It takes a democratic man to wear democratic boots...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η χώρα χρειάζεται το στήσιμο ενός δημοκρατικού αναχώματος απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη, το οποίο παρακολουθεί, στερεί στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ελέγχει ασφυκτικά τη νομοθετική και δικαστική εξουσία και λειτουργεί ως ανώνυμη εταιρεία με προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του οικογενειακού συμφέροντος έναντι του λαϊκού κι εθνικού. Για να στήσεις, ωστόσο, αυτό το δημοκρατικό ανάχωμα οφείλεις να έχεις αποδείξει τα δικά σου δημοκρατικά διαπιστευτήρια. Είναι αυτονόητο ότι αυτά δεν υφίστανται στο ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά που έχουν στην καμπούρα τους το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και την αποστασία αντιστοίχως...

Είναι προφανές, προφανέστατο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει αυτόνομο ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ ή Νέας Αριστεράς στις επόμενες εκλογές. Ήδη, άλλωστε, και υπό τον μπαμπούλα τού κόμματος Τσίπρα στην ουσία λειτουργούν ως ενιαία Κοινοβουλευτική Ομάδα. 

Και γιατί όχι άλλωστε αφού ουδέποτε υπήρξαν πολιτικοί οι λόγοι απόσχισης των μεν από τους δε. Όπως και δεν είναι ιδεολογικές οι αιτίες που τους φέρνουν πάλι κοντά. Λέγεται πολιτική επιβίωση κι αφορά κυρίως τα ορφανά τού Αλέξη που μέτρησαν κατά μόνας το πολιτικό τους μπόι και το αποτέλεσμα καταγράφηκε στο μέγεθος νάνου...

Κι ο ίδιος ο Αλέξης κύριε; Πού βρίσκεται, τι κάνει την ώρα που γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα πραξικοπήματος; Αυτήν τη φορά δεν στέκεται πίσω από την κουίντα να μετακινεί τις μαριονέτες, στην πραγματικότητα δεν βρίσκεται πουθενά... 

Δεν μιλά, δεν αντιδρά, δεν, δεν, δεν γιατί είναι αντίθετη προς το rebranding οποιαδήποτε εμπλοκή του σε ζητήματα που διχάζουν την κοινωνία. Παίρνει θέση ουδέτερου παρατηρητή που ευελπιστεί πως κάποια στιγμή θα τον καλέσει η ιστορία να λύσει το γόρδιο δεσμό. Μπορεί και να συμβεί, μπορεί όμως και να καταλήξει Βαγγ. Βενιζέλος έχοντας περάσει κι από το στάδιο του Τσιριμώκου...

 

 

Επειδή τα αγγλικά του δεν είναι πολύ καλά μετέφρασε το rebranding ως αυτοεξευτελισμό...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε κατ' ιδίαν συγγνώμη από τον Β. Βενιζέλο και τα υπόλοιπα πάλαι ποτέ πουλέν τής διαπλοκής. Από τη στιγμή που τη ζήτησε έτσι κι αλλιώς δημοσίως στο συνέδριο της "Καθημερινής"- λίγες εβδομάδες μετά από το συνέδριο του κόμματός του(;) που δεν είχε πάει- μικρή σημασία έχει αν το έκανε και πίσω από τις κουρτίνες. Ποιος να το περίμενε, όμως, πως το "rebranding" που είχε βάλει μπρος στην ουσία ταυτιζόταν με τον αυτοεξευτελισμό ενός ανθρώπου που κάποτε είχε θεωρηθεί η χρυσή ελπίδα τού αντισυστημισμού;...

Ποιος να το περίμενε, επίσης, όταν ισχυριζόταν πως τη "δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς" πως αυτό δεν θα σήμαινε διόρθωση λαθών που έγιναν από άγνοια και υπερβολική αυτοπεποίθηση, αλλά υποταγή στο σύστημα που τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο πρωθυπουργό στη μεταπολίτευση; Ποιος να το περίμενε πως αυτός που πέρασε των παθών του τον τάραχο από τους εσωκομματικούς του υπονομευτές θα έφτανε στο σημείο να κάνει πράγματα που οι τσακαλώτοι δεν θα διανοούνταν να κάνουν; Πόσο αξίζει εν τέλει η Προεδρία της Δημοκρατίας ή κάποιο άλλο δημόσιο αξίωμα ώστε να πετάς όλο το παρελθόν σου στα σκουπίδια;...

Θα μου πείτε και δικαιολογημένα, "μα καλά, δεν είναι γενναίο να παραδέχεσαι τα λάθη σου"; Φυσικά και είναι, όπως και είναι δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι γιατί ήταν λάθος η Novartis όταν οι Αμερικανοί πλήρωσαν πριν μερικές εβδομάδες τούς προστατευόμενους μάρτυρες αποδεχόμενοι επί της ουσίας πως έλεγαν την αλήθεια για τους μιζολήπτες. Είναι, επίσης, δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι αν οι καναλάρχες είναι κατατρεγμένοι, χτυπημένοι από το άδικο και τη συκοφαντία και στην πραγματικότητα έχουμε την πιο αμερόληπτη δημοσιογραφία στη χώρα. Είναι, επίσης, δικαιολογημένο να αναρωτιέμαι αν ο πρώην και τα πολιτικά του ορφανά εξακολουθούν να μας θεωρούν λωτοφάγους, όπως τότε που μας έλεγαν πως θα έσκιζαν τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο... 

    

  

Νομίζουν πως μόνο ο Κασσελάκης δεν θέλει το ΣΥΡΙΖΑ...

Οι αντίπαλοι Κασσελάκη χρησιμοποιούν ως επιχείρημα εναντίον του πως δεν θέλει το ΣΥΡΙΖΑ και οι ίδιοι είναι οι φρουροί τού ναού. Είναι τόσο κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους που δεν μπορούν να δουν τη μεγάλη εικόνα, πως δεν είναι δηλαδή μόνο ο Κασσελάκης και οι υποστηρικτές του που δεν θέλουν αυτό το ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, πλέον, ένα πολύ μειοψηφικό κομμάτι τής κοινωνίας που τον θέλει. Αντιθέτως, η πλειονότητα και με το δίκιο της δεν αισθάνεται καμία σύνδεση με μία πολιτικώς αυτιστική νομενκλατούρα που επιθυμεί να αναπαράγει τη μιζέρια της με βυζαντινισμούς και ψευδοϊδεολογήματα συνδικαλιστικού τύπου...

Ο Κασσελάκης δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε μία τηλεμαχία με τον Β. Βενιζέλο, σε μία ιδεολογική αντιπαράθεση με τον Νίκο Πουλαντζά ή σε μία ιστορική ανάλυση με τον Βασίλη Ραφαηλίδη. Ενδεχομένως να μην μπορεί να αντεπεξέλθει σε αυτό το επίπεδο και με τους ανθυποψηφίους του για την ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ ή με όποιον επικρατήσει στο ΠΑΣΟΚ. 

Ύστερα, όμως, από τόσες δεκαετίες που μας κυβέρνησαν ρήτορες, ινστρούκτορες και καθηγητάδες ο λαός, που ήταν καλός όταν τους ψήφιζε και τώρα χάλασε γιατί στηρίζει Κασσελάκη, μπορεί και να θέλει κάτι διαφορετικό. Ενδεχομένως ο ναρκισσισμός ενός νέου ανθρώπου που δείχνει όρεξη, ωστόσο, να σπάσει αβγά να του φαίνεται πιο δελεαστικός από τα κούφια λόγια, την καμαρίλα και το αμφιθέατρο...

Δεν ξέρω αν ο Κασσελάκης μπορέσει να αναγεννήσει ένα πτώμα. Ξέρω, όμως, ότι αυτοί που σκότωσαν το ΣΥΡΙΖΑ αποδεδειγμένα δεν μπορούν γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέθανε τον τελευταίο χρόνο. Είχε πεθάνει τη στιγμή που δεν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να είναι πλέον ένα κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς γιατί είχε εφαρμόσει το νεοφιλελευθερισμό κι ότι έτσι κι αλλιώς ο αριστερισμός δεν ήταν ποτέ και δεν πρόκειται να γίνει πλειοψηφικός. Το πρόσφατο πάθημα των αποστατών είναι, άλλωστε, πολύ ενδεικτικό. Όπως θα έλεγε, εξάλλου, κι ο Δαρβίνος, δεν επιβιώνουν οι ευφυέστεροι αλλά αυτοί που προσαρμόζονται... 

 

Θα έχουμε χούντα, αλλά θα είναι σαν να μην έχουμε...

Τα ελληνικά ΜΜΕ "σοκαρισμένα" μεταδίδουν πληροφορίες από τις διακοπές τού ανέμελου Μπ. Τζόνσον στην Ελλάδα, αλλά τα τριήμερα του δικού μας ανέμελου μάλλον περιλαμβάνονται στα πρωθυπουργικά καθήκοντα, γι' αυτό και δεν απασχολούν. Κι αν το ραχάτι Μητσοτάκη, όσο κι αν έχει κι αυτό τη σημασία του, αφορά κυρίως τις παραπολιτικές στήλες, το ότι ενημερωνόμαστε για τα σοβαρά- όπως για τον Έβρο και τις υποκλοπές- από τα ξένα μίντια προκαλεί θλίψη. Θα έχουμε χούντα, αλλά θα είναι σαν να μην έχουμε, που θα έλεγε κι ο γέροντας Παΐσιος...

Όπως κι αν έχει, ο Κ. Μητσοτάκης θα είναι παρελθόν μέχρι το τέλος τού χρόνου. Η δημόσια αποστασιοποίηση Βενιζέλου ήταν το σύνθημα του κατεστημένου πως άλεσε τον σημερινό πρωθυπουργό και ήρθε η ώρα να τον φτύσει για να διασωθεί το ίδιο. Η ζημιά, ωστόσο, που έχει γίνει στη δημοκρατία, στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου τα τελευταία τρία χρόνια δεν επουλώνεται γρήγορα. Θα χρειαστεί χρόνος ώστε να πάψουμε να είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη (και) σε αυτά τα ζητήματα, πίσω κι από την ορμπανική Ουγγαρία...

Η Ελλάδα είναι πρώτη σε νεκρούς από την πανδημία και τελευταία στην ακρίβεια και στην ελευθερία τού Τύπου, αλλά δεν είναι αυτό που νομίζουμε, αν πιστέψουμε την κυβερνητική προπαγάνδα. Στην πραγματικότητα, είναι κάτι πολύ χειρότερο: η χώρα έχει μετατραπεί σε χώρο εφαρμογής τής χειρότερης προπαγάνδας μαζί με προβοκάτσιας με το θέμα τού άτυπου πειράματος να είναι πόσο θα υπομένουν οι Έλληνες την απόλυτη εξαπάτηση χωρίς να αντιδρούν μόνο και μόνο γιατί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων τους πλασάρουν μια άλλη πραγματικότητα από αυτή που βιώνουν. Αν θέλετε την εκτίμησή μου, όχι για πολύ ακόμα... 

 

 
 

Ο Ερντογάν βλέπει τον Πάκη και του τρέμουν τα πόδια...

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να είναι κάποιος κακός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τις διακοσμητικές αρμοδιότητες που αυτός διαθέτει σήμερα. Το να καταθέτεις στεφάνια, να μιλάς για το σεβασμό τού Διεθνούς Δικαίου, ανεξαρτήτως αν το γνωρίζεις ο ίδιος ή όχι, ή να μην παρεμβαίνεις στην κεντρική πολιτική κονίστρα απαιτεί κυρίως φυσικές δυνάμεις και στοιχειώδη αυτοσυγκράτηση. Συνεπώς, θα ήταν πολύ δύσκολο ο Π. Παυλόπουλος να αποδειχθεί κακός ΠτΔ από τη στιγμή, μάλιστα, που ο ήπιος και δουλοπρεπής πολιτικός του χαρακτήρας προεξοφλούσε από το 2015 ήρεμα νερά...

Είναι, πάντως, αστείο να προβάλλεται από τους υποστηρικτές τής υποψηφιότητάς του ο Πάκης ως αντίπαλος- φόβητρο για τον Τ. Ερντογάν, λες κι αυτός που έμεινε άγαλμα όταν ο Ηλ. Κασιδιάρης επιτέθηκε στην Λ. Κανέλλη είναι ικανός από μόνος του να προτάξει τα στήθη του για να αποτρέψει μια τουρκική εισβολή. Πράγματι, μίλησε όπως έπρεπε στον πρόεδρο της Τουρκίας όταν επισκέφθηκε την Αθήνα. Αυτό, όμως, δεν απέτρεψε την κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας και ούτε, βεβαίως, αυτή θα μπορούσε να αποτραπεί από οποιονδήποτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας όσο σκληρά κι αν μιλούσε στον "Σουλτάνο"...

Όλα αυτά, πάντως, δεν σημαίνουν πως πρέπει να κάνουμε όποιον να 'ναι ΠτΔ. Δεν σημαίνει, για παράδειγμα, ότι ο επόμενος ανώτατος πολιτειακός άρχοντας μπορεί να είναι ένα πρόσωπο που διχάζει και δεν ενώνει τους Έλληνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Αντ. Σαμαρά, τον Β. Βενιζέλο, τον Λ. Παπαδήμο, τον Γ. Παπανδρέου ή τον Κ. Σημίτη. Ούτε να επιβραβευθούν μετριότητες, όπως συνέβη στην περίπτωση του Π. Παυλόπουλου, τύπου Μ. Δαμανάκη ή Ανν. Διαμαντοπούλου μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες. Αλίμονο αν αυτούς θεωρούμε άξιους Έλληνες κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν δεν μπορούμε να σκεφτούμε μια λύση έξω από το κουτί...

Νεοφιλελευθερισμός- ακροδεξιά- εξαπάτηση- υποκρισία...

Δεν συνιστά παραβίαση του δημοκρατικού κανόνα να γίνονται υπουργοί άνθρωποι που δεν είναι βουλευτές ή γενικότερα πολιτικοί. Ενδεχομένως, μάλιστα, η κοινοβουλευτική διαδικασία να είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν υπήρχε το ασυμβίβαστο για τις θέσεις τού υπουργού και του βουλευτή κι αυτό γιατί απελευθερωμένοι οι βουλευτές τής συμπολίτευσης από το άγχος να πείθουν τον αρχηγό τους πως έχουν τα προσόντα να γίνουν υπουργοί θα ψήφιζαν πιο ελεύθερα και θα αφοσιώνονταν πλήρως στο κοινοβουλευτικό τους έργο...

Ούτε είναι απαραιτήτως κακό να γίνεται υπουργός κάποιος ο οποίος έχει υπηρετήσει ιδιωτικές επιχειρήσεις κι από υψηλά αξιώματα. Οι άνθρωποι πρωτίστως πρέπει να κρίνονται για τα πεπραγμένα κι όχι για τις προθέσεις τους...

Και οι υπουργοί τής σημερινής κυβέρνησης θα κριθούν από το έργο τους, αν και οι περισσότεροι ήταν υπουργοί και της κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου που αποδοκιμάστηκε από το λαό πριν τεσσεράμισι χρόνια, οπότε γνωρίζουμε τα πεπραγμένα τους. Το ίδιο ισχύει και για τους τεχνοκράτες υπουργούς, οι οποίοι κι αυτοί πρέπει να κριθούν από το έργο τους...

Όλοι μας, όμως, έχουμε ένα παρελθόν, είτε αυτό είναι στην πολιτική είτε όχι. Το παρελθόν, επομένως, των περισσότερων από τους υφυπουργούς υποδεικνύει τις νεοφιλελεύθερες τάσεις τους, αλλά και την επιλογή τους στη μέχρι σήμερα διαδρομή τους να υπηρετήσουν συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα. Μου είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να συνδέσω έναν πρώην γενικό διευθυντή τού ΣΕΒ με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολλών, όπως και κάποιον που στο παρελθόν συμβούλευε την τρόικα πώς να κατατροπώνει τις ελληνικές κυβερνήσεις...

Ήδη, εξάλλου, η κυβέρνηση της ΝΔ αρχίζει να αθετεί τις προεκλογικές της υποσχέσεις δίχως να εξαναγκάζεται σε κάτι τέτοιο ύστερα από σκληρή διαπραγμάτευση μέχρι τέλους με τους δανειστές. Το "μικρό κι ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα" αποτελείται από 53 άτομα, η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων ματαιώνεται, διορίζεται υφυπουργός Δικαιοσύνης αντιπρόεδρος τού Αρείου Πάγου που συνταξιοδοτήθηκε πριν μερικές ημέρες, όταν ως αντιπολίτευση η ΝΔ έκραζε το διορισμό τής Βασιλικής Θάνου ως άμισθης συμβούλου Τσίπρα, κι ο Κ. Μητσοτάκης παίρνει πάνω του την ΕΥΠ και την ΕΡΤ, όπως θα έκανε και κάθε άλλος αυταρχικός ηγέτης στην θέση του. Με λίγα λόγια, η νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά- βλ., για παράδειγμα, και τη μεταφορά τού υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής στον βραβευμένο από το FBI Μ. Χρυσοχοΐδη- στόχευση, η εξαπάτηση και η υποκρισία έγιναν φανερές από τις πρώτες κιόλας ημέρες αυτού του εν διατεταγμένη υπηρεσία ευρισκόμενου θιάσου...

Ο Βενιζέλος αβαρία για την Φώφη, το ΚΙΝΑΛ για την Αριστερά...

Έστω και μία εβδομάδα αργότερα, η Φ. Γεννηματά αντιλήφθηκε ότι την Κυριακή των ευρωεκλογών δεν υπέστη στρατηγική ήττα μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το κόμμα της. Γι' αυτό κι αποφάσισε να απαλλαγεί, αρχής γενομένης από τον Β. Βενιζέλο, από τα βαρίδια που στρέφουν τους ψηφοφόρους τού ΚΙΝΑΛ προς τη ΝΔ την ώρα που υπάρχει εκεί έξω πολύς απογοητευμένος κόσμος από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υποχρεώθηκε να εφαρμόσει ο Αλ. Τσίπρας. Με δεδομένο, άλλωστε, ότι η διαφορά υπέρ τής ΝΔ είναι πολύ μεγάλη για να ανατραπεί σε ένα μήνα, η πραγματική μάχη θα δοθεί για την πρωτοκαθεδρία στο χώρο τής κεντροαριστεράς, έστω κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει το πλεονέκτημα έναντι του ΚΙΝΑΛ...

Το ΠΑΣΟΚ, για να λέμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, επιζεί χάρη στη συναισθηματική ψήφο των μεγαλύτερων σε ηλικία και στους ισχυρούς μηχανισμούς που δημιούργησε κατά τις δεκαετίες που κυβέρνησε τη χώρα. Κατά τα άλλα, δεν διαθέτει κανένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σύγκριση με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του υπέπεσε σε ουκ ολίγα ολισθήματα την τελευταία τετραετία. Μόνο που για κάθε σφάλμα τού Αλ. Τσίπρα, για κάθε, για παράδειγμα, μείωση μισθών και συντάξεων ή υπόγεια συναλλαγή με επιχειρηματίες υπάρχουν δέκα και περισσότερα αμαρτήματα του ΠΑΣΟΚ, επομένως η επιλογή τού αριστερού- κεντροαριστερού ψηφοφόρου, ακόμα κι εκείνου που θέλει να ψηφίσει τιμωρητικώς, δεν είναι Αλέξης ή Φώφη, αλλά Αλέξης ή Κυριάκος...

Δυστυχώς, άλλωστε, για την Φ. Γεννηματά, η οποία σκέπτεται και με όρους προσωπικής της διάσωσης την επόμενη ημέρα, βαρίδιο δεν είναι μόνο ο Β. Βενιζέλος, αλλά και σειρά άλλων στελεχών που βαρύνονται με κυβερνητισμό, ενδεχομένως και με διαφθορά. Ούτε, εξάλλου, σηματοδοτεί το καινούριο ο Γ. Καμίνης, ο οποίος οκτώ χρόνια στη δημαρχία τής Αθήνας δεν άφησε πίσω του αξιομνημόνευτο έργο, γι' αυτό κι ο λαός δεν του έκανε τη χάρη να τον ψηφίσει ευρωβουλευτή. Αν οι αυτοαποκαλούμενες προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου δεν επιθυμούν την παλινόρθωση της δεξιάς και να συντηρούν απλώς τα μαγαζάκια τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στοιχηθούν με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, καλώς ή κακώς, εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο κόμμα στο χώρο...

.

Ζητούν Ειδικό Δικαστήριο για τον Γιάνη γιατί δεν διαχειρίστηκε σωστά τα άδεια ταμεία που του παρέδωσαν...

Η κριτική που ασκούν στην κυβέρνηση ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, ιδίως γύρω από την οικονομία και τα σκάνδαλα, δεν είναι σε γενικές γραμμές έωλη. Ο μέσος πολίτης θα αργήσει να δει τα εισοδήματά του να αυξάνονται με μια σταθερότητα που δεν θα στηρίζεται στα έκτακτα επιδόματα κι όσον αφορά το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον τόσο ισχυρό ώστε κι ο Αλ. Τσίπρας έχει "λησμονήσει" το όνομα του κόμματος που προεδρεύει και μιλά συνεχώς για Προοδευτική Συμμαχία...

Η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς καταρρέει και γι' αυτό δεν ευθύνεται η διαπλοκή, αλλά το ότι έταξε τον ουρανό με τα άστρα και με το ζόρι έφερε την ξαστεριά. Την έφερε, ωστόσο, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον Αλ. Τσίπρα, αν κι ο ιστορικός τού μέλλοντος θα είναι πιο γενναιόδωρος μαζί του κυρίως σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Για όλα όσα, ωστόσο, κατηγορούν Πειραιώς και Χαριλάου Τρικούπη το Μαξίμου ευθύνονται οι ίδιοι στο πολλαπλάσιο. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν καταστροφικό- λες κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε παραλάβει καμένη γη ή λες και δεν είχε λάβει εντολή από το λαό για σκληρή διαπραγμάτευση με κάθε κόστος- η συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου δεν είχε αφήσει πίσω της ένα "success story", αλλά άδεια ταμεία με τα οποία θέλησε να στήσει την "αριστερή παρένθεση", αρνούμενη την παράταση του δευτέρου μνημονίου που της είχε προτείνει η τρόικα. Αν, επομένως, σήμερα ΝΔ και ΚΙΝΑΛ ζητούν Ειδικό Δικαστήριο για τα πεπραγμένα τού Γιάνη Βαρουφάκη, που αναγκάστηκε να διαχειριστεί το τίποτα, ο Γιάνης θα έπρεπε να απαιτεί την επαναφορά τής θανατικής ποινής για εκείνους που του παρέδωσαν το χάος...

Σήμερα, άλλωστε, δεν υπάρχει ούτε ένα στατιστικό στοιχείο που να είναι χειρότερο σε σύγκριση με τέσσερα χρόνια πριν.. Αν, συνεπώς, το εκλογικό δίλημμα είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" η απάντησή του δεν είναι δύσκολη. Το αν θα πρέπει, ωστόσο, να είναι αυτό το δίλημμα είναι μια άλλη ιστορία...

Φώφη, η χρήσιμη ηλίθια...

Η Φ. Γεννηματά μπορεί να τιμά τον Ανδρ. Παπανδρέου με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη ή να επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να κάνει, ωστόσο, και τα δύο γιατί το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του με το σημερινό κυβερνητικό κόμμα έχει πολύ λιγότερες διαφορές- ακόμα και στα μειονεκτήματά τους- σε σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που έχει γίνει δορυφόρος των μητσοτάκηδων...

Αν, για παράδειγμα, κάποιος έκανε παντιέρα τον εθνολαϊκισμό, τον οποίο Φώφη, Β. Βενιζέλος, Ανδρ. Λοβέρδος και σία αποδίδουν στην Κουμουνδούρου, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το οποίο συνδύαζε τον υπολανθάνοντα εθνικισμό με την ακατάσχετη παροχολογία. Κι αν ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ έδωσε ψωμί στο λαό να φάει, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ας μην ξεχνάμε πως ο πρώτος το έκανε δανειζόμενος και με τα χρήματα της ΕΕ, που τότε έτρεχαν σαν καταρράκτης, ενώ ο δεύτερος ανάλαβε μια χώρα στη χρεοκοπία τής οποίας συντέλεσε τα μάλα το "πράσινο" κράτος...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ευφυΐα τού Ανδρ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και τη ροπή τού τελευταίου στον προσωπικό πλουτισμό. Αν θέλει, επομένως, να είναι χρήσιμος για τη χώρα δεν είναι απαραίτητο να απομνημονεύει τους λόγους και το στιλ τού Ανδρέα ούτε να αντιγράφει πολιτικές και τακτικές μιας άλλης εποχής, αλλά να αντλήσει τα θετικά στοιχεία τής διακυβέρνησης κατά τη δεκαετία τού '80 και τώρα που μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα να το πράξει απαλλάσσοντας τη δική του κυβέρνηση από τις παθογένειες των προηγούμενων. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει στην Ιστορία ως ένα κακέκτυπο λαϊκιστών...

Από την άλλη, στην περίπτωση που η Φ. Γεννηματά έχει αποδεχθεί να γίνει εξαπτέρυγο του Κυριάκου, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να μνημονεύει τον Ανδρ. Παπανδρέου. Έχει κάθε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, εκούσα άκουσα ωστόσο συμμετέχοντας στο αντισυριζαϊκό μέτωπο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συμπράττει στην άνοδο στην εξουσία ενός νεοφιλελεύθερου κι ακροδεξιού κόμματος το οποίο, για παράδειγμα, θεωρεί αριστερή ιδεοληψία το κοινωνικό κράτος στο χτίσιμο του οποίου βοήθησε σημαντικά ο Ανδρέας. Δεν ξέρω αν είναι ηλίθια, χρήσιμη πάντως στο δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη σίγουρα είναι...





  

Οι νοικοκυραίοι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ...

Η έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι το μοναδικό ευνοϊκό αφήγημα στην κυβερνητική φαρέτρα. Σε αυτή συμπεριλαμβάνεται η κοινωνική ειρήνη που έχει επιτευχθεί τα τελευταία τρία χρόνια και η οποία θέλγει το πιο συντηρητικό ακροατήριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει νομοθεσία που αν την είχε περάσει η συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου θα είχαν ξανακαεί οι μεγάλες πόλεις τής χώρας...

Η σκέψη, επομένως, του τι μπορεί να συμβεί σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ικανή να ανησυχεί τους νοικοκυραίους και να αφαιρεί ψήφους από την πιο φιλική δεξαμενή τής ΝΔ. Ποιος να το περίμενε, δηλαδή, πως η ατζέντα τού νόμου, της τάξης και της ασφάλειας θα γυρνούσε μπούμερανγκ σε αυτούς που έχουν επενδύσει τόσο πολλά πάνω της...

Ούτε, όμως, η επιστροφή στις αγορές ούτε η μείωση της βίας και της εγκληματικότητας συνιστούν ικανούς παράγοντες για να κρατήσουν το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Είναι τόσο συσσωρευμένα τα δεινά τής κρίσης ώστε αυτή η χώρα και οι πολίτες της θα χρειαστούν τουλάχιστον μια δεκαετία για να σταθούν ξανά στα πόδια τους...

Αυτομάτως καθίσταται δύσκολο έως αδύνατο να κατορθώσει η σημερινή κυβέρνηση να αντιστρέψει μια δυσμενή δημοσκοπική κατάσταση δίχως ο λαός να δει ουσιαστική βελτίωση στην καθημερινότητά του. Αν η ανεργία, ιδίως των νέων, δεν υποχωρήσει αισθητά τα επόμενα δύο χρόνια, αν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, οι υποπληρωμές και οι καθυστερήσεις δεν πάψουν να αποτελούν τον κανόνα, αν οι φόροι συνεχίσουν να είναι πολλοί, άδικοι και δυσβάσταχτοι ο Αλ. Τσίπρας δεν θα είναι πλέον πρωθυπουργός σε δύο χρόνια από τώρα...

Ο ελληνικός λαός δεν έχει ερωτευτεί τον Κ. Μητσοτάκη και ούτε πρόκειται. Ο πρόεδρος της ΝΔ κουβαλά ένα επώνυμο με πολλές αρνητικές αναφορές στην ελληνική κοινωνία, ενώ κι ο ίδιος έχει πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα του. Το σημαντικότερο μειονέκτημά του είναι η αδυναμία του να επικοινωνήσει αυτός, το πριγκιπόπουλο που μεγάλωσε στα πούπουλα, με τις χρυσές σπουδές και τις έτοιμες δουλειές που τον περίμεναν, με το πόπολο...

Σε αντίθεση με τον Αλ. Τσίπρα, τον οποίο οι ψηφοφόροι βλέπουν ακόμα ως το δικό τους άνθρωπο, ο ελιτισμός Μητσοτάκη δεν του επιτρέπει ούτε καν να αντιληφθεί ότι οι ταξικές ανισότητες δεν βρίσκονται στην ανθρώπινη φύση. Κι όμως, από αυτήν τη μετριότητα κινδυνεύει να ηττηθεί ο πρωθυπουργός, και γι' αυτό η ευθύνη είναι όλη δική του από τη στιγμή που παράδωσε τα πάντα στο νεοφιλελευθερισμό...

Ανδρέα δεν ζεις, ένας Μητσοτάκης τους οδηγεί...

Μόλις οκτώ κράτη- μέλη τής ΕΕ συμμετείχαν στο περιβόητο συνέδριο εξομοίωσης κομμουνισμού- ναζισμού των Εσθονών- ξέπλυμα στην ουσία τού φασισμού. Τι μένει στο τέλος από όλη αυτήν την ιστορία στην Ελλάδα; Ανάμεσα σε άλλα, η επισημοποίηση της μετατόπισης της ΝΔ από το φιλελεύθερο κέντρο στον ακροδεξιό, νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό- αντικομμουνισμό και, βεβαίως, η αυτογελοιοποίηση ορισμένων πρωτοκλασάτων κι όχι μόνο τού ΠΑΣΟΚ...

Οι τελευταίοι, μάλιστα, στην ασίγαστη πρεμούρα τους να γίνουν παρακολούθημα του άθλιου Κούλη δείχνουν όχι μόνο να λησμονούν ότι το "Σοσιαλιστικό" περιλαμβάνεται στην ονομασία τού κόμματός τους, αλλά και τα ίδια τους τα παλαιότερα λεγόμενα, όταν πλασάρονταν ως Αριστεροί και καυτηρίαζαν την εξομοίωση των κομμουνιστών με τους ναζί. Έτσι δεν είναι, για παράδειγμα, Β. Βενιζέλε κι Ανδρ. Λοβέρδε, που καταντήσατε όψιμοι εραστές των αδωνοβορίδηδων;..

Τι είναι, αλήθεια, αυτή η δήθεν νέα, ενιαία κεντροαριστερά που θα εκλέξει κι αρχηγό τον Οκτώβριο και ποιους θέλει να εκπροσωπήσει; Βρίσκω θεμιτό να μην επιθυμεί να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ, όπως παλιότερα δεν ήθελε η ανανεωτική Αριστερά να συνεργαστεί με το ισχυρό ΠΑΣΟΚ. Συνιστά στοιχειώδη κανόνα επιβίωσης να μην σε θεωρούν δεδομένο. Από πού κι ως πού, όμως, στοιχειοθετείται η δυνατότητα συνεργασίας με τη μητσοτακική ΝΔ;...

Γιατί είναι χειρότερη η σημερινή κυβέρνηση- με την οποία υποτίθεται πως υπάρχει και μια ιδεολογική συγγένεια- σε σχέση με την αξιωματική αντιπολίτευση ώστε να δικαιολογείται από ορισμένους στη Χαριλάου Τρικούπη ο τόσο μεγάλος ζήλος για την ανατροπή της ώστε να έρθει να μας σώσει η "Αγία Οικογένεια", κάνοντας τα κόκαλα του Ανδρέα να τρίζουν; Μήπως εν τέλει η ιδεολογία δεν έχει καμία σημασία παρά μόνο η εξυπηρέτηση πολύ συγκεκριμένων συμφερόντων, που καθόλου δεν ταυτίζονται με αυτά της πλειοψηφίας;...

Φυσικά και δεν είναι ο σταλινισμός ο μεγάλος εχθρός τής νέας κεντροαριστεράς ή, έστω, ενός κομματιού της, για να μην είμαι άδικος. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, όσο και το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρ. Παπανδρέου συμφωνούν ότι ο σοσιαλισμός είτε θα είναι δημοκρατικός είτε δεν θα έχει μέλλον. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ τού αρχιερέα τής διαπλοκής βρίσκει πολύ περισσότερες ομοιότητες με τον θατσερισμό από αυτές που θα τολμούσε να ομολογήσει δημοσίως...

Αν, μάλιστα, η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία συνδυαστεί με τη διαπλοκή και τη διαφθορά στις συνειδήσεις που αυτή επιφέρει τότε έχετε μπροστά σας ξεκάθαρους τους λόγους για τους οποίους ορισμένοι σπεύδουν ακόμα και να αυτοαναιρούνται δημοσίως, διαπράττοντας ιστορική ύβρι μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί σε ένα σύστημα εξουσίας που έχει προ πολλού πεθάνει. Θα έλεγα "άξιος ο μισθός τους", αν η υποκρισία τους δεν ήταν τόσο ολοφάνερη καθιστώντας την προπαγάνδα τους άσφαιρη...

Ο ΔΟΛ δεν είναι παρθένα που "ατιμάζει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πόρνη που θέλει να αλλάξει νταβατζή...

Μέχρι πριν μερικές ώρες τα κόμματα της διαπλοκής και τα μιντιακά τους φερέφωνα αγωνιούσαν δήθεν για την τύχη των εργαζόμενων στο ΔΟΛ κι όχι "βεβαίως" για να διασώσουν το προπύργιο της διαπλοκής. Όλα άλλαξαν όταν ο Στ. Ψυχάρης ανάθεσε στον Βασίλη Μουλόπουλο την προσπάθεια διάσωσης του Συγκροτήματος στο οποίο εργάστηκε επί τρεις δεκαετίες. Μόνο που ο τελευταίος δεν καλύπτει τις προδιαγραφές τού πεπτωκότος συστήματος, αφού είναι συριζαίος...

Σύμφωνα με τη δική τους λογική τα "ΝΕΑ" και το "ΒΗΜΑ" έχουν λόγο ύπαρξης μόνο αν δημοσιεύουν άρθρα και ρεπορτάζ κατά του ΣΥΡΙΖΑ. "Σε διαφορετική περίπτωση ας κλείσουν κι ας πάρουν μαζί τους στον τάφο 400 εργαζόμενους", φαίνεται πως είναι το σκεπτικό όσων διαχρονικά χρησιμοποιούν την εργατική τάξη ως ασπίδα των ΔΟΛίων συμφερόντων τους...

Ας υποθέσουμε πως οι εξελίξεις στο ΔΟΛ είναι αποτέλεσμα "χυδαίου εκβιασμού" από την κυβέρνηση, όπως δήλωσε ο Β. Βενιζέλος. Φυσικά και κατακρίνω κάτι τέτοιο- αν και σε όποια έκταση ισχύει- πόσω μάλλον όταν προέρχεται από ένα κόμμα που πολιτεύτηκε έχοντας ως σημαία του το ηθικό πλεονέκτημα και τη μάχη κατά τού τριγώνου τής διαπλοκής...

Επίσης, έχουν κάθε δικαίωμα οι αντιπολιτευόμενοι να στηλιτεύουν τέτοιου είδους πρακτικές. Μόνο που κι ο γράφων δικαιούται να επισημαίνει την υποκρισία να μέμφονται κυβερνητικές παρεμβάσεις στον Τύπο εκείνοι που κρατήθηκαν στην εξουσία επί 40 χρόνια χάρη ακριβώς σε αυτές. Τι θέλω να πω σε απλά ελληνικά; Πως ο ΔΟΛ δεν είναι μια παρθένα που ενδεχομένως να "ατιμάσει" ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά μια πόρνη που "απλώς" θέλει να αλλάξει νταβατζή...

Οι εφημερίδες είναι έτσι κι αλλιώς "πεθαμένη" ιστορία στην Ελλάδα κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση, στις προσφορές στις οποίες έθισαν το κοινό τους ή στην οικονομική κρίση. Είναι αλήθεια ότι και σε χώρες όπου οι κάτοικοί τους παραδοσιακά διαβάζουν, τα έντυπα έχουν καταγράψει σημαντική πτώση και μπορεί μια ημέρα να "πεθάνουν" κι εκεί. Μόνο που έχει σημασία και πώς φεύγει κάπως από τη ζωή, με αξιοπρέπεια δηλαδή ή ατιμασμένος...

Στη δική μας περίπτωση ο έντυπος Τύπος "πεθαίνει" από την περιφρόνηση του αναγνωστικού κοινού, των ανθρώπων δηλαδή που θέλουν ακόμα και σήμερα που τα ηλεκτρονικά "γκάτζετ" βρίσκονται στο απόγειο της δόξας τους να πιάνουν στα χέρια τους χαρτί, αλλά αναγκάζονται να αγγίζουν πατσαβούρες. Ανάμεσα σε αυτούς κι ο γράφων, ο οποίος μεγάλωσε μυρίζοντας σαν ναρκομανής το μελάνι των εφημερίδων και τώρα, μολονότι κι επαγγελματικώς υποχρεωμένος να το πράττει, δεν βρίσκει το λόγο να σπαταλήσει ούτε ένα λεπτό τού ευρώ για να αγοράσει κάποιο έντυπο που όχι μόνο δεν θα έχει κάτι καινούριο να του πει, αλλά που θα του πασάρει την προπαγάνδα τού επιχειρηματία και του κόμματος το οποίο στηρίζει...

Οι εφημερίδες, δυστυχώς, έχουν "πεθάνει" και πολύ φοβάμαι πως το αίμα τους βρίσκεται και στα δικά μου χέρια στο πλαίσιο συμβιβασμών που επιβάλλει η αντίληψη ότι τα τείχη πέφτουν από μέσα κι όχι απέξω. Γι' αυτό και για το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί ζητώ συγγνώμη πρώτα από όλα από εκείνους τους ελάχιστους που διαχρονικά δεν θεώρησαν τη δημοσιογραφία σκαλοπάτι για κάποιου άλλου είδους καριέρα ή για τον πλουτισμό τους αλλά την αντιμετώπισαν ως αυτό που θα έπρεπε όντως να είναι, λειτούργημα δηλαδή που οφείλεις να του αφιερωθείς εφ' όρου ζωής με το πάθος που του αξίζει...  

Ολοένα και σφίγγει ο αριστερός κλοιός γύρω από την Μέρκελ...

Αν κάτι οφείλει να έχει διδαχθεί η ελληνική Αριστερά από την εξάμηνη περιπέτεια της σκληρής διαπραγμάτευσης είναι πως μόνη της δεν μπορεί να μετασχηματίσει τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, να την κάνει κοινωνικώς δικαιότερη. Ενδεχομένως αυτό να διαβάζεται ως ρεφορμισμός από τους παλαιοσταλινικούς τού Περισσού και τους νεοσταλινικούς τής Λαϊκής Διάσπασης, αλλά αν δεν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στη Γηραιά Ηπειρο, και δη στη Γερμανία, είναι πολύ δύσκολο να απεμπλακούμε από τα μνημόνια, ακόμα και με αυτοδύναμη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στις 21 Σεπτεμβρίου...

Κι αν το δίδυμο Ανγκ. Μέρκελ-Β. Σόιμπλε μοιάζει πανίσχυρο αυτήν τη στιγμή, είναι κάτι παραπάνω από ωφέλιμο να καταγραφεί αλλαγή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αν, για παράδειγμα, μετά από τις εκλογές που βρίσκονται προ των πυλών και σε Ισπανία-Πορτογαλία η ιβηρική Αριστερά κατορθώσει να κυβερνήσει ή να συγκυβερνήσει, θα είναι πολύ πιο εύκολο να σχηματιστεί το περίφημο μέτωπο του Νότου κατά τής λιτότητας, πόσω μάλλον όταν κι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός τής Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι δείχνει πρόθυμος να πατήσει πόδι...

Η ρωγμή, ωστόσο, που έχει δημιουργήσει ο Αλέξης Τσίπρας στο ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο μπλοκ είναι ήδη παρούσα κι εμφανής. Σοσιαλιστές ηγέτες που κυβερνούν ή συγκυβερνούν στις χώρες τους- ανάμεσά τους ο γάλλος Φρ. Ολάντ κι ο γερμανός Ζ. Γκάμπριελ- ήδη συναντήθηκαν και θα ξανασυναντηθούν σύντομα για να σχεδιάσουν πολιτικές και τακτικές αποδόμησης της άγριας, ταξικής λιτότητας, θέτοντας ως αντίβαρο προοδευτικό πρόσημο με ανάπτυξη σε ένα κοινωνικό κράτος δικαίου. Την ίδια ώρα, στη Μεγάλη Βρετανία νέος πρόεδρος των Εργατικών εκλέχθηκε ο μαρξιστής Τζέρεμι Κόρμπιν. Για να κατανοήσουμε τη σημασία τού γεγονότος, είναι σαν να ήταν υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ κάποιος με το ιδεολογικό προφίλ τού Αλέξη Τσίπρα ή του Πάμπλο Ιγκλέσιας των ισπανών Podemos. Πού να περνούσε, δηλαδή, και η Γηραιά Αλβιώνα μνημόνια αντίστοιχα με τα ελληνικά...

Φυσικά, για να φτάσουμε από τη ρωγμή στο ρήγμα θέλει ακόμα πολλή δουλειά. Είναι, ωστόσο, πολύ ενθαρρυντική αυτή η όψη τής ριζοσπαστικοποίησης των ευρωπαϊκών λαών (για την άλλη, τη φασιστική, όπως αυτή για παράδειγμα που κυβερνά την Ουγγαρία και στη χώρα μας εκφράζεται από τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα, είναι περιττό να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την έντονη ανησυχία μου για το μέλλον). Αλλωστε, για να ξυπνήσει και η σοσιαλδημοκρατία από το λήθαργό της και να συμπτύξει δυνάμεις με τη ριζοσπαστική Αριστερά χρειάστηκε να περάσουν δύο σχεδόν δεκαετίες απόλυτης υποταγής της στα φριντμανικά δόγματα, είτε από ενοχικά σύνδρομα μετά από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού είτε, "απλώς", εξαιτίας τής ευκολίας σε όλα τα επίπεδα που φέρνει το τακίμιασμα με τις ελίτ...

Την επόμενη Δευτέρα είναι πιθανό να συζητούμε για την πιθανότητα συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Θα είναι ανεκτή, έστω κι εξ ανάγκης; Ναι, υπό ορισμένες προϋποθέσεις: σε άμεσο πρακτικό επίπεδο απαιτείται η συμμετοχή στη νέα κυβέρνηση από πλευράς ΠΑΣΟΚ σχεδόν αποκλειστικώς στελεχών του που δεν έχουν ξανακυβερνήσει και, πάντως, όχι του Β. Βενιζέλου, του Ανδρ. Λοβέρδου κι άλλων φαύλων ή πλήρως εξαρτημένων από το κατεστημένο ατόμων τού χθες. Σε ιδεολογικό επίπεδο, οφείλει η Φ. Γεννηματά να λάβει τα μηνύματα των καιρών και να ολοκληρώσει την αριστερή στροφή που έχει πράγματι ξεκινήσει...

Θα σας έλεγα πως σε μια τέτοια περίπτωση το ΠΑΣΟΚ θα είναι πολύ καλύτερος κυβερνητικός εταίρος από τους ψεκασμένους ΑΝΕΛΛ, οι οποίοι ναι μεν συνεργάστηκαν εντίμως με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι ιδεολογικές διαφορές μαζί του είναι κάτι παραπάνω από πολλές. Οπως κι αν έχει, ωστόσο, δεν παύω να θεωρώ πως το καλύτερο αποτέλεσμα θα είναι η αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ που θα του επιτρέψει, σε συνθήκες μη οικονομικής ασφυξίας αυτήν τη φορά, να αποδείξει αν μπορεί να αποτελέσει αυτό που έχουν ανάγκη τα λαϊκά στρώματα...

   

Αν το ΠΑΣΟΚ ασπαστεί την 3η του Σεπτέμβρη, θα έχει μέλλον και στις 21 του μηνός...

Οταν το ΠΑΣΟΚ άρχισε να καταρρέει ένα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι ηγεσίες του ήταν πως επιτέλους απαλλάχθηκαν από τα συνδικαλιστικά και λοιπά βαρίδια που δεν πάλευαν για το σοσιαλισμό, όπως ο Γ. Παπαντωνίου, αλλά για την πάρτη τους. Αποκήρυξαν, δηλαδή, εν μια νυκτί το σοβαρότερο παράγοντα για τον οποίο το κόμμα τους παρέμεινε στην εξουσία επί δεκαετίες: το ότι είχε γίνει κράτος εν κράτει, εισρέοντας σε κάθε δημόσιο φορέα και κατευνάζοντας μέσω των διορισμών και των λοιπών δώρων την όποια λαϊκή αντίδραση στην κοινωνική αδικία. Το ΠΑΣΟΚ, με λίγα λόγια, δεν ήταν κόμμα αλλά ένα αρκετά προσοδοφόρο επάγγελμα, αρκεί να ήσουν διατεθειμένος να θυσιάσεις κι αυτήν ακόμα την ψήφο σου στο βωμό της ατομικής-οικογενειακής ευδαιμονίας. Τα οράματα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, ακόμα κι αν τα πίστεψε έστω και λίγο ο Ανδρ. Παπανδρέου, από ένα σημείο και μετά, αρκετά νωρίς στην ιστορία τού Κινήματος, δεν ήταν τίποτα άλλο από το ιδεολογικό άλλοθι σε εγκληματικές πολιτικές...

Η Φ. Γεννηματά είναι σαφώς πιο συμπαθής φιγούρα από τον Β. Βενιζέλο, ο οποίος στην αγωνιώδη του προσπάθεια να παραμείνει στον πολιτικό αφρό και να μην ασχολούμαστε αποκλειστικώς με τα πάμπολλα σκάνδαλα στα οποία είναι μπλεγμένος έχει αυτοπροσδιοριστεί ως Νέστορας της πολιτικής ζωής. Φτάνει, ωστόσο, αυτό για να χαρακτηριστεί και χρήσιμη; Ασφαλώς κι όχι, πόσω μάλλον από τη στιγμή που αν δεν ήταν κόρη τού Γιώργου Γεννηματά δεν θα την εμπιστευόμασταν ούτε για θυρωρό στην πολυκατοικία μας κι όταν αποτελεί κομμάτι ενός σάπιου πολιτικού συστήματος που ό,τι ήταν να προσφέρει το έχει προσφέρει (για να μην είμαι άδικος εν συνόλω με τη μεταπολίτευση που έχει τελευτήσει τον ιστορικό της κύκλο) κι εδώ και πολύ καιρό αποτελεί βαρίδι για το μέλλον. Αν, για παράδειγμα, ισχύουν τα δημοσιεύματα (δεν μπορώ ούτε να τα επιβεβαιώσω ούτε, ωστόσο, να τα διαψεύσω όταν δεν έχω ακούσει πειστικές εξηγήσεις) σύμφωνα με τα οποία ο οδοντίατρος σύζυγος Γεννηματά πληρωνόταν κανονικώς από το "Ερρίκος Ντυνάν" μολονότι είχε να πατήσει χρόνια στην εργασία του, τότε έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η παλιά "καλή ΠΑΣΟΚάρα" του μηδενικού μόχθου και των υπέρογκων απολαβών είναι εδώ, ενωμένη, δυνατή...

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις να "τσιμπά" δυσαρεστημένους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι είχαν αλλάξει στρατόπεδο πιστεύοντας στην παλινόρθωση της κομματικής αναξιοκρατίας. Αυτούς θα τους δεχθεί πίσω η Φ. Γεννηματά ή θα τους κλείσει την πόρτα αποκαλώντας τους ξανά βαρίδια; Προφανώς και θα ισχύσει το πρώτο γιατί σε μια εκλογική αναμέτρηση, όπως είναι θεμιτό, μαζεύεις κι ας είναι και ρώγες. Πέρα, όμως, από το ότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο θα αυξήσει το ποσοστό του το ΠΑΣΟΚ, με δεδομένο ότι τις επόμενες εβδομάδες και, κυρίως, ύστερα από το ντιμπέιτ Τσίπρα-Μεϊμαράκη η πόλωση θα αυξηθεί, είναι απαραίτητο να αναρωτηθούμε ξανά γιατί αυτή η περίφημη αναγέννηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν φτουρά. Η απάντηση που θα δώσω και τώρα δεν διαφέρει από τις προηγούμενες: γιατί δεν αφορά σχεδόν κανένα σε μια κοινωνία που οι οικονομικές συνθήκες την έχουν ριζοσπαστικοποιήσει, άλλοτε για καλό (κυβέρνηση της Αριστεράς) κι άλλοτε για κακό σε μια λούμπεν κατεύθυνση (χιμπαντζήδες με τα μαύρα, Β. Λεβέντης)...

Οταν στη Μεγάλη Βρετανία, η οποία δεν αντιμετωπίζει τον ίδιο βαθμό οικονομικών προβλημάτων με την Ψωροκώσταινα, φαβορί για την ηγεσία τού Εργατικού Κόμματος, που επί Τ. Μπλερ έφτασε δεξιότερα της Θάτσερ, είναι ένας σχεδόν κομμουνιστής όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν καταλαβαίνετε ότι η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη έχει κάνει κι ένα καλό: έχει αφυπνίσει ναρκωμένες εδώ και δεκαετίες από την ψεύτικη καπιταλιστική ευμάρεια ταξικές συνειδήσεις κι αυτές απαντούν στα μέχρι σήμερα θέσφατα με ανατρεπτικές επιλογές. Σε ένα τέτοιο ελληνικό κι ευρωπαϊκό περιβάλλον το ΠΑΣΟΚ θα έχει μέλλον μόνο αν αποφασίσει να μην γιορτάζει τυπικώς τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη αλλά ουσιαστικώς. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα είχα αντίρρηση να το δω ως αναπόφευκτο αλλά χρήσιμο εταίρο σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς...

  

Ο λαός δεν έχει πάντα δίκιο, αλλά για την τύχη τού ΠΑΣΟΚ απόλυτο...

Ο λαός δεν έχει πάντα δίκιο ούτε είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στον παράδεισο, κι αυτό όχι μόνο και μόνο γιατί οι μαρξιστές αμφισβητούμε την ύπαρξή του. Το πόπολο κάνει πολλές φορές λάθη, σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα τραγικά. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στα μνημόνια και στη συνέχεια πότισαν την πληγή με δηλητήριο δεν ήταν δικτάτορες αλλά δημοκρατικώς εκλεγμένοι. Πού θέλω να καταλήξω; Πως οι θέσεις τού βενιζελικού ΠΑΣΟΚ δεν είναι λανθασμένες επειδή οι δημοσκοπήσεις το φέρουν οριακά εντός Βουλής, αλλά επειδή είναι και στην πραγματικότητα! Δίχως να επιχαίρω για την πτώση του, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι είναι δικαιότατη για δύο κυρίως λόγους: πρώτον, γιατί προκάλεσε την ασθένεια κατά τη διάρκεια της τριακονταετούς κυριαρχίας του και, δεύτερον, γιατί όταν του δόθηκε η ευκαιρία να είναι ο πρώτος "γιατρός" που θα θεραπεύσει τον ασθενή, αυτός τον δηλητηρίασε. Ολοι έχουν δικαίωμα στις δεύτερες ευκαιρίες, ελάχιστοι όμως στην τρίτη, πόσω μάλλον όταν δεν έχουν αναγνωρίσει πως αυτοί φταίνε που έχασαν τις πρώτες δύο και κανένας άλλος...

Ο Β. Βενιζέλος έχει αρχίσει εδώ και καιρό να φιλοτεχνεί για τον εαυτό του την εικόνα τού θύματος της Ιστορίας, του πολιτικού δηλαδή που έδωσε και την ψυχή του για τη σωτηρία τής πατρίδας και που ο λαός θα του το αναγνωρίσει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά είναι κοντόφθαλμος για να το διαπιστώσει άμεσα. Το πρόβλημα, ωστόσο, με τον απερχόμενο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι πως η Ιστορία δεν έχει καθυστερήσει να βγάλει την ομόφωνη κρίση της για το άτομό του, κι αυτή δεν είναι ευνοϊκή. Δεν πρόκειται, μάλιστα, να βελτιωθεί ακόμα κι αν αποτύχουν οι "αναρχοάπλυτοι" του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα σταθώ καν στα πολυποίκιλα σκάνδαλα στα οποία έχει εμπλακεί ο ίδιος κατά την 20ετία περίπου που είναι μάχιμος πολιτικός, αλλά και νωρίτερα. Αργά ή γρήγορα θα τον κρίνει η δικαιοσύνη γι' αυτά. Ούτε θα επιχειρήσω να σας πείσω πως ακόμα και πριν την κρίση δεν έχει να παρουσιάσει κάτι ουσιαστικό ως κυβερνητικό έργο παρά μόνο φωτογραφικούς νόμους και τυποκτόνες διατάξεις. Επικεντρώνω στην τελευταία πενταετία, κατά την οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υιοθέτηση και στην εφαρμογή των μνημονίων, στη μεγαλύτερη δηλαδή ανθρωπιστική καταστροφή που γνώρισε η αναπτυγμένη Ευρώπη από την εποχή τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ακόμα και να ήταν πλήρως επιτυχημένος πριν το 2010, ο βίος και η πολιτεία του αυτά τα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα είναι αρκετά για να τον στήσει η Ιστορία στο εκτελεστικό απόσπασμα με την κατηγορία τού μοιραίου, αν όχι και του δόλιου...

Οποιος πιστεύει, εξάλλου, ότι το ΠΑΣΟΚ μπορούν να αναγεννήσουν η Φ. Γεννηματά, ο Ανδρ. Λοβέρδος ή ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος (θα τρίζουν τα κόκαλα του Ανδρ. Παπανδρέου με όλους αυτούς που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους) μάλλον είναι βαθιά γελασμένος. Ετσι κι αλλιώς η κατοχή τής μπάλας αυτήν τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό από το ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει Μπαρτσελόνα. Ακόμα κι αν οι ποταμίσιοι πασοκονεοδημοκράτες, αυτός ο αχταρμάς κεντροαριστεροδεξιών, σχηματίσουν ένα ενιαίο μέτωπο εναντίον τής ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν θα κατορθώσουν και πολλά αν ο Αλέξης Τσίπρας καταφέρει έναν έντιμο συμβιβασμό με τους διεθνείς τοκογλύφους, πόσω μάλλον μια νίκη. Θα κυκλοφορούν για τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια ως πολιτικά ζόμπι που θα περιμένουν κυρίως από το διεθνές νεοφιλελεύθερο λόμπι να κατασπαράξει την κυβερνώσα Αριστερά. Πώς να μην φωνάζει, λοιπόν, απελπισμένα κι ο έρημος ο Μπ. Παπαδημητρίου "βάστα ΔΝΤ"; Αυτό είναι το τελευταίο αποκούμπι των ξοφλημένων...

Ο Σημίτης προσπαθεί να πείσει το λαό πως για μια οκταετία τον κυβέρνησε ένας ηλίθιος...

Παίρνω βαθιά ανάσα και προχωρώ σε μια συνοπτική καταγραφή τού τί δεν κατάλαβε ότι συνέβη κατά τη διάρκεια της οκταετούς παντοκρατορίας του ο αρχιερέας τής διαπλοκής: τους νεκρούς των Ιμίων, το σκάνδαλο Siemens, τις υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων και τη γενικότερη γιγάντωση της περιουσίας των ολιγαρχών, τη "φούσκα" του χρηματιστηρίου, το "μαγείρεμα" των οικονομικών στοιχείων για να μπει η Ψωροκώσταινα στην ΟΝΕ, το swap της Goldman Sachs, τα υπέρογκα έξοδα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το νομοθετικό πάγωμα δικαστικών αποφάσεων για τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις, τα τραπεζικά θαλασσοδάνεια,  τις δικαστικές εμπλοκές στενότατων συνεργατών του, όπως ο Θ. Τσουκάτος κι ο Τ. Μαντέλης, και, φυσικά, το εξοπλιστικό πάρτι τού Ακ. Τσοχατζόπουλου και του Γ. Παπαντωνίου...

Κι όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του σοσιαλισμού, για τον οποίο πάλευαν όλοι, όπως βροντοφώναζε σε συγκεντρώσεις ο "Mr Colgate" Γιάννος. Ο μακαρίτης Χριστόδουλος είχε χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για τη φιλική του στάση απέναντι στη χούντα πως διάβαζε εκείνη την περίοδο. Ο Κ. Σημίτης ποιά δικαιολογία έχει για το ότι κάτω από τη μύτη του έλαβε χώρα το μεγαλύτερο πανηγύρι διαφθοράς τής μεταπολίτευσης; Για πολλά μπορώ να τον κατηγορήσω, όχι όμως και για μειωμένη ευφυία. Κι ας προσπάθησε και χθες, στην κατάθεσή του στη δίκη Τσοχατζόπουλου, όπως βεβαίως κι ο Β. Βενιζέλος, να πείσει έναν ολόκληρο λαό πως ήταν ηλίθιος γι' αυτό και δεν πήρε χαμπάρι τί συνέβαινε...

Αν η μνήμη μου δεν με απατά, όταν βοούσαν τα μέσα ενημέρωσης και η κοινωνία για τον ξαφνικό υπερπλουτισμό μεγαλοπασόκων όπως ο Ακ. Τσοχατζόπουλος ή ο Κ. Λαλιώτης (αυτός κινήθηκε εξυπνότερα και φρόντισε να αποχωρήσει από την πολιτική εγκαίρως προκειμένου να απολαύσει την τρυφηλή ζωή ανενόχλητος από τα φώτα τής δημοσιότητας) ο αρχιερέας έλεγε πως όποιος έχει στοιχεία θα έπρεπε να τα πάει στον εισαγγελέα. Κι όταν ακόμα αυτά τα στοιχεία πήγαιναν στη δικαιοσύνη και στις κοινοβουλευτικές εξεταστικές επιτροπές κι αφορούσαν τραπεζικούς λογαριασμούς τού Ακ. Τσοχατζόπουλου, ο Β. Βενιζέλος, εξ ονόματος βεβαίως της σημιτικής μεγαλειότητος, ισχυριζόταν από το βήμα της Βουλής πως επρόκειτο για τηλεφωνικούς αριθμούς!

Δεν υποστηρίζω πως ο Κ. Σημίτης είχε άμεσο έστω παράνομο περιουσιακό όφελος από το χορό των δισεκατομμυρίων ο οποίος στήθηκε στα χρόνια τής πρωθυπουργίας του. Υπήρξε, ωστόσο, συνεργός στο έγκλημα, τις συνέπειες του οποίου πληρώνει σήμερα ο ελληνικός λαός με τα μνημόνια και γι' αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιεί ως δικαιολογία το ότι δεν έλεγχε το όλον ΠΑΣΟΚ. Αν δεν μπορούσε να καθαρίσει το σπίτι του από την κόπρο του Αυγεία, πώς θα μπορούσε να το κάνει για όλη τη χώρα; Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, αυτά που ακόμα και τώρα παρουσιάζουν τον αρχιερέα σαν κάτι ανάμεσα σε Καποδίστρια κι Ελευθέριο Βενιζέλο, λοιδορούν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου γιατί παλεύει να χαρακτηριστεί επαχθές το χρέος που δημιουργήθηκε επί σημιτοκρατίας προκειμένου κάποιοι στον πολιτικό, τραπεζικό, επιχειρηματικό, μιντιακό στίβο να γίνουν ζάπλουτοι...

Ομολογώ ότι το 1996 προτιμούσα για διάδοχο του Ανδρ. Παπανδρέου τον Κ. Σημίτη από τον "yes man" Τσοχατζόπουλο. Είχα δει με καλό μάτι και την εξαγγελία του για εκσυγχρονισμό. Υστερα από μια εποχή, άλλωστε, που μας κυβερνούσε μια αεροσυνοδός με τη συνδρομή αστρολόγων, μαγισσών και λοιπών μεταφυσικών δυνάμεων ο αρχιερέας έμοιαζε με μεταρρυθμιστική όαση. Οι όποιες ελπίδες μου, ωστόσο, διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα αφού ο ίδιος αποδείχθηκε ένας οργανωτικός λογιστάκος χωρίς σπουδαίο όραμα παρά μόνο αυτό του να σκοτώσει το όποιο κοινωνικό κράτος είχε δημιουργήσει ο πολιτικός του πατέρας...

Ουσιαστικώς η οκταετία Σημίτη ήταν περισσότερο καταστροφική από την πενταετία Καραμανλή γιατί τότε ήταν που μπήκαν οι βάσεις τής σημερινής μας τραγωδίας. Κι αν η Ιστορία έχει ήδη επιφυλάξει τις πιο μαύρες σελίδες της για τον ρεζίλη των Παπανδρέου (και δικαίως), ίσως πρέπει να σκεφτεί να αφήσει λίγο χώρο και για τον Κ. Σημίτη, ο οποίος χάρη στις πολύ καλές του διασυνδέσεις με την ελίτ έχει κατορθώσει να φαίνεται αμέτοχος σε μια οικονομική γενοκτονία η οποία δεν θα είχε υπάρξει ποτέ αν εκείνος, μαζί με τον Λ. Παπαδήμιο, δεν κουνούσαν περιχαρείς τα χαρτιά ενός νομίσματος το οποίο η Ελλάδα δεν διέθετε τις υποτυπώδεις έστω προδιαγραφές για να χρησιμοποιεί...

Θα άντεχε στη σκληρή κριτική το επιχείρημα πως μας έριξε στα βαθιά γιατί μόνο έτσι θα μαθαίναμε να κολυμπάμε μόνο αν στη συνέχεια μας πετούσε και μπρατσάκια για να μην βουλιάξουμε, αντί να πιέζει με δύναμη το κεφάλι μας μέσα στο νερό. Ηταν ο ίδιος πρωθυπουργός άλλωστε, ύστερα από την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ, που λειτούργησε σαν τροχονόμος, για παράδειγμα, των κερδοσκοπικών ανατιμήσεων προϊόντων, της τραπεζικής ασυδοσίας στη χορήγηση κάθε είδους δανείων και της παραγωγικής ακινησίας στο όνομα του εύκολου χρήματος. Στην ουσία, πολιτεύτηκε σαν βαρόνος ευρωκοκαΐνης, ταΐζοντας με αυτή το πόπολο ώστε να εξασφαλίσει την υστεροφημία του. Υπό μια έννοια, επομένως, είναι τυχερός που σήμερα αναγκάζεται απλώς να συνδιαλέγεται με τροφίμους των φυλακών Κορυδαλλού σε αίθουσες δικαστηρίων κι όχι να τους κάνει παρέα στο ίδιο κελί...     

 

  

Σήμερα γερμανοτσολιάδες, χθες αμερικανοτσολιάδες, πάντοτε προδότες...

Είναι άδικο να χαρακτηρίζουμε γερμανοτσολιάδες τους σαμαροβενιζέλους και τον Στ. Θεοδωράκη. Κι αυτό γιατί οι συγκεκριμένοι πολιτικοί αρχηγοί θα υπηρετούσαν τον οποιοδήποτε εγχώριο ή ξένο δυνάστη προκειμένου να παραμένουν πολιτικώς ενεργοί. Αν, για παράδειγμα, ήταν στα πράγματα πριν 40 χρόνια θα ήταν αμερικανοτσολιάδες, πριν από 70 βρετανοτσολιάδες κι ούτω καθεξής. Δεν είναι το χρώμα τής σημαίας που τους ενδιαφέρει, αλλά το χρήμα που κρύβεται πίσω από αυτή κι αυτό ακολουθούν σαν λιμασμένα σκυλιά. Δεν ενδιαφέρονται, για παράδειγμα, να μην κατασχεθεί το Ινστιτούτο Γκέτε ή για το να μην στηθεί λαϊκό πανηγύρι στην πλατεία Συντάγματος την 25η Μαρτίου γιατί λατρεύουν τον πολιτισμό και σιχαίνονται το κιτς...

Αν λάτρευαν, άλλωστε, τον πολιτισμό θα απαιτούσαν κι εκείνοι από τη Γερμανία να αποπληρώσει το ιστορικό της χρέος απέναντι στους εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες που εκτέλεσε ή οδήγησε στο λιμό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αν η έγνοια τους ήταν να μην χαθεί ένας πολιτιστικός φάρος, όπως ομολογουμένως είναι το Ινστιτούτο Γκέτε, θα καλούσαν το Βερολίνο να πληρώνει ενοίκιο στο νέο ιδιοκτήτη του, το ελληνικό Δημόσιο, ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία του. Αν δεν τους αρέσουν τα κλαρίνα και τα τσάμικα, αλλά προτιμούν τις απαλές μελωδίες τής κλασικής μουσικής μπορούν ανά πάσα στιγμή να επισκέπτονται το Μέγαρο Μουσικής, το οποίο είναι το μόνο πολιτιστικό κέντρο που είδε τις επιχορηγήσεις/δάνεια προς αυτό να αυξάνονται αντί να να μειώνονται εν καιρώ κρίσης...

Πριν προλάβετε, εξάλλου, να αναρωτηθείτε αν θέλω να κλείσει το Μέγαρο και να πηγαίνουμε όλοι στον παίδαρο με τη φουστανέλα που θα χορεύει καλαματιανά στο κέντρο τής Αθήνας, να σας απαντήσω πως το πρόβλημα έγκειται στην υποκρισία αυτών που την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση, με τη συμπαράσταση του ελληνικού λαού, δίνει τη μάχη τής ζωής μας για τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία εκείνοι δίνουν μάχες χαρακωμάτων, χρησιμοποιώντας ως μοναδικά τους επιχειρήματα την επιλεκτική αγωνία τους για τον πολιτισμό των φιλάνθρωπων και...καλλιεργημένων νταβατζήδων τους. Κι αυτό γιατί για κάθε λαμπρακικό Μέγαρο που συντηρήθηκε, έκλεισαν εκατό ωδεία, για κάθε Γκέτε που κινδυνεύει να κατασχεθεί, κατασχέθηκαν εκατό θέατρα και κινηματογράφοι λόγω των πολιτικών των "πολιτισμένων" γερμανών σε βάρος των "βλάχων" ελλήνων. Δεν είδα, όμως, κανένα σαμαροβενιζελικό η θεοδωρακικό δάκρυ, ούτε καν κροκοδείλιο, να τρέχει (και) για την πολιτιστική υποβάθμιση της χώρας τα τελευταία πέντε χρόνια, παρά μόνο για τα οικοδομήματα των αφεντικών τους...

Η Γερμανία έφτασε στο σημείο να απαιτήσει την απόσυρση του νομοσχεδίου για την ανθρωπιστική κρίση την οποία η ίδια προκάλεσε στη χώρα κι αντί η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση να ταχθεί αμέσως στο πλευρό τής κυβέρνησης, όταν δεν κλαυθμηρίζει για το Γκέτε και την 25η Μαρτίου (λες και οι εθνικές γιορτές θα πρέπει να τιμούνται με κιγκλιδώματα όπως τα προηγούμενα χρόνια) βγάζει κινδυνολογικές ανακοινώσεις για το μέλλον τής χώρας, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά ότι δεν είναι με το μέρος τής πλειονότητας των ελλήνων αλλά με αυτό της ελίτ. Τί προτείνουν ουσιαστικώς Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι στην κυβέρνηση; Να υπογράψει ένα τρίτο μνημόνιο με τους ίδιους επαχθείς όρους με το προηγούμενο ώστε να έχουν κι αυτοί ένα λόγο πολιτικής ύπαρξης. Γιατί αυτό θα σημάνει μια άνευ όρων υπαναχώρηση της κυβέρνησης στους δανειστές της, οι οποίοι θολωμένοι από τη νεοφιλελεύθερη μανία τους δεν είναι σε θέση να ακούσουν το ξεκάθαρο μήνυμα Τσίπρα "θα σας πληρώσουμε κύριοι, ακόμα κι αν είστε τοκογλύφοι, ακόμα κι αν το περισσότερο δημόσιο χρέος είναι επαχθές, αλλά θα πρέπει να μας αφήσετε να εφαρμόσουμε τις πολιτικές για τις οποίες δεσμευτήκαμε στους έλληνες και είναι αυτές οι οποίες θα μας επιτρέψουν να συγκεντρώσουμε χρήματα για να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας"...

Αντώνη, Βαγγέλη και Σταύρε πάρτε το χαμπάρι: αν ο Αλέξης Τσίπρας καταρρεύσει, είτε γιατί θα κινηθούν εναντίον του εκδικητικώς οι ευρωπαίοι είτε γιατί θα υποκύψει σε ένα νέο μνημόνιο, δεν είστε εσείς εκείνοι οι οποίοι θα τον διαδεχθείτε αλλά αυτοί που αποφυλακίζονται σε λίγο καιρό από τον Κορυδαλλό. Κι αν δεν θέλετε ή δεν μπορείτε, γιατί σας έχουν στο χέρι, να συμπαραταχθείτε με την κυβέρνηση σε αυτόν το δύσκολο αγώνα, ακολουθήστε τουλάχιστον την καβαφική συμβουλή, αφού τόσο πολύ σας αρέσει ο πολιτισμός, και μην εξευτελίζεστε "μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες". Οσο αυτή η κυβέρνηση, άλλωστε, έχει στο πλευρό της το λαό οι Ιούδες μικρό κακό μπορούν να προξενήσουν...    

Από το νεοφιλελευθερισμό Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού, το νεοφασισμό τής Χ.Α. και το νεοσταλινισμό τού ΚΚΕ προτιμώ το κοινωνικό συμβόλαιο Τσίπρα...

Ας ξεκινήσω από ορισμένα αυτονόητα: η επιτυχία ή όχι της διαπραγμάτευσης θα κριθεί από το κείμενο της αναπόφευκτης συμφωνίας που θα επιτευχθεί είτε την ερχόμενη είτε τη μεθεπόμενη εβδομάδα. Εχει γίνει, πάντως, πλέον κατανοητό στους πάντες, ύστερα κι από τη δημόσια τοποθέτηση Μέρκελ περί συμβιβαστικής διάθεσης, πως δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο Grexit. Είναι, επίσης, αυτονόητο ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Μόνο όταν θα ξέρουμε το αποτέλεσμά της θα μπορέσουμε να κρίνουμε αν αυτή ήταν επωφελής για τον ελληνικό λαό ή όχι. Σίγουρα, πάντως, θα έχουμε κερδίσει πολύ περισσότερα από το μηδέν που "κερδίσαμε" τα τελευταία πέντε χρόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι η πρώτη φορά που διαπραγματευτήκαμε και δεν υπογράψαμε ένα πρόγραμμα το οποίο μας ήρθε έτοιμο από το Βερολίνο. Γι' αυτό και Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, πρωτίστως, αλλά και το Ποτάμι δευτερευόντως βρίσκονται σε καθεστώς απόλυτης αμηχανίας από τη στιγμή που η κυβερνητική και προεκλογική τους ρητορική ήταν πως η χώρα θα καταστρεφόταν αν συγκρουόμασταν με τους εταίρους. Γι' αυτό, επίσης, και θεωρώ αυτονόητο ότι με την υπογραφή τής συμφωνίας "γέφυρας" Αντ. Σαχλαμαράς και Β. Βενιζέλος θα αποτελέσουν άμεσα παρελθόν από τα κόμματά τους. Ετσι κι αλλιώς για τον ελληνικό λαό έχουν μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας από τις 25 Ιανουαρίου. Το αν, βεβαίως, η αντικατάσταση των ηγεσιών των δύο αυτών κομμάτων θα είναι αρκετή για να τα διασώσει αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...

Οι μοναδικές, ουσιαστικώς, αντιπροτάσεις στην πολιτική ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτές της Χρυσής Αυγής και του ΚΚΕ. Φαντάζομαι πως απευθύνομαι σε ώριμους αναγνώστες, οπότε δεν χρειάζεται να μπω σε πολλές λεπτομέρειες για να εξηγήσω γιατί το να εκτελέσουμε, για παράδειγμα, όλους τους μετανάστες και τους Αριστερούς, να αντικαταστήσουμε τις χριστοπαναγίες από τα δημόσια κτίρια με φωτογραφίες τού Χίτλερ ή το να νομιμοποιήσουμε τη σωματεμπορία και το εμπόριο ναρκωτικών κι όπλων δεν είναι ακριβώς το δικό μου όραμα για την ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα τού μέλλοντός μας. Από την άλλη, φυσικά, απαιτούνται περισσότερες εξηγήσεις γιατί η εναλλακτική τού ΚΚΕ δεν μπορεί να αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα. Ας υποθέσουμε πως εκλεγόταν πρωθυπουργός ο Δ. Κουτσούμπας, αποδεχόταν την εκλογή του γιατί παλαιότερα η Αλ Παπαρήγα έλεγε πως δεν ήθελε να κυβερνήσει σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση κι ανακοίνωνε την επόμενη ημέρα την έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ κι οποιοδήποτε άλλο, ομολογουμένως ιμπεριαλιστικό και νεοφιλελεύθερο, διεθνή οργανισμό. Από τη μία ημέρα στην άλλη η χώρα θα έμενε εντελώς απομονωμένη σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα, το οποίο κι ο γράφων δεν θαυμάζει αλλά στο οποίο, καλώς ή κακώς και μέχρι να έρθει η σοσιαλιστική επανάσταση, καλούμαστε όλοι να ζούμε σε αυτό. Τον καπιταλισμό, άλλωστε, επικαλέστηκαν στο "Σπίτι του Λαού" για τις απολύσεις εργαζόμενων στις...κομμουνιστικές επιχειρήσεις τους ή όταν πουλούσαν τον "902" σε οφσόρ άγνωστων κεφαλαιοκρατών. Δεν θα είχαμε συμμάχους ούτε χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα γιατί κι αυτές είναι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις οι οποίες προωθούν τα δικά τους μονοπώλια. Με λίγα λόγια θα μετατρεπόμασταν σε μία χώρα πιο απομονωμένη ακόμα κι από την Αλβανία τού Χότζα, ζώντας με την ικανοποίηση πως κάναμε την επαναστατική μας γυμναστική και με την ψευδαίσθηση πως αυτή δεν ήταν αδιέξοδη...

Δεν υποστηρίζω πως αυτή η Ε.Ε. είναι η Ευρώπη των λαών ούτε πως το ευρώ είναι φετίχ κι αξίζει κάθε θυσία γι' αυτό ούτε πως είμαι ικανοποιημένος από τη μη διαγραφή σημαντικού μέρους τού δημόσιου χρέους ή από τις ιδιωτικοποιήσεις στις οποίες θα προχωρήσει η κυβέρνηση στο πλαίσιο πιθανών συμβιβασμών που θα κάνει για την εξεύρεση λύσης. Οι τεχνικές απομείωσης του χρέους που πιθανόν θα συμφωνηθούν και η επιδίωξη οι αποκρατικοποιήσεις να μην αφορούν εταιρείες που προσφέρουν κοινωνικά αγαθά, όπως η ΔΕΗ, να μην γίνουν μπιρ παρά και να υπάρχει κάποιας μορφής κρατικός έλεγχος είναι προφανώς καλύτερα από το τίποτα, αλλά δεν είναι κι ό,τι ακριβώς έχει ανάγκη η χώρα. Από εκεί και πέρα, όμως, η σταλινική ηγεσία τού ΚΚΕ μας προτείνει να ακολουθήσουμε τον ίδιο ακριβώς δρόμο που ακολουθήθηκε κυρίως στην ανατολική Ευρώπη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση στην ουσία δικτατορικών καθεστώτων με σοσιαλιστικό επίχρισμα...

Ο Περισσός μπορεί, βεβαίως, να επιμένει για δυτική προπαγάνδα και πως στη Σοβιετική Ένωση όλοι είχαν ένα πιάτο φαΐ, στέγη, παιδεία και υγεία. Θα συμφωνήσω με το τελευταίο, μόνο που ο άνθρωπος έχει ανάγκη πολλά περισσότερα από στοιχειώδη τροφή και σπίτι, τα οποία και ήταν το "τυράκι" τού υπαρκτού σοσιαλισμού στους υπηκόους του (όπως στην Ελλάδα ήταν, για παράδειγμα, ο διορισμός στο Δημόσιο ή κάποια επιδόματα) ώστε το σύστημα στην ουσία να είναι κατ' εξοχήν καπιταλιστικό, με τους μεγαλοαστούς να αντικαθίστανται από την κομματική νομενκλατούρα, η οποία νεμόταν και το μεγαλύτερο πλούτο τής χώρας, και την ελευθερία σε κάθε της μορφή να περιορίζεται στην αποθέωση της "σοφής" και "σεπτής" ηγεσίας. Με συγχωρείτε, αλλά από το νεοφιλελευθερισμό Μέρκελ-Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού, το  νεοφασισμό τής Χρυσής Αυγής και το νεοσταλινισμό τού ΚΚΕ προτιμώ τον έντιμο συμβιβασμό τού Αλέξη Τσίπρα, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι το κοινωνικό του συμβόλαιο θα έχει πρώτιστη μέριμνα την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου προς όφελος των πολλών και την παροχή ίσων ευκαιριών για τη δημιουργία νέου... 

 

Καλύτερα να μασούν παρά να μιλούν αυτοί που δεν πολέμησαν και τώρα ελπίζουν στην ήττα όσων το παλεύουν...

Κατανοώ την αμηχανία στην οποία βρίσκεται σύσσωμη η αντιπολίτευση. Ανεξαρτήτως της κατάληξης της διαπραγμάτευσης, ο ελληνικός λαός έχει πλέον καταλάβει ότι επί πέντε χρόνια δεν γινόταν τίποτα άλλο παρά μόνο μια επικοινωνιακή διαχείριση της εθνικής ξεφτίλας. Ο ρεζίλης των Παπανδρέου, ο Λ. Παπαδήμιος, οι σαμαροβενιζέλοι και οι υπουργοί τους αποδέχονταν απλώς εντολές, τις οποίες προσπαθούσαν να πλασάρουν σαν ένα παζάρι δούναι και λαβείν. Στην ουσία διαπραγματεύονταν μόνο τη δική τους πολιτική επιβίωση. Γι' αυτό τρέμουν και μόνο στη σκέψη πως ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης μπορεί να γυρίσουν από το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και το Παρίσι με μία ενδιάμεση συμφωνία η οποία θα τους δώσει τη δυνατότητα να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους και να κριθούν στη συνέχεια από την αποτελεσματικότητά του. Μέσα στο επόμενο 48ωρο είναι πιθανό να έχουν καταρρεύσει με εντυπωσιακό τρόπο όλοι οι μύθοι μιας πενταετίας και κυρίως αυτός πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άγρια λιτότητα σε βάρος των πολλών...

Ακόμα, όμως, κι αν η κυβέρνηση επιστρέψει με άδεια χέρια ή με μια επαχθή συμφωνία, όσοι την αντιπολιτεύονται δεν θα έχουν κανένα δικαίωμα να επιχαίρουν. Κι αυτό όχι μόνο γιατί τη δεδομένη χρονική στιγμή μια αποτυχία τής Αριστεράς θα είναι κι αποτυχία τής χώρας, αλλά γιατί κανένας δεν μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό του νικητή αποκλειστικώς γιατί ο αντίπαλός του πολέμησε κι έχασε. Εκείνοι που δεν έδωσαν καμία μάχη παρά μόνο για τα δικά τους συμφέροντα και της ελίτ την οποία εκπροσωπούν σε πολιτικό επίπεδο είναι προτιμότερο να αποχωρήσουν από τα οφίτσιά τους όσο πιο σιωπηλά γίνεται. Είναι, έτσι κι αλλιώς, απαξιωμένοι στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Είναι ντροπή, για παράδειγμα, η Ν.Δ., η οποία δεν έθεσε ποτέ θέμα μη βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους, να κατηγορεί τον Γιάνη Βαρουφάκη για υποχώρηση όταν ο τελευταίος παίζει απλώς με τις λέξεις προκειμένου να επιτύχει τον εθνικό στόχο τής ανακούφισης από ένα σισύφειο άχθος. Και είναι, επίσης, εξευτελιστικό για τη νοημοσύνη μας να μας λέει ο Β. Βενιζέλος πως οι μόνοι που διαπραγματεύτηκαν ήταν ο ίδιος κι ο Αντ. Σαχλαμαράς (αλήθεια, πού χάθηκε αυτή η ψυχή;) και πως αυτό που λαμβάνει χώρα το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι ένα παιχνίδι περιφερειακών εντυπώσεων. Θα του θυμίσω, απλώς, τους καβαφικούς στίχους: "Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες την πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες"...

Επιτρέψτε μου να είμαι αισιόδοξος για την έκβαση της διαπραγμάτευσης, πόσω μάλλον όταν διακρίνω τη βούληση μη ευρωπαϊκών παραγόντων να συνδράμουν την Ελλάδα σε περίπτωση που η Ανγκ. Μέρκελ θελήσει να βάλει τα χεράκια της και να βγάλει τα ματάκια της. Οταν ο Μπ. Ομπάμα στέλνει ολόκληρο επιτελείο στην Αθήνα για τη διαχείριση της κατάστασης κι ο Βλ. Πούτιν εμφανίζεται πρόθυμος να μας παράσχει βοήθεια δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι στο χέρι τής Ευρώπης να μην αναγκάσει την Ελλάδα να στραφεί αλλού για βοήθεια. Ανήκουμε στην ευρωπαϊκή οικογένεια, προτιμώ μια ευρωπαϊκή λύση κι αρνούμαι από αποικία χρέους τού Βερολίνου να μετατραπώ σε αποικία (εκ νέου) των ΗΠΑ ή της Ρωσίας. Η κυβέρνηση, ωστόσο, πολύ καλά κάνει κι ανοίγει το παιχνίδι ώστε να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το λαό της...

Αυτές τις ημέρες, άλλωστε, παίζονται πολλά περισσότερα από μια απλή συμφωνία άντλησης ρευστότητας μέχρι το Μάιο. Γίνεται προσπάθεια η χώρα μας να επανακτήσει τη λαϊκή της κυριαρχία και την εθνική της αξιοπρέπεια και η πολιτική να επανανοηματοδοτηθεί από μια στημένη επικοινωνιακή διαχείριση της άδικης κι άνισης κατανομής τού πλούτου σε έναν αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη με την ενεργό συμμετοχή τού λαού. Αφήστε με, επομένως, να εκτιμώ πως έπρεπε να ζήσουμε τα χειρότερα, τα πέντε μνημονιακά δηλαδή χρόνια-συνέπεια της καπιταλιστικής απληστίας, για να έρθουν τα καλύτερα, δηλαδή η ανατροπή τής πελατειακής λογικής που χαρακτήριζε την κεντροαριστεροδεξιά σχέση τού μεγάλου κεφαλαίου με τη μεσαία τάξη και η αντικατάστασή της με πολιτικές που δεν επιτρέπουν την οποιαδήποτε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κοντός ψαλμός αλληλούια...

Ε, ρε γλέντια αν Γιώργος και Βαγγέλης δεν έχουν βουλευτική ασυλία στις 26 του μηνός...

Ο Β. Βενιζέλος κι ο ρεζίλης των Παπανδρέου είναι δύο άνδρες οι οποίοι ξεσκίζουν ο ένας τις σάρκες τού άλλου για τα μάτια μιας "γυναίκας", της κοινής γνώμης δηλαδή, η οποία όμως δεν θέλει ούτε καν να τους βλέπει μπροστά της. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε τον προεκλογικό του αγώνα ζητώντας από τα εναπομείναντα στελέχη του να αγνοήσουν το κόμμα τού Γ. Παπανδρέου. Καθ' όλη, όμως, τη μέχρι σήμερα εκστρατεία του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σχολιάζει τις κινήσεις τού πρώην αρχηγού του. Κι αυτό είναι λογικό αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι αν (αμήν!) το ΠΑΣΟΚ μείνει εκτός Βουλής δεν θα οφείλεται μόνο στην πόλωση που θα οδηγήσει πολλούς ψηφοφόρους στο ΣΥΡΙΖΑ και στη Ν.Δ., αλλά και στις διαρροές προς ΚΙΔΗΣΟ. Από την άλλη, ο ρεζίλης γυρίζει τη χώρα και υπόσχεται όσα υποσχόταν και το 2009, λες και στο μεσοδιάστημα δεν είχε την ευκαιρία να τα εφαρμόσει κι αντί για μια "Δανία του Νότου", όπως δεσμευόταν, παράδωσε μια "Ζιμπάμπουε του Βορρά". Το ότι σε καμιά δημοσκόπηση δεν ξεπερνά το 3% είναι σημάδι υγείας από την πλευρά των ελλήνων ψηφοφόρων, έστω κι αν θα προσδοκούσα σε ακόμα χαμηλότερα ποσοστά για τον χειρότερο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης...

Οι δύο "αταίριαστοι φίλοι" αγωνιούν για την είσοδό τους στη Βουλή κι όχι μόνο γιατί η έλλειψη αυτογνωσίας από την οποία χαρακτηρίζονται τους οδηγεί στο να πιστεύουν ότι είναι χρήσιμοι για τον ελληνικό λαό. Αυτό που τους κάνει να λούζονται με κρύο ιδρώτα όταν μελετούν τις δημοσκοπήσεις είναι ο φόβος τής φυλακής. Ξέρουν και οι δύο καλύτερα από τον καθένα μας τις ποινικές αμαρτίες που βαραίνουν τις πλάτες τους και το μόνο που δεν θέλουν θα είναι να βρεθούν δίχως βουλευτική ασυλία από τις 26 Ιανουαρίου. Το μνημόνιο αποτελεί για την Ελλάδα μια νέα μικρασιατική καταστροφή κι όμως καμιά κυβέρνηση από αυτές που διαδέχθηκαν τον ρεζίλη των Παπανδρέου δεν μπήκε στον κόπο να διερευνήσει πώς ενταχθήκαμε σε αυτό. Οχι πως έχω ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στις εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές τής Βουλής, αλλά δεν έπρεπε, έστω για τα μάτια τού κόσμου, να συγκροτηθούν ώστε ο λαός να πληροφορηθεί περισσότερα για τις συνθήκες που μας οδήγησαν στην οικονομική γενοκτονία; Αν ο ρεζίλης των Παπανδρέου έχει ήσυχη τη συνείδησή του και πιστεύει ότι οι πολιτικές αποφάσεις που έλαβε, ακόμα κι αν ήταν λανθασμένες, δεν εμπεριέχουν εγκληματικό δόλο θα όφειλε να είναι ο πρώτος που θα ζητούσε τη διερεύνηση της υπόθεσης κι ο πρώτος που θα κατάθετε. Ο ίδιος, όμως, κρατά σιγή ιχθύος επί αυτού, περιοριζόμενος στο να μυξοκλαίγεται από κανάλι σε κανάλι για το πώς τον έριξαν από την εξουσία...

Οσο για τον Β. Βενιζέλο, αν κάποιος θέλει να τον ψάξει για ποινικές ευθύνες δεν θα ξέρει από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει, ακόμα και για αδικήματα που δεν έχουν παραγραφεί. Αν τον γυρίσεις ανάποδα θα αρχίσουν να πέφτουν το ένα σκάνδαλο μετά από το άλλο, όπως για παράδειγμα των διευθετήσεων υπέρ συγγενών, όπως ο πατέρας του, και φίλων ,όπως ο Γ. Μπατατούδης, η υπόθεση των υποβρυχίων και οι χειρισμοί του στη λίστα Λαγκάρντ. Είναι αλήθεια ότι ο ίδιος έχει αποδειχθεί "κατσαρίδα" μέχρι σήμερα κι έχει καταφέρει να επιβιώσει στον πολιτικό στίβο, έστω κι ως δεκανίκι τής δεξιάς. Ολα τα ωραία, όμως, κάποτε τελειώνουν κι αν ο Βαγγέλης δεν με πιστεύει ας ρωτήσει τον συντοπίτη του Ακη, τον οποίο αν η δικαιοσύνη λειτουργήσει όπως οφείλει πολύ σύντομα θα τον έχει συγκάτοικο στις φυλακές Κορυδαλλού. Κι όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί είναι όνειρό μου να δω τον ρεζίλη και τον Β. Βενιζέλο στη φυλακή (μακριά από εμένα έτσι κι αλλιώς "λογικές" τύπου κρεμάλας στην πλατεία Συντάγματος), αλλά γιατί η ατιμωρησία τής ελίτ ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. "Αμάρτησες; Κολάζεσαι", που θα έγραφε κι ο Ακης Πάνου, βασικό προαπαιτούμενο για κάθε καθεστώς το οποίο επιθυμεί να λέγεται δημοκρατικό και να τιμά το όνομά του...