Όταν μια γραμμή μετρό είναι θρίαμβος ετοιμάσου για καταστροφές δίχως μέτρο...

Αν το ελληνικό κράτος είχε κατασκευάσει, ύστερα από σχεδόν 40 χρόνια προσπαθειών, γέφυρα που να ένωνε την Κρήτη με τον Έβρο θα άξιζε όχι μόνο να παρευρεθεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο με τον πρωθυπουργό, αλλά και να καλούσαμε ηγέτες ξένων χωρών στα εγκαίνια. Για ένα τέτοιο έργο θα έπρεπε πραγματικά να είμαστε υπερήφανοι, όχι όμως και γιατί μετά από τέσσερις δεκαετίες φτιάξαμε μια γραμμή μετρό. Και μόνο, όμως, που πανηγυρίζουμε για κάτι τέτοιο λέει πολλά περισσότερα για τις χαμηλές προσδοκίες μας ως έθνος παρά για τα επικοινωνιακά παιχνίδια μιας φαύλης κυβέρνησης...

Αν είμαστε ικανοποιημένοι με μία γραμμή μετρό η οποία στοίχισε τουλάχιστον τα τριπλάσια από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη είναι λογικό να θαυμάζουμε έναν πρωθυπουργό όπως ο Κ. Μητσοτάκης. Μην περιμένετε, όμως, να τον θαυμάζουν και οι χιλιάδες Έλληνες που εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια. Ούτε, βεβαίως, κι εκείνους που προτίμησαν να αφήσουν την Ελλάδα δίχως αντιπολίτευση για να μην αναγκαστούν να εργαστούν ποτέ στη ζωή τους...

Μπορούν αυτοί που κυβέρνησαν τη χώρα να την αλλάξουν προς το καλύτερο; Όχι, γιατί ακόμα κι εκείνοι που τοποθέτησαν ως προμετωπίδα τους το λαό στο τέλος συμβιβάστηκαν με τις χειρότερες πρακτικές τής ακροδεξιάς. Συνεπώς, η πατρίδα στην πραγματικότητα έχει να διαλέξει τα επόμενα χρόνια ανάμεσα σε έναν κανονικό Μητσοτάκη ή έναν Μητσοτάκη λάιτ και σε κάτι εντελώς διαφορετικό στο οποίο ο λαός δεν θα είναι ο κομπάρσος αλλά ο πρωταγωνιστής. Ιδίως όταν οδηγούμαστε για μια ακόμα φορά σε μνημονιακές συνθήκες από αυτούς οι οποίοι μας είχαν οδηγήσει και στις προηγούμενες...  

   

I wish you good success Alexis...

Ο Στέφανος Κασσελάκης δήλωσε πριν λίγες ημέρες πως οι μετανάστες τρώνε τα σκυλιά και τα γατιά των νοικοκυραίων, ενώ έχει ζητήσει να χτιστεί τείχος όχι μόνο στον Έβρο αλλά σε όλη τη συνοριακή μας γραμμή με την Τουρκία. Παλαιότερα, μάλιστα, ήταν εκείνος κι όχι κάποιος άλλος υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που είχε τηρήσει αρνητική στάση απέναντι στα εμβόλια κατά τού κορονοϊού, ενώ καλούσε τους πολίτες να καταναλώνουν χλωρίνη. Είναι τόσος, μάλιστα, ο λαϊκισμός του που είχε το θράσος να υπογράψει μνημόνιο αντί να το σκίσει κάνοντας τις αγορές να χορεύουν...

Τι, δεν τα έχει πει όλα αυτά ο Κασσελάκης; Τότε γιατί τον αποκαλούν "Τραμπ των Βαλκανίων" και τον κατηγορούν για τραμπισμό τα πολιτικά ορφανά εκείνου ο οποίος είχε υποστηρίξει όταν γνώρισε τον ορίτζιναλ πως δεν είναι και τόσο διαβολικός; Για τον ίδιο λόγο που ο Αλ. Τσίπρας αναπαρήγαγε στην πρόσφατη ομιλία του όλα τα στερεότυπα για τον διάδοχό του αντί να σταθεί στο ύψος τής ιστορικής του ευθύνης και να συμβάλει στη διάσωση του κόμματος που τίμησε, αλλά και τον τίμησε... 

Αλήθεια, με τσιτάτα περί τοξικότητας και βούρκου πιστεύει ότι θα λυτρώσει ένα συνασπισμό φραξιών που δεν κατάφερε σε 15 χρόνια να κάνει ένα κι ενιαίο κόμμα με παραταξιακή συνείδηση; Ή, μήπως, τα μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα για να καθαιρεθεί ο Κασσελάκης δεν είναι βούρκος και τοξικότητα;...

Ναι, ο καθαιρεθείς πρόεδρος θα έπρεπε να είχε ήδη σχηματίσει μια ηγετική ομάδα, ενεργοποιήσει τα think tanks, που ο ίδιος πάντως συγκρότησε, να ήταν περισσότερο πολιτικός και λιγότερο προσωπικός. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, του ΣΥΡΙΖΑ μετά την κωλοτούμπα τού καλοκαιριού τού 2015 είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας. 

Επί οκτώ χρόνια ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίσει, ίσως κι επειδή ήταν ο ίδιος ο δημιουργός του. Και τον τελευταίο χρόνο η αξιοπιστία αγνοείται σε ένα κόμμα ο αρχηγός τού οποίου αμφισβητείται από την πρώτη ημέρα, έχει περάσει δύο διασπάσεις και μολονότι διατηρήθηκε στη δεύτερη θέση οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι του συμπεριφέρθηκαν σαν να το είχε διαλύσει. 

Το μεγάλο αυτό πρόβλημα, επομένως, δεν θα λυθεί αν ο αρχηγός δεν δείξει πυγμή και συρθεί πίσω από τους υπονομευτές του. Αν, δηλαδή, δεν απαντήσει στο "είμαστε εδώ για να σου σκάβουμε το λάκκο στην αιωνιότητα" με το "είμαι εδώ για να σας συντρίψω". Συντροφικά πάντα...

 

 

Ζαγοραίος κοινοβουλευτισμός...

Η συντριπτική πλειονότητα των βουλευτών κι ευρωβουλευτών είναι δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες κι αθλητές. Ασχολείται η συντριπτική πλειονότητα τής κοινωνίας με αυτά τα επαγγέλματα; Μάλλον όχι, κι αυτή είναι μία ακόμα παθογένεια της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας: εκλέγεσαι μόνο αν είσαι προβεβλημένος. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι ο Θ. Ζαγοράκης κι ο κάθε Ζαγοράκης. Το πρόβλημα είναι συστημικό...

Στις ευρωεκλογές, μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη αφού από τον Έβρο ως την Κρήτη ψηφίζουμε το ίδιο ψηφοδέλτιο. Πώς, επομένως, ένας επιτυχημένος επαγγελματίας στην Αλεξανδρούπολη, για παράδειγμα, να ανταγωνιστεί έναν υποψήφιο με πανελλήνια αναγνωρισιμότητα λόγω της φύσης τού επαγγέλματός του που του εξασφαλίζει και μεγαλύτερη τηλεοπτική προβολή; Και γιατί να μπει στη διαδικασία να ξοδέψει χρήματα για να ενισχυθεί το κόμμα του αλλά στο τέλος να εκλεγεί κάποιος άλλος; Ο κομματικός πατριωτισμός από μόνος του δεν γεμίζει το τραπέζι...

Το πρόβλημα δεν θα λυνόταν ακόμα κι αν στις ευρωεκλογές ψηφίζαμε ανά περιφέρεια. Κι αυτό γιατί η δημοκρατική νομιμοποίηση εν έτει 2024 δεν μπορεί να περιορίζεται σε μία επιλογή προσώπων κατά βάση τής ανφάν γκατέ κάθε τέσσερα χρόνια. Αν το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό δεν προσαρμοστεί στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση θα το καταπιεί. Όχι μόνο, όμως, δεν προσαρμόζεται αλλά και ειρωνεύεται όσους το έχουν καταλάβει, όπως ακριβώς έκαναν οι ολιγάρχες στις τελευταίες ημέρες τής Πομπηίας...  

 

Η Νύχτα των Κρυστάλλων σαν Ημέρα της Μαρμότας...

Φασίστες, μισαλλόδοξοι, ρατσιστές υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εξαιτίας και της περιθωριοποίησης του ορθού λόγου. Όχι γιατί είναι κάποιος φυσικός νόμος που επιβάλλει την παρουσία τους, αλλά γιατί οι ταξικές ανισότητες διευρύνονται, μαζί με το σκόπιμο έλλειμμα κατανόησης για το πού αυτές οφείλονται. Όταν πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι είναι δικαιολογημένο ο εφοπλιστής να μην πληρώνει φόρους και σου φταίει για την κακομοιριά σου ο αλλοδαπός εργάτης γης το πιστεύεις γιατί αυτό έχεις διδαχθεί κι αυτό σου είναι πιο εύκολο να καταπιείς αμάσητο...

Προχθές ήταν ο Έβρος, χθες η Λεμεσός, σήμερα κι αύριο κάπου αλλού όσο εκείνοι που δηλώνουν πολέμιοι του μίσους και των διακρίσεων αναζητούν δικαιολογίες για τα ορφανά τού Χίτλερ. Η Ελλάδα και η Κύπρος του 2023 δεν έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη Γερμανία τής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν θα ξυπνήσουμε μια ημέρα και δεν θα αναρωτιόμαστε στον καθρέφτη μας για το πώς ήταν δυνατό να επιτρέψουμε την αναβίωση της Νύχτας των Κρυστάλλων ξανά και ξανά...

Το χέρι που χτυπά τον αδύναμο είναι ο φυσικός αυτουργός τού ηθικού μας ξεπεσμού. Το χέρι, ωστόσο, που δεν εμποδίζει τη βιαιοπραγία ή και φτάνει μέχρι του σημείου να τη δικαιολογεί δεν είναι αθώο, αλλά συνεργός στο έγκλημα. Οι Σπαρτιάτες θα ξεκατινιάζονταν στις φυλακές Κορυδαλλού αν δεν τους είχαμε στείλει στη Βουλή κι όχι στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Κι όμως, ακόμα και η Αριστερά πιστεύει ότι θα γλιτώσει από τους κασιδιάρηδες αν τους απαγορεύσει να είναι υποψήφιοι δήμαρχοι. Για ρωτήστε και τον Ηρακλή πόσα κεφάλια έχει η Λερναία Ύδρα...  

 

 
 

Η αγανάκτηση αιτιολογείται, δεν δικαιολογείται όμως πάντα...

Τα πάντα έχουν μια εξήγηση, ακόμα κι όταν αυτή η εξήγηση δεν μας αρέσει ή δεν έχει γίνει άμεσα αντιληπτή από την ανθρώπινη νόηση. Όλα αιτιολογούνται, αλίμονο όμως, δεν δικαιολογούνται τα πάντα... 

Μπορεί κάποιος, για παράδειγμα, να γίνει ρατσιστής γιατί ένας αλλοδαπός του έκλεψε το σπίτι ή του σκότωσε το παιδί. Αν από αυτό, όμως, το περιστατικό περάσουμε στο "όλοι οι αλλοδαποί κλέβουν και δολοφονούν" έχουμε κάνει ένα άλμα λογικής που δεν περιποιεί τιμή στη λογική μας...

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα δεν δικαιολογούνται τα πογκρόμ "αγανακτισμένων" ακροδεξιών στον Έβρο. Αν αποδεχθούμε ως κοινωνία το νόμο τής άγριας Δύσης, την αυτοδικία, την εκδίκηση ή τη συλλογική φυλετική ευθύνη τότε έχουμε παραδοθεί άνευ όρων στο φασισμό κι έχουμε δικαιώσει τον Χίτλερ. Κι αν αυτό μας ακούγεται λίγο κουλτουριάρικο, αναρωτιέμαι πόσο θα το ευχαριστιόμασταν αν κάποιος Γερμανός, για παράδειγμα, στο Ντίσελντορφ άρχιζε να σκοτώνει Έλληνες γιατί ένας Έλληνας του είχε κλέψει το σπίτι...

Με λίγα λόγια, η μισαλλοδοξία, πέρα από το ότι κονιορτοποιεί τη λογική κι αποκτηνώνει στηριζόμενη σε χυδαία ψέματα και μισές αλήθειες, είναι κι αντιπαραγωγική. Αν οι περισσότεροι εξετάσουμε το γενεαλογικό μας δέντρο δύσκολα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι είμαστε 100% από κάπου. 

Ούτε μπορούμε την ίδια στιγμή να ορκιζόμαστε στην ελεύθερη αγορά και να στιγματίζουμε την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων. Σε όλα πρέπει να υπάρχουν όρια και ούτε μπορούν οι μουστάρδες ή τα μερίσματα να έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ανθρώπους... 

 
 

Ου παντός πλειν ες Καλαμάταν...

Ενδεχομένως το τείχος τού Έβρου να έχει την επιχειρησιακή του αξία για τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Είναι άλλο να φτιάξουμε νόμιμες οδούς μετανάστευσης κι άλλο το "μπάτε σκύλοι αλέστε" σε μια χώρα με πεπερασμένους οικονομικούς πόρους... 

Ένα τείχος, όμως, εν έτει 2023 για να χωρίζει λαούς παραμένει ένα τείχος όπως και να το κάνουμε και δεν είναι να καμαρώνεις μπροστά σε αυτό. Ιδίως αν είσαι Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι όταν είσαι κι έχεις κάνει μια τέτοια επιλογή, όχι, δεν δικαιούσαι να φωτογραφίζεσαι και στην Καλαμάτα...

Σε αυτή τη χώρα πορευόμαστε με αποδιοπομπαίους τράγους και ιερές αγελάδες. Σε αυτό το πλαίσιο ουδείς πολίτης δικαιούται να ασκεί κριτική στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλήθεια; Αν, όμως, σε μια δημοκρατία δεν μπορείς να τα λες στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τότε να την ονομάσουμε Πρόεδρο της Ολιγαρχίας μήπως και μπορέσουμε να της ασκήσουμε κριτική. Μπορεί, άλλωστε, εν προκειμένω να έχουμε πλησιάσει περισσότερο και την πραγματικότητα...

Αν δεν επρόκειτο για αλιευτικό με εκατοντάδες μετανάστες, αλλά για ένα γιοτ εφοπλιστή που κινδύνευε θα είχε επέμβει ή όχι το Λιμενικό; Από την απάντηση που θα δώσουμε σε αυτή την ερώτηση κρίνεται όχι μόνο η κατανόησή μας για το τι σημαίνει υποκρισία, αλλά και για το ότι ούτε στις δημοκρατίες είναι ισότιμες οι ανθρώπινες ζωές. Κι αν δεν μπορούμε ακόμα να καταλάβουμε πως μιλάμε για ανθρώπους κι όχι για υβριδικούς εχθρούς τότε το τριήμερο πένθος δεν είναι αρκετό γι' αυτή τη χώρα για να θρηνήσει τα απομεινάρια τού πολιτισμού της...

 

 

Είδα κροκόδειλους να κλαίνε με το μυστρί για το τείχος στον Έβρο δίπλα τους...

Τη μόνη αιτία τού μεταναστευτικού που εντόπισε ο Κ. Μητσοτάκης για την τραγωδία τής Πύλου ήταν τα κυκλώματα των διακινητών. Λες και είναι οι διακινητές που πείθουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους κι όχι τα ζητήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν σε αυτές. Ή λες και δεν θα είχαμε πολύ λιγότερες τραγωδίες και στα νερά μας αν υπήρχαν νόμιμες δίοδοι αντί για τείχη μόνο και push backs...

Η Ελλάδα δεν ευθύνεται για το διεθνή ιμπεριαλισμό ούτε έχει τις οικονομικές δυνάμεις να ενισχύει τους φτωχούς τής οικουμένης για να μένουν στις πατρογονικές τους εστίες. Όταν, όμως, αποδέχεται ασμένως να παίζει το παιχνίδι των μεγάλων έχει και η ίδια τις δικές της απαράγραπτες ευθύνες... 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για παράδειγμα, ζήτησε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για την επέκταση του τείχους στον Έβρο με αντάλλαγμα να μην ζητήσει από άλλες χώρες να αναλάβουν την υποδοχή προσφύγων. Κι αυτό θεωρήθηκε εθνική ασφάλεια κι όσοι εναντιώθηκαν χαρακτηρίστηκαν εθνική εξαίρεση, όπως χαρακτηρίζει σήμερα η δεξιά πιο κομψά τους προδότες τής φυλής...

Οι πρόσφυγες δεν είναι περονόσπορος για να αντιμετωπίζονται ως υβριδική απειλή. Αν, δηλαδή, το Φεβρουάριο του '20 κατάφερναν να μπουν στη χώρα εκατοντάδες ή και μερικές χιλιάδες ικέτες τής Γης θα αποσταθεροποιείτο η χώρα χειρότερα από τη χρεοκοπία στην οποία την οδήγησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ή από τη νέα χρεοκοπία που την οδηγούν τα ευρώ από το ελικόπτερο που μοιράζει ο Μητσοτάκης; Υπενθυμίζω, άλλωστε, σε όλους τους κροκόδειλους που κλαίνε αυτές τις ώρες πως ανθρώπινες ζωές στο Αιγαίο έχουν χαθεί και πολλές άλλες τα τελευταία χρόνια. Ήταν, "απλώς", πιο μεμονωμένα περιστατικά. Κι όταν έχεις κάνει σημαία ευκαιρίας σου την κίβδηλη εθνική ασφάλεια είναι εντιμότερο να βγάζεις έστω και για λίγο, μέχρι το επόμενο επικοινωνιακό σου τρικ και τους επόμενους πανηγυρισμούς για τις επαναπροωθήσεις και τα τείχη, το σκασμό...

 

 

Με νέο ριζοσπαστισμό κόντρα και στους νεοναζί...

Όποιος πίστευε ότι τελειώσαμε με την ακροδεξιά στην Ελλάδα, ακόμα και τη νεοναζιστική, επειδή φυλακίστηκαν οι χιμπατζήδες με τα μαύρα είναι σαν να πιστεύει σήμερα ότι με το να επεκτείνουμε το τείχος στον Έβρο τελειώνουμε και με τη μετανάστευση. Δυστυχώς, ωστόσο, είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι οι κοινωνικές παθογένειες λύνονται με την καταστολή κι όχι με την επίλυση των προβλημάτων που τις δημιουργούν. Γι' αυτό και φτάσαμε πάλι σήμερα να ψάχνουμε τρόπους να μπλοκάρουμε τον Κασιδιάρη, οι οποίοι φλερτάρουν με την αντισυνταγματικότητα και την αντιδημοκρατικότητα...

Μετά τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 η κοινωνία πέρασε από τη ριζοσπαστικοποίηση στην αμηχανία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, με τα νεοφιλελεύθερα κι αντιδραστικά χαρακτηριστικά της, γέννησε ένα νέο κύμα αμφισβήτησης της πολιτικής που θα αποτυπωθεί με την αύξηση της αντισυστημικής ψήφου στις προσεχείς εκλογές. Κι επειδή οι θεωρίες συνωμοσίας με τον εθνικισμό αποτελούν ένα γοητευτικό κοκτέιλ για τις απαίδευτες μάζες, δεν θα εκπλαγώ από την είσοδο ενός ακόμα ακροδεξιού κόμματος στην επόμενη Βουλή, πέραν της Ελληνικής Λύσης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυβερνήσει κι έχει συμβιβαστεί, συνεπώς δεν έχει την άνεση του 2015 να διεκδικήσει την αντισυστημική ψήφο. Έχει, όμως, και την εμπειρία που δεν είχε πριν οκτώ χρόνια και πάνω σε αυτή οφείλει να χτίσει το προεκλογικό του αφήγημα, που πρέπει να είναι και προοδευτικά ριζοσπαστικό. Για να γίνει, ωστόσο, και πιο πειστικός χρειάζεται επιτέλους να βγάλει μπροστά περισσότερα νέα πρόσωπα και να μην βλέπουμε ξανά και ξανά αυτούς που κυβέρνησαν, συμβιβάστηκαν κι έκαναν λάθη τα οποία στοίχισαν...

  
 

Ο ρουφιάνος του φονιά λέγεται πολίτης...

Αν η μητέρα σου θέτει κατ' εξακολούθηση σε κίνδυνο ή και σκοτώνει ανθρώπους, οφείλεις να το καταγγείλεις ή, στο όνομα της οικογενειακής αγάπης, πρέπει να σιωπάς; Κι αν μιλήσεις, δεν αγαπάς την μητέρα σου και είσαι κακός γιος και ρουφιάνος; Ο καθένας ας δώσει την απάντηση που αντιστοιχεί στο δικό του αξιακό κώδικα. Όταν, όμως, βάζεις τη φαμίλια πάνω από την ανθρώπινη ζωή δυσκολεύομαι να σε χαρακτηρίσω πολίτη...  

Κατ' αναλογία, όταν η Ελλάδα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο κάνοντας επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και στον Έβρο πρέπει να σιωπούμε για να μην δίνουμε επιχειρήματα στον Τ. Ερντογάν; Υπάρχει ένας απλούστερος τρόπος για να αφήσουμε άλαλο τον πρόεδρο της Τουρκίας, να μην κάνουμε push backs. Φαίνεται, όμως, πως αυτά είναι υψηλά μαθηματικά για τον υπουργό Μετανάστευσης κι εσχάτως θεράποντα της υποκριτικής τέχνης...

Εθνικό είναι το αληθές, εξάλλου, όπως μας υπενθυμίζει κι ο Διονύσιος Σολωμός. Αφήστε που αυτή η χώρα έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ από ανθρώπους που προσπάθησαν, δυστυχώς με επιτυχία, να κρύψουν αμαρτήματά τους πουλώντας εθνικοφροσύνη. Και θα συνεχίζει να υποφέρει όσο στιγματίζεται η αλήθεια προς όφελος της ομερτά κι εν τέλει σε βάρος τής δημοκρατίας. Το ίδιο δεν ισχύει, άλλωστε, και με το σκάνδαλο των υποκλοπών, όπου βιώνουμε και το σκάνδαλο της συγκάλυψής του;... 

 

Κι αν ο Γιάννης δεν φιλούσε το εθνόσημο;...

Κι αν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήταν ένας κακός μπασκετμπολίστας ο οποίος δεν φιλούσε το εθνόσημο κι ενδιαφερόταν μόνο για τα φράγκα; Δεν θα έπρεπε να έχει την ελληνική υπηκοότητα, μολονότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα; Ή, μήπως, όλοι οι υπόλοιποι που αποκτήσαμε την ελληνική ιθαγένεια με τη γέννησή μας είμαστε πολύ καλοί στην εργασία μας, αγαπάμε με έργα την πατρίδα μας κι αδιαφορούμε για το χρήμα;...

Οι ίδιοι άνθρωποι που αν μπει ένας φόρος παραπάνω σε μια εισαγόμενη μουστάρδα ανεβαίνουν στα κεραμίδια γιατί προσβάλλεται ο φιλελευθερισμός τους, ανοίγουν σαμπάνιες κάθε φορά που μαθαίνουν για πνιγμένους πρόσφυγες και μετανάστες στο Αιγαίο και στον Έβρο. Και οι ίδιοι που έχουν κάνει την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου σύμβολο της απελευθέρωσης των λαών και σκίζεται η καρδούλα τους με τη διχοτομημένη Λευκωσία ηδονίζονται με κάθε νέο "τούβλο" που μπαίνει στο τείχος τού Έβρου. Η απανθρωπιά τους συγκρίνεται μόνο με τον εθνικισμό τους και η μισαλλοδοξία τους με το ρατσισμό τους...

Μακάρι η εθνική μας ομάδα να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο, με τον Γιάννη μπροστάρη στην κατάκτησή του. Αλίμονό του, όμως, αν χάσει κάποιο κρίσιμο σουτ ή δεν μαζέψει κάποιο σημαντικό ριμπάουντ. Οι ελληνομέτρες θα βγάλουν ξανά έξω τα υποδεκάμετρα και θα μιλήσουν και πάλι για την ελληνική ψυχάρα που του λείπει, ενώ στους ίδιους υπερχειλίζει όταν έχουν μάθει να κρίνουν άπαντες από την ασφάλεια του καναπέ, της μπίρας και του πιτόγυρου που έχουν μπροστά τους. Χάσει κερδίσει ο Γιάννης έχει πάρει τα παράσημά του με το σπαθί του μέσα κι έξω από το παρκέ. Σπουδαιότερο, άλλωστε, από το να είσαι Έλληνας, Γερμανός ή Μοζαμβικανός είναι να είσαι άνθρωπος... 

 

 

Θα έχουμε χούντα, αλλά θα είναι σαν να μην έχουμε...

Τα ελληνικά ΜΜΕ "σοκαρισμένα" μεταδίδουν πληροφορίες από τις διακοπές τού ανέμελου Μπ. Τζόνσον στην Ελλάδα, αλλά τα τριήμερα του δικού μας ανέμελου μάλλον περιλαμβάνονται στα πρωθυπουργικά καθήκοντα, γι' αυτό και δεν απασχολούν. Κι αν το ραχάτι Μητσοτάκη, όσο κι αν έχει κι αυτό τη σημασία του, αφορά κυρίως τις παραπολιτικές στήλες, το ότι ενημερωνόμαστε για τα σοβαρά- όπως για τον Έβρο και τις υποκλοπές- από τα ξένα μίντια προκαλεί θλίψη. Θα έχουμε χούντα, αλλά θα είναι σαν να μην έχουμε, που θα έλεγε κι ο γέροντας Παΐσιος...

Όπως κι αν έχει, ο Κ. Μητσοτάκης θα είναι παρελθόν μέχρι το τέλος τού χρόνου. Η δημόσια αποστασιοποίηση Βενιζέλου ήταν το σύνθημα του κατεστημένου πως άλεσε τον σημερινό πρωθυπουργό και ήρθε η ώρα να τον φτύσει για να διασωθεί το ίδιο. Η ζημιά, ωστόσο, που έχει γίνει στη δημοκρατία, στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου τα τελευταία τρία χρόνια δεν επουλώνεται γρήγορα. Θα χρειαστεί χρόνος ώστε να πάψουμε να είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη (και) σε αυτά τα ζητήματα, πίσω κι από την ορμπανική Ουγγαρία...

Η Ελλάδα είναι πρώτη σε νεκρούς από την πανδημία και τελευταία στην ακρίβεια και στην ελευθερία τού Τύπου, αλλά δεν είναι αυτό που νομίζουμε, αν πιστέψουμε την κυβερνητική προπαγάνδα. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι πολύ χειρότερο: η χώρα έχει μετατραπεί σε χώρο εφαρμογής τής χειρότερης προπαγάνδας μαζί με προβοκάτσιας με το θέμα τού άτυπου πειράματος να είναι πόσο θα υπομένουν οι Έλληνες την απόλυτη εξαπάτηση χωρίς να αντιδρούν μόνο και μόνο γιατί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων τους πλασάρουν μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που βιώνουν. Αν θέλετε την εκτίμησή μου, όχι για πολύ ακόμα... 

 

 
 

Αν ήμασταν πολίτες η κυβέρνηση θα έπεφτε από τα push backs, όχι από τις υποκλοπές...

Οι νεκροί μιλάνε με τον τρόπο τους και βρίσκουν πάντα ένα δρόμο για να επικοινωνούν μαζί μας. Το άταφο επί ημέρες κορίτσι στον Έβρο και το πτώμα μετανάστη που έπλεε μπροστά στα μάτια επιβατών πλοίου δεν ήρθαν από το πουθενά. Είχαν μέχρι μερικές ημέρες πριν ζωή, πατρίδα, οικογένεια και τα έχασαν όλα γιατί πίστεψαν ότι εμείς είμαστε καλύτεροι από τους δικούς τους τυράννους. Διαπίστωσαν, όμως, πικρά ότι ο ανώτερος πολιτισμός μας έχει τα δικά του όρια κι από αυτά ξεφεύγουν όσοι δεν μας μοιάζουν στο χρώμα, στη γλώσσα και στη φυλή...

Το ότι επιτρέπουμε ικέτες τής Γης να πεθαίνουν για να μην αλλοιωθεί ο καταπληκτικός μας πολιτισμός είναι, "απλώς", το κερασάκι στην τούρτα τής υποκρισίας μας. Αρκετοί από εκείνους που έγραψαν το Δεκαπενταύγουστο δακρύβρεχτα κείμενα για την μάνα Παναγιά ή από όσους θα συγκινηθούν στην Επίδαυρο με την Αντιγόνη που αψηφά τους νόμους τής πολιτείας για να θάψει τον αδερφό της, δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα σε έναν αλλογενή μουσουλμάνο να πενθεί το ίδιο για το παιδί του ή να επιθυμεί μια καλύτερη ζωή. Με το ένα χέρι σταυροκοπιούνται και πέφτουν γονυπετείς μπροστά σε θαυματουργές εικόνες- κατά τα άλλα, έχουμε ξεπεράσει την περίοδο της ειδωλολατρίας- και με το άλλο σπρώχνουν πρόσφυγες και μετανάστες πιο βαθιά στους στεριανούς και υγρούς τους τάφους, χειροκροτώντας εκείνους που το κάνουν και σωματικώς...

"Αν κάνουμε push backs, πού είναι οι νεκροί", αναρωτιόταν η Σ. Βούλτεψη και τώρα που τους βλέπουν φάτσα κάρτα και οι ιθαγενείς παραθεριστές έχει ντραπεί και η ντροπή. Λες και πρέπει να φτάνουμε έως τη βιολογική εξόντωση για να μπορούμε να αναγνωρίσουμε μια ανθρώπινη ανάγκη. Ή λες και η ευαισθησία μας μετριέται με νεκρά κορμιά... 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πέσει λόγω των υποκλοπών και δικαίως. Θα έπρεπε, όμως, να είχε πέσει για τον ενδεχόμενο δόλο θανάτωσης ικετών τής Γης. Αυτό, ωστόσο, θα προϋπόθετε ένα λαό πολιτών κι όχι πελατών. Κι αυτή είναι η δική μας διαχρονική ντροπή... 

  
 

Φταίμε, αλλά και φταίνε...

Δεν πολιτεύομαι, άρα δεν έχω την ανάγκη ψήφων κι επομένως μπορώ να γράψω με άνεση αυτό που η Αριστερά, κυβερνώσα και μη, λέει μέσα από τα δόντια: φυσικά κι ευθύνονται και οι λιμενικοί που κάνουν τα push backs στο Αιγαίο και στον Έβρο κι όχι μόνο η πολιτική τους ηγεσία. Το "είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ εντολές" όταν αυτές οι εντολές παραβιάζουν το διεθνές κι ενωσιακό δίκαιο- το απέδειξε και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το Φαρμακονήσι- και κυρίως παραβιάζουν το θεμελιώδες αίσθημα ανθρωπισμού είναι πολύ φτηνή δικαιολογία, η οποία μάλιστα στοιχίζει κι ανθρώπινες ζωές...

Όσο περνούν οι ημέρες και τα χρόνια όλο και πληθαίνουν οι αποδείξεις για το πώς αντιμετωπίζει η δεξιά το προσφυγικό- μεταναστευτικό. Ακόμα και με πρακτικές, δηλαδή, που έρχονται σε αντίθεση με το ίδιο διεθνές δίκαιο που επικαλούμαστε για να αντιμετωπίζουμε τις τουρκικές διεκδικήσεις. Αλίμονο, όμως, οι ευρωπαίοι που μας κουνούν κάθε τόσο δάχτυλο μόνο αθώοι τού αίματος δεν είναι...

Είναι πολύ βολικό για τα πλούσια κράτη τού Βορρά κι εκείνα του Βίζεγκραντ να μεταθέτουν το πρόβλημα αποκλειστικώς στις πλάτες των φτωχών χωρών τού Νότου κι όταν οι τελευταίες λυγίζουν, αρκετές φορές από ανάγκη κι όχι από δόλο, να παριστάνουν τους αφ' υψηλού κατήγορους. Κανείς δεν λασπώνεται όταν κρατά τα λεπτεπίλεπτα, κατάλευκα ποδαράκια του μακριά από το βάλτο. Αυτό, όμως, δεν είναι δικαιολογία για να λασπώνουμε τα δικά μας περισσότερο από όσο ταιριάζει στην ανθρώπινη φύση μας...

 

Η Ελλάδα είναι κοσμικό κράτος αλλά μπορεί και να μην είναι...

"Η Ελλάδα δεν είναι κοσμικό κράτος", δήλωσε ο βουλευτής Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και ξεσηκώθηκαν όλοι εκείνοι που με 100 νεκρούς την ημέρα από τον κοροναϊό δεν τολμούν να επιβάλουν λόκνταουν ανεμβολίαστων και στις εκκλησίες. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω ότι ο χαρακτηρισμός τού βουλευτή τού ΣΥΡΙΖΑ είναι υπερβολικός, έστω κι αν το παράδειγμα που ανάφερε- ότι είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που κάνει λόγο για επίσημη θρησκεία στο Σύνταγμά της- είναι αξιοσημείωτο. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι Ιράν, αλίμονο όμως αν πάντοτε πρέπει να συγκρινόμαστε με τους χειρότερους για να φαινόμαστε καλοί...

Είναι δυνατό, επίσης, να συγκροτείται μια εξεταστική επιτροπή για τη λίστα Πέτσα και να μην καλείται ούτε καν ο ίδιος ο Στ. Πέτσας να καταθέσει, όπως κι άλλοι υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι; Αφού είναι όλα τόσο καλώς καμωμένα γιατί δεν πηγαίνουν αυτοβούλως στην επιτροπή να καταθέσουν όσα ξέρουν, να λάμψει η αλήθεια και να σωπάσει μια για πάντα η αντιπολίτευση; Τι να καταθέσουν όμως; Πως μοίρασαν μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος με μοναδικό κριτήριο ποιος αγαπά και ποιος μισεί τον Μωυσή;...

Οι κοσμικές δημοκρατίες που σέβονται το κράτος δικαίου και το διεθνές δίκαιο δεν είναι κοσμικές, δημοκρατίες και κράτη δικαίου α λα καρτ, όποτε βολεύει την εκάστοτε κυβέρνηση. Και φυσικά αξιολογούνται κι από το πώς συμπεριφέρονται στις μειοψηφίες, θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές... 

Το ότι στη δυτική Θράκη διαβιούν ακόμα δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι ενώ έχουν εξαφανιστεί οι χριστιανοί από την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο δεν μας απαλλάσσει από το χρέος συμπερίληψης στους θεσμούς και στην ανάπτυξη, κοινωνικής συνοχής ή σεβασμού των ιδιαιτεροτήτων τής κάθε μειονότητας, εν προκειμένω της θρησκευτικής. Ούτε μας επιτρέπει τις επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο ή τη μετατροπή των ακριτικών νησιών του και του Έβρου σε φυλακές ψυχών για να κοιμούνται ήσυχοι οι Ορμπαν, οι Κουρτς και οι λοιποί μικροαστοί, ξένοι κι εγχώριοι, αυτού του κόσμου...  

 

  
 

Αφγανές ζήστε σαν δούλες για να μην αλλοιωθεί ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής...

Το διδάσκουν σε κάθε σεμινάριο ηγεσίας. Τι κάνεις όταν νιώθεις να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου; Κηρύσσεις πόλεμο ή εφευρίσκεις έναν εσωτερικό ή εξωτερικό εχθρό, έναν αποδιοπομπαίο τράγο τέλος πάντων ώστε να σε ακολουθήσει το πόπολο που μέχρι εκείνο το σημείο σε αποδοκίμαζε. Το έχουν εφαρμόσει τόσοι και τόσοι, γιατί να μην το πράξει κι ο Κ. Μητσοτάκης που τα ερείσματά του στο λαό ξέρει κι ο ίδιος πως είναι πολύ προσωρινά; Άλλωστε αυτό δεν έκανε και το Φεβρουάριο του 2020 με τη δήθεν εισβολή μεταναστών και προσφύγων στον Έβρο;...

Σήμερα αντιγράφει τον εαυτό του με τη δαιμονοποίηση των Αφγανών προσφύγων, τους οποίους δεν αναγνωρίζει καν ως τέτοιους. Λες και οι άνθρωποι που σκαρφαλώνουν στις ρόδες εν κινήσει αεροπλάνων το κάνουν από μια περίεργη διαστροφή κι όχι από τρόμο για το τι τους επιφυλάσσουν οι νέοι- παλιοί ηγέτες τής χώρας τους. Τι πιο άθλιο, εξάλλου, από το να αντιμετωπίζεις απελπισμένους ανθρώπους ως απειλή προκειμένου να αποφύγεις τη δημόσια διαπόμπευση για τα εγκλήματά σου στη διαχείριση της πανδημίας και των πυρκαγιών;...

Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του στήνουν επικοινωνιακά σόου στις πλάτες ικετών τής οικουμένης για να σώσουν τα τομάρια τους, ποια είναι η δική μας δικαιολογία για να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρά μας φοβούμενοι κατακλυσμό από δήθεν τζιχαντιστές; Πριν μερικές μόνο ημέρες δεν ήμασταν εμείς οι ίδιοι που εγκαταλείπαμε τα σπίτια μας για να μην καούμε μαζί με αυτά; 

Και τώρα τι ζητάμε, αλήθεια, από τους Αφγανούς και δη τις Αφγανές; Να σφαγιαστούν ή να ζουν σαν δούλες για να μην αλλοιωθεί ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής; Και τι τρόπος ζωής είναι αυτός που στο όνομα της υποκρισίας και της εικονικής αλληλεγγύης θυσιάζει ανθρώπινες ζωές; Αξίζει άραγε να στήνουμε τείχη και φράχτες για να διατηρούμε έναν τέτοιο τρόπο ζωής;...

  
 

Κυριάκος ο πολεμοποιός...

Εδώ κι ένα χρόνο, εκμεταλλευόμενη και τη συγκυρία, η κυβέρνηση συντηρεί ένα πολεμικό κλίμα προκειμένου ο πρωθυπουργός να εμφανίζεται ως ο ανίκητος κι ακλόνητος πολέμαρχος. Ξεκίνησε με την εργαλειοποίηση των προσφύγων και των μεταναστών στον Έβρο από την Τουρκία, αλλά εν τέλει κι από την ελληνική κυβέρνηση, βρέθηκε στο πικ του με την πανδημία και σήμερα συντηρείται και με την υπόθεση Κουφοντίνα. Όταν αρκεί να εφαρμόσεις το φωτογραφικό νόμο που εσύ ψήφισες και δεν το κάνεις γιατί πιστεύεις- όχι αβάσιμα, αν λάβουμε υπόψη το φάουλ Δρίτσα- ότι με αυτόν τον τρόπο εκθέτεις το ΣΥΡΙΖΑ, τότε η ευθύνη σου είναι τεράστια για τη δημιουργία εμφυλιοπολεμικού κλίματος, εν καιρώ μάλιστα πολυεπίπεδης κρίσης...

Όπως κι αν έχει, όσα αυτογκόλ κι αν βάλει η αντιπολίτευση, η πραγματικότητα θα εκδικηθεί την κυβέρνηση για την κακοποίησή της. Εδώ και πολύ καιρό οι δήθεν θριαμβευτές τής πρώτης φάσης τής καραντίνας- όταν μας έκλεισαν σπίτια μας κι εμείς μείναμε σε αυτά γιατί φοβόμασταν και τον ίσκιο μας- έχουν αποδειχθεί κλόουν που πειραματίζονται με τις ζωές μας... 

Η καραντίνα μέσα στην καραντίνα μέσα στην άλλη καραντίνα εδώ και πέντε μήνες είναι προφανές ότι δεν έχει αποτελέσματα, αφού και οι πολίτες έχουν βαρεθεί να φοβούνται. Δεν μπορεί να κρυφτεί, ωστόσο, η τεράστια κυβερνητική ευθύνη τής μη ενίσχυσης του ΕΣΥ, της μη επίταξης ιδιωτικών κλινικών, των μη συνταγογραφούμενων τεστ, της μη μαζικής ιχνηλάτησης, ιδίως στους εργασιακούς χώρους, του ανοίγματος του τουρισμού χωρίς όρους και προϋποθέσεις, του κορονοπάρτι στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή του κλεισίματος ακόμα και μικρών καταστημάτων σε απομακρυσμένες περιοχές την ώρα που τα δρομολόγια του ηλεκτρικού περνούν κάθε δέκα λεπτά...

Οι πολίτες ήδη αψηφούν και τα τελευταία κρύα τού χειμώνα και βγαίνουν στους δρόμους και στις πλατείες ακόμα και τις νυχτερινές ώρες. Σε λίγες ημέρες θα παρατηρούμε πάλι φαινόμενα του περσινού καλοκαιριού με τον έναν ΄πάνω στον άλλο. 

Γι' αυτό, κι αφού επί τόσο καιρό έχουν πάρει "ανόητα" μέτρα, είναι απαραίτητα τα "έξυπνα" μέτρα εδώ και τώρα, με σταδιακό άνοιγμα των πάντων, τηρώντας βεβαίως αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις. Η υγεία και η οικονομία είναι, άλλωστε, και ζήτημα ψυχολογίας κι ένας λαός που εθίζεται στα ηρεμιστικά δεν βρίσκεται και στην καλύτερη κατάσταση για την επόμενη ημέρα. Εκτός κι αν αυτός είναι ο κυβερνητικός στόχος, που δεν το αποκλείω βεβαίως: ένα υπνωτισμένο πόπολο να οδηγηθεί στις κάλπες για να ξαναψηφίσει τους υπνωτιστές του...

 

 

Όταν οι ικέτες της Γης γίνουν στα μάτια μας άνθρωποι, τότε το προσφυγικό θα έχει λυθεί...

Δεν ήταν απαραίτητο να κατακαεί η Μόρια για να αποτελέσει στίγμα ντροπής στο σώμα τής ελληνικής κι ευρωπαϊκής κοινωνίας. Αποτελούσε, έτσι κι αλλιώς, εθνικό όνειδος εδώ και χρόνια. Και ούτε είναι σε θέση κανείς από όσους κυβέρνησαν τη χώρα να δείχνει με το δάχτυλο τον άλλο για τις ευθύνες που του αναλογούν. Το ΚΥΤ της Μοριάς είχε κατασκευαστεί για 2.500 ανθρώπους, ο "ευαίσθητος" ΣΥΡΙΖΑ το παρέδωσε με τους διπλάσιους και η ΝΔ το "απογείωσε", γεμίζοντάς το και με 20.000 ψυχές...

Όσο για την Ευρώπη, το λιγότερο που μπορείς να της καταλογίσεις είναι πως έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών γιατί δεν έχει το θάρρος να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο το ρατσισμό, τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία. Ιδίως η Γερμανία, που όταν θέλει γίνεται πιεστική και παίρνει από τα άλλα κράτη- μέλη αυτά που θέλει, στο προσφυγικό κατά βάση στρουθοκαμηλίζει, απορρόφησε μόνο τους πιο πλούσιους και μορφωμένους πρόσφυγες και μετανάστες και ύστερα έκλεισε κι αυτή τα σύνορά της. Οι περίφημες ευρωπαϊκές αξίες βρίσκονται φυλακισμένες πίσω από τείχη, κέντρα κράτησης και γκέτο...

Μια κυβέρνηση αρνητής τού προσφυγικού- είχε φτάσει να καταργήσει το υπουργείο λες και στη χώρα μας δεν μένει ούτε καν ένας μετανάστης-, η οποία το αντιμετωπίζει ακόμα και σήμερα σχεδόν αποκλειστικώς ως ζήτημα καταστολής, που κάνει μετεγκαταστάσεις με το σταγονόμετρο στην ενδοχώρα για να μην έλθει ενώπιος ενωπίω με την ξενοφοβία που υπόθαλψε ως αντιπολίτευση, που έχει παίξει τα ρέστα της στα κέντρα κράτησης, δηλαδή σε φυλακές, δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Δεν θα μπορούσε ακόμα κι αν είχε μόνο εθνικές κι όχι ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διαστάσεις. Το μόνο που έχει κάνει ο αρμόδιος υπουργός Ν. Μηταράκης είναι να κατηγορείται για απευθείας αναθέσεις ή στημένους διαγωνισμούς την ώρα που οι ικέτες τής Γης είτε μένουν άστεγοι είτε πέφτουν θύματα "push backs" στο Αιγαίο είτε αντιμετωπίζονται ως ασύμμετρη απειλή στον Έβρο. Είναι άνθρωποι, κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης, όλοι αυτοί κι όσο δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι αλλά ως τρομοκράτες, σταυροφόροι τού ισλάμ, παιδιά ενός κατώτερου θεού τόσο η φωτιά που κατάστρεψε την αισχύνη τής Μοριάς θα απειλεί να εξαπλωθεί και να κατακάψει και μια κοινωνία που έχει μάθει να αποδίδει τις τραγωδίες της μόνο σε εκείνους που δεν της μοιάζουν...  

 
 

Σχέδιο εξωτερικής πολιτικής για την Ελλάδα έχει μόνο η Τουρκία...

Η διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων από τη σημερινή κυβέρνηση δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Από την αρχική υποτονικότητα προκειμένου να κατευνάσουμε τον Τ. Ερντογάν για το προσφυγικό έως την επικοινωνιακή αξιοποίηση της εργαλειοποίησης προσφύγων και μεταναστών στον Έβρο από την Τουρκία και την "υιοθεσία" τού στρατηγού Χάφταρ στη Λιβύη γίνεται φανερό ότι την εξωτερική μας πολιτική, όπως και την οικονομική εν μέσω πανδημίας, δεν διέπει ένα συνεκτικό σχέδιο αλλά η τακτική τού βλέποντας και κάνοντας. Μπορεί κανείς να διαφωνούσε με την εξωτερική πολιτική Κοτζιά που επίλυσε το Μακεδονικό κι έφτασε κοντά και στην επίλυση του Κυπριακού, αλλά όλοι παραδέχονται ότι ο πρώην υπουργός Εξωτερικών είχε ένα σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος, κάτι που τώρα εκλείπει...

Αναρωτιέμαι, όμως, αν έχει σχέδιο εξωτερικής πολιτικής κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επίκληση της ενεργοποίησης των κυρώσεων που αποφάσισε η ΕΕ τον περασμένο Ιούνιο, η σύγκληση Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών ή η συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας συνιστούν χρήσιμα εργαλεία, αλλά όχι πολιτική. Πολλώ δε μάλλον όταν η αξιωματική αντιπολίτευση επιχειρεί να ισορροπήσει άτσαλα ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα- βλ. η ήξεις αφήξεις στάση της για το φράχτη στον Έβρο- και στην επένδυση σε έναν πατριωτισμό που μερικές φορές ομοιάζει του εθνικισμού.

Το "δεν θέλουμε πόλεμο", αλλά "θα τους ισοπεδώσουμε αν πατήσουν σε βραχονησίδα μας" ταιριάζουν τόσο όσο ο Γκάντι με τον Βρόμικο Χάρι. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται, άλλωστε, έναν σκύλο που γαβγίζει κι αυτό το ξέρουν στην Άγκυρα...

Τα ίδια, βεβαίως, ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο πριν φτάσουμε στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, όπου ο ένας θα κοιτά τον άλλο χάσκοντας κι όλοι μαζί την εντελώς ανίδεη Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το ερώτημα στα χείλη "και τώρα τι κάνουμε", τα κόμματα και πρωτίστως η κυβέρνηση να χαράξουν σαφείς προτάσεις εθνικής στρατηγικής. Μόνο όταν αυτό γίνει θα έχει νόημα οποιαδήποτε σύσκεψη των "μεγάλων". Είναι εκ των ων ουκ άνευ, εξάλλου, πως όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα γιατί η Τουρκία με τη φόρα που έχει πάρει σε λίγο θα διεκδικεί και το λιμάνι τού Πειραιά...

Από πότε η Αριστερά αμφιταλαντεύεται για φράχτες;...

Δεν κατανοώ γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ καθυστερεί να πάρει μια ξεκάθαρη θέση κατά τής επέκτασης του φράχτη στο νότιο Έβρο. Από πότε η Αριστερά αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να ορθώνονται τείχη που χωρίζουν τους λαούς; Από το Βερολίνο έως τη Λευκωσία κι από τα σύνορα ΗΠΑ- Μεξικού έως τα κράτη τού Βίζεγκραντ πάντοτε στεκόταν απέναντι σε τεχνητούς διαχωρισμούς που δεν εξυπηρετούν τα λαϊκά συμφέροντα παρά μόνο υποδαυλίζουν εθνικιστικά πάθη και λοιπές μισαλλοδοξίες...

Αν η Τουρκία θέλει να εισβάλει στη χώρα μας, προφανώς κι ο φράχτης δεν πρόκειται να την αποτρέψει, γιατί αν μπορούσε να την αποτρέψει δεν θα χρειαζόταν εξαρχής ένα τέτοιο μέτρο για ένα στρατό που κάμπτεται από μερικά συρματοπλέγματα. Αν στόχος είναι η αποτροπή εισόδου στη χώρα προσφύγων και μεταναστών, τότε δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να απαιτούμε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να ανοίξουν τα δικά τους σύνορα για να δεχθούν κι εκείνοι ικέτες τής Γης. Ναι, τα σύνορα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι, γι' αυτό άλλωστε έχουμε στρατό, αστυνομία κι εθνοφυλακή. Αν μοναδική μας έγνοια είναι όμως η αποτελεσματικότητα, τότε ας χτίσουμε τσιμεντένιο τείχος ή, ακόμα "καλύτερα", ας παραχώσουμε νάρκες κι ας πυροβολούμε όποιον απελπισμένο μπαίνει σε ελληνικό έδαφος. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, αν τότε θα είμαστε καλύτεροι των κοινών δολοφόνων...

Αν, εξάλλου, η Αριστερά συναινεί σε φράχτες γιατί δεν κάνει το ίδιο και με τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής; Γιατί δεν συντάσσεται και με τα push backs, ακόμα και με αυτά που γίνονται στις ακτές τής Χίου και της Λέσβου, ή με την πληρωμή διακινητών για να φεύγουν πρόσφυγες και μετανάστες για την υπόλοιπη Ευρώπη; Αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, τα τελευταία γίνονται αχαλίνωτα κι αν έχουν και τη συναίνεση της Αριστεράς τότε καθίστανται νόρμα, έστω κι αν είναι απάνθρωπη...

Εθνικιστές στην αντιπολίτευση, τυχοδιώκτες στην εξουσία...

Αν στην κυβέρνηση ήταν διεθνιστές ή πασιφιστές, θα μπορούσα να δικαιολογήσω δηλώσεις τύπου "δεν θα πολεμήσουμε για 16 στρέμματα στον Έβρο". Υπενθυμίζω, όμως, ότι πρόκειται για έναν πρωθυπουργό κι ένα κόμμα που ως αξιωματική αντιπολίτευση είχαν συνταχθεί με εκείνους που θεωρούσαν προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και πριν μερικούς μήνες είχαν χαρακτηρίσει εισβολή την προσπάθεια ικετών τής Γης να περάσουν τα σύνορα. Είναι, συνεπώς, το ιστορικό αυτών που μας κυβερνούν που καταδεικνύει- χαρακτηριστικότατο παράδειγμα η κωλοτούμπα για τη Βόρεια Μακεδονία- το βαθύ τους τυχοδιωκτισμό, που αξιοποιεί τον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό κατά τα καλά και συμφέροντα...

Το ερώτημα αν αξίζει να πεθάνει κανείς για 16 στρέμματα στα βόρεια σύνορα είναι το ίδιο πλασματικό με το αν άξιζε να πεθάνεις το 1996 για μια βραχονησίδα, όπως κάποιοι πέθαναν. Κι αυτό γιατί όταν επιδεικνύεις έμπρακτη υποχωρητικότητα, αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ και μπορεί χθες να ήταν τα Ίμια και σήμερα ο Έβρος, αλλά αύριο μεθαύριο αυτή η επεκτατική όρεξη μπορεί να φτάσει έως την Αθήνα. Δεν είναι, επομένως, ζήτημα εθνικισμού η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής, αλλά αντίστασης στον ιμπεριαλισμό...

Όπως, εξάλλου, ο πόλεμος μπορεί να είναι μόνο η ύστατη καταφυγή, ομοίως και οι κουτοπονηριές μπορεί να βοηθούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αλλά στα εθνικά θέματα γίνονται επικίνδυνες. Το τι συμβαίνει, για παράδειγμα, στον Έβρο με την κοίτη τού ποταμού δεν είναι σημερινό φαινόμενο ούτε είναι ντροπή να καθίσουμε στο τραπέζι με τους Τούρκους για να γίνεται ορθώς η οριοθέτηση των συνόρων. Αντιθέτως, ντροπή είναι η υποταγή χωρίς αντίσταση ή η θυσία ανθρώπινων ζωών γιατί η κυβέρνηση έχει βασίσει την κυριαρχία της και στο σοβινιστικό, μισαλλόδοξο λόγο...