Μήπως είναι καιρός στο ΠΑΣΟΚ να χαράξουν στρατηγική με βάση ότι θα είναι τρίτοι κι όχι πρώτοι;...

Χωρίς τα όνειρα ο άνθρωπος είναι νεκρός. Θα ήμουν ο τελευταίος, συνεπώς, που θα απαγόρευε στον Ν. Ανδρουλάκη να ονειρεύεται τη δεύτερη ή και την πρώτη θέση στις εκλογές. Κι αν τους πρώτους μήνες μετά την εκλογή του είχε καλλιεργηθεί μια σχετική ελπίδα από τα υπερφουσκωμένα πανιά των δημοσκοπήσεων, το πιθανότερο είναι το ΠΑΣΟΚ να κινηθεί λίγο πάνω από το 10%. Στις πρώτες εκλογές γιατί αν χρειαστούν δεύτερες, πολλώ δε μάλλον τρίτες, τότε το φάντασμα της Φώφης του 6% θα πλανηθεί πάνω από τη Χαριλάου Τρικούπη, για να μην πω του Βενιζέλου τού ούτε 5%...

Τις μετεκλογικές συνεργασίες δεν θα τις επιβάλουν ούτε ο Μητσοτάκης ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Ανδρουλάκης. Θα τις επιβάλει ο λαός με την ψήφο του, γνωρίζοντας ότι αυτή θα προσμετρηθεί με το σύστημα της απλής αναλογικής. Σε αυτό το πλαίσιο, the winner doesn' take it all, αλίμονο όμως αν ο τρίτος κάνει πως δεν κατάλαβε γιατί τότε θα το πληρώσει πολύ ακριβά στη δεύτερη κάλπη...

Είναι λογικό αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα συνεργασίας με τις προοδευτικές δυνάμεις. Αυτός ψήφισε, άλλωστε, την απλή αναλογική. Βλέποντας, όμως, πόσο πρόθυμα συντάσσεται ο Ν. Ανδρουλάκης με το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που επιχειρεί να αναβιώσει ο Κ. Μητσοτάκης μού έρχεται στο μυαλό το "λαγός τη φτέρη έσειε κακό της κεφαλής του". Σε δεύτερες εκλογές ο winner takes it all κι ο τρίτος επιστρέφει στη μιζέρια και στο μικρομεγαλισμό του...

 

Καταραμένη απλή αναλογική...

Αμέσως μετά την εκλογή τής Φώφης Γεννηματά στην ηγεσία τού ΚΙΝΑΛ το 2017 το κόμμα είχε φτάσει τα δημοσκοπικά ποσοστά που απολαμβάνει και σήμερα μετά την εκλογή Ανδρουλάκη. Ύστερα, όμως, από δύο χρόνια και μολονότι κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε ξανά κάτω από το 10%. 

Το ίδιο τσιμπημένα- με το ανάλογο συστημικό προμοτάρισμα στα πραγματικά στοιχεία- θα ήταν τα ποσοστά τού ΚΙΝΑΛ όποιος κι αν είχε εκλεγεί πρόεδρός του. Το μεγάλο στοίχημα, συνεπώς, για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι να τα διατηρήσει ή και να τα αυξήσει κι όταν κοπάσει ο μήνας τού μέλιτος...

Πώς θα συμβεί αυτό; Μόνο αν ο Ν. Ανδρουλάκης πει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να συγκυβερνήσει με τον Κ. Μητσοτάκη. Προφανώς κι έχει υποχρέωση να μιλά για αυτόνομη πορεία τού ΚΙΝΑΛ και για μη ετεροπροσδιορισμό του, μόνο που αν επιθυμεί να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στην θέση τού ΣΥΡΙΖΑ κι ο βασικός εκφραστής τού προοδευτικού πόλου είναι εκ των ων ουκ άνευ να πει ένα σαφέστατο όχι στη συγκυβέρνηση με το νεοφιλελευθερισμό και το συντηρητισμό. Αλλιώς για ποιο λόγο οι προοδευτικοί ψηφοφόροι τού ΣΥΡΙΖΑ να δελεαστούν από το ΚΙΝΑΛ;...

Είναι βέβαιο ότι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα ο Ν. Ανδρουλάκης θα εξακολουθεί να ψαρεύει σε θολά νερά. Όπως, όμως, ο Κ. Μητσοτάκης έτσι κι ο ίδιος έχουν ένα μεγάλο σκόπελο μπροστά τους που λέγεται εκλογές με απλή αναλογική, το οποίο σημαίνει πως είναι πολύ πιθανό να τεθεί στην πράξη το ερώτημα για συγκυβέρνηση ΝΔ- ΚΙΝΑΛ ή ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ. Γι' αυτό και οι Μητσοτάκης- Ανδρουλάκης αποκηρύσσουν την εκλογική συζήτηση, παγιδευμένοι σε βεβαιότητες και υπεραισιοδοξία αντιστοίχως με πολύ κοντά ποδάρια...

 

Τον άνθρωπο Φώφη να θαυμάζουμε, όχι την πολιτικό...

Η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής είναι μια θλιβερή υπόθεση, πολλώ δε μάλλον όταν ο εκλιπών δεν έχει φύγει πλήρης ημερών, όπως είναι η περίπτωση της Φώφης Γεννηματά. Και φυσικά κάθε θάνατος θα έπρεπε να χτυπά πολλά καμπανάκια για τη ζωή, αυτή που κάνουμε είτε σαν να μην υπάρχει αύριο είτε σαν να είναι να ζήσουμε για πάντα. Δίχως μέτρο δεν υπάρχει αληθινή απόλαυση κι αυτό ισχύει τόσο για τα γέλια όσο και για τα δάκρυά μας...

Αν η Φώφη ήταν μια σπουδαία πολιτικός, όπως διατείνεται πάνω από το ανοιχτό της φέρετρο σύσσωμο το πολιτικό μας προσωπικό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ανδρ. Παπανδρέου για τους Αριστερούς ή ο Κων. Καραμανλής για τους δεξιούς τι ήταν; Κάτι ανάμεσα σε ημίθεοι και θεοί; Ας είμαστε, συνεπώς, λίγο πιο προσεκτικοί στις νωπές αποτιμήσεις μας γιατί θα τις διαβάζουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος και θα γελούν μαζί μας ειρωνικώς. Δεν περιποιούμαι τιμή στην νεκρή και στην πραγματική μάχη που έδωσε επί χρόνια με τον καρκίνο αποδίδοντάς τις ιδιότητες που δεν είχε...

Η πολιτική δεν απαιτεί μόνο εντιμότητα, την οποία διέθετε η Φώφη, αλλά και ικανότητα, ανάμεσα σε άλλα, να αντιλαμβάνεσαι τις εποχές. Κυρίως, όμως, τη δύναμη να αναλαμβάνεις την ευθύνη για δύσκολες αποφάσεις με πολιτικό κόστος αλλά ωφέλιμες πρωτίστως για το λαό, δευτερευόντως για την πατρίδα και τριτευόντως για την προοδευτική παράταξη. Η Φώφη, ωστόσο, επέλεξε να στοιχηθεί πίσω από ένα αντίΣΥΡΙΖΑ μέτωπο το οποίο καπηλεύτηκε τον πατριωτισμό στη Συμφωνία των Πρεσπών, την ίδια ώρα που καταψήφιζε αυτοκαταστροφικά την απλή αναλογική. Η Φώφη, συνεπώς, ήταν μια μαχήτρια της ζωής κι ως τέτοια αξίζει να την μνημονεύουμε. Κι αυτό δεν είναι λίγο, είναι μάλλον πολύ...

 

Οι ομοκρέβατοι του Μητσοτάκη καπηλεύονται τον Ανδρέα...

Οι ευχές στην Φώφη Γεννηματά για ταχεία ανάρρωση είναι εκ των ων ουκ άνευ. Στη μάχη για τη ζωή η ανθρωπότητα συναντά την κοινή της μοίρα. Επειδή, όμως, η αποχώρηση ενός πολιτικού αρχηγού σηματοδοτεί και την αποτίμηση της πορείας του, αυτή της Φώφης δεν διακρίνεται από λαμπρές στιγμές. Στα εξίμισι χρόνια στο τιμόνι τού ΚΙΝΑΛ το κόμμα της δεν κατάφερε να ξεφύγει από το στρατηγικό του αδιέξοδο, έκλινε προς τα δεξιά, ώθησε τη ΝΔ προς την εξουσία και τώρα αρνείται από μικρομεγαλισμό να δει τη μεγάλη εικόνα κι εξακολουθεί κατά κύριο λόγο να αντιπολιτεύεται το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι την κυβέρνηση...

Είναι αλήθεια ότι η πλειονότητα των στελεχών και των ψηφοφόρων που έχουν απομείνει στο πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ βλέπουν θετικότερα τον Κ. Μητσοτάκη σε σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. Θεμιτό, ωστόσο δεν έχουν το δικαίωμα την ίδια ώρα να μνημονεύουν και να καπηλεύονται την ιστορική παρακαταθήκη τού Ανδρ. Παπανδρέου, παριστάνοντας τους γνήσιους εκφραστές των πολιτικών του μόνο και μόνο γιατί έχουν στα χέρια τους τα κλειδιά τής Χαριλάου Τρικούπη. Οι ιστορικές υποθέσεις είναι σχοινοτενείς, ωστόσο δυσκολεύομαι να φανταστώ τον Ανδρέα να αισθάνεται πιο οικεία με έναν Μητσοτάκη κι όχι με την Αριστερά...

Τα πρόσωπα που διεκδικούν σήμερα την ηγεσία τού ΚΙΝΑΛ, με εξαίρεση τον Χ. Καστανίδη, δεν προδιαθέτουν για συγκρότηση προοδευτικού μετώπου απέναντι στη νεοφιλελεύθερη συντήρηση. Εν τη απουσία, πάντως, της Φώφης όλο και κάποιοι νέοι δελφίνοι θα εμφανιστούν και ίσως αυτή η απαισιόδοξη εκτίμηση φανεί άστοχη... 

Όπως κι αν έχει, το αντίΣΥΡΙΖΑ μέτωπο πρέπει σύντομα να αντικατασταθεί από το αντιμητσοτακικό, με μια θετική πρόταση βεβαίως στην προμετωπίδα. Για το καλό τής Αριστεράς, για το καλό τής πατρίδας, για το καλό τού λαού...

 

Τι να σηκωθείς Ανδρέα να δεις; Τα μπάσταρδα της Αλλαγής;...

Ποτέ δεν είναι αργά για το ΚΙΝΑΛ για να εξιλεωθεί για το λάθος του να παριστάνει συστηματικώς την ουρά τής ΝΔ την τελευταία δεκαετία, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το Πολυτεχνείο. Ο προοδευτικός κόσμος έχει την υπομονή να περιμένει την Φ. Γεννηματά να στοιχηθεί με το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ 25 σε ένα αντιμητσοτακικό μέτωπο που θα έχει και το θετικό πρόσημο της συγκρότησης ενός προοδευτικού προγράμματος πάνω στο οποίο θα βασιστεί η προοδευτική κυβέρνηση που θα κληθεί να διαχειριστεί τα νέα ερείπια που θα αφήσει πίσω της η δεξιά. Άλλωστε, γιατί να ψηφίσει κάποιος ΚΙΝΑΛ αν αυτό συνεχίσει να απλώνει σανίδα σωτηρίας στην κυβέρνηση και να μην ψηφίσει απευθείας ΝΔ;...

Για να συμβούν όλα αυτά, βεβαίως, η Φώφη οφείλει να προχωρήσει στην αναγκαία ρήξη με τους φιλοδεξιούς κι αντισυριζαίους τού κομμάτός της, τύπου Λοβέρδου- Κεγκέρογλου, Γιαννακοπούλου και σία. Σε διαφορετική περίπτωση το ΚΙΝΑΛ, το οποίο δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, οδηγείται στον αφανισμό όπως η μεταπολιτευτική Ένωση Κέντρου... 

Πάνω από όλα, όμως, πρέπει να εγκαταλείψει το μικρομεγαλισμό του και να αποδεχθεί ότι ο πυλώνας τού προοδευτικού χώρου είναι εδώ κι αρκετά χρόνια πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλιώς θα συνεχίσει να απαιτεί χώρο που δεν του ανήκει σε μια χώρα που προχωρά χωρίς αυτό...

Όταν ένα κόμμα προσδιορίζει την τακτική του- για στρατηγική ούτε λόγος- από τον μεγάλο ιδεολογικό, τουλάχιστον στα χαρτιά, συγγενή του τότε είναι φανερό ότι δεν πηγαίνει μακριά. Αυτό συμβαίνει και με το ΚΙΝΑΛ, το οποίο υψώνει ή χαμηλώνει τους τόνους αναλόγως του τι πράττει ο ΣΥΡΙΖΑ, φροντίζοντας να κάνει το ακριβώς αντίθετο κάθε φορά. Γι' αυτόν το λόγο και για πολλά ακόμα είναι μάταιο όσοι συνεχίζουν να το ψηφίζουν χάρη στη βαριά σκιά τού ιδρυτή του να ζητούν από τον Ανδρέα να σηκωθεί από τον τάφο του. Να σηκωθεί και να δει τι; Τα πολιτικά μπάσταρδα της Αλλαγής;...

 

 

Δεν είναι μνησικακία των απόντων, είναι ο ρεβανσισμός των ηττημένων...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι φανερό ότι έπεσε μόνος του στο λάκκο που θέλησε να ανοίξει για τους πολιτικούς του αντιπάλους, συμπαρασύροντας στην κατρακύλα την Φ. Γεννηματά, η οποία αδυνατεί να απομακρύνει το κόμμα της από τη ΝΔ, όμηρος των περισσότερων βουλευτών της που την σέρνουν προς τα δεξιά. Ανεξαρτήτως, ωστόσο, των μικροκομματικών παιχνιδιών τού πρωθυπουργού, η προβοκάτσια που θέλησε να στήσει κακώς χαρακτηρίζεται μόνο μνησικακία των απόντων σε βάρος όσων συμμετείχαν στην εξέγερση του 1973 και των πολιτικών τους επιγόνων. Αποδεικνύει και το ρεβανσισμό των παρόντων από την πλευρά των τανκ και των πολιτικών τους επιγόνων, των ηττημένων δηλαδή της μεταπολίτευσης, απέναντι σε εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται την Ιστορία ως μια γραμμική συνέχιση της αδικίας και της τυραννίας...

Η εθνική ενότητα δεν οικοδομείται πάνω σε ιστορικά ψεύδη και χουντοειδή διατάγματα. Αν η δεξιά θέλει να συνεισφέρει σε αυτή, οφείλει να ζητήσει επιτέλους μια συγγνώμη για την ανάπηρη δημοκρατία τής μετεμφυλιακής περιόδου, καθώς και για τη στήριξη- ενεργητική και παθητική- που παρείχε στους απριλιανούς συνταγματάρχες. Αυτοί που μέχρι πρότινος αμφισβητούσαν τους νεκρούς τού Πολυτεχνείου δεν το έκαναν γιατί ήταν αυτόπτες μάρτυρες του Νοέμβρη, αλλά γιατί ήταν υπερήφανοι που τους αφιέρωναν βιβλία τους οι πραξικοπηματίες. Το να μιλούν σήμερα, επομένως, για ιδεολογικά άβατα της Αριστεράς εκείνοι που δεν πάτησαν το πόδι τους ούτε καν στην Πατησίων και στη Στουρνάρη μοιάζει σαν να υποστηρίζουν οι ναζί πως ήταν θύματα του Ολοκαυτώματος...

Φυσικά και κάποιοι καπηλεύτηκαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο- τρανότερο παράδειγμα η Μ. Δαμανάκη- για να κάνουν πολιτική καριέρα που δεν αναλογούσε στο μπόι τους. Είναι, επίσης, πιθανό ότι αν δεν είχαν προκύψει οικονομικές δυσκολίες και η τραγωδία τής Κύπρου η λαϊκή ανεκτικότητα απέναντι στη χούντα να διαρκούσε περισσότερο... 

Υπάρχουν, όμως, και χιλιάδες άνθρωποι που, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, αγωνίστηκαν σε βάρος τής τυραννίας και δεν πρόδωσαν αυτόν τον αγώνα στη μετέπειτα πορεία τους. Αν καθίσουμε να μετρήσουμε πόσοι από αυτούς ήταν Αριστεροί και πόσοι δεξιοί το άθροισμα μάλλον δεν θα στηρίξει το μητσοτακικό ιστορικό αναθεωρητισμό. Κι αυτό δεν είναι διχαστικό, είναι απλώς η ιστορική αλήθεια, την οποία ορισμένοι μάλλον από τύψεις κι ενοχές διαστρεβλώνουν με τον αέρα που τους δίνει η πρόσκαιρη εξουσία τους...

 

 
 

Ας προετοιμαζόμαστε για το μητσοτακικό "ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο"...

Ήμουν της άποψης πριν μερικές ημέρες πως τα κόμματα της Αριστεράς δεν έπρεπε να δώσουν λαβή στην κυβέρνηση να πυροδοτήσει αντιδραστικά αντανακλαστικά με αφορμή τον εορτασμό τού Πολυτεχνείου, ιδίως όταν δεν υπήρξαν παρόμοιες αντιδράσεις για την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου. Δεν υπήρχε λόγος, δηλαδή, η παραδοσιακά εθνομηδενίστρια στην πράξη δεξιά να παίξει το χαρτί "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" ξανά πάνω στην πλάτη τής Αριστεράς. Εδώ που μας έφτασαν, άλλωστε, δεν έχουμε πολλά άλλα όπλα στη διάθεσή μας πέρα από την καραντίνα...

Ούτε και τώρα, ύστερα από τη βεβήλωση του Πολυτεχνείου από τα ΜΑΤ και τη χουντική απαγόρευση των συναθροίσεων άνω των τριών ατόμων, έχουμε το δικαίωμα να αψηφήσουμε την πανδημία και να συγκεντρωθούμε κατά χιλιάδες για να τιμήσουμε τους νεκρούς τού Νοέμβρη. Ωστόσο, είναι δημοκρατική υποχρέωση των αριστερών κομμάτων, τηρώντας πάντοτε τα υγειονομικά πρωτόκολλα, να πρωταγωνιστήσουν σε έναν ηχηρό εορτασμό τού Πολυτεχνείου. Και τι πιο ηχηρό από το Αλέξης Τσίπρας, Φ. Γεννηματά, Δ. Κουτσούμπας και Γιάνης Βαρουφάκης να καταθέσουν από κοινού στεφάνι και να περπατήσουν μαζί, τηρώντας τις κοινωνικές αποστάσεις, προς την αμερικανική πρεσβεία ή προς κάποιον άλλο συμβολικό χώρο...

Το είχε πει ο Μ. Βοριδης- "πρέπει να τελειώνουμε με την ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς και να δημιουργήσουμε τους θεσμικούς όρους ώστε να μην ξανακυβερνήσει"- και το υλοποιεί ο Κ. Μητσοτάκης. Αφού δεν ήθελε να ενισχύσει τη δημόσια Υγεία και Παιδεία, ποντάροντας στην καραντίνα και στη γρήγορη έλευση του εμβολίου για τη διάσωσή του, προσπαθεί τώρα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα επενδύοντας στην κρατική βία και καταστολή για να συσπειρώσει ένα συντηρητικό ακροατήριο που ηδονίζεται να βλέπει στολές και ξύλο. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να επαναλάβει το καραμανλικό "ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο" όταν αυτοί τους οποίους έχει νομιμοποιήσει να παραβιάζουν το Σύνταγμα φτάσουν στο απροχώρητο, αφιονισμένοι από την απόλυτη εξουσία που τους έχει δοθεί να δέρνουν δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν... 

 

 

Μπάλα είναι και γυρίζει...

Αν οι άνθρωποι διδάσκονταν από την Ιστορία, σήμερα δεν θα πίστευαν στη ΝΔ ότι θα κυβερνούν μέχρι το τέλος των ημερών αυτού του πλανήτη. Θα ήξεραν, για παράδειγμα, ότι η Ιστορία δεν είναι γραμμική και πως ο χειρότερος φόβος για έναν πολιτικό είναι τα γεγονότα. Δεν θα έπρεπε, συνεπώς, να εκπλήσσονταν και τόσο πολύ για το ότι η πρώτη σοβαρή ενδοκυβερνητική κρίση δεν θα ξεσπούσε για τη διάψευση των προσδοκιών των πολιτών για μια σειρά σοβαρών ζητημάτων, αλλά για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ...

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές του εκπέμπουν μια αλαζονεία η οποία στηρίζεται στη συγκυρία κι όχι στην προοπτική. Πράγματι, βρίσκονται πολύ μπροστά από το ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει βρει ακόμα το βηματισμό της. Μπερδεύουν, ωστόσο, στο Μαξίμου το μήνα τού μέλιτος με τις συνέπειες των πολιτικών τους, οι οποίες αργά ή γρήγορα θα γίνουν αντιληπτές από τους πολίτες. Ιδίως αν απωλέσουν κάποια από τα ΜΜΕ που σήμερα τους στηρίζουν σαν να είναι αλάνθαστοι. Αφήστε, επιπλέον, που μετά από το συνέδριο του Μαΐου, το αργότερο, ο Αλέξης Τσίπρας θα αισθάνεται απελευθερωμένος να συγκροτήσει το προοδευτικό μέτωπο απέναντι στο μητσοτάκειο νεοφιλελευθερισμό...

Με την αλαζονεία της, εξάλλου, η ΝΔ- φάνηκε και στη μη αποδοχή τής μεσοβέζικης πρότασης του ΚΙΝΑΛ για τον εκλογικό νόμο- σπρώχνει την Φ. Γεννηματά στην αγκαλιά τού Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα κι ο Γ. Βαρουφάκης ενδέχεται να παραμερίσει την πικρία του για τον πρώην σύντροφό του αν συνεχιστούν πολιτικές που καθιστούν κάτι παραπάνω από απαραίτητη τη συγκρότηση από την Αριστερά ενός τείχους προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων. Ο Κ. Μητσοτάκης θα έπρεπε να γνωρίζει κι από τον πατέρα του, άλλωστε, ότι όταν ζεις από τη διαπλοκή πεθαίνεις κι από αυτή και πως μπάλα είναι και γυρίζει...

Το ΚΙΝΑΛ είναι προοδευτικό, γι' αυτό θέλει να κυβερνήσει ξανά με τον Αδωνι...

Το ΚΙΝΑΛ υποστηρίζει πως αυτό πρέπει να είναι η προοδευτική επιλογή των πολιτών κι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, βεβαίως, δηλώνει πρόθυμο να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ με το ψευδοεπιχείρημα της ακυβερνησίας που ενδεχομένως να φέρει η απλή αναλογική, σύστημα με το οποίο θα διεξαχθούν οι μεθεπόμενες εκλογές. Κατά το σόφισμα της Φ. Γεννηματά για να δικαιολογήσει τον καταπιεσμένο κυβερνητισμό της είναι προτιμότερο να συνταχθεί με μία νεοφιλελεύθερη κι ακροδεξιά κυβέρνηση από το να υπάρξει η δυνατότητα σχηματισμού διευρυμένης προοδευτικής κυβέρνησης χάρη στην απλή αναλογική...

Η Φώφη έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως είναι τα λάθη Τσίπρα που φέρνουν τη δεξιά προ των πυλών τής εξουσίας. Αν η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές, αυτό δεν θα οφείλεται στο ρεύμα τού κρυπτόμενου Μητσοτάκη, αλλά στην απογοήτευση για τον πρωθυπουργό. Στην περίπτωση, όμως, που η δεξιά δεν έχει αυτοδυναμία και της προσφέρει δεκανίκι το ΚΙΝΑΛ, τότε θα είναι η ίδια η Φώφη πολύ περισσότερο υπεύθυνη για την παλινόρθωση των μνημονιακών πολιτικών, αφού θα είναι η δική της ψήφος εμπιστοσύνης που θα καταστήσει πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη...

Το ΚΙΝΑΛ δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης παρά μόνο για να καταλαμβάνουν δημόσια οφίτσια ορισμένα στελέχη του. Αν, μάλιστα, δεν υπήρχε η συναισθηματική ψήφος των πιο ηλικιωμένων συμπολιτών μας, που ταυτίζουν ακόμα το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρ. Παπανδρέου, η Χαριλάου Τρικούπη θα ανήκε πιθανότατα στην εξωκοινοβουλευτική κεντροαριστερά- κεντροδεξιά. Όπως κι αν έχει, πάντως, μετεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα παίζει μόνος του μπάλα στον προοδευτικό πόλο, ακόμα κι αν υποθέσουμε- που είναι μια υπόθεση που βασίζεται στις φαντασιώσεις τής Φ. Γεννηματά κι όχι στην πραγματικότητα- πως το ΚΙΝΑΛ βγει ελαφρώς κερδισμένο σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές. Κανένα δεκανίκι, άλλωστε, δεν μακροημέρευσε...

Ο Βενιζέλος αβαρία για την Φώφη, το ΚΙΝΑΛ για την Αριστερά...

Έστω και μία εβδομάδα αργότερα, η Φ. Γεννηματά αντιλήφθηκε ότι την Κυριακή των ευρωεκλογών δεν υπέστη στρατηγική ήττα μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το κόμμα της. Γι' αυτό κι αποφάσισε να απαλλαγεί, αρχής γενομένης από τον Β. Βενιζέλο, από τα βαρίδια που στρέφουν τους ψηφοφόρους τού ΚΙΝΑΛ προς τη ΝΔ την ώρα που υπάρχει εκεί έξω πολύς απογοητευμένος κόσμος από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υποχρεώθηκε να εφαρμόσει ο Αλ. Τσίπρας. Με δεδομένο, άλλωστε, ότι η διαφορά υπέρ τής ΝΔ είναι πολύ μεγάλη για να ανατραπεί σε ένα μήνα, η πραγματική μάχη θα δοθεί για την πρωτοκαθεδρία στο χώρο τής κεντροαριστεράς, έστω κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει το πλεονέκτημα έναντι του ΚΙΝΑΛ...

Το ΠΑΣΟΚ, για να λέμε τα πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, επιζεί χάρη στη συναισθηματική ψήφο των μεγαλύτερων σε ηλικία και στους ισχυρούς μηχανισμούς που δημιούργησε κατά τις δεκαετίες που κυβέρνησε τη χώρα. Κατά τα άλλα, δεν διαθέτει κανένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σύγκριση με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κι αυτός με τη σειρά του υπέπεσε σε ουκ ολίγα ολισθήματα την τελευταία τετραετία. Μόνο που για κάθε σφάλμα τού Αλ. Τσίπρα, για κάθε, για παράδειγμα, μείωση μισθών και συντάξεων ή υπόγεια συναλλαγή με επιχειρηματίες υπάρχουν δέκα και περισσότερα αμαρτήματα του ΠΑΣΟΚ, επομένως η επιλογή τού αριστερού- κεντροαριστερού ψηφοφόρου, ακόμα κι εκείνου που θέλει να ψηφίσει τιμωρητικώς, δεν είναι Αλέξης ή Φώφη, αλλά Αλέξης ή Κυριάκος...

Δυστυχώς, άλλωστε, για την Φ. Γεννηματά, η οποία σκέπτεται και με όρους προσωπικής της διάσωσης την επόμενη ημέρα, βαρίδιο δεν είναι μόνο ο Β. Βενιζέλος, αλλά και σειρά άλλων στελεχών που βαρύνονται με κυβερνητισμό, ενδεχομένως και με διαφθορά. Ούτε, εξάλλου, σηματοδοτεί το καινούριο ο Γ. Καμίνης, ο οποίος οκτώ χρόνια στη δημαρχία τής Αθήνας δεν άφησε πίσω του αξιομνημόνευτο έργο, γι' αυτό κι ο λαός δεν του έκανε τη χάρη να τον ψηφίσει ευρωβουλευτή. Αν οι αυτοαποκαλούμενες προοδευτικές δυνάμεις αυτού του τόπου δεν επιθυμούν την παλινόρθωση της δεξιάς και να συντηρούν απλώς τα μαγαζάκια τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στοιχηθούν με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, καλώς ή κακώς, εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο κόμμα στο χώρο...

.

Όλα εδώ πληρώνονται Ρένα Δούρου...

Η Ρ. Δούρου δεν έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη- πολιτική ή ποινική- για τους 100 νεκρούς στο Μάτι. Η τραγική κατάσταση σε μια παραλιακή περιοχή που δεν είχε πρόσβαση στην θάλασσα δεν δημιουργήθηκε επί των ημερών της, ούτε καν επί Φ. Γεννηματά και Γ. Σγουρού που ζητούν σήμερα με περισσή υποκρισία το κεφάλι της. Ομοίως, δεν είναι η περιφέρεια που έχει την ευθύνη τής κατάσβεσης μιας πυρκαγιάς και του γενικότερου συντονισμού ούτε είναι δυνατό να λέμε στα σοβαρά πως αν δινόταν εντολή εκκένωσης για μια φωτιά που γιγαντώθηκε πολύ γρήγορα αυτή η εκκένωση θα γινόταν συντεταγμένα και δεν θα θρηνούσαμε περισσότερα θύματα. Στα χαρτιά όλα μοιάζουν πολύ εύκολα, αλλά γίνονται πολύ δύσκολα όταν επικρατεί ο πανικός...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν οι δικαιολογίες για την Ρ. Δούρου, η οποία άλλωστε έχει παραδεχθεί ότι έχει πολιτική ευθύνη για την τραγωδία. Κάνοντας, εξάλλου, μια ιστορική ακροβασία, εκτιμώ πως αν όλα είχαν πάει ρολόι στο Μάτι ή στη Μάνδρα θα είχε σπεύσει να πιστωθεί την επιτυχία...

Όπως κι αν έχει, ο/η περιφερειάρχης δεν είναι μόνο για να κόβει κορδέλες και να κάνει δημόσιες σχέσεις, αλλά και για να διορθώνει παθογένειες δεκαετιών ή για να χτυπά καμπανάκια στους αρμόδιους. Είναι αλήθεια, για παράδειγμα, ότι οι περιφέρειες δεν έχουν πολεοδομικές αρμοδιότητες. Ως, όμως, πλησιέστερες στις τοπικές κοινωνίες από την κεντρική εξουσία έχουν υποχρέωση να την ενημερώνουν και να πιέζουν για λύσεις...

Ενημέρωσε, επομένως, η Ρ. Δούρου τις αρμόδιες Αρχές για τα κακώς κείμενα στο Μάτι; Πίεσε καταστάσεις για να διορθωθούν; Τα έβαλε με τους κατοίκους, αποδεχόμενη το πολιτικό κόστος; Δεν έπραξε τίποτα από τα παραπάνω, πιστεύοντας ότι η πενταετία της στην περιφέρεια θα της προσέδιδε άκοπα πολιτικούς πόντους στη φιλοδοξία της να διαδεχθεί κάποια στιγμή τον Αλ. Τσίπρα...

Και τώρα που το εγχείρημά της απέτυχε- είναι ζήτημα αν θα βρίσκεται καν στο β' γύρο στις αυτοδιοικητικές εκλογές- έχει το θράσος να αποδίδει τις επιθέσεις που δέχεται στο ότι είναι γυναίκα. Χρησιμοποιεί το φύλο της για να την λυπηθούμε, όπως το χρησιμοποίησε για να μετατραπεί σε πολιτικό τής πρώτης γραμμής. Όχι Ρένα, δεν καταστράφηκες, αφού πρώτα κατέστρεψες, γιατί είσαι γυναίκα, ούτε καν γιατί είσαι κυνική, αλλά γιατί είσαι άχρηστη κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το υπερήφανο φύλο σου...



 

Με τόσους πασόκους υπουργούς ο Τσουκάτος σού φταίει;...

Μέσα σε λίγες ημέρες η κυβέρνηση κατάφερε να "απονομιμοποιήσει" και να "νομιμοποιήσει" το ΠΑΣΟΚ. Από τη μία το κατηγορεί συλλήβδην, με αφορμή την ομολογία Τσουκάτου για τα "μαύρα" χρήματα της Siemens που μπήκαν στο ταμείο τής Χαριλάου Τρικούπη, κι από την άλλη αντλεί από τη μεγάλη δεξαμενή στελεχών του για να στελεχωθεί η ίδια, αλλά και τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρωεκλογές κι εθνικές εκλογές...

Βεβαίως και δεν είναι όλοι απατεώνες στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να πρέπει για παράδειγμα ο Θ. Μωραΐτης κι ο Αγγ. Τόλκας να απολογηθούν για τους πρώην συντρόφους τους που έβαλαν το χέρι στο μέλι ή χρησιμοποίησαν αδιαφανείς μεθόδους ώστε να μείνει στην εξουσία το πάλαι ποτέ Κίνημα. Αν, όμως, ισχύει κάτι τέτοιο- που πράγματι ισχύει-, τότε το Μαξίμου και η Κουμουνδούρου δεν έχουν το δικαίωμα να απαιτούν από την Φ. Γεννηματά να ζητήσει συγγνώμη για ό,τι έπραττε ο Θ. Τσουκάτος πριν 20 χρόνια κατ' εντολή τού Κ. Σημίτη...

Πριν μια δεκαετία περίπου κι ο ΣΥΡΙΖΑ ειρωνευόταν τους "κηπουρούς" τού Γ. Παπανδρέου, ανθρώπους δηλαδή που κατέλαβαν πολιτικά αξιώματα από το πουθενά, αφού ούτε και η επαγγελματική τους διαδρομή ήταν κάτι το σπουδαίο. Σήμερα, όμως, αντλεί στελέχη κυρίως από αυτό το κομμάτι τού ΠΑΣΟΚ, ίσως γιατί αυτό βλέπει πιο θετικά την Κουμουνδούρου, ίσως γιατί ασφυκτιά περισσότερο στο κεντροδεξιάς κατεύθυνσης ΚΙΝΑΛ, ίσως γιατί είδε φως και μπήκε προκειμένου να νεκραναστηθεί. Σύμπηξη, όμως, προοδευτικού μετώπου δεν μπορεί να γίνει κυρίως με τα "ορφανά" ενός πρωθυπουργού που, ανεξαρτήτως από τις προθέσεις του, άνοιξε για τα καλά την κερκόπορτα που είχαν ανοίξει οι προκάτοχοί του σε μια δεκαετία κοινωνικής δυστυχίας...

Όπως γίνεται, άλλωστε, σήμερα η διεύρυνση θυμίζει πολύ τους τακτικισμούς τού ΠΑΣΟΚ όταν αυτό ηγεμόνευε στην κεντροαριστερά, αλλά βρισκόταν σε δεινή θέση. Δεν ήταν όλες οι ιδέες τού Γ. Παπανδρέου κακές- έστω κι αν ονειρευόταν "πράσινη" ανάπτυξη την ώρα που η χώρα κατέρρεε- ούτε όλοι οι άνθρωποί του ανίκανοι. Όταν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητά αποκούμπι σε ξεχασμένους πολιτικούς για να μην εξευτελιστεί στις επερχόμενες εκλογές, τότε φανερώνει απελπισία κι όχι όραμα. Κι αυτό πλέον δεν μπορούν να το διαψεύσουν ούτε καν οι βουλευτές του...

Γυναίκες ανάμεσα στην προκατάληψη και στην πολιτική ορθότητα...

Κοροϊδεύουμε με πολύ μεγάλη ευκολία στη Δύση χώρες όπως η Σαουδική Αραβία ή το Ιράν, όπου οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν ξεσκέπαστες ή δεν έχουν πολύ καιρό που μπορούν να παίρνουν δίπλωμα οδήγησης, αλλά δεν κοιτάμε και πολύ συχνά τον καθρέφτη μας. Αν το κάναμε, θα διαπιστώναμε, για παράδειγμα, ότι στην υποτιθέμενη γη τής ελευθερίας, στις ΗΠΑ, οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα του εκλέγειν μόλις το 1919- για να μην γράψω για τους μαύρους και το πότε απόκτησαν ίσα δικαιώματα με τους λευκούς...

Σήμερα η θέση τής γυναίκας στη δυτική κοινωνία είναι παγιδευμένη ανάμεσα στο ρατσισμό και στην προκατάληψη από τη μία πλευρά και στον πολιτικό ορθολογισμό από την άλλη. Είτε, για παράδειγμα, η γυναίκα ευθύνεται για το βιασμό και τη δολοφονία της επειδή είναι "προκλητική", όπως πιστεύουν αρκετοί για το φονικό στη Ρόδο, είτε απαγορεύεται τρόπον τινά να επικεντρώνει κάποιος δημοσίως στην ομορφιά ή στην ασχήμια της γιατί αυτό θεωρείται σεξιστικό, όπως συνέβη με μια ρετουσαρισμένη φωτογραφία τής Φ. Γεννηματά...

Η ευθύνη των ανδρών για το ότι οι γυναίκες ακόμα παλεύουν να βρουν μια ισότιμη θέση στην κοινωνία είναι τεράστια. Η σεξουαλική παρενόχληση που κάποιες φορές γίνεται και κακοποίηση όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά ως ένα βαθμό θεωρείται και κοινωνικώς αποδεκτή...

Κατανοώ, επίσης, την "ανάγκη" που δημιουργεί η κοινωνία σε μια γυναίκα να είναι καλή μητέρα, νοικοκυρά κι ερωμένη και το άγχος που αυτό προκαλεί, ιδίως σε μια εργαζόμενη γυναίκα. Η ευθύνη, ωστόσο, αυτού που αποκαλούμε "ωραίο φύλο" δεν έγκειται στο ότι φορά μια μίνι φούστα και με αυτό προκαλεί υποτίθεται τον θύτη, αλλά στο ότι αποδέχεται ορισμένες φορές να παίζει το ανδρικό παιχνίδι τής επιβολής και να χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητά του αυτοϋποβιβάζοντας τα υπόλοιπα χαρίσματά του. Πρόκειται για γυναικείο αυτογκόλ που τις εξισώνει σε κυνισμό με το ανδρικό φύλο και δίνει λαβή στους μισογύνηδες να θεωρούν εαυτούς δικαιωμένους για τις ιδεοληψίες τους... 

 

Προσωρινοί ένοικοι της εξουσίας, πρώην και νυν...

Ο σοβαρότερος λόγος για τον οποίο δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την επαγγελματική πολιτική είναι ότι κάποια στιγμή, νωρίτερα ή αργότερα, σε κάνει πρώην. Και το ακόμα χειρότερο είναι πως σε κάνει να πιστεύεις ότι επειδή διετέλεσες σε κάποιο υψηλό αξίωμα έχεις το δικαίωμα να κατηγορείς δίχως, όμως, να απολογείσαι. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί τού Κ. Σημίτη θα έπρεπε να έχουν ανοίξει εδώ και χρόνια, από τότε δηλαδή που άρχισε να επιβεβαιώνεται ότι την περιλάλητη οκταετία τού επίπλαστου εκσυγχρονισμού οι πρωτεργάτες του είχαν ορμήσει με χέρια και με ποδιά στο μεγάλο βαρέλι με το μέλι...

Μπορεί ο αρχιερέας τής διαπλοκής να θεωρεί τον εαυτό του μόνιμο ένοικο της εξουσίας επειδή κυβέρνησε την Ελλάδα οκτώ χρόνια και νωρίτερα ήταν υπουργός. Την ίδια, ωστόσο, καθεστωτική αντίληψη έχουν κι αρκετοί από τους σημερινούς περιστασιακούς ένοικους, οι οποίοι επίσης λειτουργούν σαν να είναι προορισμένοι να κυβερνήσουν για πάντα.

Γι' αυτό κι επενδύουν στη σκανδαλολογία, η οποία όμως μπορεί να τους γυρίσει μπούμερανγκ αν αποκαλυφθεί ότι κι εκείνοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, όπως ενδεχομένως στην υπόθεση ΔΕΠΑ. Όπως κι αν έχει, ο πολιτικός λόγος υποβιβάζεται όταν μετατρέπεται σε αρένα επίδειξης ηθικών πλεονεκτημάτων που ίσως να ισχύουν ίσως κι όχι...

Η δημοκρατία κινδυνεύει σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κυρίως από την άνοδο του ακροδεξιού, μισαλλόδοξου εθνικισμού. Γι' αυτό και οι Σοσιαλιστές, η Αριστερά και οι Πράσινοι οφείλουν να συμπτύξουν κοινό μέτωπο ενόψει των ευρωεκλογών αν δεν θέλουν να βρεθούν μπροστά στο ενδεχόμενο επόμενος πρόεδρος της Κομισιόν να είναι ο Μ. Βέμπερ ή ο Μ. Σαλβίνι...

Στην Ελλάδα, όμως, Αλ. Τσίπρας και Φ. Γεννηματά έχουν θέσει ως προτεραιότητά τη δική τους πολιτική επιβίωση, γι' αυτό κι αντί για μέτωπο συμπόρευσης έχουν ανοίξει πόλεμο χαρακωμάτων για να σώσουν οτιδήποτε αν σώζεται από τα δικά τους μαγαζιά. Κι ας ανοίγει το δρόμο αυτή η επιλογή τους όχι μόνο για τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά και για την αύξηση της δύναμης των χιμπαντζήδων με τα μαύρα και των λοιπών ακροδεξιών τύπου Κ. Βελόπουλου και Φ. Κρανιδιώτη που φαντασιώνονται βουλευτικά έδρανα...





   

Οι ακροδεξιοί καραγκιόζηδες δεν αγιάζουν τα αριστερά δακρυγόνα...

Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν κακή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι δεν διαδηλώνουν με τα οπίσθιά τους σε κοινή θέα, που δεν μετατρέπουν τον Χριστό και την Παναγία σε όργανα του παμμακεδονισμού, που ναι μεν διαφωνούν με το περιεχόμενό της, αλλά δεν χαρακτηρίζουν προδοτική μια συμφωνία που επιτεύχθηκε σε καθεστώς αμοιβαίων παραχωρήσεων και με τη σκέψη στο κοινό μέλλον. Επειδή, ωστόσο, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι αυτοί έδωσαν τον παλμό ενός ολιγάριθμου σχετικώς συλλαλητηρίου το οποίο σημαδεύτηκε από τη λούμπεν βία ενός όχλου που επειδή κραυγάζει δυνατότερα από τους υπόλοιπους πιστεύει ότι έχει το απόλυτο δίκιο με το μέρος του κι ότι εκπροσωπεί την κοινωνική πλειοψηφία...

Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μέχρι να αναλάβει την εξουσία όχι μόνο ήταν εναντίον τής οποιασδήποτε χρήσης δακρυγόνων, αλλά είχε ζητήσει και την κατάργηση των ΜΑΤ. Κι όμως αυτά χρησιμοποίησε, και σε εκτεταμένη χρήση μάλιστα, το Σάββατο για να αποτρέψει το λαό να εκφράσει την "αγάπη" του στον πρωθυπουργό. Όπως συνέβη και με τους προκατόχους του, η άσκοπη χρήση βίας δεν μαρτυρά τίποτα άλλο από ένα καθεστώς που ψυχορραγεί πνιγμένο στις ίδιες του τις αντιφάσεις, οι οποίες και θα το οδηγήσουν στην εκλογική συντριβή που δείχνει πιο αναπόφευκτη από ποτέ...

Ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε από τη Θεσσαλονίκη να πράξει κατά τους τελευταίους μήνες τής θητείας του όσα είχε δεσμευτεί να κάνει από τον Ιανουάριο του 2015. Μόνο που ακόμα κι αν είχε χρόνο δεν διαθέτει πλέον λευκό πολιτικό ποινικό μητρώο ώστε να πείσει την ελληνική κοινωνία πως δικαιούται και μιας τρίτης ευκαιρίας...

Το μόνο εφικτό θετικό σενάριο αυτήν τη στιγμή για τον πρωθυπουργό είναι να εξασφαλίσει ότι θα είναι αυτός, έστω κι αποδυναμωμένος, ο ένας από τους δύο πόλους τού κομματικού μας συστήματος την επόμενη ημέρα. Αν η Φ. Γεννηματά εξακολουθήσει να είναι επικεφαλής τού ΚΙΝΑΛ, αυτό μοιάζει κάτι παραπάνω από βέβαιο...



   

Φώφη, η χρήσιμη ηλίθια...

Η Φ. Γεννηματά μπορεί να τιμά τον Ανδρ. Παπανδρέου με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη ή να επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να κάνει, ωστόσο, και τα δύο γιατί το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του με το σημερινό κυβερνητικό κόμμα έχει πολύ λιγότερες διαφορές- ακόμα και στα μειονεκτήματά τους- σε σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που έχει γίνει δορυφόρος των μητσοτάκηδων...

Αν, για παράδειγμα, κάποιος έκανε παντιέρα τον εθνολαϊκισμό, τον οποίο Φώφη, Β. Βενιζέλος, Ανδρ. Λοβέρδος και σία αποδίδουν στην Κουμουνδούρου, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το οποίο συνδύαζε τον υπολανθάνοντα εθνικισμό με την ακατάσχετη παροχολογία. Κι αν ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ έδωσε ψωμί στο λαό να φάει, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ας μην ξεχνάμε πως ο πρώτος το έκανε δανειζόμενος και με τα χρήματα της ΕΕ, που τότε έτρεχαν σαν καταρράκτης, ενώ ο δεύτερος ανάλαβε μια χώρα στη χρεοκοπία τής οποίας συντέλεσε τα μάλα το "πράσινο" κράτος...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ευφυΐα τού Ανδρ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και τη ροπή τού τελευταίου στον προσωπικό πλουτισμό. Αν θέλει, επομένως, να είναι χρήσιμος για τη χώρα δεν είναι απαραίτητο να απομνημονεύει τους λόγους και το στιλ τού Ανδρέα ούτε να αντιγράφει πολιτικές και τακτικές μιας άλλης εποχής, αλλά να αντλήσει τα θετικά στοιχεία τής διακυβέρνησης κατά τη δεκαετία τού '80 και τώρα που μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα να το πράξει απαλλάσσοντας τη δική του κυβέρνηση από τις παθογένειες των προηγούμενων. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει στην Ιστορία ως ένα κακέκτυπο λαϊκιστών...

Από την άλλη, στην περίπτωση που η Φ. Γεννηματά έχει αποδεχθεί να γίνει εξαπτέρυγο του Κυριάκου, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να μνημονεύει τον Ανδρ. Παπανδρέου. Έχει κάθε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, εκούσα άκουσα ωστόσο συμμετέχοντας στο αντισυριζαϊκό μέτωπο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συμπράττει στην άνοδο στην εξουσία ενός νεοφιλελεύθερου κι ακροδεξιού κόμματος το οποίο, για παράδειγμα, θεωρεί αριστερή ιδεοληψία το κοινωνικό κράτος στο χτίσιμο του οποίου βοήθησε σημαντικά ο Ανδρέας. Δεν ξέρω αν είναι ηλίθια, χρήσιμη πάντως στο δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη σίγουρα είναι...





  

Η Φώφη έβαψε το καφενείο, του άλλαξε ταμπέλα και πιστεύει ότι άλλαξε και τον καφέ...

Το Κίνημα Αλλαγής- πολύ πομπώδης τίτλος για ένα απόκομμα- έχει καθήκον απέναντι σε όσους συμμετείχαν στη διαδικασία εκλογής αρχηγού του να ακολουθήσει αυτόνομη πορεία. Για να το πετύχει θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πολιτικό λόγο που θα αυτοπροσδιορίζεται και δεν θα ετεροπροσδιορίζεται. Δεν πρόκειται να το πετύχει, επομένως, αν αποδέχεται στην ουσία το ρόλο τής ουράς τής ΝΔ, πολλώ δε μάλλον όταν η σημερινή εκδοχή της είναι ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών και νεοφιλελεύθερων...

Αν στο νέο ΠΑΣΟΚ πραγματικός τους στόχος είναι πράγματι η αναγέννηση της κεντροαριστεράς, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, δεν θα το καταφέρουν συζητώντας με τον Κ. Μητσοτάκη, τον Αδ, Γεωργιάδη ή τον Μ. Βορίδη, αλλά κατά βάση με τον Αλ. Τσίπρα. Εδώ και καιρό, όμως, έχουν αποφασίσει να χρησιμοποιούνται από ένα κατεστημένο συμφερόντων που χαροπαλεύει ως εξαπτέρυγο της ΝΔ, ως ο χρήσιμος ηλίθιος που ενδεχομένως να χρειαστεί ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για να σχηματίσει κυβέρνηση. Κάθε άλλο, δηλαδή, παρά τιμητικός ρόλος για ένα κόμμα που όταν ιδρύθηκε υπήρξε πραγματικό κίνημα, έστω κι αν δεν έφερε την ουσιαστική αλλαγή που είχε υποσχεθεί...

Η δημοσκοπική άνοδος του νέου ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν πιστέψουμε ότι τα ευρήματα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, είναι συγκυριακή. Το να βάψεις το καφενείο σου και να του βάλεις νέα ταμπέλα θα μαζέψει περίεργους που θέλουν να διαπιστώσουν πόσο έχει αλλάξει. Αν ο καφές, ωστόσο, που προσφέρεις παραμένει χάλια και δεν έχεις αλλάξει τον άνθρωπο που τον φτιάχνει δεν θα ξανάρθει, και μάλλον οριστικώς...

Από τη στιγμή που οι κομματικές φατρίες κατάληξαν και πάλι στην μέτρια Φώφη, το μόνο που τους απομένει είναι να αλλάξουν φιλοσοφία και να αντιληφθούν ότι η μητσοτάκειος- γεωργιάδειος δεξιά είναι πολύ πιο επικίνδυνη για τον τόπο από τον τσίπρειο λαϊκισμό. Μόνο που τότε θα χάσουν όλη τη δωρεάν διαφήμιση από εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι τα ψωμιά τους έχουν τελειώσει...

Ο Αλέξης ζητά από την Φώφη να γίνει η Αριστερή που ο ίδιος έπαψε να είναι...

Με την εκλογή- επανεκλογή στην ουσία- της Φ. Γεννηματά γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι το πολυθρύλητο κόμμα τής κεντροαριστεράς δεν είναι τίποτα άλλο από το ΠΑΣΟΚ σε νέα συσκευασία και με νέο ΑΦΜ. Αρκεί, εξάλλου, μια ματιά στα τιμημένα γηρατειά που ψήφισαν ως επί το πλείστον, καθώς και στις γνωστές από το παρελθόν πασοκόφατσες που έκαναν την επανεμφάνισή τους για να αντιληφθούμε ότι όλο αυτό το πανηγυράκι, το οποίο ομολογουμένως ήταν πολύ καλώς οργανωμένο, δεν ήταν κάτι βαθύτερο από επικοινωνιακό σόου με ντεκόρ μια κοινωνία που δεν την αφορούν οι αγωνίες κομματικών μηχανισμών και πολιτικών ζόμπι...

Το ερώτημα τώρα είναι πού θα στρέψει το καράβι η Φώφη, προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Δεν μπορώ, όμως, να μην σχολιάσω δηλώσεις συριζαίων, όπως του Αλ. Φλαμπουράρη, οι οποίοι καλούν την κεντροαριστερά να αποκηρύξει τις πολιτικές λιτότητας. ΄

Αλήθεια, σε ποιο παράλληλο σύμπαν ζουν οι ίδιοι και ζητούν από τους άλλους να αποκηρύσσουν πολιτικές τις οποίες εκείνοι εφαρμόζουν, έστω με κλαυθμούς κι οδυρμούς; Φαίνεται πως κάποιοι στην κυβέρνηση υποφέρουν από μια ασθένεια που είναι διαδεδομένη ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν εξουσία κι έχει να κάνει με το να πιστεύουν ως αληθινό το ίδιο τους το ψέμα...

Ούτε είναι εικόνα πρωθυπουργού να σεργιανά στα εξωτερικά με την αγαπημένη του υπουργό και να τραβά φωτογραφίες σαν τουρίστας την ώρα που υπάρχουν ακόμα άταφα πτώματα στη Μάνδρα. Αν δεν μπορούν ο Αλ. Τσίπρας ή η Ρ. Δούρου να δώσουν λύσεις στα προβλήματα, τουλάχιστον ας αποφεύγουν τις επικοινωνιακές προκλήσεις οι οποίες εξοργίζουν και δεν καταπραΰνουν το πλήθος. Δυστυχώς, άλλωστε, για εκείνους δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τα "fake news" ορισμένων ΜΜΕ, αλλά και τα "real news", την πεισματάρα δηλαδή πραγματικότητα που βρίσκει τον τρόπο να εκδικείται όσους την αγνοούν επιδεικτικώς και πιστεύουν ότι η οικονομική πολιτική που ασκούν είναι αριστερή μόνο και μόνο επειδή αναδιανέμουν δικαιότερα τη φτώχεια από τους προηγούμενους...

Η κεντροαριστερά περιέχει το Αριστερά, όχι το δεξιά...

Δεν ξέρω αν όσοι πήγαν και ψήφισαν για τις εκλογές τής κεντροαριστεράς αγωνιούν για το χώρο, είδαν φως και μπήκαν ή απλώς αποτελούν τον κομματικό μηχανισμό τού ΠΑΣΟΚ που έδωσε και τη νίκη σε Φ. Γεννηματά- Ν. Ανδρουλάκη. Όπως κι αν είχε, το σημαντικότερο είναι το ότι πήγαν και το ακόμα σημαντικότερο να συνειδητοποιήσουν ότι από σήμερα το σπουδαιότερο είναι η αναγκαιότητα για τη δημιουργία ενός πολιτικού χώρου που ναι μεν θα βρίσκεται ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ, αλλά θα πλησιάζει περισσότερο το ΣΥΡΙΖΑ παρά στη ΝΔ. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μιλάμε για κεντροαριστερά αλλά για κεντροδεξιά. Για να μην μιλήσω για κεντροδεξιά με άρωμα νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς...

Το πιθανότερο είναι στις επόμενες εκλογές να μην έχουμε αυτοδυναμία, ενώ στις μεθεπόμενες η εκλογή θα γίνει με απλή αναλογική. Αν, επομένως, δεν θέλουμε η χώρα να παραδοθεί στις δυνάμεις τού ακραίου νεοφιλελευθερισμού είναι απαραίτητο ΣΥΡΙΖΑ και κεντροαριστερά να βρουν ένα modus vivendi μακριά από την ασθένεια της υποταγής στο κατεστημένο και στο λαϊκισμό που εμποδίζουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα ισοδυναμεί με συμβιβασμό με επιλογές που οδήγησαν στη χρεοκοπία και οι οποίες είναι ικανές να μας οδηγήσουν σε ένα νέο υποβιβασμό στην υποτέλεια...

Προς αυτήν την κατεύθυνση βοηθά το ότι στις εσωκομματικές εκλογές δεν επικράτησαν εκείνες οι δυνάμεις που δεν αντιμετώπισαν τον Κ. Μητσοτάκη ως αντίπαλο αλλά ως σύμμαχο.Κι αυτό όχι γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ εκπροσωπεί το απόλυτο κακό- κανένας δεν το εκπροσωπεί-, αλλά γιατί αν μια Αριστερά, έστω και κεντροαριστερή, θέλει να είναι όνομα και πράγμα Αριστερά τότε οφείλει πρωτίστως να απομακρυνθεί από τις κακές επιρροές και δευτερευόντως να αντιληφθεί ποιοι είναι οι ιδεολογικοί της σύμμαχοι...

Τα βατράχια κάνουν όνειρα στο στομάχι τού ελέφαντα...

Oι βρετανοί δεν έχουν συνηθίσει ακόμα στην ιδέα πως δεν είναι πλέον παγκόσμια υπερδύναμη. Γι' αυτό και δεν τους λείπει ούτε η αλαζονεία ούτε η ψευδαίσθηση ενός εδώ και πολλά χρόνια χαμένου μεγαλείου. Kάτι παρόμοιο ισχύει και με το  ΠΑΣΟΚ ή Δημοκρατική Συμπαράταξη, για να κινούμαστε στο κλίμα των ημερών. Ακόμα πιστεύουν στη Xαριλάου Τρικούπη ότι εκείνοι είναι σε θέση να κανονίζουν τους όρους του παιχνιδιού και να καθορίζουν ποιοι θα συμπεριλαμβάνονται και ποιοι όχι στη νέα κεντροαριστερά...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό να θέλουν να αποκλείσουν το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ντε φάκτο απομακρυνθεί από την Aριστερά. Kαλώς ή κακώς, ωστόσο, οι σημερινοι κυβερνώντες είναι αυτοί που έχουν καταλάβει το χώρο που κάποτε ανήκε στο ΠΑΣΟΚ. Επομένως, το να συγκεντρώνονται μερικά περιθωριακά κοινοβουλευτικά ή μη κόμματα για να συζητούν για την κεντροαριστερά είναι σαν τα βατράχια να κάνουν όνειρα μέσα στο στομάχι του ελέφαντα... 

Η χώρα είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται μια προοδευτική απάντηση στο ντε φάκτο κυβερνητικό νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο ασπάζεται ιδεολογικώς και η αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτή, ωστόσο, δεν πρόκειται να οικοδομηθεί με υλικά τού χθες, τα οποία μάλιστα μπορεί σύντομα να είναι και υπόδικα, ούτε με εκ των προτέρων αποκλεισμούς από πρόσωπα τα οποία έχουν φθαρεί από προγενέστερες κυβερνητικές τους θητείες. Για να το πω καθαρότερα, η Φώφη, ο ρεζίλης των Παπανδρέου κι ο αρχιερέας τής διαπλοκής μόνο να απωθήσουν μπορούν νέους ψηφοφόρους και σε καμία περίπτωση να τους προσελκύσουν...