, με συνέπεια να διαδίδονται και πιο εύκολα γνώμες οι οποίες αγγίζουν ή και ξεπερνούν κατά πολύ τη γελοιότητα. Το διαπιστώσαμε με τη Συμφωνία των Πρεσπών, το διαπιστώνουμε σήμερα και με τις διαδηλώσεις των αντιεμβολιαστών...

Μόνο που τον ενάμισι χρόνο που έχει κρατήσει μέχρι σήμερα το μαρτύριο της πανδημίας δεν έχουν εκτεθεί αποκλειστικώς οι ανίδεοι περί τα ιατρικά, αλλά και οι ίδιοι οι γιατροί. Όχι όλοι, βεβαίως, αλλά σίγουρα εκείνοι που προτείνουν και προπαγανδίζουν με βάση το κυβερνητικό αφήγημα κι όχι την επιστημοσύνη τους. Κάποιοι, όπως ο Σ. Τσιόδρας, διάλεξαν να ρεζιλευτούν με μέτρο. Κάποιοι άλλοι, γοητευμένοι από την υπερέκθεση, συνεχίζουν απτόητοι τον αυτοεξευτελισμό τους...

Οι αντιεμβολιαστές τής πλατείας Συντάγματος ενδεχομένως και να είναι μειοψηφία ανάμεσα στο κίνημα των αντιεμβολιαστών. Αρκετοί δεν αντιδρούν γιατί φοβούνται πως θα γίνουν κινητές μονάδες 5G ή αντιπρόσωποι του διαβόλου επί γης αλλά γιατί δεν εμπιστεύονται την επιστημονική κοινότητα και την υποτέλειά της στις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες και στο πολιτικό κατεστημένο. Καθόλου αδικαιολόγητος φόβος, έστω κι αν μοιάζει υπερβολικός ως προς την αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά τού κοροναϊού, και σίγουρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από αυτούς που τον προκαλούν. Κι αυτό πληρώνουμε όλοι σήμερα...

 

Όπως συνηθίσαμε ότι όλες οι παραλίες δεν μπορεί να είναι δημόσιες...

Το επικοινωνιακό αφήγημα του Μητσοτάκη- Μωυσή δεν ήταν τυχαίο. Οι μάζες, τουλάχιστον μέχρι να αποκαλυφθεί το μυστήριο με το τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε, θα εξακολουθούν να αναζητούν μεσσίες για να τους βγάζουν από τα αδιέξοδα κι αποδιοπομπαίους τράγους για να τους επιρρίπτουν τις ευθύνες των δικών τους αποτυχιών. Πάνω σε αυτή τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να στηριζόμαστε σε άλλους ή να τους κατηγορούμε βασίστηκε και η οικοδόμηση του προφίλ τού ηγέτη με τις υπερφυσικές δυνατότητες που θα μας βγάλει ζωντανούς από τις "ασύμμετρες εισβολές", την πανδημία και την κλιματική κρίση. Ο Κ. Μητσοτάκης σε πρώτο πλάνο και σε δεύτερο ο Ν. Χαρδαλιάς, ο Σ. Τσιόδρας, ο Μ. Χρυσοχοΐδης που σβήνει φωτιές με τη μάνικα, όλοι τους είναι κάτι παραπάνω από άνθρωποι σύμφωνα με την κυβερνητική αφήγηση. Κι ας αποδείχθηκαν όλοι τους απολύτως θνητοί...

Πέρα, εξάλλου, από το μεσσιανισμό ο καπιταλισμός τρέφει μεγάλη αδυναμία και στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι "ανάδοχοι δασών" που εξάγγειλε ο πρωθυπουργός ακούγονται ωραία στα αφτιά μας, αλλά τι σημαίνουν στην πράξη; Μήπως περισσότερα ιδιωτικά δάση, όπως έχουμε περισσότερες ιδιωτικές παραλίες στο όνομα της ανάπτυξης;... 

Τίποτα, βεβαίως, δεν θα γίνει απευθείας αφού πρώτα θα πρέπει να εθιστεί το πόπολο στο ότι δεν είναι δυνατό όλα τα δάση να είναι δημόσια. Όπως, άλλωστε, συνηθίσαμε στο ότι όλες οι θάλασσες δεν μπορούν να είναι στη διάθεση της πλέμπας...

Υπήρχε, εξάλλου, ακόμα αποτελεσματικότερος τρόπος για να αποφευχθεί η απώλεια ανθρώπινων ζωών, να είχαμε εγκαταλείψει όλοι τη χώρα και να αφήναμε τις φωτιές να σβήσουν από μόνες τους στη θάλασσα. Έτσι κι αλλιώς σε πολλές περιπτώσεις με αυτόν τον τρόπο έσβησαν. Φαίνεται πως η κυβέρνηση έχει βρει το μήνα που ταΐζει τους έντεκα με πατέντες όπως την πιο μακροχρόνια καραντίνα στον πλανήτη προκειμένου να απεκδύεται των ευθυνών της... 

Θα συμφωνήσω, πάντως, με τον πρωθυπουργό πως μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα συνιστούσε ομολογία αποτυχίας από πλευράς του. Αν τελικώς δεν πάει άμεσα, όμως, θα έχει χάσει και τη μοναδική ευκαιρία επανεκλογής του...

 

 

Ο Σωτήρης φορά το φανελάκι του Κυριάκου, όχι της επιστήμης...

Την επιστημοσύνη τού Σ. Τσιόδρα θα την κρίνουν οι ομότεχνοί του κι όχι οι αναλυτές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπως, όμως, δεν χρειάζεται να είσαι σκηνοθέτης ή οινογνώστης για να κρίνεις μια ταινία ή ένα κρασί, ομοίως και οι λοιμωξιολόγοι- επιδημιολόγοι δεν είναι υπεράνω κριτικής ούτε είναι δυνατό κάποιοι να θέλουν να απαγορεύουν τρόπον τινά το σχολιασμό δηλώσεων κι αποφάσεων επιστημόνων σαν να ζούμε στην Ιαπωνία των αρχών τού περασμένου αιώνα κι ο αυτοκράτορας να θεωρείται πως έχει θεϊκή προέλευση κι άρα δεν λογοδοτεί σε κανέναν... 

Ούτε, βεβαίως, από την άλλη θα αφιέρωνα το χρόνο που αφιέρωσαν πολλοί συριζαίοι για σχολιάσω το φανελάκι τού καθηγητή. Δεν μπορείς να κατηγορείς τον Κ. Μητσοτάκη για το πώς χρησιμοποιεί την εικόνα και την ίδια ώρα να κάνεις αντιπολίτευση στηριζόμενος αποκλειστικώς στην εικόνα κι όχι στην ουσία. Στο χωριό μου αυτό το λένε μιζέρια και κατινιά...

Δεν πιστεύω ότι ο Σ. Τσιόδρας πίστεψε ποτέ ότι οι μάσκες δεν είναι απαραίτητες, πολλώ δε μάλλον ότι είναι επικίνδυνες, όπως μας έλεγε στο πρώτο κύμα. Στοιχειώδης λογική απαιτείται για να καταλάβεις πόσο προστατεύουν από την εξάπλωση του ιού... 

Ο Σωτήρης τού Κυριάκου, όμως, από την αρχή επιχείρησε να δώσει επιστημονικό άλλοθι σε αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές πολιτικές. Δεν είχαμε μάσκες, άρα οι μάσκες δεν ήταν απαραίτητες, δεν αγοράσαμε λεωφορεία, άρα ο κοροναΐός δεν μεταδίδεται στα ΜΜΜ, δεν δημιουργήσαμε ΜΕΘ και δεν προσλάβαμε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, άρα τα λόκνταουν ήταν μονόδρομος. Δεν θέλουμε να τα βάλουμε με την εκκλησία, άρα στους ναούς μπορούν να πηγαίνουν περισσότεροι- κι ο Σωτήρης ανάμεσά τους για να ψάλλει- κοκ...

Γιατί δεν δίνονται στη δημοσιότητα τα πρακτικά τής επιστημονικής επιτροπής; Κρατιούνται άραγε πρακτικά και ποιος προστατεύεται από τη μυστικότητα της διαδικασίας; Όχι, πάντως, το κράτος ούτε οι πολίτες του. 

Αντιθέτως, αυτή η μυστικοπάθεια αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των συνωμοσιολόγων και των αρνητών τής πανδημίας, με συνέπεια σήμερα μόνο στη Νιγηρία να υπάρχουν περισσότεροι αμφισβητίες από όσοι στην Ελλάδα. Και γι' αυτό η ευθύνη ναι μεν βαραίνει κατά κύριο λόγο το Μαξίμου, αλλά υπεύθυνοι είναι και οι επιστήμονες που τηρούν ομερτά προς όφελος των πολιτικών αφεντικών τους κι όχι για να τιμήσουν τον όρκο τους στον Ιπποκράτη ή την εμπιστοσύνη που τους δείχνει ο λαός...

  
 

Γιατροί υπηρέτες του Μητσοτάκη αντί του Ιπποκράτη...

Η απόφαση για δεύτερο λόκνταουν δεν είναι μία εύκολη πολιτική απόφαση. Προφανώς και μία νέα απομόνωσή μας στα σπίτια μας- για όσους έχουν και για όσους δεν πρόκειται να τα χάσουν με το νέο πτωχευτικό νόμο- θα μας προστάτευε από τον κοροναΐό, ιδίως τις ευπαθείς ομάδες, πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέτρο. Από την άλλη, όμως, γίνεται αντιληπτό ότι η ήδη δοκιμαζόμενη οικονομία θα υπόφερε ακόμα πιο πολύ, που κι αυτό, πιο μακροπρόθεσμα, σχετίζεται με την επιβίωση των πολιτών. Το ότι, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε δυσχερή θέση, εν μέρει και γιατί ο ίδιος δεν πήρε τα απαραίτητα μέτρα με τον τουρισμό, για παράδειγμα, τα μέσα μεταφοράς ή με τα διαγνωστικά τεστ στο σύνολο του πληθυσμού και την ενίσχυση του ΕΣΥ, δεν δικαιολογεί τη σπουδή τής επιστημονικής επιτροπής να γνωμοδοτεί με βάση τις πρωθυπουργικές πολιτικές επιδιώξεις...

Προφανώς και οι επιστήμονες, όπως και οι δικαστές, δεν εισηγούνται σε ιστορικό κενό. Οφείλουν, δηλαδή, να συνεκτιμούν την κοινωνική πραγματικότητα πριν καταθέτουν την οποιαδήποτε πρότασή τους στην πολιτική ηγεσία. Αλίμονο, όμως, αν προτεραιότητά τους δεν είναι να προτείνουν με βάση την επιστημονική τους γνώση και πρόβλεψη, αλλά με το τι είναι αρεστό στο Μαξίμου. Πολύ φοβάμαι εν προκειμένω πως αυτός είναι ο τρόπος σκέψης τής υπό τον Σ. Τσιόδρα επιτροπής, κάτι που αν ισχύει φέρνει στο νου τον ιερέα στο "Γράμμα σε ένα φίλο Γερμανό" του Αλμπέρ Καμί, ο οποίος επέλεξε να υπηρετήσει την πατρίδα του από τον θεό του...

Δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει κανείς τις καλύτερες ιατρικές σχολές τού κόσμου για να αντιληφθεί ότι δεν είναι δυνατό να στέκουν επιστημονικώς αντιφατικές ενέργειες, όπως η λειτουργία σχολικών τμημάτων με 27 μαθητές, τα υπερφορτωμένα ΜΜΜ κι ο συνωστισμός άνευ μάσκας στα εκκλησιαστικά προσκυνήματα κι από την άλλη ο στιγματισμός τής νεολαίας για τα μπαρ και τις πλατείες. Η καλύτερη διδασκαλία έρχεται με το παράδειγμα κι όσο οι πολίτες βλέπουν το κράτος, την κυβέρνηση και τους επιστήμονες να τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα με τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά τους είναι φυσιολογικό να αναρωτιούνται όλο και δυνατότερα αν η πανδημία είναι πραγματική ή fake news. Ο Σ. Τσιόδρας που ψέλνει στην εκκλησία, ο Ν. Χαρδαλιάς που φιλά χέρι παπά, ο Κ. Μητσοτάκης που γυρίζει την Ελλάδα άνευ μάσκας δεν μπορούν να κουνάνε το δάχτυλο στο πόπολο, είναι μολυσμένο από την υποκρισία τους... 

  

Οφείλουμε κι ένα ευχαριστώ σε Μητσοτάκη, Τσιόδρα, Χαρδαλιά...

Το ότι η Ελλάδα είναι μια μπανανία κι όχι ένας διεθνής επιχειρηματικός και μεταφορικός κόμβος και δίχως ισχυρή βιομηχανία στην οποία να εργάζονται άνθρωποι κι από την Ασία δεν σημαίνει υποχρεωτικώς πως θα αποφεύγαμε τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών που θρηνούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Μπορεί να υπολειπόμαστε της Γαλλίας, για παράδειγμα, ή της Μεγάλης Βρετανίας σε ανάπτυξη, αλλά δεν είμαστε κι Αλβανία ή Σερβία ή οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα εκτός ΕΕ. Κι ας το έχουν αυτό υπόψη, όπως και τα ευρωπαϊκά κονδύλια που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα φτάσουν και στην Ελλάδα, εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το Grexit θα ήταν η καλύτερη λύση το 2015...

Όλα αυτά τα γράφω γιατί χρωστάμε ένα ευχαριστώ στον Σωτήρη Τσιόδρα και στον Νίκο Χαρδαλιά, οι οποίοι συντόνισαν το υγειονομικό κομμάτι τής αντιμετώπισης της πανδημίας. Όλοι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό, μολονότι θα ήταν αναπόφευκτο να μην γίνουν και λανθασμένες εκτιμήσεις ή και εισηγήσεις για καθυστερημένες αποφάσεις. Παρότι, δηλαδή, με δεδομένο το χαμηλό αριθμό νεκρών και κρουσμάτων η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε βγει νωρίτερα από την καραντίνα σε σχέση με άλλες χώρες περισσότερο πληγείσες, που ωστόσο βγήκαν νωρίτερα...

Όπως είναι, επίσης, δίκαιο να αναγνωριστεί στον Κ. Μητσοτάκη ότι έλαβε την πολιτική απόφαση του λοκ ντάουν, η οποία έσωσε ενδεχομένως και χιλιάδες ζωές. Πράγματι, η απόφασή του δεν είχε πολιτικό κόστος γιατί είχαν πεθάνει ήδη αρκετοί στη γειτονική Ιταλία, αλλά τίποτα δεν είναι αυτονόητο μέχρι να αποφασιστεί. Το ότι, βεβαίως, ο πρωθυπουργός και το υπουργείο Υγείας- είναι αστείο ο Β. Κικίλιας να θεωρείται ο δημοφιλέστερος υπουργός δίχως να έχει κάνει στην ουσία τίποτα- δεν αξιοποίησαν το χρόνο για να ενισχύσουν το ΕΣΥ ή ότι τα οικονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί σχετίζονται με την επιβίωση των ισχυρότερων είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Τώρα, όμως, που έχουμε ξεπεράσει (;) την καταιγίδα καλό είναι στον απολογισμό που γίνεται τα θετικά να αναγνωρίζονται από όλους μας με γενναιοδωρία, αν θέλουμε άλλωστε να είμαστε και πιο πιστευτοί στην κριτική που ασκούμε...

 

Ο Τσιόδρας θύμα και θύτης ρατσισμού...

Ο Ν. Χαρδαλιάς είναι ένας αποτυχημένος και πολλάκις καταδικασμένος από τη δικαιοσύνη πρώην δήμαρχος, ο οποίος σήμερα παριστάνει ένα κράμα Δον Ζουάν κι επιθεωρητή Κάλαχαν. Ο Σ. Τσιόδρας, όμως, είναι ένας επιστήμονας εγνωσμένης αξίας, ο οποίος τυγχάνει διακομματικής αποδοχής.

Έχει, πάντως, επιλέξει να συμβάλει στην οικοδόμηση του ηγετικού προφίλ Μητσοτάκη, ο οποίος (αυτό)προβάλλεται ως ο Έλληνας Τσέρτσιλ που με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα νίκησε τους ικέτες τής Γης στον Έβρο και τον κοροναΐό ανά την επικράτεια. Αφήστε που το να διαχωρίζεις από το συνολικό αριθμό, για παράδειγμα, τα κρούσματα στο κρουαζιερόπλοιο είναι μπακάλικη μικροπολιτική και τα αντίστοιχα στις προσφυγικές δομές ρατσιστικής έμπνευσης...

Είναι, ωστόσο, επίσης ρατσιστικές οι σε βάρος τού Σ. Τσιόδρα επιθέσεις για τα θρησκευτικά του φρονήματα. Ήταν λάθος του να ψάλει σε εκκλησία εν μέσω γενικής καραντίνας, δεν τον κάνει όμως λιγότερο επιστήμονα η βαθιά του πίστη στον θεό.

Ούτε είναι κανείς μας σε θέση να κρίνει κατά πόσο τα μεταφυσικά συναισθήματα ενός άλλου είναι γνήσια ή όχι. Μπορεί, συνεπώς, κάποιος να χαράζει τις καλύτερες πολιτικές για την αντιμετώπιση μιας πανδημίας και την ίδια στιγμή να προσεύχεται στον ύψιστο...

Στο Μαξίμου βιάζονται να στήσουν κάλπες πριν καν σιγουρευτούν ότι έχουμε ξεμπερδέψει με τον ιό γιατί ξέρουν ότι με την ύφεση που έρχεται και την οικονομική πολιτική που εφαρμόζουν οι μικρομεσαίοι θα τους γυρίσουν αργά ή γρήγορα την πλάτη. Το ότι έχουν όλο το χαρτί τής επικοινωνίας δεν τους καθιστά, άλλωστε, άτρωτους ούτε μη υπόλογους για τη διασπάθιση δημόσιου χρήματος σε κολλητούς και φίλους εν μέσω κρίσης. Ούτε, βεβαίως, είναι πέραν πάσης κριτικής κι αυτοί που έχουν επωμιστεί το βάρος να μας βγάλουν από την τραγωδία με τα λιγότερα δυνατά θύματα. Ο γαμπρός αργεί να ξυριστεί, αλλά έρχεται πάντοτε και η ώρα του...

Λαός ψευδοηρώων κι αποδιοπομπαίων τράγων...

Σε τι διαπρέπει διαχρονικά η φυλή μας; Στο να δημιουργεί ήρωες, ψευδοήρωες κι αποδιοπομπαίους τράγους, καθώς και στο να χάνει το μέτρο. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικα μας τα ξεδιπλώνουμε με μεγαλύτερη άνεση σε περιόδους κρίσης, τα προηγούμενα χρόνια με τα μνημόνια και σήμερα με τον κοροναΐό. Ας τα πάρουμε με τη σειρά: ήρωας είναι αυτός που θυσιάζει ακόμα και τη ζωή του χωρίς να αμείβεται γι’ αυτό, τουλάχιστον όχι υλικώς.


Οι γιατροί και οι νοσηλευτές, οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ ή οι ντελιβεράδες είναι επαγγελματικώς υποχρεωμένοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και οι περισσότεροι από αυτούς δεν θα τις πρόσφεραν αν δεν πληρώνονταν γι’ αυτό ή αν δεν φοβούνταν πως θα έχαναν τις εργασίες τους. Ναι, πρέπει να αμειφθούν αυτούς τους μήνες ως βαρέα κι ανθυγειινά, να πάρουν και μπόνους, ωστόσο δεν είναι ούτε καραϊσκάκηδες ούτε κολοκοτρώνηδες αλλά μεροκαματιάρηδες που τρέμουν κι εκείνοι μήπως χάσουν τη δουλειά τους. Το ίδιο ισχύει και για τον Σ. Τσιόδρα, ο οποίος πήγε σε ναό για να ψάλει και πλάκωσαν απέξω δεκάδες πιστοί αμελώντας τους στοιχειώδεις κανόνες προφύλαξης βλέποντας το ίνδαλμά τους να μην απέχει από τις συνήθειές του, όπως ζητά από τους άλλους να κάνουν...


Όσο για τους αποδιοπομπαίους τράγους, τους βρήκαμε αυτό το Σαββατοκύριακο σε όσους εγκατάλειψαν την Αθήνα για τα χωριά τους. Λες και κανένας από εμάς δεν έχει παραβιάσει ούτε μία υποχρέωση που απορρέει από την ανάγκη μη εξάπλωσης του ιού, λες κι αυτή η κατάσταση που μπορεί να κρατήσει έως και μήνες δεν πρόκειται να αφήσει πίσω της κατεστραμμένες, εγκλεισμένες ψυχές, πέρα βεβαίως από τους νεκρούς και τις οικονομικές της επιπτώσεις, και συνεπώς μερικές έξοδοι με προσοχή δεν θα πρέπει να βγάζουν από μέσα μας όλη μας τη μισανθρωπία...


Μέτρον άριστον έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αλλά πού να το βρεις στους απόγονους και των Οθωμανών που πιστεύουν ότι σχετίζονται με ένα αδιατάρακτο νήμα με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και με κανέναν άλλον; Γι’ αυτό και σε λίγο θα ζήσουμε την παράνοια μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση να εφαρμόζει σταλινικά μέτρα με περίσσιο κυνισμό...