Μια επταετία από το σκανδαλισμό στην παράλυση...

Γιατί αντιπαρατέθηκαν (sic) στο κλειστό τού ΟΑΚΑ ο Β. Μαρινάκης κι ο Γρ. Δημητριάδης αφού η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι το Predator ήταν υπόθεση ιδιωτών κι όχι της ελληνικής κυβέρνησης; Δεν έχει εμπιστοσύνη ο ιδιοκτήτης τής ΠΑΕ Ολυμπιακός στις αποφάσεις τής ηγεσίας του δικαστικού μας συστήματος, ως θα όφειλε σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα; Κι όλοι αυτοί οι υπουργοί και οι βουλευτές τής ΝΔ που τον συναναστρέφονται ή επιθυμούν τη συναναστροφή του του λένε άραγε πως έχει άδικο που δεν εμπιστεύεται το Μαξίμου;...

Μια γρήγορη ανάγνωση της απόφασης- κόλαφου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που καταδίκασε τέσσερις ιδιώτες με κουμπαριές με τη μισή κυβέρνηση με κάθειρξη άνω των εκατό χρόνων θα υποχρέωνε τον οποιοδήποτε έντιμο δικαστή να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Προσέξτε, όχι απαραιτήτως να ασκήσει ποινικές διώξεις ή να στείλει δικογραφίες στη Βουλή λόγω εμπλοκής και πολιτικών προσώπων αλλά τουλάχιστον να ερευνήσει. Το ότι αυτό δεν έγινε την ίδια περίπου χρονική περίοδο που η Λάουρα Κοβέσι έδωσε κίτρινη κάρτα στον υπουργό Φλωρίδη για ορμπανισμό είναι τυχαίο μόνο για όσους επιθυμούν να εθελοτυφλούν και για κανέναν άλλο...

Οι γνωρίζοντες τα πραγματικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων διαβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Σημίτη- Καρατζαφέρη με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη φθείρεται πιο γρήγορα κι από ελαστικά τής φόρμουλα ένα. Ενδεχομένως το κύμα παροχών τους επόμενους μήνες, με αποκορύφωμα τη ΔΕΘ, να δώσει μια νέα τετραετία στον σημερινό πρωθυπουργό. Όπως κι αν έχει, όμως, κάποτε θα πάψει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση κι αυτό που θα έχει αφήσει ως παρακαταθήκη θα είναι η μετάβαση από το σκανδαλισμό μας για το μέγεθος της διαφθοράς των τελευταίων επτά χρόνων στην παράλυσή μας που δεν της έβαλε τέλος νωρίτερα...

 

Ο Μαρινάκης στη Μακρόνησο...

Όταν η κυβέρνηση ήταν στριμωγμένη στα σκοινιά με αφορμή τη διαχείριση του προσφυγικού στα νησιά ένα από τα επιχειρήματα για τα κλειστά κέντρα- φυλακές ήταν η "υγειονομική βόμβα" που συνιστούσαν και λόγω κοροναΐού οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες. Στη συνέχεια, όμως, τον ιό έφεραν στη χώρα μας κυρίως πλούσιοι επιχειρηματίες, καθώς και χριστιανοί άρτι αφιχθέντες από τους Αγίους Τόπους. Κι όταν κάποιοι το επισημαίνουν, τότε αυτομάτως μετατρέπονται σε παλιάνθρωπους που δεν σέβονται τον πόνο τού άλλου. Η υποκρισία στα καλύτερά της...

Με την προ μερικών εβδομάδων κυβερνητική λογική θα έπρεπε να κλειστούν σε φυλακές κι ο Β. Μαρινάκης, η σύζυγος Αλαφούζου και οι πιστοί χριστιανοί των Ιεροσολύμων προκειμένου να προστατευτεί το κοινωνικό σύνολο. Φυσικά και δεν ασπάζομαι τέτοιες λογικές, απλώς υπενθυμίζω πως η κυβέρνηση σχεδιάζει και ξερονήσια για τους πρόσφυγες. Θα είχε το γούστο του, ομολογώ, να δω τους ιδιοκτήτες τού Ολυμπιακού και του ΠΑΟ, μαζί με ορισμένους θεοσεβούμενους, στη Μακρόνησο. Η Ιστορία θα έβγαζε βαθιά χαχανητά...

Είναι λογικό να λαμβάνονται μέτρα για να μην διασπαρεί και στην Ελλάδα ο κοροναΐός, όπως στην Ιταλία, και οικονομικής ανακούφισης όσων πλήττονται. Το ζητούμενο είναι, όμως, οι ενισχύσεις να φτάσουν σε όλους κι όχι μόνο στα αφεντικά.

Να κατευθυνθούν, για παράδειγμα, και στους εργαζόμενους στον τουρισμό, στα θέατρα, στα κέντρα διασκέδασης, στα γυμναστήρια ή όπου αλλού κι όχι μόνο στους ιδιοκτήτες- επιχειρηματίες. Και να μην βρίσκει αφορμή η κυβέρνηση, όπως βρήκε, για να απαλλάξει τους εργοδότες από την ευθύνη δήλωσης του ωραρίου και των υπερωριών των εργαζόμενων. Αυτός ο κόσμος χωρίζεται κατά βάση ταξικώς κι αυτό φαίνεται σε κάθε ευκαιρία...

Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου...

Όποιος επιθυμεί να αναλύσει το λούμπεν προλεταριάτο, δεν θα δυσκολευτεί να βρει εκπροσώπους του μαζεμένους σε ένα σημείο. Αρκεί να πάει σε μια ποδοσφαιρική κερκίδα, ιδίως αν έχει ντέρμπι, όπως το κυριακάτικο ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό. Εκεί θα διαπιστώσει την ικανότητα της απαίδευτης, μη πολιτικοποιημένης εργατικής και μεσαίας τάξης να συλλαμβάνει μέρος τής αλήθειας, αλλά και την ανικανότητά της να αντιλαμβάνεται όλες της τις διαστάσεις, δαιμονοποιώντας τον αντίπαλο κι αγιοποιώντας τον χορηγό...

"Ο δικός μου μαφιόζος είναι καλύτερος από τον δικό σου", μπορεί πολύ άνετα να τιτλοφορηθεί η αντιπαράθεση, ενίοτε και βίαια, αντίπαλων οπαδικών στρατών. Κι αυτό έχει ως συνέπεια ιστορικές ομάδες να ταυτίζονται με συχνά άνομα συμφέροντα ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούν ακόμα και με όρους μαφίας για να επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Το να είσαι Ολυμπιακός σημαίνει να είσαι με τον Β. Μαρινάκη, ΠΑΟΚ με τον Ιβ. Σαββίδη, ΠΑΟ με τον Γ. Αλαφούζο και ΑΕΚ με τον Δ. Μελισσανίδη σύμφωνα με αυτήν τη λογική που μας μετατρέπει από φιλάθλους σε λακέδες επιχειρηματιών...

Πόσα πραγματικά χωρίζουν έναν μεροκαματιάρη οπαδό τού Ολυμπιακού από έναν αντίστοιχο του ΠΑΟΚ; Και γιατί η ανθρώπινη ανάγκη τού να ανήκουμε κάπου δεν ικανοποιείται από συλλογικότητες που προωθούν την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά από σωματεία που παίζουν μπάλα ή μπάσκετ στις πλάτες μας;

Γιατί ο καπιταλισμός μάς έχει πείσει πως είναι καλύτερο να ζούμε με την ψευδαίσθηση πως η άκριτη στοίχιση πίσω από λεφτάδες θα ωφελήσει κι εμάς τους ίδιους. Γιατί να στοιχίζομαι στο πλευρό των φτωχών ή των προσφύγων κι όχι του Β. Μαρινάκη ή του Ιβ. Σαββίδη για να παίρνω κι εγώ λίγη από την όποια αίγλη τους; Κάπως έτσι, επομένως, σκοτωνόμαστε σαν μαριονέτες για ένα οφσάιντ την ώρα που οι κουκλοπαίκτες μας συνεχίζουν να πλουτίζουν ασύστολα από το μόχθο μας...

Θα είναι ξεφτίλα μας να ρίξουμε τον Μητσοτάκη για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ...

Η διαπλεκόμενη υπεροχή τού Κ. Μητσοτάκη έναντι του ΣΥΡΙΖΑ κάποτε θα τελείωνε για τον απλούστατο λόγο πως οι διαπλεκόμενοι μεταξύ τους δεν έχουν πάντοτε τα ίδια συμφέροντα, αλλά ορισμένες φορές συγκρούονται. Ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς φτιάχνουν τραστ, αλλά κάποιες στιγμές τα σπάνε και τότε φέρνουν σε δύσκολη θέση και τους λακέδες τους. Ο μοιραίος πρωθυπουργός μπορεί να συνεχίζει τις διακοπές του στο εξωτερικό, αλλά όταν κάποτε επιστρέψει στην Ελλάδα θα αναγκαστεί να στενοχωρήσει είτε τον Β. Μαρινάκη είτε τον Ιβ. Σαββίδη, αφού και τους δυο δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει στον ίδιο βαθμό...

Κάθε προοδευτικός πολίτης που προτιμά την κοινωνική δικαιοσύνη από το νεοφιλελευθερισμό επιθυμεί την όσο το δυνατό το συντομότερο πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Θα είναι, όμως, ντροπή για το κίνημα πολιτών αν αυτό δεν συμβεί λόγω των αντεργατικών πολιτικών της, αλλά για τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Ο Τ. Πανούσης είχε δίκιο, "όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες", αλλά ας μην το κάνουμε κι εκλογικό μας κριτήριο, αναδεικνύοντας το δευτεροτριτεύον σε πρωτεύον...

Στη χώρα όπου η διαπλοκή και το πολιτικό κόστος χορεύουν ως ζευγάρι θεωρείται απολύτως φυσιολογικό ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να ανακοινώνει πως δεν θα τιμωρηθούν οι ένοχοι, αλλά θα αλλάξει ο νόμος για να τη γλιτώσουν και με τη σφραγίδα του. Αν ΠΑΟΚ και Ξάνθη έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη κι ο νόμος όπως έχει σήμερα απαιτεί τον υποβιβασμό τους, πρέπει να πέσουν κατηγορία. Κι αυτό ανεξαρτήτως αν και οι άλλες μεγάλες ομάδες έχουν πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα τους. Το ζητούμενο δεν είναι να την κλειδώσουμε, αλλά να βγουν όλα προς τα έξω, χωρίς συμψηφισμούς που έχουν μετατρέψει το ελληνικό ποδόσφαιρο στον περίγελο της Ευρώπης...





  

Λας Βέγκας της Ευρώπης με μαστούρα από Noor 1 σε πλαζ με 50 ευρώ την ξαπλώστρα...

Τα όσα πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα συνέβησαν στη Χαλκιδική χτυπούν άλλη μία καμπάνα κι όχι απλώς καμπανάκι για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και της αλόγιστης, τουριστικής εν προκειμένω, ανάπτυξης. Όπως και οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτόν τον πλανήτη, το ίδιο και οι πόροι και οι δυνατότητες της Γης να επουλώνει τις πληγές που της ανοίγουμε με τη βουλιμία μας για υπερκέρδη δεν είναι απεριόριστες. Από τη στιγμή, επομένως, που ήδη διαθέτουμε το αναγκαίο απόθεμα σε πρώτες κι επεξεργασμένες ύλες και χρήμα ώστε όλοι μας να ζήσουμε μια άνετη ζωή το πρωτεύον κι όρος επιβίωσης για την ανθρωπότητα είναι η δίκαιη αναδιανομή αυτού του πλούτου κι όχι η παραγωγή νέου από τους πολλούς που θα καταλήγει στους λίγους κι εκλεκτούς...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει σημαία την αύξηση των επενδύσεων, οι οποίες σαφώς και είναι καλοδεχούμενες. Η προηγούμενη κυβέρνηση, άλλωστε, παρά τα όσα λένε ο ΣΚΑΙ και τα φερέφωνα Μαρινάκη, έφερε τις περισσότερες σε σύγκριση με τις κυβερνήσεις που διαδέχθηκε...

Οι επενδύσεις, ωστόσο, δεν διατάζονται- τώρα στην κυβέρνηση παραδέχονται ότι δεν μπορεί να προχωρήσει το Ελληνικό σε δέκα ημέρες όπως κορόιδευε προεκλογικώς ο νυν πρωθυπουργός το πόπολο-, δεν μπορεί να είναι χωρίς όρους και κανόνες που να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον και να μην είναι επ' ωφελεία των περισσότερων πολιτών. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, όπως συμβαίνει σήμερα, ο υφυπουργός Περιβάλλοντος που είναι συναρμόδιος για το Ελληνικό να ήταν μέχρι πρότινος σύμβουλος της εταιρείας που έχει αναλάβει την επένδυση, ούτε στη συγκεκριμένη έκταση να περιοριστούν το πράσινο και η πρόσβαση των πολιτών στη θάλασσα μόνο και μόνο για να χτιστεί ένα όσο το δυνατό μεγαλύτερο καζίνο. Αυτό, αλήθεια, είναι το όραμα για την Αθήνα και την Ελλάδα, να μετατραπεί στο Λας Βέγκας της Ευρώπης;...

Αν αυτό είναι το πρότυπο, τότε μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να νομιμοποιήσουμε την εισαγωγή ηρωίνης, ώστε το κάθε "Noor 1" να ελλιμενίζεται απρόσκοπτα και να προσφέρει θέσεις εργασίας στους μαστουρωμένους Έλληνες. Μπορούμε, επίσης, να επεκτείνουμε την οικοδόμηση στον αιγιαλό ώστε να μην αφήσουμε ούτε μια ακτή ακάλυπτη από ιδιωτικά συμφέροντα που ζητούν 50 ευρώ για να μας "προσφέρουν" μια ξαπλώστρα κι έναν καφέ τής κακιάς ώρας...

Παραλλήλως, ας αδειοδοτήσουμε και τα εκατοντάδες παράνομα μικρά καζίνο ανά τη χώρα ώστε να μην μείνει Έλληνας που να μην χάσει μια μικρή ή μεγάλη περιουσία στο μπαρμπούτι. Πάνω από όλους κι από όλα η ανάπτυξη...

Η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά δεν σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 2015 είχε πράγματι απέναντί του τη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ της χώρας κι εκδότες- καναλάρχες που κυβερνούσαν την Ελλάδα από το παρασκήνιο για δεκαετίες. Τότε ο Αλ. Τσίπρας διέθετε όντως το ηθικό πλεονέκτημα να καταγγέλλει αυτό το σύστημα διαπλοκής, αυτά τα τέσσερα χρόνια και κάτι που κυβερνά όμως δεν επιχείρησε απλώς να το γκρεμίσει, κάτι που πέτυχε σε σημαντικό βαθμό και γι' αυτό του αξίζει έπαινος, αλλά να το αντικαταστήσει με ένα δικό του, κάτι που επίσης επιτυγχάνει σταδιακά και για το οποίο όμως είναι αξιοκατάκριτος. Ο πρωθυπουργός και οι περί αυτόν αποφάσισαν να παίξουν το ίδιο βρόμικο παιχνίδι, πιστεύοντας, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ότι η αντικατάσταση της βρομιάς με βρομιά σε παραδίδει καθαρό στην κοινωνία...

Δεν γνωρίζω πόσα από αυτά που κατάγγειλε ο Β. Μαρινάκης στη στημένη συνέντευξη στον Ν. Χατζηνικολάου ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι αλήθεια, όμως, ότι η στάση τού εφοπλιστή απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας και μέχρι να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ ο αδερφός τής κουμπάρας του ήταν πολύ πιο ήπια (sic) σε σύγκριση με αυτή από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι και σήμερα. Κι αν δεν με πιστεύετε, ζητήστε από την Ρ. Δούρου να πει έστω και μία φορά την αλήθεια και ύστερα ρωτήστε την ποιος μοίραζε τα φυλλάδιά της στον Πειραιά στις περιφερειακές εκλογές τού 2014...

Ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε τον εύκολο δρόμο, αυτόν του συμβιβασμού με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που παρασιτούν σε βάρος τού λαού. Η κοινωνική δικαιοσύνη, ωστόσο, δεν χτίζεται με τον Β. Μαρινάκη, τον Ιβ. Σαββίδη ή τον Χρ. Καλογρίτσα ούτε χρησιμοποιώντας την ΕΡΤ κι ορισμένα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης ως απόλυτα φερέφωνα των σχεδιασμών σου...

Πριν τέσσερα ακριβώς χρόνια ο πρωθυπουργός στηριζόταν από μια κοινωνική πλειοψηφία που ήταν μεγαλύτερη από αυτή που τον ψήφισε τον Ιανουάριο του 2015. Θα μπορούσε να την έχει ακόμα- κι ας ψήφισε το τρίτο μνημόνιο- αν είχε επιλέξει από το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς και μετά την οδό τής ρήξης με τα κακώς κείμενα- θυμηθείτε, για παράδειγμα, και την υποταγή του στην εκκλησία με την αποπομπή Φίλη- αντί την προσπάθεια εξημέρωσής τους, η οποία κατάληξε στη δική του εξημέρωση. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να αξιοποιήσει καλύτερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το να στήνει ή να στηρίζει εφημερίδες που διαβάζουν λίγοι και πάντως όχι οι νέοι τους οποίους εκλιπαρεί να τον ψηφίσουν στις ευρωεκλογές. Δεν το έκανε κι αυτό είναι κρίμα, πολύ κρίμα...

Κόκκαλης ή Μαρινάκης το εκλογικό δίλημμα...

Ο Γιάννης Ραγκούσης έχει δίκιο όταν βάζει τον Β. Μαρινάκη στον ένα πόλο τού εκλογικού διλήμματος. Μόνο που στον άλλο δεν είναι μόνος του ο Αλ. Τσίπρας, αλλά έχει παρέα και την οικογένεια Κόκκαλη κι όλους εκείνους τους επιχειρηματίες που έχουν βρει θαλπωρή στην Προοδευτική Συμμαχία με το ΣΥΡΙΖΑ...

Βεβαίως κι ο Π. Κόκκαλης δεν επηρεάζει την κομματική γραμμή τού κυβερνώντος κόμματος στο βαθμό που επηρεάζει την αντίστοιχη της ΝΔ ο Β. Μαρινάκης. Και φυσικά ο υιός Κόκκαλης ζητά την ψήφο τού ελληνικού λαού ο ίδιος κι όχι φορώντας τη μάσκα τού Κ. Μητσοτάκη ή του Γ. Μώραλη...

Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, έχει υποκύψει εδώ και πολύ καιρό στη λογική των αντιπάλων του, ακόμα κι αν η διαπλοκή του με τον επιχειρηματικό κόσμο δεν έχει φτάσει στο βάθος που έφτασαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι αν αυτή η διαπλοκή είναι για τον ίδιο απλώς ένα μέσο για να διατηρηθεί στην εξουσία και να εφαρμόσει αριστερές πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης που ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης απεχθάνεται. Το ξέρει κι ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, γι' αυτό και φρόντισε να μην μιλήσει ο Π. Κόκκαλης στη σαββατιάτικη εκδήλωση, αλλά εκπρόσωπος του επιχειρηματία. Επιπλέον, κάποια στιγμή θα πρέπει να δοθούν καθαρές εξηγήσεις για τους Μ. Πετσίτη, Αρ. Αρτεμίου και τους λοιπούς παρατρεχάμενους της εξουσίας και για ποιους ακριβώς εργάζονταν ή εργάζονται ακόμα...

Το ηθικό πλεονέκτημα κόποις κτάται κι εύκολα χάνεται. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως δεν είναι αναγκαία η Προοδευτική Συμμαχία κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό και στην ακροδεξιά, έστω κι αν ο Αλ. Τσίπρας δεν θα την σχημάτιζε αν προηγείτο στις δημοσκοπήσεις κι όσοι συμμετέχουν σε αυτή δεν θα λάμβαναν μέρος αν μπορούσαν να επιβιώσουν αυτόνομα. Δεν αρκεί, όμως, ο αρνητικός προσδιορισμός, αλλά χρειάζεται κι ένα θετικό πρόταγμα κι αυτό είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και οι ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου. Έστω κι αν επιχειρηματίες όπως ο Π. Κόκκαλης μπορεί να έχουν αντίρρηση σε κάτι τέτοιο, αφού πηγαίνει ενάντια στα συμφέροντά τους...

Ε, όχι και να πολωθούμε για τις δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος...

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και πολιτεύεται περισσότερο με το επιχείρημα "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Κάθε φορά που προκύπτει κάποιο ζήτημα ηθικής τάξης για την κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα με την Μ. Λοΐζου, από το Μαξίμου και την Κουμουνδούρου θυμούνται το βίο και την πολιτεία τού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Κάνουν, όμως, πως λησμονούν πως και οι ίδιοι κυβερνούν τέσσερα χρόνια και πολλές από τις παθογένειες που κληρονόμησαν δεν τις έχουν αλλάξει, απλώς τις προσάρμοσαν στις δικές τους ανάγκες. Ο Β. Μαρινάκης, π.χ., έγινε Π. Κόκκαλης, αλλά η ουσία είναι ίδια: η διαπλοκή ζει και βασιλεύει...

Η Ιστορία, όμως, δεν αλλάζει κι αυτή είναι πικρή για τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1974 μέχρι το 2015 και τα οποία έχουν ποινικό μητρώο. Οι ποινικές διώξεις στους ταμίες τους για τα θαλασσοδάνειά τους αποτελούν μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς αντιμετώπισαν το δημόσιο ταμείο και την άσκηση της εξουσίας ως λάφυρα πλουτισμού κομματικών μηχανισμών και μεμονωμένων ατόμων. Γι' αυτό κι όσα και να καταλογίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στο ΣΥΡΙΖΑ- όχι όλα αβάσιμα- στην περίπτωσή τους ταιριάζει γάντι το "κοίτα ποιος μιλάει"...

Οι εκλογές τού 2019 σηματοδοτούν την επικύρωση του τέλους των ψευδαισθήσεων, σε αντίθεση με το 2015 όταν η οργή και η ελπίδα μπορούσαν πολύ εύκολα να προσδιοριστούν κομματικά. Φέτος ψηφίζουμε το μη χείρον βέλτιστον, όπως ο καθένας το αντιλαμβάνεται αυτό.

Επομένως, η επιδιωκόμενη, για διαφορετικούς λόγους για τον καθένα τους, πόλωση που καλλιεργούν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ δεν αφορά πραγματικά διλήμματα, αλλά δίψα για παραμονή ή ανακατάληψη της εξουσίας. Γι' αυτό και είναι μια εκλογική μάχη που θα ήταν άσκοπο να διχάσει τους πολίτες προκειμένου οι νομενκλατούρες να ξαναμοιράσουν οφίτσια...

Η διαπλοκή κόκαλα δεν έχει και την Αριστερά τσακίζει...

Όπως η Μυρσίνη Λοΐζου δεν είναι ο Μάνος και η Μάρω Λοΐζου έτσι κι ο Π. Κόκκαλης δεν είναι ο Σ. Κόκκαλης ή ο συνονόματος παππούς του, υπουργός τού βουνού. Τα παιδιά, δηλαδή, διάσημων ανθρώπων θα πρέπει να κρίνονται με βάση τις δικές τους ικανότητες κι όχι επί των επιτυχιών ή των λαθροθηριών των γονέων τους. Όπως, όμως, και στην περίπτωση της Μ. Λοΐζου έτσι και σε αυτή του Π. Κόκκαλη έχουμε την υποψηφιότητα ενός ανθρώπου που αν δεν προερχόταν από την οικογένεια από την οποία προέρχεται είναι ζήτημα αν θα πετύχαινε τα μισά από όσα πέτυχε- αν υποθέσουμε πως έχει πετύχει κάτι- στη ζωή του...

Θα ήμουν τυφλός αν δεν έβλεπα τη σκοπιμότητα πίσω από την υποψηφιότητα Κόκκαλη, τη διάσπαση δηλαδή των φιλάθλων τού Ολυμπιακού που ψηφίζουν με οπαδικά κριτήρια και το ταυτόχρονο χτύπημα στον Β. Μαρινάκη με την αξιοποίηση του μέλους μιας οικογένειας που διαθέτει οικονομική δύναμη κι ευθεία αναφορά στον Θρύλο. Είναι ξεκάθαρο, επομένως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αποδεχόμενος τον Π. Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιό του, αποδέχεται και το βίο και πολιτεία και του Σ. Κόκκαλη, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Κι ό,τι κι αν σημάνει αυτό για οτιδήποτε έρθει από εδώ και πέρα στην επιφάνεια για τις δραστηριότητες του πατριάρχη τής οικογένειας, ιδίως αν θυμηθούμε πως για πολλούς, για παράδειγμα, το σκάνδαλο Siemens είναι σκάνδαλο Siemens- Intracom...

Από το Μαξίμου έχουν δίκιο να ισχυρίζονται πως ο Π. Κόκκαλης θα κριθεί από την ψήφο τού ελληνικού λαού, ο οποίος αν τον εκλέξει στην Ευρωβουλή θα έχει συναινέσει στη νομιμοποίηση, τρόπον τινά, της διαπλοκής. Πόσο κυνική, όμως, είναι μια τέτοια διαπίστωση όταν ακούγεται από ανθρώπους που πριν τέσσερα μόλις χρόνια δεσμεύονταν να τα αλλάξουν όλα και, προπάντων, να γκρεμίσουν την ολιγαρχία;...

Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά το τελευταίο χρονικό διάστημα που ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" για να βγει από τη δύσκολη θέση να απολογηθεί για την ποινική καταδίκη, για παράδειγμα, της Μ. Λοΐζου κι άλλες ηθικές του αιωρήσεις. Όσο, όμως, περισσότερο χρησιμοποιείται αυτό το επιχείρημα τόσο πιο πολύ πνίγεται στη λάσπη το ηθικό πλεονέκτημα της πρώτης φοράς Αριστερά...

Ουδεμία σχέση με καθαρή έξοδο από τα μνημόνια...

Ο Β. Μαρινάκης δεν είναι κουμπάρος τού Κ. Μητσοτάκη, αλλά της Ντ. Μπακογιάννη. Αν, επομένως, αυτή η πνευματική- θρησκευτική- συγγενική σχέση αφορούσε αποκλειστικώς και μόνο την αδελφή τού προέδρου τής ΝΔ δεν θα στοιχειοθετείτο πολιτική ευθύνη τού Κ. Μητσοτάκη για οτιδήποτε πράττει ο εφοπλιστής. Αλίμονο αν συμπεριλάβουμε την οικογενειακή ευθύνη στο πολιτικό μας λεξιλόγιο, πολλώ δε μάλλον και στο ποινικό...

Μόνο που και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτόν τον τόπο- δεν είμαστε, άλλωστε, και τόσοι πολλοί- πόσο στενή είναι η σχέση τής οικογένειας Μαρινάκη με την οικογένεια Μητσοτάκη. Τόσο στενή, μάλιστα, που κάποιοι μιλάνε ακόμα και για επιχειρηματική διασύνδεση. Προσβάλλει, επομένως, την κοινή λογική και τη στοιχειώδη νοημοσύνη μας το "ουδεμία σχέση έχω με τη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη" που εκστόμισε ο Β. Μαρινάκης...

Ο πνιγμένος, όμως, από τα μαλλιά πιάνεται και στο Μαξίμου θα πιαστούν τόσο από τα μαλλιά τού Β. Μαρινάκη όσο κι από εκείνα του Αδ. Γεωργιάδη ή της συζύγου Μητσοτάκη προκειμένου να μην εστιαστεί η δημόσια συζήτηση στο τι ακριβώς θα περιλαμβάνει η μεταμνημονιακή επιτροπεία, η οποία πιθανολογείται πως θα συνοδεύεται από νέες δεσμεύσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν τελειώνει τον Αύγουστο, αλλά θα συνεχιστεί με νέες οριζόντιες μειώσεις συντάξεων κι αφορολόγητου, ιδιωτικοποιήσεις μπιρ παρά κι αβέβαιο το αν και το πότε θα επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις και θα πραγματοποιηθεί η αύξηση του κατώτατου μισθού. Την ίδια ώρα, η δημοσιογραφία θα εξακολουθήσει το κύλισμά της στο βούρκο, με δημοσιογράφους- μισθοφόρους οπαδούς ένθεν κακείθεν να μην ενημερώνουν, αλλά να προπαγανδίζουν με πραγματικά ή πλαστά στοιχεία...

Αυτή η κυβέρνηση εκλέχθηκε το 2015 πρωτίστως για να σκίσει τα μνημόνια και δευτερευόντως για να φέρει την κάθαρση. Ούτε το ένα πέτυχε στον υπεσχημένο χρόνο ούτε για το άλλο έχει κατορθώσει και πολλά...

Εκτός αν θεωρούμε επιτυχία την αντικατάσταση των "πράσινων" και των "γαλάζιων" ολιγαρχών με τους "ροζουλί" και τους λακέδες τους. Το ηθικό πλεονέκτημα αποτελεί καμένο χαρτί για την κυβέρνηση, αφού η ίδια επέλεξε να παίξει με τους ίδιους κανόνες τους οποίους κατάγγελλε όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση...

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ο Β. Μαρινάκης δεν ήταν ναρκέμπορος για το Μαξίμου όταν στήριξε και οικονομικώς την υποψηφιότητα της Ρ. Δούρου για την Περιφέρεια Αττικής και συμμετείχε στο διαγωνισμό Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες. Στο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να είναι πιο καθαροί από ό,τι στη ΝΔ. Όχι, όμως, πλέον τόσο καθαροί όσο κοροϊδεύουν και τον εαυτό τους πως είναι...

Κι αν είχε τηλεφωνήσει ο Ιβάν το Σαββατόβραδο;...

Στα καφενεία και στις συζητήσεις με τους φίλους μας μπορούμε να μιλάμε με βεβαιότητες για το ποιος είναι ναρκέμπορος και ποιος όχι. Όταν, όμως, διατυπώνουμε δημόσιο λόγο, πολλώ δε μάλλον όταν εκπροσωπούμε την ελληνική κυβέρνηση, τότε οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί και, βεβαίως, να σεβόμαστε το τεκμήριο της αθωότητας...

Κι αυτό δεν συνιστά απλώς πολιτική ευπρέπεια, αλλά σεβασμό στην πράξη στο διαχωρισμό των εξουσιών. Αλίμονο αν η εκτελεστική εξουσία εκδίδει αποφάσεις με βάση δημοσιεύματα του φιλικού της Τύπου, αρκετά από τα οποία άλλωστε έχουν ως πηγή την ίδια...

Όλα αυτά δεν τα ισχυρίζομαι γιατί πιστεύω στην αθωότητα του Β. Μαρινάκη, δεν μπορώ ωστόσο να μην διακρίνω την υποκρισία πίσω από την κυβερνητική ρητορική. Καταγγέλλει, για παράδειγμα, κι ορθώς πράττει τη σιωπή τής ΝΔ και των φιλικών της μέσων για τις αποκαλύψεις γύρω από την εξωχώρια εταιρεία που χρηματοδοτεί την σύζυγο Μητσοτάκη και το "Πρώτο Θέμα"...

Την ίδια ώρα, όμως, δεν δίνει επαρκείς εξηγήσεις για την καταγγελία χρηματισμού συμβούλου τού Ευκλ. Τσακαλώτου. Διαμαρτύρεται, επίσης, για την προνομιακή σχέση ορισμένων επιχειρηματιών με την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά αρνείται να παραδεχθεί και στον εαυτό της τη δική της προνομιακή σχέση με άλλους επιχειρηματίες. Ο Β. Μαρινάκης άραγε είναι ο μοναδικός λεφτάς που έχει τηλεφωνήσει στον Δ. Τζανακόπουλο σε ακατάλληλη ώρα, ζητώντας του εξηγήσεις ή βοήθεια;...

Πείτε μου εσείς, σε ποια άλλη χώρα τής Δύσης θα είχε εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο ποδοσφαιρικός παράγοντας- στη σουίτα τού οποίου στην Τούμπα έχει φιλοξενηθεί κι ο υπουργός Οικονομικών- με το χέρι του να γαργαλά το πιστόλι του και δεν θα είχε συλληφθεί και δικαστεί με τη διαδικασία τού αυτοφώρου; Κι αν η κυβέρνηση στα λόγια πολεμά τη διαπλοκή, την ίδια ώρα φροντίζει να δημιουργεί τη δική της, έστω κι αν ακόμα η οργάνωσή της είναι ερασιτεχνική σε σύγκριση με εκείνους που είναι βετεράνοι τής προπαγάνδας...

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά η δημοσιογραφία εξαφανίζεται κάτω από το βάρος αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων που δεν αναζητάνε την αλήθεια, αλλά την απόκρυψη ή τη διαστρέβλωσή της. "Καλή νύχτα σας κύριοι", που θα έγραφε κι ο Δημήτρης...

Πλέον είμαστε στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

Συζητάνε και ξανασυζητάνε στην κυβέρνηση και στους αρμόδιους θεσμούς για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου κι αναρωτιέμαι αν χρειαζόμαστε νέο νόμο προκειμένου, για παράδειγμα, να μην μπορεί να εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο ο οποιοσδήποτε με πιστόλι. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν απαιτείται ισχυρότερη νομοθετική επιβολή, αλλά αυτό που λείπει από το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε οι νόμοι ούτε οι κανονισμοί, αλλά η εφαρμογή τους. Φαντάζομαι, επίσης, πως δεν προβλέπεται σε καμιά αθλητική νομοθεσία η ανακοίνωση απόφασης ξημερώματα Κυριακής προκειμένου να περιοριστεί το πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση από τη λούμπεν εξέγερση των αγριεμένων παοκτζήδων που θέλουν πρωτάθλημα μετά από 33 χρόνια κι ας έρθει όπως έρθει...

Από εκεί και πέρα, οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από ώριμες για να αποδεχθούμε τον... θατσερισμό όσον αφορά το ποδόσφαιρο. Σε διαφορετική περίπτωση οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια σε τραγωδία παρόμοια με εκείνη του Χέιζελ το 1985...

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι κατά πόσο η πολιτική ηγεσία- και δεν αναφέρομαι μόνο στην κυβέρνηση- διαθέτει τη βούληση να τα βάλει με τους κατά καιρούς προστάτες και χορηγούς της. Θα τολμήσει, για παράδειγμα, το Μαξίμου να αντιπαρατεθεί με τον Ιβ. Σαββίδη, τον οποίο χρησιμοποίησε ως "λαγό" στις τηλεοπτικές άδειες κι ως Δούρειο Ίππο για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης; Έχει το θάρρος ο Κ. Μητσοτάκης να θίξει τον οικογενειακό του φίλο Β. Μαρινάκη ή τον κολλητό τού Αντ. Σαμαρά, τον Δ. Μελισσανίδη;...

Κακώς εξεμάνη ο Αλ. Τσίπρας μετά κι από τα τελευταία γεγονότα στην Τούμπα, αφού όχι μόνο δεν έχει κάνει τίποτα τα τελευταία τρία χρόνια για να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και με την υιοθέτηση Σαββίδη έχει συμπράξει στην κατάντια του. Κι αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνο τη μπάλα, αφού η περιλάλητη μάχη κατά τής διαπλοκής έχει περιοριστεί στην εξαφάνιση μόνο των αντίπαλων προς την κυβέρνηση μιντιαρχών, τραπεζιτών κι επιχειρηματιών και την υπόθαλψη των φίλων, μαζί με τη δημιουργία καινούριων ολιγαρχών και δορυφόρων τους...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν αρκεί η διακοπή τού πρωταθλήματος, αλλά απαιτείται η απόσυρση των ελληνικών ομάδων από τα κύπελλα Ευρώπης, όπου έτσι κι αλλιώς δεν θαμπώνουν με την παρουσία τους. Εν προκειμένω τουλάχιστον έχουμε φτάσει στο "πονάει χέρι, κόβει χέρι"...

 

Ο Ολυμπιακός κινδυνεύει από τον Μαρινάκη, όχι από τον Ζουράρι...

Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε όλα τα επίπεδα υποφέρει εδώ και χρόνια από έναν ακραίο οπαδισμό, ο οποίος γεννά χουλιγκανισμό και φυσικά δεν του επιτρέπει να θεωρείται κάτι περισσότερο από περιθωριακό στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το τελευταίο, επομένως, που χρειαζόταν ήταν ένας υφυπουργός, Παιδείας μάλιστα, να επαναλαμβάνει, καπηλευόμενος τον αριστοφανισμό, χυδαιότητες για να αναφερθεί σε οπαδούς αντίπαλων ομάδων από τη δική του...

Ο Κ. Ζουράρις ήταν μια ανεξέλεγκτη "πυρηνική βόμβα" για την κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή κι αυτό θα ήταν αφελές να μην το γνωρίζει ο Αλ. Τσίπρας. Το μόνο που θα μείνει, εξάλλου, από την υπουργική του θητεία δεν είναι κάποιο έργο του- ήταν σαν να μην πέρασε ποτέ από το υπουργείο- παρά μόνο οι γνωστές λεκτικές του ακροβασίες χάριν εντυπωσιασμού τού πόπολου...

Αλίμονο όμως, δεν είναι ο Κ. Ζουράρις ο οποίος προσβάλλει τους φιλάθλους τού Ολυμπιακού με τη συμπεριφορά του ως φανατικός παοκτζής ή, έστω, δεν είναι αυτός το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αυτό βρίσκεται στον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ο οποίος, όπως κι άλλοι προκάτοχοί του, χρησιμοποιεί τη δημοφιλέστερη και πλέον πολυνίκη ομάδα τής χώρας ως ασπίδα απέναντι σε επιθέσεις οι οποίες τον αφορούν προσωπικώς...

Ενδεχομένως η κυβέρνηση να βρίσκεται σε πόλεμο με τον Β. Μαρινάκη, αλλά αυτό αφορά τον ίδιο και σε καμία περίπτωση τον Ολυμπιακό. Γι' αυτό κι όταν το ομαδοποιεί χάρη και στους οργανωμένους οπαδούς απειλεί την κοινωνική ηρεμία μέσω της έξαρσης φαινομένων βίας στους αγωνιστικούς χώρους κι έξω από αυτούς...

Στη ρητορική του πολύ συχνά ο κουμπάρος τής Ντ. Μπακογιάννη χαρακτηρίζει τη δημοκρατικώς εκλεγμένη κυβέρνηση χούντα. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο μάλλον, για παράδειγμα, θα γινόταν νωρίτερα και δεν θα καθυστερούσε το λιγότερο 17 μήνες η καθαρογράφηση της απόφασης για το "Noor 1" ή οι εφοπλιστές θα πλήρωναν έστω κι ένα ευρώ παραπάνω από όσα (δεν) πλήρωναν κι επί προηγούμενων κυβερνήσεων...

Ο γράφων εύχεται, ως ολυμπιακών πεποιθήσεων ο ίδιος, να μην ξαναγίνουμε μάρτυρες φαινομένων Κοσκωτά κι ο Β. Μαρινάκης να είναι καθαρότερος κι από την κοκαΐνη Κολομβίας. Η απονομή, ωστόσο, του δικαίου δεν είναι δυνατό εν έτει 2018 να παρεμποδίζεται από ορδές αφιονισμένων χουλιγκάνων ούτε από άλλου είδους πρακτικές που παραπέμπουν σε λατινοαμερικανικές μπανανίες...   

Έρχεται η ημέρα που ο Κυριάκος θα κάνει χρήση τού νόμου Παρασκευόπουλου για αποσυμφόρηση των φυλακών...

Όπως και στη φοροδιαφυγή, όπου επειδή απουσιάζει η ουσιαστική πολιτική βούληση για να χτυπηθεί την πληρώνουν οι συνεπείς φορολογούμενοι, με τον ίδιο τρόπο και στην αντεγκληματική πολιτική βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Όπου κάρο η αποσυμφόρηση των φυλακών κι άλογο ο σωφρονισμός των εγκληματιών...

Κατανοώ την αναγκαιότητα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και το ότι εξαιτίας τής παραβίασής τους καταδικαζόμαστε συνεχώς από το αρμόδιο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Πολιτική, ωστόσο, σημαίνει πολλές φορές την επιλογή μεταξύ δύο δεινών κι αριστερή πολιτική η επιλογή τού χρησιμότερου για την πλειονότητα των πολιτών...

Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι δυνατό κάθε τρεις και λίγο να αποφυλακίζεις βαρυποινίτες ή κι άτομα με ελαφρύτερες ποινές οι οποίοι μέσα στη φυλακή όχι μόνο δεν έχουν σωφρονιστεί, αλλά έχουν γίνει και χειρότεροι. Κι όσο κι αν μας στενοχωρεί, είναι προτιμότερο μέχρι το σύστημα να γίνει από τιμωρητικό σωφρονιστικό να χτιστούν νέες φυλακές, ώστε όσοι διαβιώνουν σε αυτές να μην αισθάνονται ζώα, από το να επιστρέφουν οι κρατούμενοι σε μια κοινωνία έτοιμοι για να ξαναεγκληματήσουν σε αυτή. Ακόμα κι από πρακτική άποψη κι αν το δει κανείς ο φυλακισμένος είναι πιθανότερο να σωφρονιστεί σε ένα αξιοπρεπές περιβάλλον όπου θα του παρέχουν τουλάχιστον τα ουσιώδη...

Κακώς, πάντως, σπεύδει ο Κ. Μητσοτάκης να απορρίψει το νόμο Παρασκευόπουλου και κάθε άλλη ευεργετική διάταξη για τους φυλακισμένους. Οι αποκαλύψεις για σκοτεινές υποθέσεις τού ίδιου, της συζύγου του Μαρέβας, του οικογενειακού κουμπάρου Μαρινάκη, η Siemens, ο Κήρυκας Χανίων, το σπίτι τού Βολταίρου και τόσα άλλα που πιθανόν να μάθουμε σύντομα τον καθιστούν, αν μη τι άλλο, υποψήφιο κάτοικο των φυλακών Κορυδαλλού, παρέα με τον Άκη κι άλλους...

Αν ήμουν στην θέση του, επομένως, θα εγκατάλειπα την ακροδεξιά καμπάνια για τάξη κι ασφάλεια και θα γινόμουν πιο δικαιωματιστής κι από τους συριζαίους για να σώσω το τομάρι μου. Αν σώζεται...

Ποιος, επιτέλους, κυβερνά την "Κολομβία"; Ο Ιβάν ή ο Βαγγέλης;...

Το να υπάρχουν εντάσεις στη Βουλή λόγω ιδεολογικών διαφορών ή εφαρμοστέας πολιτικής είναι και λογικό και θεμιτό. Πλούτος τής δημοκρατίας είναι η αντιπαράθεση της οποίας το αποτέλεσμα περικλείει και προτάσεις που δεν ανήκουν στην εκάστοτε πλειοψηφία. Αποτελεί, ωστόσο, όνειδος να βλέπεις τους υπουργούς και τους κυβερνητικούς βουλευτές να διαπληκτίζονται με εκείνους τής αντιπολίτευσης- όχι στο σύνολό της, για να είμαι δίκαιος- υπερασπιζόμενοι η κάθε πλευρά τα προσωπικά συμφέροντα επιχειρηματιών που κινούνται στο όριο της νομιμότητας...

Αν το Κοινοβούλιο ήταν γήπεδο, το Ολυμπιακός- ΠΑΟΚ θα ήταν ανεκτό. Όταν, όμως, μιλάμε για το δημόσιο συμφέρον, τότε αυτό ποδοπατάται όταν συνδέεται με το ποιος είναι ο νταβατζής τής χ ή της ψ παράταξης. Αντί να συμφωνήσουν κυρίως ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ να συνδράμουν ώστε να διαλευκανθούν σκοτεινές υποθέσεις όπως το "Noor 1" ή τα λαθραία τσιγάρα αναλώνονται στο να κατηγορούν ο ένας τον άλλο για το ποιος έκανε το αβγό και την κότα, το οποίο το μόνο που μαρτυρά είναι αμοιβαία ενοχή...  

Κάποτε όλοι μαζί στην Αριστερά σαρκάζαμε τον Γ. Βουλγαράκη για το "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό". Ο Δ. Τζανακόπουλος, ωστόσο, κάτι παρόμοιο μας είπε όταν ισχυρίστηκε πως δεν είναι παράνομο όταν ένας υπουργός συνομιλεί με ένα ισοβίτη. Κατανοώ ότι η βιωσιμότητα της κυβέρνησης στηρίζεται στις ψήφους των ΑΝΕΛ, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος έχει ζήσει και στο Αιγάλεω άρα θα έπρεπε να γνωρίζει περισσότερα από ντομπροσύνη, δεν είναι απαραίτητο να παίζει με τη νοημοσύνη μας. Ούτε, βεβαίως, κι από την άλλη έπεισε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της ΝΔ, ο οποίος κλήθηκε για μια ακόμα φορά να παίξει τον αγαπημένο του ρόλο, του καραγκιόζη- γλείφτη τού αφεντικού του οι γνωριμίες τού οποίου είναι περισσότερες στον υπόκοσμο από οποιοδήποτε άλλο χώρο...

Την ίδια ώρα, οι ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού βρήκαν την ευκαιρία με την απεργία των συμβασιούχων να προωθήσουν την ιδεοληψία πως αν η αποκομιδή των απορριμμάτων περάσει στα χέρια των ιδιωτών ο κόσμος μας θα γίνει πιο καθαρός. Τι κι αν το κόστος για τους πολίτες θα εκτοξευτεί και οι αμοιβές και οι συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους θα είναι μεσαιωνικές, όπως άλλωστε συμβαίνει γενικώς με τις εταιρείες καθαριότητας ή σεκιούριτι ανά τον κόσμο; Χρησιμοποιείται μια αλήθεια, ότι οι περισσότεροι σημερινοί συμβασιούχοι "τρούπωσαν" ρουσφετολογικά κι αρκετοί βρήκαν απάγκιο κι απανέμι σε κάποιο γραφείο αντί να βρίσκονται στους δρόμους να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν, προκειμένου να υποστηριχθεί το μύθευμα πως το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα σωστά και οι ιδιώτες τα πάντα...

Οι νεοφιλελέδες δεν είναι σύμφωνοι ούτε με τον ΑΣΕΠ, αφού αυτός τους αφαιρεί και το τελευταίο τους επιχείρημα περί δήθεν αξιοκρατίας και τους αφήνει έκθετους στους κολλητούς τους, που θέλουν να βάλουν το χέρι τους σε μια ακόμα μπίζνα αβρόχοις ποσί. Εύχομαι, πάντως, ο Ιβ. Σαββίδης να μην βρει ενδιαφέρουσα την ιδέα να ασχοληθεί και με τα απορρίμματα και βάλει εκ νέου σε δύσκολη θέση τον Δ. Τζανακόπουλο να μας εξηγεί ότι δεν είναι παράνομο ένας επιχειρηματίας να ασχολείται με τα σκουπίδια, όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, όπως βεβαίως κι ο Β. Μαρινάκης κι αναγκάσει τον οικογενειακό του φίλο να μετατρέψει για μια ακόμα φορά την αξιωματική αντιπολίτευση σε γραφείο Τύπου του...

ΔΟΛιοι και MEGAλοι μιντιάρχες, στο facebook είναι η αλήθεια...

Δεν μπορώ να πω, έχει το ενδιαφέρον της η μάχη για τον έλεγχο παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, όπως το MEGA κι ο ΔΟΛ, από επιχειρηματίες με ξεκάθαρη κλίση είτε προς την κυβέρνηση είτε προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Το μιντιακό σκηνικό είναι ολοφάνερο ότι αλλάζει, αν και στη σύλληψή του παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με το το προηγούμενο, αφού η διαπλοκή απλώς αλλάζει μάσκες στην προσπάθειά της να ελέγχει την πολιτική εξουσία. Μήπως, όμως, όλος αυτός ο ανταγωνισμός είναι άνευ ουσίας; Μήπως, δηλαδή, Μαρινάκης- Σαββίδης- Βαρδινογιάννης- Μελισσανίδης κι όλα τα άλλα καλά παιδιά βγάζουν ο ένας τα μάτια τού άλλου για προϊόντα- δυστυχώς έτσι κατάντησε η ενημέρωση της κοινής γνώμης- τα οποία είναι πλήρως απαξιωμένα από το λαό;...

Αν οι μιντιάρχες, παλιοί και νέοι, ήταν τόσο έξυπνοι όσο καμώνονται πως είναι θα είχαν πιάσει το νόημα ήδη από το δημοψήφισμα. Αν τα συμβατικά μίντια διέθεταν πραγματική επιρροή, το "ναι" θα είχε επικρατήσει με σταλινικό ποσοστό. Συνέβη, ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο, πετώντας τη συστημική προπαγάνδα στο καλάθι των αχρήστων. Δεν θυμάμαι, επίσης, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κάποιον σαραντάρη, πολλώ δε μάλλον νεώτερο, να διαβάζει εφημερίδα- ακόμα κι αθλητική- ή περιοδικό, ενώ ακόμα και οι τηλεοπτικοί σταθμοί, όπως φαίνεται κι από σχετικές έρευνες, ναι μεν παρακολουθούνται περισσότερο, αλλά η επίδρασή τους στη διαμόρφωση πεποιθήσεων είναι ελάχιστη, αφού η αξιοπιστία τους είναι μηδενική...

Η επαγγελματική δημοσιογραφία, αν θεωρήσουμε επαγγελματισμό την παραγωγή- αναπαραγωγή ψευδών ειδήσεων και τις δημόσιες σχέσεις, έχει χάσει, και δικαίως, την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όποιος, επομένως, δεν θέλει να σκορπά τα λεφτά του σε ανούσιες επενδύσεις θα ήταν προτιμότερο να τα διοχετεύσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εκεί παίζεται πλέον το παιχνίδι τής επικοινωνίας...

Είναι πολύ πιθανότερο κάποιος να πιστέψει μια είδηση την οποία κοινοποιεί ένας φίλος του στο facebook, ανεξαρτήτως της πηγής προέλευσής της, παρά κάτι που διαβάζει πρωτογενώς σε μια ιστοσελίδα. Φυσικά η αποκαλούμενη "δημοσιογραφία των πολιτών" αρκετές φορές μοιάζει σαν να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου περισσότερο σε ένα μέντιουμ παρά σε ένα γιατρό, αλλά μαρτυρά, αν μη τι άλλο, και την αηδία τού λαού για ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας...

Η ημέρα που ο Τσίπρας κέρδισε την υστεροφημία του...

Μέχρι τα ξημερώματα της Παρασκευής η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε να παρουσιάσει, κατά βάση, καλές προθέσεις, συνοδευμένες από κάποια μέτρα κοινωνικής πολιτικής, σε οικονομικό και θεσμικό επίπεδο, τα οποία προσδιορίζουν το αριστερό της πρόσημο και τη διαφοροποιούν από τη δεξιά. Από τα ξημερώματα της Παρασκευής, ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να ισχυριστεί στον ελληνικό λαό πως εκπλήρωσε στο ακέραιο μία από τις σημαντικότερες προεκλογικές του δεσμεύσεις, να βάλει δηλαδή μια τάξη στην τηλεοπτική αναρχία, να μπουν κανόνες ώστε οι αναπόφευκτα ισχυροί παίκτες τού χώρου να μην αλωνίζουν αλλά να είναι υποχρεωμένοι να τους τηρούν...

Η διαδικασία, εξάλλου, που τηρήθηκε και τα ονόματα των νικητών απαλλάσσουν το ΣΥΡΙΖΑ κι από τη βάσανο να αποδείξει ότι επιχειρεί να φτιάξει τη δική του μιντιακή ολιγαρχία. Ο Β. Μαρινάκης είναι κουμπάρος των μητσοτάκηδων και ίσως και κάτι παραπάνω, ενώ οι Αλαφούζος- Κυριακού ακούν για Αριστερά και βγάζουν σπυράκια. Γιατί να απολογηθεί, από την άλλη, η κυβέρνηση γιατί ο "δικός της" Χρ. Καλογρίτσας "έσκασε" πάνω από 50.000.000 ευρώ για να πάρει μια άδεια; Ο Γ. Αλαφούζος πλήρωσε λιγότερα...

Σε πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ότι πόνταρε σε κουτσά άλογα. Γι' αυτό, άλλωστε, κι όλα αυτά τα ήξεις αφήξεις σε δηλώσεις στελεχών της τις τελευταίες ημέρες. Πώς να πείσει τον ελληνικό λαό η αξιωματική αντιπολίτευση πως καταργείται η ελευθερία τού Τύπου όταν οι ίδιοι οι καναλάρχες συμμετέχουν στη διαδικασία και δίνουν συνολικώς σχεδόν 250.000.000 ευρώ; Πώς θα εξηγήσει, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, γιατί επί 27 χρόνια δεν έγινε δημοπράτηση των αδειών, ώστε να υπάρχουν νομιμότητα κι έσοδα για το δημόσιο ταμείο; Πώς να "κλάψει" μαζί με τους χαμένους μιντιάρχες για τις απολεσθείσες θέσεις εργασίας όταν αυτές θα είναι πολύ λιγότερες σε σχέση με τα πογκρόμ απολύσεων στα ΜΜΕ που προηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια κι όταν αυτές στηρίχθηκαν σε θαλασσοδάνεια στα οποία καμιά άλλη επιχείρηση, ακόμα κι αν ήταν πολύ πιο "υγιής", δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση;...

Πού ήταν η κοινωνική ευαισθησία τής ΝΔ όταν οι καναλάρχες απόλυαν εργαζόμενους με 25ετή θητεία στους σταθμούς που εργάζονταν, όταν οι εργοδότες τούς υποχρέωναν να υπογράφουν εξευτελιστικές ατομικές συμβάσεις ή όταν τους άφηναν μήνες απλήρωτους γιατί, πράγματι, η αγορά δεν επέτρεπε τη βιωσιμότητα των καναλιών τους; Σκεφτείτε πόσοι μορφωμένοι νέοι μας δεν θα είχαν φύγει στο εξωτερικό αν τα χρήματα τα οποία οι τράπεζες μοίραζαν στο μιντιακό βαρέλι δίχως πάτο κατέληγαν σε επενδύσεις, για παράδειγμα, γα νεοφυείς επιχειρήσεις. Με το σκεπτικό, άλλωστε, των μιντιαρχών και της ΕΣΗΕΑ- που δήθεν κόπτεται για τους δημοσιογράφους αλλά στην ουσία λειτουργεί ως κλειστό κλαμπ για λίγους κι εκλεκτούς- θα έπρεπε  να νομιμοποιήσουμε και το εμπόριο ηρωίνης γιατί και σε αυτό εργάζονται πολλοί που θα χάσουν τη δουλειά τους αν μπει ένα τέλος στη δράση τους. Να υπενθυμίσω, πάντως, πως δύο από τους τέσσερις νικητές δεν έχουν ήδη σταθμό, οπότε πολλοί από τους εργαζόμενους μπορούν να απορροφηθούν από αυτούς, ακόμα κι αν ΣΚΑΙ και ΑΝΤ1 δεν κάνουν προσλήψεις...

Όπως κι αν έχει, η αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών δεν μπορεί να συνιστά το τέλος τής διαδρομής, όχι μόνο για τη διαφάνεια στα μέσα ενημέρωσης αλλά και για τη γενικότερη τακτοποίηση θεσμικών και μη εκκρεμοτήτων που χρονίζουν εδώ και δεκαετίες. Το μεγαλύτερο στοίχημα, άλλωστε, του Αλέξη Τσίπρα είναι να γίνει εκείνος ο οποίος θα βγάλει τη χώρα από το μνημόνιο, θα την οδηγήσει στις αγορές και, κυρίως, μέχρι το τέλος τής θητείας του θα έχει βάλει στοπ στον κατήφορο και θα έχει βελτιώσει έστω και λίγο την ποιότητα ζωής των πολιτών. Μπορεί όλα αυτά ακόμα κι αν επιτευχθούν να μην του εξασφαλίσουν μια νέα θητεία από το ταλαιπωρημένο εκλογικό σώμα. Ωστόσο θα του επιτρέψουν, τουλάχιστον, να παραμείνει ο κυρίαρχος στον έναν από τους δύο πόλους τού πολιτικού συστήματος και, βεβαίως, να κερδίσει την υστεροφημία του. Αν δεν τα έχει πετύχει ήδη...

   

Και πολύ άργησε το λουκέτο...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" δεν περιλαμβάνεται στο εγχειρίδιο αποτελεσματικότερων λύσεων για οποιοδήποτε πρόβλημα. Στην περίπτωση, ωστόσο, του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Γι' αυτό και η διακοπή τού Κυπέλλου, ύστερα από τα νέα θλιβερά επεισόδια στην Τούμπα, δεν ήταν καθόλου κακή επιλογή. Θα έλεγα, μάλιστα, πως ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, και να διακόψει και το πρωτάθλημα, ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτήν την ντροπή για την οποία δεν μπορώ να βρω αθώους. Δεν νομίζω, άλλωστε, πως υπάρχουν πολλοί υγιείς φίλαθλοι που θα τους λείψει αυτό που παιζόταν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και το οποίο είχε τόσο ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα όσο οι αγώνες κατς στις ΗΠΑ. Τουλάχιστον στους τελευταίους βλέπεις και κάποιο θέαμα, μολονότι γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι είναι στημένοι. Στην Ελλάδα αν ο Ολυμπιακός χάσει έστω κι ένα βαθμό όλοι υποψιάζονται πως κι αυτό έγινε γιατί ήθελε να τα κονομήσει στο στοίχημα ο Β. Μαρινάκης...

Το πρωτάθλημα δεν μπορεί να διεξάγεται όσο το λυμαίνεται μια εγκληματική οργάνωση, τη δράση τής οποίας γνωρίζουν ακόμα και γυναίκες που το μόνο που ξέρουν από μπάλα είναι οι κοιλιακοί τού Νικοπολίδη και του Ρονάλντο. Ο Ολυμπιακός είναι σαφώς η καλύτερη ομάδα στη χώρα αλλά αυτό θα ήταν αδύνατο να μην συμβαίνει όταν επί χρόνια τα έσοδά του είναι υπερπολλαπλάσια, λόγω βρέξει χιονίσει συμμετοχής του στο Champions League και του ότι έχει δικό του γήπεδο με λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων, σε σύγκριση με τους εγχώριους ανταγωνιστές του. Γι' αυτό και στον Πειραιά είναι προκλητικό να παρουσιάζονται ως θύματα μιας σάπιας κατάστασης για την οποία ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό και οι ίδιοι. Ποιος ελέγχει επί χρόνια τα διοικητικά όργανα του ελληνικού ποδοσφαίρου και τη διαιτησία; Πόσες φορές έχουμε γίνει μάρτυρες αποφάσεων εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων που προσβάλλουν κάθε έννοια δικαιοσύνης; Για να μην αναφερθώ στις δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος παραγόντων ή δημοσιογράφων των οποίων τον ηθικό αυτουργό αναγνωρίζουν ακόμα και οι στρουθοκάμηλοι...

Από την άλλη, εξάλλου, είναι αστείο ακόμα και να συζητούμε πως την κάθαρση στο ελληνικό ποδόσφαιρο θα φέρουν ο Γ. Αλαφούζος, ο Δ. Μελισσανίδης ή ο Ιβ. Σαββίδης. Ο καθένας από την πλευρά του επιθυμεί να γκρεμίσει το μαρινακισμό δίχως να χρειαστεί να επενδύσει χρήματα για να εγκαθιδρύσει τη δική του κυριαρχία, προμετωπίδα τής οποίας φυσικά και δεν θα είναι το 50-50. Είμαστε μικρή χώρα και γνωρίζουμε πολύ καλά πώς έχει κάνει ο καθένας την περιουσία του, αν για παράδειγμα χρησιμοποίησε λαθραίους τρόπους για να το πετύχει. Γι' αυτό και μόνο η πολιτεία και μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη μπορούν να καθαρίσουν την κόπρο τού Αυγεία, η οποία έχει βρομίσει όλο τον τόπο. Και στην προκειμένη περίπτωση, εξάλλου, δεν χωρούν ασπιρίνες και λοιπά ημίμετρα αλλά απαιτούνται τομές. Σε αυτό το πλαίσιο, το γκρέμισμα του υφιστάμενου καθεστώτος- διαδικασία την οποία καθυστέρησε πάντως η κυβέρνηση- είναι μια καλή αρχή...  

Φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί φίλοι μου, δεν μπορεί να ζητάτε κοινωνική δικαιοσύνη μόνο στη μπάλα, έτσι δεν είναι;...

Οι νεοφιλελεύθεροι-φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί που κατηγορούν το κατεστημένο τού Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο και τον Β. Μαρινάκη και οι οποίοι θα κατεβούν, μάλιστα, στο συλλαλητήριο που διοργανώνει ο Γ. Αλαφούζος είναι θύματα της ίδιας τους της ιδεοληψίας. Το χρονικό διάστημα, για παράδειγμα, από τα τέλη Ιανουαρίου μέχρι τη συνθηκολόγηση του Ιουλίου κατηγορούσαν την κυβέρνηση γιατί δεν υπογράφει μια όποια συμφωνία από τη στιγμή που το μεγάλο ψάρι τρώει πάντα το μικρό, στη ζούγκλα το πρόβατο δεν έχει καμιά τύχη απέναντι στο λιοντάρι κι ότι, τέλος πάντων, "καιρός είναι οι Αριστεροί να ξυπνήσουν και να καταλάβουν ότι έτσι είναι η ζωή, στις περισσότερες τουλάχιστον των περιπτώσεων ο Γολιάθ νικά τον Δαβίδ". Αν αγαπητοί μου νεοφιλελεύθεροι-φιλελεύθεροι παναθηναϊκοί ισχύει αυτό στην πολιτική ή στην οικονομία γιατί να μην ισχύει και στη μπάλα; Γιατί, επομένως, κατηγορείτε τον ιδιοκτήτη τής ΠΑΕ Ολυμπιακός για το ότι χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τη δύναμή του, την ίδια ώρα που αθωώνετε την Ανγκ. Μέρκελ όταν κάνει το ίδιο με τη δική της;...

Δεν στέκομαι τόσο πολύ στην υποκρισία τού Γ. Αλαφούζου. Δεν περιμένω, άλλωστε, κάτι καλύτερο από κάποιον που κληρονόμησε τα λεφτά του κι ο οποίος τα διατηρεί συχνά και με έκνομα μέσα. Οσοι, άλλωστε, έχουν μάτια μπορούν και βλέπουν την υποκρισία ενός ανθρώπου που μέσω των μίντια που κατέχει μας ζητά όλα αυτά τα χρόνια να σκύβουμε το κεφάλι, να σφίγγουμε το ζωνάρι και να εφαρμόζουμε οποιαδήποτε μνημονιακή μαϊμουδιά, αλλά μας ζητά να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας μόνο και μόνο γιατί ο διαιτητής ματαίωσε ένα παιχνίδι το οποίο πριν καν ξεκινήσει κάποιοι οπαδοί τής "τριφυλλάρας" φρόντισαν να το μετατρέψουν σε ροντέο...

Καλώ, ωστόσο, την πλειονότητα των φιλάθλων τού Παναθηναϊκού που θα συμμετάσχουν την Τετάρτη στο συλλαλητήριο, αλλά δεν έκαναν το ίδιο όταν τους κόβονταν μισθοί και συντάξεις ή τους επιβαλλόταν το ένα χαράτσι μετά από το άλλο να ορίσουν καλύτερα τις προτεραιότητές τους. Προφανώς στο ποδόσφαιρο κυριαρχούν τα λαμόγια και οι μαφιόζοι. Η απαίτηση, ωστόσο, για κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι δυνατό να περιορίζεται στις διαστάσεις ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου, αλλά να επεκτείνεται κι εκεί που έχει περισσότερη σημασία, στην πραγματική ζωή δηλαδή...

Αυτή, βεβαίως, θα ήταν μια περιττή συζήτηση αν είχαμε πολίτες με ταξική συνείδηση και στέρεη πολιτική συγκρότηση, οι οποίοι δεν θα άγονταν και φέρονταν από διάφορους ηγετίσκους. Τα όσα συμβαίνουν, άλλωστε, στα ελληνικά γήπεδα δεν είναι παρά οι εκδηλώσεις συμπτωμάτων τής βαριάς ασθένειας από την οποία υποφέρει το λούμπεν προλεταριάτο. Κανένας μας δεν μπορεί να είναι συνεχώς με τη γροθιά σφιγμένη για καβγά, γι' αυτό κι οφείλει να επιλέγει τις μάχες που δίνει. Δεν είναι, λοιπόν, αστείο η επιλογή μας να αφορά το μεγαλείο τής "θρυλάρας" ή της "τριφυλλάρας" αντί να διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή για εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας;...

Τί θα λένε αύριο μεθαύριο στα εγγόνια τους αυτοί που τα έκαναν προκαταβολικώς γης μαδιάμ στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας γιατί ο ρέφερι υπήρχε περίπτωση να δώσει πέτσινο πέναλτι; Πως πολέμησαν για την αιώνια δόξα τής "παναθηναϊκάρας" και γι' αυτό δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με το αν θα έχουν λαό και πατρίδα οι επόμενες γενιές; Πολλοί αγαπάμε τη μπάλα, αλλά κάποιοι ξέρουμε πού αρχίζει και πού τελειώνει ο χαβαλές. Δεν βλάπτει και λίγη σοβαρότητα πού και πού... 

Αυτοί οι πράκτορες του FBI που συνέλαβαν τα λαμόγια τής FIFA μήπως να βγάλουν εισιτήρια και για Ελλάδα;...

Στην κεντρική πολιτική σκηνή οι "εχθροί τού λαού" είναι κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, οι οποίοι θα φέρουν τη χρεοκοπία και το Grexit στους κακόμοιρους νοικοκυραίους. Είναι, άλλωστε, ενοχλητικό να μην κυβερνάς όπως κυβερνούσαν οι φαύλοι για σαράντα χρόνια. Στο μικρόκοσμο του ποδοσφαίρου τον ίδιο ρόλο παίζει ο Σταύρος Κοντονής, ο οποίος με το νόμο του για την πάταξη της "παράγκας" προκάλεσε κύμα αντιδράσεων από αυτούς που ορκίζονται στο αυτοδιοίκητο της ΕΠΟ και της Σούπερ Λίγκας σαν να ήταν το άβατο του Βατικανού. Και τί δεν γράφτηκε για τον κίνδυνο ποδοσφαιρικού Grexit, για το μέλλον αυτών των "φιλανθρωπικών ιδρυμάτων" που λέγονται ΠΑΕ και για τους καημένους φιλάθλους που δεν θα μπορούν να απολαμβάνουν πλέον το "υπερθέαμα" που τους προσφέρουν κάθε χρόνο στα ελληνικά γήπεδα σκορποχώρια που συνεννοούνται από πριν το αποτέλεσμα για να πάνε όλα μαζί στο τέλος να εισπράξουν από το στοιχηματικό ταμείο. Το ότι, βεβαίως, στο ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται να βάλεις εκατοντάδες κιλά εκρηκτικής ύλης στα θεμέλιά του για να το γκρεμίσεις και να το ξαναστήσεις από την αρχή δεν πέρασε ποτέ από τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών φυλλάδων, η ποιότητα των οποίων είναι χειρότερη κι από χαρτί υγείας τού "ΑΒ Βασιλόπουλος"...

Κι έρχεται τώρα το FBI να συλλάβει μεγαλοπαράγοντες της FIFA σε πολυτελές ξενοδοχείο της Ζυρίχης, τους ίδιους πάνω κάτω στη νοοτροπία παράγοντες που έβγαζαν φλύκταινες με το "θράσος" Κοντονή να παρέμβει για να μπει μια τάξη στους ελληνικούς ποδοσφαιρικούς Αγίους Τόπους. Την ίδια ώρα, η δικαιοσύνη ερευνά τα δικά μας κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο τής μπάλας εδώ και πολλά χρόνια και τα οποία παρουσιάζονται από μέσα ενημέρωσης που δεν θα υπήρχαν αν δεν τα χρηματοδοτούσαν τα ίδια ως κάτι ανάμεσα σε εθνικούς ευεργέτες και μικρούς θεούς. Ο οποιοσδήποτε ασχολείται με τα αθλητικά και δεν κυκλοφορεί με οπαδικές παρωπίδες έχει αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό τη βρομιά και τη σαπίλα μιας μαφίας που δεν ντρέπεται καν να πει το όνομά της κι εκπρόσωποι της οποίας, μάλιστα, έχουν αναλάβει ακόμα και δημαρχιακούς θώκους. Είναι τέτοια η ασυδοσία της, εξάλλου, που δεν διστάζει να δηλώνει δημοσίως πως αν δύο ομάδες συμφωνήσουν απο πριν σε ένα αποτέλεσμα που συμφέρει και τις δύο το ματς δεν είναι στημένο. Γι' αυτό και είναι χίλιες φορές προτιμότερο να απαγορευτεί η συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και να υποβιβαστούν οι ΠΑΕ που κερδίζουν τίτλους και χρήματα από το Champions League ελέγχοντας το παρασκήνιο από το να συνεχίζει να υφίσταται ένα πρωτάθλημα το οποίο δεν παρακολουθεί κανείς και το οποίο είναι τόσο αξιόπιστο όσο ο βαρόνος Μινχάουζεν...

Το πρόβλημα, βεβαίως, και στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι συστημικό. Σήμερα και χθες η ευθύνη βαραίνει κυρίως τον Ολυμπιακό τού Β. Μαρινάκη και του Σ. Κόκκαλη, προχθές τον Παναθηναϊκό των Βαρδινογιάννηδων, αλλά η ουσία είναι πως έχει γίνει αποδεκτό πως πρόκειται για έναν από τους πιο επιτυχημένους τρόπους να ξεπλένεις μαύρο χρήμα δημιουργώντας παραλλήλως οπαδικούς στρατούς. Ονειρεύεται, λέει, ο πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός να κατακτήσει ευρωπαϊκό τίτλο τού χρόνου αλλά θα επενδύσει κυρίως στην αγορά νέων διαιτητών την ώρα που θα πουλήσει τους καλύτερους παίκτες του. Κι από πίσω έρχονται οι αλαφούζοι, οι σαββίδηδες και οι μελισσανίδηδες, οι οποίοι βεβαίως όταν μιλούν για κάθαρση εννοούν πώς θα μπορέσουν να πάρουν οι ίδιοι τα ηνία τής διαφθοράς. Ευτυχώς, δηλαδή, που ο μέσος φίλαθλος έχει πλέον σχετικώς εύκολη πρόσβαση σε καλύτερα αθλητικά προϊόντα και μπορεί να ξεχαρμανιάζει βλέποντας παικταράδες όπως ο Λίο Μέσι κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο αντί να υποβάλλει τον εαυτό στο βασανιστήριο της παρακολούθησης στημένων αγώνων μεταξύ ποδοσφαιριστών που το πέντε επί πέντε θα έπρεπε να θεωρείται ο κολοφώνας των φιλοδοξιών τους...