Είναι η χαρά ντροπή;...

Είναι η χαρά ντροπή; Η αυθόρμητη απάντησή σας μάλλον θα είναι όχι, αν όμως το σκεφτείτε καλύτερα μπορεί και να απαντήσετε διαφορετικά. Κι αυτό γιατί μεγαλώνουμε με θρησκείες και πολιτικά συστήματα τα οποία ηρωοποιούν τον πόνο και στιγματίζουν το γέλιο, επαινούν τη θυσία και σαρκάζουν την ευτυχία, εξωραΐζουν την ανηφόρα και γελοιοποιούν την κατηφόρα. Λες και θα ζήσουμε αιώνια κι έχουμε την πολυτέλεια να περάσουμε το βίο μας στην κατάθλιψη για να κερδίσουμε μια ανύπαρκτη βασιλεία των ουρανών...

Δεν υπάρχει τίποτα το κακό στο να βγαίνουν εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους για να γλεντήσουν τις επιτυχίες τού Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή του ΠΑΟΚ. Η, ως επί το πλείστον, άδολη αγάπη για μια ομάδα είναι πολύ πιο υγιής από το να πηγαίνεις σε κομματικές συγκεντρώσεις αναζητώντας μεσσίες ή μια θεσούλα στο Δημόσιο. Κι αν η πολιτική δεν συγκινεί όπως τα σπορ δεν φταίνε τα σπορ γι' αυτό, έτσι δεν είναι;...

Σε αυτή τη χώρα οι αφορμές για να θρηνούμε, να εξοργιζόμαστε και να βγαίνουμε στους δρόμους είναι ουκ ολίγες. Ακόμα, για παράδειγμα, οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών αναζητούν κάποιες μικρές δόσεις δικαιοσύνης. 

Κι αν όντως έπρεπε να βγαίναμε περισσότερο στους δρόμους για όλα όσα υποτιμούν τη νοημοσύνη μας δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να βγούμε για να χαρούμε ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Κάπου είμαστε και πρώτοι στην Ευρώπη, ας το απολαμβάνουμε κι ας αγωνιζόμαστε και για άλλες κορυφές... 

 

Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου...

Όποιος επιθυμεί να αναλύσει το λούμπεν προλεταριάτο, δεν θα δυσκολευτεί να βρει εκπροσώπους του μαζεμένους σε ένα σημείο. Αρκεί να πάει σε μια ποδοσφαιρική κερκίδα, ιδίως αν έχει ντέρμπι, όπως το κυριακάτικο ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό. Εκεί θα διαπιστώσει την ικανότητα της απαίδευτης, μη πολιτικοποιημένης εργατικής και μεσαίας τάξης να συλλαμβάνει μέρος τής αλήθειας, αλλά και την ανικανότητά της να αντιλαμβάνεται όλες της τις διαστάσεις, δαιμονοποιώντας τον αντίπαλο κι αγιοποιώντας τον χορηγό...

"Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου", μπορεί πολύ άνετα να τιτλοφορηθεί η αντιπαράθεση, ενίοτε και βίαια, αντίπαλων οπαδικών στρατών. Κι αυτό έχει ως συνέπεια ιστορικές ομάδες να ταυτίζονται με συχνά άνομα συμφέροντα ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούν ακόμα και με όρους μαφίας για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει να είσαι με τον Β. Μαρινάκη, ΠΑΟΚ με τον Ιβ. Σαββίδη, ΠΑΟ με τον Γ. Αλαφούζο και ΑΕΚ με τον Δ. Μελισσανίδη σύμφωνα με αυτήν τη λογική που μας μετατρέπει από φιλάθλους σε λακέδες επιχειρηματιών...

Πόσα πραγματικά χωρίζουν έναν μεροκαματιάρη οπαδό τού Ολυμπιακού από έναν αντίστοιχο του ΠΑΟΚ; Και γιατί η ανθρώπινη ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου δεν ικανοποιείται από συλλογικότητες που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά από σωματεία που παίζουν μπάλα ή μπάσκετ στις πλάτες μας;

Γιατί ο καπιταλισμός μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερο να ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η άκριτη στοίχιση πίσω από λεφτάδες θα ωφελήσει κι εμάς τους ίδιους. Γιατί να στοιχίζομαι στο πλευρό των φτωχών ή των προσφύγων κι όχι του Β. Μαρινάκη ή του Ιβ. Σαββίδη για να παίρνω κι εγώ λίγη από την όποια αίγλη τους; Κάπως έτσι, επομένως, σκοτωνόμαστε σαν μαριονέτες για ένα οφσάιντ την ώρα που οι κουκλοπαίκτες μας συνεχίζουν να πλουτίζουν ασύστολα από το μόχθο μας...

Μπάλα είναι και γυρίζει...

Αν οι άνθρωποι διδάσκονταν από την Ιστορία, σήμερα δεν θα πίστευαν στη ΝΔ ότι θα κυβερνούν μέχρι το τέλος των ημερών αυτού του πλανήτη. Θα ήξεραν, για παράδειγμα, ότι η Ιστορία δεν είναι γραμμική και πως ο χειρότερος φόβος για έναν πολιτικό είναι τα γεγονότα. Δεν θα έπρεπε, συνεπώς, να εκπλήσσονταν και τόσο πολύ για το ότι η πρώτη σοβαρή ενδοκυβερνητική κρίση δεν θα ξεσπούσε για τη διάψευση των προσδοκιών των πολιτών για μια σειρά σοβαρών ζητημάτων, αλλά για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ...

Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές του εκπέμπουν μια αλαζονεία η οποία στηρίζεται στη συγκυρία κι όχι στην προοπτική. Πράγματι, βρίσκονται πολύ μπροστά από το ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει βρει ακόμα το βηματισμό της. Μπερδεύουν, ωστόσο, στο Μαξίμου το μήνα τού μέλιτος με τις συνέπειες των πολιτικών τους, οι οποίες αργά ή γρήγορα θα γίνουν αντιληπτές από τους πολίτες. Ιδίως αν απωλέσουν κάποια από τα ΜΜΕ που σήμερα τους στηρίζουν σαν να είναι αλάνθαστοι. Αφήστε, επιπλέον, που μετά από το συνέδριο του Μαΐου, το αργότερο, ο Αλέξης Τσίπρας θα αισθάνεται απελευθερωμένος να συγκροτήσει το προοδευτικό μέτωπο απέναντι στο μητσοτάκειο νεοφιλελευθερισμό...

Με την αλαζονεία της, εξάλλου, η ΝΔ- φάνηκε και στη μη αποδοχή τής μεσοβέζικης πρότασης του ΚΙΝΑΛ για τον εκλογικό νόμο- σπρώχνει την Φ. Γεννηματά στην αγκαλιά τού Αλέξη Τσίπρα. Ακόμα κι ο Γ. Βαρουφάκης ενδέχεται να παραμερίσει την πικρία του για τον πρώην σύντροφό του αν συνεχιστούν πολιτικές που καθιστούν κάτι παραπάνω από απαραίτητη τη συγκρότηση από την Αριστερά ενός τείχους προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων. Ο Κ. Μητσοτάκης θα έπρεπε να γνωρίζει κι από τον πατέρα του, άλλωστε, ότι όταν ζεις από τη διαπλοκή πεθαίνεις κι από αυτή και πως μπάλα είναι και γυρίζει...

Θα είναι ξεφτίλα μας να ρίξουμε τον Μητσοτάκη για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ...

Η διαπλεκόμενη υπεροχή τού Κ. Μητσοτάκη έναντι του ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θα τελείωνε για τον απλούστατο λόγο πως οι διαπλεκόμενοι μεταξύ τους δεν έχουν πάντοτε τα ίδια συμφέροντα, αλλά ορισμένες φορές συγκρούονται. Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς φτιάχνουν τραστ, αλλά κάποιες στιγμές τα σπάνε και τότε φέρνουν σε δύσκολη θέση και τους λακέδες τους. Ο μοιραίος πρωθυπουργός μπορεί να συνεχίζει τις διακοπές του στο εξωτερικό, αλλά όταν κάποτε επιστρέψει στην Ελλάδα θα αναγκαστεί να στενοχωρήσει είτε τον Β. Μαρινάκη είτε τον Ιβ. Σαββίδη, αφού και τους δυο δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει στον ίδιο βαθμό...

Κάθε προοδευτικός πολίτης που προτιμά την κοινωνική δικαιοσύνη από το νεοφιλελευθερισμό επιθυμεί την όσο το δυνατό το συντομότερο πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Θα είναι, όμως, ντροπή για το κίνημα πολιτών αν αυτό δεν συμβεί λόγω των αντεργατικών πολιτικών της, αλλά για τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Ο Τ. Πανούσης είχε δίκιο, "όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες", αλλά ας μην το κάνουμε κι εκλογικό μας κριτήριο, αναδεικνύοντας το δευτεροτριτεύον σε πρωτεύον...

Στη χώρα όπου η διαπλοκή και το πολιτικό κόστος χορεύουν ως ζευγάρι θεωρείται απολύτως φυσιολογικό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να ανακοινώνει πως δεν θα τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά θα αλλάξει ο νόμος για να τη γλιτώσουν και με τη σφραγίδα του. Αν ΠΑΟΚ και Ξάνθη έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη κι ο νόμος όπως έχει σήμερα απαιτεί τον υποβιβασμό τους, πρέπει να πέσουν κατηγορία. Κι αυτό ανεξαρτήτως αν και οι άλλες μεγάλες ομάδες έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους. Το ζητούμενο δεν είναι να την κλειδώσουμε, αλλά να βγουν όλα προς τα έξω, χωρίς συμψηφισμούς που έχουν μετατρέψει το ελληνικό ποδόσφαιρο στον περίγελο της Ευρώπης...





  

ΜΠΑΟΚ και δεν είστε καλά...

Τα δύο γεγονότα απέχουν μεταξύ τους περίπου δύο μήνες, αλλά και τα δύο συνέβησαν διόλου τυχαίως στη Θεσσαλονίκη: το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό και οι διαμαρτυρίες των οπαδών τού ΠΑΟΚ για την αφαίρεση βαθμών από το πρωτάθλημα. Φαινομενικώς είναι δύο διαφορετικές περιστάσεις, τις ενώνει ωστόσο η βαθιά πεποίθηση σε σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού στη βόρεια Ελλάδα ότι η περιοχή τους είναι αδικημένη από το "κράτος των Αθηνών" κι όπως κάθε καλή κλάψα, έτσι κι αυτή βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά.

Είναι αλήθεια ότι χτίσαμε ένα κράτος- αν υποθέσουμε πως το χτίσαμε- το οποίο περιστρέφεται γύρω από την πρωτεύουσά του, στην οποία άλλωστε έχει συνωστιστεί ο μισός πληθυσμός τής χώρας. Όπως, όμως, έγραφα και χθες για τις γυναίκες, με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο και οι βορειοελλαδίτες έχουν εθιστεί στη βολική θυματοποίηση, δίχως να κάνουν και πολλά για να βελτιώσουν την θέση τους. Εκτός αν θεωρούμε πρόοδο την προσωπολατρία τού Ιβ. Σαββίδη...

Η τιμωρία τού ΠΑΟΚ είναι απολύτως δίκαιη, θα ήταν ακόμα κι αν ο Όσκαρ Γαρθία είχε δεχθεί στο κεφάλι "μόνο" ένα μπουκάλι. Όπως, εξάλλου, είναι απολύτως δίκαιη και η παρόμοια τιμωρία τού Ολυμπιακού για επεισόδια στο δικό του γήπεδο. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει περάσει προ πολλού το στάδιο των ημίμετρων, όπως οι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών, κι απαιτεί δρακόντεια μέτρα για να μπορέσουμε να ισχυριζόμαστε πως έχουμε κάποιο υποτυπωδώς έστω σοβαρό πρωτάθλημα...

Αν ο "Δικέφαλος του Βορρά" δεν ήθελε να αποφασιστεί ο πρωταθλητής στα χαρτιά, ας φρόντιζε να απομονώσει τα ταραχοποιά στοιχεία ανάμεσα στους οπαδούς του κι ας μην τους απένειμε ατύπως τα κλειδιά τού σωματείου. Κι αυτό, βεβαίως, ισχύει για κάθε σύλλογο ο οποίος υποθάλπει το χουλιγκανισμό και ύστερα οιμωγεί για τις συνέπειές του...

Φυσικά το μεγαλύτερο πρόβλημα (και) της βόρειας Ελλάδας δεν είναι το ποδόσφαιρο, απλώς είναι ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα γενικότερων παθογενειών. Κι όμως, για τη μπάλα και τα Σκόπια βγαίνουν (και) οι βορειοελλαδίτες στους δρόμους για να καταγγείλουν, μάλιστα, καταστάσεις τις οποίες οι ίδιοι αποδέχονται όταν είναι προς το συμφέρον τους.

Επιτίθενται, για παράδειγμα, και καλά κάνουν στους μαρινάκηδες και στους μελισσανίδηδες του Πειραιά και των Αθηνών, λες κι ο δικός τους πρόεδρος είναι άλλης κοψιάς. Βρίζουν τους Σκοπιανούς πως οικειοποιούνται την ιστορία τους, αλλά δίνουν αβέρτα τον οβολό τους στα καζίνο και στα λοιπά ξενυχτάδικα του βόρειου γείτονά τους. Άκουσα καλά, είπατε κάτι για υποκρισία κι οπορτουνισμό;...

Ποιος, επιτέλους, κυβερνά την "Κολομβία"; Ο Ιβάν ή ο Βαγγέλης;...

Το να υπάρχουν εντάσεις στη Βουλή λόγω ιδεολογικών διαφορών ή εφαρμοστέας πολιτικής είναι και λογικό και θεμιτό. Πλούτος τής δημοκρατίας είναι η αντιπαράθεση της οποίας το αποτέλεσμα περικλείει και προτάσεις που δεν ανήκουν στην εκάστοτε πλειοψηφία. Αποτελεί, ωστόσο, όνειδος να βλέπεις τους υπουργούς και τους κυβερνητικούς βουλευτές να διαπληκτίζονται με εκείνους τής αντιπολίτευσης- όχι στο σύνολό της, για να είμαι δίκαιος- υπερασπιζόμενοι η κάθε πλευρά τα προσωπικά συμφέροντα επιχειρηματιών που κινούνται στο όριο της νομιμότητας...

Αν το Κοινοβούλιο ήταν γήπεδο, το Ολυμπιακός- ΠΑΟΚ θα ήταν ανεκτό. Όταν, όμως, μιλάμε για το δημόσιο συμφέρον, τότε αυτό ποδοπατάται όταν συνδέεται με το ποιος είναι ο νταβατζής τής χ ή της ψ παράταξης. Αντί να συμφωνήσουν κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να συνδράμουν ώστε να διαλευκανθούν σκοτεινές υποθέσεις όπως το "Noor 1" ή τα λαθραία τσιγάρα αναλώνονται στο να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το ποιος έκανε το αβγό και την κότα, το οποίο το μόνο που μαρτυρά είναι αμοιβαία ενοχή...  

Κάποτε όλοι μαζί στην Αριστερά σαρκάζαμε τον Γ. Βουλγαράκη για το "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό". Ο Δ. Τζανακόπουλος, ωστόσο, κάτι παρόμοιο μας είπε όταν ισχυρίστηκε πως δεν είναι παράνομο όταν ένας υπουργός συνομιλεί με ένα ισοβίτη. Κατανοώ ότι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης στηρίζεται στις ψήφους των ΑΝΕΛ, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος έχει ζήσει και στο Αιγάλεω άρα θα έπρεπε να γνωρίζει περισσότερα από ντομπροσύνη, δεν είναι απαραίτητο να παίζει με τη νοημοσύνη μας. Ούτε, βεβαίως, κι από την άλλη έπεισε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος κλήθηκε για μια ακόμα φορά να παίξει τον αγαπημένο του ρόλο, του καραγκιόζη- γλείφτη τού αφεντικού του οι γνωριμίες τού οποίου είναι περισσότερες στον υπόκοσμο από οποιοδήποτε άλλο χώρο...

Την ίδια ώρα, οι ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού βρήκαν την ευκαιρία με την απεργία των συμβασιούχων να προωθήσουν την ιδεοληψία πως αν η αποκομιδή των απορριμμάτων περάσει στα χέρια των ιδιωτών ο κόσμος μας θα γίνει πιο καθαρός. Τι κι αν το κόστος για τους πολίτες θα εκτοξευτεί και οι αμοιβές και οι συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους θα είναι μεσαιωνικές, όπως άλλωστε συμβαίνει γενικώς με τις εταιρείες καθαριότητας ή σεκιούριτι ανά τον κόσμο; Χρησιμοποιείται μια αλήθεια, ότι οι περισσότεροι σημερινοί συμβασιούχοι "τρούπωσαν" ρουσφετολογικά κι αρκετοί βρήκαν απάγκιο κι απανέμι σε κάποιο γραφείο αντί να βρίσκονται στους δρόμους να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν, προκειμένου να υποστηριχθεί το μύθευμα πως το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα σωστά και οι ιδιώτες τα πάντα...

Οι νεοφιλελέδες δεν είναι σύμφωνοι ούτε με τον ΑΣΕΠ, αφού αυτός τους αφαιρεί και το τελευταίο τους επιχείρημα περί δήθεν αξιοκρατίας και τους αφήνει έκθετους στους κολλητούς τους, που θέλουν να βάλουν το χέρι τους σε μια ακόμα μπίζνα αβρόχοις ποσί. Εύχομαι, πάντως, ο Ιβ. Σαββίδης να μην βρει ενδιαφέρουσα την ιδέα να ασχοληθεί και με τα απορρίμματα και βάλει εκ νέου σε δύσκολη θέση τον Δ. Τζανακόπουλο να μας εξηγεί ότι δεν είναι παράνομο ένας επιχειρηματίας να ασχολείται με τα σκουπίδια, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όπως βεβαίως κι ο Β. Μαρινάκης κι αναγκάσει τον οικογενειακό του φίλο να μετατρέψει για μια ακόμα φορά την αξιωματική αντιπολίτευση σε γραφείο Τύπου του...

Υπενθύμιση σε υποψήφιους Ιούδες: Εχουμε Χριστούγεννα, όχι Πάσχα...

Εχω κάθε αγαθή διάθεση να δικαιολογήσω όσους στην πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας ψήφισαν "παρών" και στη δεύτερη επέλεξαν Στ. Δήμα. Εκκινώ από την ίδια αφετηρία και για όσους ψήφισαν "παρών" στις δύο πρώτες ψηφοφορίες, αλλά θα ψηφίσουν τον εκλεκτό των σαμαροβενιζέλων στην τρίτη. Δυστυχώς, όμως, δεν μπορώ να διακρίνω κάποιο σοβαρό λόγο που προέκυψε την προηγούμενη εβδομάδα κι ο οποίος θα ήταν ικανός να λειτουργήσει ως επιχείρημα για τη μεταστροφή τής ψήφου τους. Αντιθέτως, αυτά που συνέβησαν το τελευταίο επταήμερο θα έπρεπε να κάνουν και τους ανεξάρτητους που ψήφισαν Δήμα στην πρώτη ψηφοφορία να ψηφίσουν "παρών" στη δεύτερη. Η καταγγελία για απόπειρα δωροδοκίας τού βουλευτή Π. Χαϊκάλη, η οποία με σαθρέστατη επιχειρηματολογία μπήκε άρον άρον στο αρχείο, αλλά και το χυδαίο τάξιμο υπουργείων από τον Αντ. Σαχλαμαρά με διάγγελμα είναι λόγοι για να κλείσεις οριστικά την πόρτα σου στο καταρρέον πολιτικό σύστημα και, πάντως, όχι για να του δώσεις δεκανίκια.

Οι οκτώ βουλευτές που...άλλαξαν γνώμη στην ουσία δεν θα κατορθώσουν τίποτα περισσότερο από το να εκθέσουν τον εαυτό τους ακόμα και στους ψηφοφόρους τους. Κι αυτό γιατί την ερχόμενη Δευτέρα, και υπό κανονικές συνθήκες για τις οποίες βεβαίως δεν βάζω και στοίχημα, η χώρα θα μπαίνει κι επισήμως σε προεκλογική περίοδο. Και τότε εκείνοι που προδίδουν την εθνική ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη, είτε γιατί έχουν χρηματιστεί είτε γιατί έχουν εκβιαστεί είτε γιατί πιστεύουν ότι θα σώσουν το τομάρι τους κάνοντας τους καλοθελητές τού συστήματος, θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να χαρακτηριστούν και κερατάδες και δαρμένοι. Εκτός, βεβαίως, από εκείνους ο οποίοι έχουν φροντίσει να διασώσουν τον εαυτό τους μέσα από εκλόγιμες θέσεις σε ψηφοδέλτια Επικρατείας...

Καλό είναι να υπενθυμίσω στους υποψήφιους Ιούδες πως αυτές τις ημέρες ο χριστιανισμός γιορτάζει τα Χριστούγεννα κι όχι το Πάσχα.  Υπενθυμίζω, επίσης, ότι η αποστασία τού 1965 έλαβε χώρα κατακαλόκαιρο κι όχι στο μέσο τού χειμώνα. Οσοι, επομένως, ετοιμάζονται για προδοσίες έναντι ανταλλαγμάτων που ξεπερνούν κατά πολύ τα τριάκοντα αργύρια οφείλουν να γνωρίζουν ότι είναι εκτός εποχής κι ότι έχουν γνώση οι φύλακες. Μέχρι την προσεχή Δευτέρα η διαπλοκή θα εξυφάνει πολλά σενάρια προσεταιρισμού των 12 βουλευτών που της λείπουν για να ολοκληρώσει ένα ακόμα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Μόνο τυχαίο δεν είναι, άλλωστε, το σημερινό αινιγματικό πρωτοσέλιδο της κατ' εξοχήν διαπλεκόμενης εφημερίδας, των "ΝΕΩΝ", για την ψήφο των χρυσαυγιτών βουλευτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων δικάζονται σε λίγες εβδομάδες από τώρα...

Περιμένω να συμβούν τα πάντα τις προσεχείς έξι ημέρες, όπως άλλωστε φανέρωσε και το απροκάλυπτο κουκούλωμα της απόπειρας δωροδοκίας Χαϊκάλη από άνθρωπο ο οποίος έχει υπηρετήσει πρωθυπουργούς, μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοτραπεζίτες, όλο το πακέτο δηλαδή της ελίτ που δεν θέλει με καμία Παναγία να σχηματιστεί κυβέρνηση της Αριστεράς σε ένα μήνα. Οι δουλοπρεπείς Ντογιάκοι της δικαιοσύνης αρχειοθέτησαν μέσα σε ένα σαββατοκύριακο ένα σκάνδαλο που σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή χώρα θα είχε προκαλέσει την κινητοποίηση του συνόλου των δικαστικών μηχανισμών. Οι εγκάθετοι δήθεν υπηρέτες τής Θέμιδας δεν μπήκαν στον κόπο ούτε καν να ρωτήσουν πώς ο Γ. Αποστολόπουλος παγίδευσε με μέσα κατασκοπείας ένα κεντρικότατο ξενοδοχείο των Αθηνών χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας υπεύθυνος της επιχείρησης, μέτοχος της οποίας είναι και η τράπεζα στην οποία προσφέρει τις υπηρεσίες του ο πολυπράγμων αυτοαποκαλούμενος μύστης των οικονομικών, το απόρρητο των ηλεκτρονικών και τηλεφωνικών επικονωνιών τού οποίου δεν ήρθη ποτέ...

Με βάση το πώς είναι διαμορφωμένοι οι παρασκηνιακοί συσχετισμοί το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φαβορί για να κερδίσει τις εκλογές μοιάζει με θαύμα μεγαλύτερο από το να κατακτήσει ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα. Οπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Δ. Παπαδημούλης, και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης είναι φιλοκυβερνητικά. Αυτό που συμβαίνει, ωστόσο, στην Ελλάδα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Φαντάζεστε, επομένως, πόσο έχει σιχαθεί ο ελληνικός λαός αυτούς που μας κυβερνούν σήμερα ώστε να επιμένει να απαντά στην πλειοψηφία του στις καθοδηγούμενες δημοσκοπήσεις πως θα τους καταψηφίσει. Κι αυτό μολονότι από το πρώι μέχρι το βράδυ, επτά ημέρες την εβδομάδα, 30 ημέρες το μήνα, 365 ημέρες το χρόνο δεν ακούει τίποτα άλλο από το ότι θα καταστραφεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει τα ηνία τής χώρας. Στα τέλη Ιανουαρίου ή το αργότερο στις αρχές Φεβρουαρίου αλλάζουμε σελίδα, όσα κόμματα-απορροφητήρες τής λαϊκής οργής κι αν προκύψουν πέριξ της πλατείας Κουμουνδούρου, όπως το φιλονεοδημοκρατικό Ποτάμι ή αυτό που ετοιμάζεται να ιδρύσει ο ρεζίλης των Παπανδρέου. Γι' αυτό και προτρέπω ξανά τον Αντ. Σαχλαμαρά να προκηρύξει τώρα εκλογές ώστε να γλιτώσει την ήττα τής 29ης Δεκεμβρίου, η οποία δεν θα αποτελεί για τον ίδιο και το καλύτερο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου. Οπως κι αν έχει τον περιμένει μια μεγαλύτερη σε μερικές εβδομάδες, η οποία θα είναι και πεντακάθαρη νίκη των εξαθλιωμένων ελλήνων. Το 2015 θα είναι μια καλή χρονιά...

Υ.Γ. Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα κι ανανεώνω το ραντεβού μαζί σας για τη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου. Μην μου ζητάτε, πάντως, να πάρω όρκο πως οι εξελίξεις δεν θα με αναγκάσουν να σας "βομβαρδίσω" με την άποψή μου και την ώρα που θα τρώτε μελομακάρονα και κουραμπιέδες...

Γιατί θέλω να πάρει το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ...

Ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει καμιά σπουδαία ομάδα και σίγουρα όχι αυτή της δεκαετίας τού 1970 ή των μέσων τής δεκαετίας τού 1980, όταν και πήρε το τελευταίο του πρωτάθλημα. Τί κι αν έχει αποσπαστεί, εξάλλου, πέντε βαθμούς από τον Ολυμπιακό; Αυτό δεν τον καθιστά φαβορί για τον τίτλο κι όχι μόνο γιατί, σε αντίθεση με το βασικό του αντίπαλο, δεν ελέγχει το παρασκήνιο. Οι λύσεις του είναι περιορισμένες σε σύγκριση με τον Θρύλο κι αυτό θα φανεί στη συνέχεια του πρωταθλήματος. Τότε γιατί ο γράφων, ένας "γαύρος" από κούνια, να θέλει να το σηκώσει ο Δικέφαλος του Βορρά και γιατί το ίδιο αισθάνονται πολλοί ακόμα "σύγγαυροί" μου; Είναι μόνο γιατί έχουμε μπουχτίσει από τίτλους κι ένας ακόμα δεν θα κάνει τη μεγάλη διαφορά; Ή μήπως γιατί ζούμε σε μια εποχή όπου γίνεται ολοένα και δυσκολότερο για τον απλό λαό να παρακολουθεί τον επιχειρηματικό ανταγωνισμό διεφθαρμένων επιχειρηματιών να μεταφέρεται και στο ποδόσφαιρο, το οποίο καταστρέφουν μόνο και μόνο για μερικά φράγκα παραπάνω στο σακούλι τους και για μια κοινωνική αναγνώριση που χρησιμοποιείται σαν ασπίδα από την εφαρμογή τής νομιμότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης; Θα μου πείτε πως στον Πειραιά εξέλεξαν δήμαρχο τον Β. Μαρινάκη και στο Βόλο τον Αχ. Μπέο. Οταν, όμως, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού χρησιμοποίησε όλο το μιντιακό σύστημα που ελέγχει για να διοργανώσει συγκέντρωση συμπαράστασης υπέρ του κι εναντίον όσων σχεδίαζαν να τον σκοτώσουν δεν μαζεύτηκαν περισσότεροι από 300 υπάλληλοί του της "Θύρας 7". Κι αυτό είναι μια μια ελάχιστη ένδειξη υγείας...

Μαρινάκηδες, Αλαφούζοι, Μελισσανίδηδες, Σαββίδηδες, Μπέοι και τόσοι άλλοι μόνο στοιχειωδώς αγαπούν τις ποδοσφαιρικές ομάδες που ελέγχουν. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα πουλούσαν κάθε τρεις και λίγο τους καλύτερους παίκτες τους, δεν θα πόνταραν σε βάρος τους στο παράνομο στοίχημα, δεν θα τις απαξίωναν λειτουργώντας σαν πιόνια άλλων, δεν θα ζητούσαν αυτοί οι ζάπλουτοι κάθε τρεις και λίγο κρατικό χρήμα για να χτίσουν τα γήπεδά τους ή προκλητικές φοροαπαλλαγές και "κουρέματα" χρεών όταν το πόπολο στενάζει. Παρακολουθούμε και μέσα από τα πρωτοσέλιδα αθλητικών φυλλάδων, που δεν αξίζουν ούτε για να τυλίξεις ψάρια με αυτές, τον επιχειρηματικό πόλεμο των ανθρώπων που ελέγχουν τη χώρα και δεν θέλουν να ξεφύγει από τα χέρια τους. Κι αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι το "παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο" κάθε Κυριακή στα γήπεδα βρίζουμε τις μάνες ο ένας του άλλου και οι πιο "μερακλήδες" ανάμεσά μας τραβάμε και κανένα μαχαίρι για να δείξουμε τη μαγκιά μας. Την ώρα που βγαίνουν στη δημοσιότητα συνομιλίες όπως αυτές του Β. Μαρινάκη με τον Ν. Χατζηνικολάου καταπίνουμε αμάσητη την προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης και βγάζουμε ο ένας τα μάτια τού άλλου αντί να στρεφόμαστε σε βάρος αυτών που επωάζουν τον ταξικό εμφύλιο για να μπορούν να κυβερνούν για πάντα...

Μου είναι πολύ ψυχοφθόρο να παρακολουθώ το ελληνικό πρωτάθλημα. Το ίδιο φαντάζομαι πως συμβαίνει και με πολλούς από εσάς. Είναι το ίδιο με το να βλέπω μια κούρσα εκατό μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου ο νικητής είναι αυτός που έχει πάρει την καλύτερη ντόπα. Αυτοί που μας εξουσιάζουν μας έφτασαν στο σημείο να μη χαιρόμαστε ούτε το ποδόσφαιρο, το λαϊκότερο και γι' αυτό ομορφότερο των αθλημάτων. Μακάρι να κατακτήσει ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα και να λειτουργήσει αυτό ως ένα ηχηρό ράπισμα σε εκείνους που με νταβατζιλίκια, δωροδοκίες κι άλλες μαφιόζικες πρακτικές θεωρούν πως μονά ζυγά θα είναι πάντοτε κερδισμένοι. Κι ας είναι αυτός ο τίτλος στην Θεσσαλονίκη ένα εφαλτήριο για να ξεβρομίσουμε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά το σύνολο της δημόσιας ζωής τής χώρας από τους προστάτες της, για τους οποίους στα διαπλεκόμενα μίντια διαβάζουμε μόνο πόσο φιλάνθρωποι και δραστήριοι είναι και πόσο ευγνώμονες πρέπει να αισθανόμαστε για τους γκάνγκστερ που λυμαίνονται τον πλούτο αυτού του τόπου την ώρα που ο λαουτζίκος ετοιμάζεται να πληροφορηθεί μέχρι το τέλος τού έτους τί περιλαμβάνει το τρίτο μνημόνιο που του ετοιμάζουν. Αν δεν έχει ξεσπάσει μέχρι τότε και κανένας πόλεμος με την Τουρκία για τα "ιδανικά" για τα οποία ξέρει διαχρονικά η ελίτ να στέλνει ανθρώπους στο σφαγείο, για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δηλαδή τα οποία θα στολιστούν με μεγαλοστομίες περί εθνικής κυριαρχίας για να δικαιολογηθεί το αδικαιολόγητο αίμα...