Θα τη σώσουμε τη Θράκη πατριώτες ή στις επόμενες εκλογές;...

Οι μουσουλμάνοι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ πούλησαν τη Θράκη στην Τουρκία ή όχι ακόμα; Μήπως η πατριωτική ακροδεξιά που κυβερνά τον τόπο θα έπρεπε να το αποτρέψει, δίνοντας τη γενναία μάχη που έδωσε προεκλογικώς για τα ιερά και τα όσια; Ή, μήπως, αυτή η "γενναία προεκλογική μάχη" δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια τού πόπολου; Από την ίδια στάχτη, μάλιστα, που κάνει τους αθηναίους να πιστεύουν ότι στη Θεσσαλονίκη έχει μετρό, τους θεσσαλονικείς πως στο Ελληνικό έχουν γίνει έργα κι όλους τους Έλληνες πως το '19- '23 τα εισοδήματά τους αυξήθηκαν περισσότερο από το '15- '19;...

Ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πάρει αποφάσεις για τη νέα φυσιογνωμία τού κόμματος. Πρέπει, όμως, να αναλάβει και πρωτοβουλία συνεννόησης με τους καναλάρχες ώστε την επόμενη τετραετία η επικοινωνιακή μάχη να δοθεί επί ίσοις όροις. Προφανώς αυτό εμπεριέχει και συμβιβασμούς. 

Δεν είναι, ωστόσο, οι μοναδικοί που θα κληθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο αυτήν τη φορά οι συμβιβασμοί να γίνουν στο φως τής ημέρας ούτως ώστε να μην έχουμε τους εκβιασμούς τής προηγούμενης φοράς που έφτασαν ως το ειδικό δικαστήριο...

Όπως κι αν έχει, ούτε η κυβέρνηση θα κατεβάσει τα μολύβια περιμένοντας τις διεργασίες στο ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρωθούν ούτε οι υπόλοιποι αντίπαλοί του θα σταματήσουν να τον πυροβολούν. Συνεπώς, είναι πολυτέλεια για την Κουμουνδούρου η μόνη αντιπολίτευση που ασκεί αυτές τις ημέρες να είναι για το πού θα κάθονται οι Σπαρτιάτες στη Βουλή. Πρέπει όσοι θέλουν να ηγηθούν της νέας προσπάθειας να βγουν τώρα μπροστά και να μας κοινωνήσουν τις ιδεολογικές και στρατηγικές τους πλατφόρμες ώστε τα μέλη και οι φίλοι- είναι σημαντικό να ανοίξει η διαδικασία και σε όσους δεν είναι ή δεν θέλουν να γίνουν μέλη- να αποφασίσουν, έστω σε σύντομο χρονικό διάστημα, επί απτών πραγμάτων κι όχι επί θεωριών...

 

Το τσιμέντο δεν είναι χρυσός κι ο χρυσός δεν είναι πανάκεια...

Μπορώ να κατηγορήσω για πολλά τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά όχι και για το ότι δεν ξέρει να στολίζει τις βόμβες του με όμορφα αμπαλάζ. Έχει προλάβει, για παράδειγμα, να καταργήσει μια σειρά εργασιακών δικαιωμάτων μέσα σε δύο μήνες και χωρίς μνημόνιο, αλλά το πλασάρει στο πόπολο ως προστασία του και, μάλιστα, κατά τού φακελώματος. Τσιμεντοποιεί ο "κατεστραμμένος ελαιοπαραγωγός" το Ελληνικό και τους αιγιαλούς και ποτίζει με "χρυσό" δηλητήριο τις Σκουριές και την Θράκη, αλλά όλα γίνονται για καλό σκοπό, για την ανάπτυξη. Των λίγων κολλητών θα πρόσθετα, για να είμαι ειλικρινέστερος του πρωθυπουργού...

Προτεραιότητα (και) σε αυτήν τη χώρα θα έπρεπε να είναι η δίκαιη αναδιανομή τού ήδη παραγόμενου πλούτου. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να παραχθεί νέος, με όρους όμως που θα δημιουργούν ίσες ευκαιρίες και θα είναι βιώσιμοι...

Φτάσαμε στο αμήν για να γίνει κοινό κτήμα και στην Ελλάδα ότι η κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί σε κλιματική κρίση. Δεν είναι δυνατό, επομένως, να συζητάμε ακόμα στα σοβαρά πως για τη διατήρηση και τη δημιουργία για μάξιμουμ 25 χρόνια κάποιων θέσεων εργασίας η Χαλκιδική και η Θράκη πρέπει να υποστούν μια μόνιμη περιβαλλοντική καταστροφή, η οποία βεβαίως δεν ευνοεί ούτε τον τουρισμό. Αν η άνευ όρων και προϋποθέσεων δημιουργία θέσεων εργασίας είναι το ζητούμενο τότε μπορούμε, π.χ., και να νομιμοποιήσουμε τα ναρκωτικά ή να χαλαρώσουμε τους νόμους για την πορνεία...

Ούτε συνιστά κάποιο άξιο λόγου αναπτυξιακό πρότυπο η επιστροφή στην άναρχη δόμηση προηγούμενων δεκαετιών σε τουριστικές και μη περιοχές. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την έρευνα για τους υδρογονάνθρακες, αν δεν βρεθεί το μέτρο τότε κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε μια όμορφη χώρα σε τερατούργημα δεξαμενών και λοιπών φαραωνικών εγκαταστάσεων. Ακριβώς αυτό το μέτρο είναι που απουσιάζει από όσους επισπεύδουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα εκείνων που τους ανέβασαν στην εξουσία...

Λας Βέγκας της Ευρώπης με μαστούρα από Noor 1 σε πλαζ με 50 ευρώ την ξαπλώστρα...

Τα όσα πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα συνέβησαν στη Χαλκιδική χτυπούν άλλη μία καμπάνα κι όχι απλώς καμπανάκι για τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και της αλόγιστης, τουριστικής εν προκειμένω, ανάπτυξης. Όπως και οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτόν τον πλανήτη, το ίδιο και οι πόροι και οι δυνατότητες της Γης να επουλώνει τις πληγές που της ανοίγουμε με τη βουλιμία μας για υπερκέρδη δεν είναι απεριόριστες. Από τη στιγμή, επομένως, που ήδη διαθέτουμε το αναγκαίο απόθεμα σε πρώτες κι επεξεργασμένες ύλες και χρήμα ώστε όλοι μας να ζήσουμε μια άνετη ζωή το πρωτεύον κι όρος επιβίωσης για την ανθρωπότητα είναι η δίκαιη αναδιανομή αυτού του πλούτου κι όχι η παραγωγή νέου από τους πολλούς που θα καταλήγει στους λίγους κι εκλεκτούς...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει σημαία την αύξηση των επενδύσεων, οι οποίες σαφώς και είναι καλοδεχούμενες. Η προηγούμενη κυβέρνηση, άλλωστε, παρά τα όσα λένε ο ΣΚΑΙ και τα φερέφωνα Μαρινάκη, έφερε τις περισσότερες σε σύγκριση με τις κυβερνήσεις που διαδέχθηκε...

Οι επενδύσεις, ωστόσο, δεν διατάζονται- τώρα στην κυβέρνηση παραδέχονται ότι δεν μπορεί να προχωρήσει το Ελληνικό σε δέκα ημέρες όπως κορόιδευε προεκλογικώς ο νυν πρωθυπουργός το πόπολο-, δεν μπορεί να είναι χωρίς όρους και κανόνες που να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον και να μην είναι επ' ωφελεία των περισσότερων πολιτών. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, όπως συμβαίνει σήμερα, ο υφυπουργός Περιβάλλοντος που είναι συναρμόδιος για το Ελληνικό να ήταν μέχρι πρότινος σύμβουλος της εταιρείας που έχει αναλάβει την επένδυση, ούτε στη συγκεκριμένη έκταση να περιοριστούν το πράσινο και η πρόσβαση των πολιτών στη θάλασσα μόνο και μόνο για να χτιστεί ένα όσο το δυνατό μεγαλύτερο καζίνο. Αυτό, αλήθεια, είναι το όραμα για την Αθήνα και την Ελλάδα, να μετατραπεί στο Λας Βέγκας της Ευρώπης;...

Αν αυτό είναι το πρότυπο, τότε μπορούμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να νομιμοποιήσουμε την εισαγωγή ηρωίνης, ώστε το κάθε "Noor 1" να ελλιμενίζεται απρόσκοπτα και να προσφέρει θέσεις εργασίας στους μαστουρωμένους Έλληνες. Μπορούμε, επίσης, να επεκτείνουμε την οικοδόμηση στον αιγιαλό ώστε να μην αφήσουμε ούτε μια ακτή ακάλυπτη από ιδιωτικά συμφέροντα που ζητούν 50 ευρώ για να μας "προσφέρουν" μια ξαπλώστρα κι έναν καφέ τής κακιάς ώρας...

Παραλλήλως, ας αδειοδοτήσουμε και τα εκατοντάδες παράνομα μικρά καζίνο ανά τη χώρα ώστε να μην μείνει Έλληνας που να μην χάσει μια μικρή ή μεγάλη περιουσία στο μπαρμπούτι. Πάνω από όλους κι από όλα η ανάπτυξη...

Με μπουρδέλα, "φρουτάκια", όπλα και ναρκωτικά η ανάπτυξη είναι εξασφαλισμένη...

Έχω μια πολύ καλή πρόταση για να έρθει η ανάπτυξη γρηγορότερα κι εκκωφαντικά, γι' αυτό και ζητώ άμεση χρηματοδότηση από την ΕΕ: να ανοίξει σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο από ένας οίκος ανοχής, ένα μαγαζί με "φρουτάκια", ένα οπλοπωλείο και να στηθεί ένας πάγκος όπου ο καθένας θα μπορεί να προμηθεύεται το ναρκωτικό τής επιλογής του...

Με το που δώσει το ΟΚ η πολιτεία να είστε σίγουροι ότι θα "φυτρώσουν" χιλιάδες τέτοια μαγαζιά, ιδίως αν παραχωρηθεί στους επιχειρηματίες ειδικό φορολογικό καθεστώς. Το ερώτημα, όμως, σε μια τέτοια περίπτωση θα ετίθετο ακόμα πιο πιεστικά: τέτοια ανάπτυξη θέλουμε;...

Είναι άδικο να συγκρίνεται το Ελληνικό ή η Beat με μπουρδέλα και κοκαΐνες, κάπως όμως έπρεπε να κάνω πιο παραστατικό το επιχείρημά μου. Η ουσία, ωστόσο, είναι πως στο όνομα μιας θολής ανάπτυξης με ημερομηνία λήξης δεν είναι δυνατό να μετατραπεί η χώρα σε ένα απέραντο καζίνο και οι νόμοι της για κάποιους να ισχύουν και για κάποιους άλλους όχι...

Ναι, να προχωρήσει η επένδυση στο Ελληνικό, έστω κι αν γίνεται στο φαραωνικό κιτς πρότυπο του Ντουμπάι, αλλά δεν χρειάζεται να ποδοπατήσουμε κι ό,τι αρχαίο βρούμε στο δρόμο μας. Υποτίθεται, άλλωστε, πως στη ΝΔ κάποιοι δεν θέλουν να ψηφίσουν το νομοσχέδιο για την αναγνώριση φύλου βασιζόμενοι στα ήθη και στις παραδόσεις μας. Ναι, να λειτουργεί επίσης η Beat, αλλά να φορολογείται όπως ο κάθε ταξιτζής...

Το θέμα είναι πως στην Ελλάδα οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται κυρίως με βάση δύο κριτήρια: στην καλύτερη περίπτωση την ιδεοληψία και στη χειρότερη το συμφέρον- ατομικό, κομματικό, επιχειρηματικό, τραπεζικό...

Ό,τι καλό συμβαίνει συνήθως οφείλεται είτε στην τύχη είτε στο ότι δεν συγκρούεται άμεσα με ιδεοληψίες και συμφέροντα. Γι' αυτό, άλλωστε, και το πολιτικό μας προσωπικό διακρίνεται από μετριότητα και γι' αυτό πολύ φοβάμαι πως ακόμα κι αν τα μνημόνια εν τη στενή εννοία τελειώσουν το καλοκαίρι τού 2018 είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας ως νοοτροπία που θα τα ξαναβρούμε γρήγορα μπροστά μας...