Το τσιμέντο δεν είναι χρυσός κι ο χρυσός δεν είναι πανάκεια...

Μπορώ να κατηγορήσω για πολλά τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά όχι και για το ότι δεν ξέρει να στολίζει τις βόμβες του με όμορφα αμπαλάζ. Έχει προλάβει, για παράδειγμα, να καταργήσει μια σειρά εργασιακών δικαιωμάτων μέσα σε δύο μήνες και χωρίς μνημόνιο, αλλά το πλασάρει στο πόπολο ως προστασία του και, μάλιστα, κατά τού φακελώματος. Τσιμεντοποιεί ο "κατεστραμμένος ελαιοπαραγωγός" το Ελληνικό και τους αιγιαλούς και ποτίζει με "χρυσό" δηλητήριο τις Σκουριές και την Θράκη, αλλά όλα γίνονται για καλό σκοπό, για την ανάπτυξη. Των λίγων κολλητών θα πρόσθετα, για να είμαι ειλικρινέστερος του πρωθυπουργού...

Προτεραιότητα (και) σε αυτήν τη χώρα θα έπρεπε να είναι η δίκαιη αναδιανομή τού ήδη παραγόμενου πλούτου. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να παραχθεί νέος, με όρους όμως που θα δημιουργούν ίσες ευκαιρίες και θα είναι βιώσιμοι...

Φτάσαμε στο αμήν για να γίνει κοινό κτήμα και στην Ελλάδα ότι η κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί σε κλιματική κρίση. Δεν είναι δυνατό, επομένως, να συζητάμε ακόμα στα σοβαρά πως για τη διατήρηση και τη δημιουργία για μάξιμουμ 25 χρόνια κάποιων θέσεων εργασίας η Χαλκιδική και η Θράκη πρέπει να υποστούν μια μόνιμη περιβαλλοντική καταστροφή, η οποία βεβαίως δεν ευνοεί ούτε τον τουρισμό. Αν η άνευ όρων και προϋποθέσεων δημιουργία θέσεων εργασίας είναι το ζητούμενο τότε μπορούμε, π.χ., και να νομιμοποιήσουμε τα ναρκωτικά ή να χαλαρώσουμε τους νόμους για την πορνεία...

Ούτε συνιστά κάποιο άξιο λόγου αναπτυξιακό πρότυπο η επιστροφή στην άναρχη δόμηση προηγούμενων δεκαετιών σε τουριστικές και μη περιοχές. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την έρευνα για τους υδρογονάνθρακες, αν δεν βρεθεί το μέτρο τότε κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε μια όμορφη χώρα σε τερατούργημα δεξαμενών και λοιπών φαραωνικών εγκαταστάσεων. Ακριβώς αυτό το μέτρο είναι που απουσιάζει από όσους επισπεύδουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα εκείνων που τους ανέβασαν στην εξουσία...

Ως και τα ψάρια τού Σαρωνικού πεθαίνουν περήφανα για τους Έλληνες εφοπλιστές...

Καταστρέφουμε σαν να είναι να ζήσουμε για πάντα ή σαν να μην έχουμε παιδιά κι εγγόνια και ύστερα σοκαριζόμαστε όταν μια οικολογική καταστροφή χτυπήσει την πόρτα μας. Οι τυφώνες στην Καραϊβική, βλέπετε, ήταν μακριά κι ο ξένος πόνος δεν είναι και δικός μας. Η πετρελαιοκηλίδα, ωστόσο, στο Σαρωνικό είναι δικός μας πόνος κι ακόμα πιο άμεσος από μακροπρόθεσμη συνέπεια της κλιματικής αλλαγής. Είναι απότοκη αυτής της δίψας για όλο και περισσότερα κέρδη που αγιοποιεί ο καζινοκαπιταλισμός κι από την οποία δεν ξεδιψάς πολλές φορές ακόμα κι όταν η νέμεση σου έχει χτυπήσει την πόρτα...

Και τι έγινε, στο κάτω κάτω της γραφής, αν "λέρωσαν λίγο" οι ακτές τής Σαλαμίνας, της Πειραϊκής ή της Γλυφάδας από την εγκληματική αδιαφορία τού ιδιοκτήτη ενός δεξαμενόπλοιου; Οφείλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε υπερήφανοι για τους Έλληνες εφοπλιστές, ό,τι κοντινότερο διαθέτει η χώρα σε μεγαλοεγκληματίες του λευκού κολάρου...

Μια φορά κι έναν καιρό η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς είχε υποσχεθεί πως θα τα έβαζε και μαζί τους, θα τους φορολογούσε επί ίσοις όροις με τον μέσο ανθρωπάκο και θα τους ανάγκαζε να καταβάλουν στο δημόσιο ταμείο πολύ περισσότερα από την κοροϊδία τής εθελοντικής εισφοράς που δίνουν τώρα σαν να είναι ο ελληνικός λαός άλλο ένα φιλανθρωπικό σωματείο τους που τους εξασφαλίζει φοροαπαλλαγές. Κι αυτές οι μεγαλοστομίες λησμονήθηκαν, ίσως κι εξαιτίας της οικονομικής συνδρομής στο κόμμα εκ μέρους κάποιων εφοπλιστών. ..

Τι να την κάνεις, άλλωστε, την ιδεολογία αν δεν έχεις χρήματα για να θρέψεις Καρανίκες και λοιπά κομματόσκυλα; Μόνο που η λαϊκή απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη δεν εξαντλείται στο να βρεθούν οι ένοχοι της πετρελαιοκηλίδας και να δικαστούν για τις αμαρτίες τους, αλλά αφορά και την αποαγιοποίηση όλων εκείνων που "αγαπούν" τόσο πολύ την πατρίδα τους που δεν έχουν αφήσει ούτε έναν εξωχώριο παράδεισο δίχως να έχουν αφήσει τον οβολό τους σε αυτόν...

Στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, βεβαίως, δεν βοηθούν ούτε οι, περισσότερες έστω, περιβαλλοντικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά τους και τις οικονομικές τους επιδιώξεις. Έχετε αναρωτηθεί, για παράδειγμα, πώς οι ίδιοι που φωνάζουν στεντορείως για το Σαρωνικό μένουν άλαλοι στις Σκουριές;...

Αν πιστεύουν ότι όλα γίνονται καλώς με την εξόρυξη χρυσού ας βγουν να μας το πουν και να μας καθησυχάσουν. Διαθέτουν, όμως, καθώς φαίνεται μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια κι αίσθηση της ύβρης ώστε να μην λερώσουν τουλάχιστον το στόμα τους με ψέματα, αφού πρώτα έχουν γεμίσει τις τσέπες τους με καναδικά δολάρια. Όπως κι αν έχει, κάποιος να μας φυλάει από τους φύλακες και τους εθνικούς ευεργέτες...

Το ακραίο κέντρο ονειρεύεται τη χώρα μου χρυσή μπανανία...

Περισσεύει η υποκρισία από όλες τις πλευρές για τις Σκουριές. Από τη μια η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει- υπό την πίεση, είναι αλήθεια, κι εκτρωματικών δικαστικών αποφάσεων- με την Eldorado για τους περιβαλλοντικούς όρους, συζητώντας πλέον δευτερεύοντα ζητήματα. Κι ας έχει καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος κι ας κινδυνεύει η υγεία των κατοίκων...

Από την άλλη, η αντιπολίτευση κλαίει κι οδύρεται για τις χαμένες θέσεις εργασίας όταν αυτές από τον τουρισμό, από τη γεωργία κι από την κτηνοτροφία που χάνονται στην περιοχή εξαιτίας τής οικολογικής καταστροφής είναι απείρως περισσότερες. Κι όλα αυτά για μια "επένδυση" με διάρκεια ζωής 25 χρόνων...

Το μέγα ζητούμενο είναι τι είδους επενδύσεις θέλουμε στην Ελλάδα γιατί το "επενδύσεις να 'ναι κι ό,τι να 'ναι" αποτελεί φιλοδοξία μπανανίας κι όχι ευρωπαϊκής χώρας ενταγμένης στους δυτικούς θεσμούς εδώ και δεκαετίες. Οι προβληματισμοί γύρω από τις Σκουριές πρέπει να μας απασχολούν κι όταν συζητάμε για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ή για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, αφού τίποτα δεν κερδίζεται δίχως ένα αντίτιμο...

Μολονότι και στα χρόνια τής κρίσης τα έσοδα από τον τουρισμό κράτησαν όρθια τη χώρα δεν είμαι από εκείνους που ονειρεύονται το μέλλον μας ως σερβιτόροι τής Ευρώπης. Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε χρέος να συνυπολογίσουμε τη ζημιά που θα υποστούμε στην τουριστική προσέλευση αν σε κάθε "γωνιά" τής στεριάς και της θάλασσας στηθούν ανεμογεννήτριες ή δεξαμενές και την επίπτωσή τους στο υπέροχο ελληνικό τοπίο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια απέναντι στην επιχειρηματικότητα, αλλά από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια στους εκβιαστές και στους λακέδες τους. Κι αν εν μέρει μπορώ να δικαιολογήσω τις τακτικές τής Eldorado- έχει συνηθίσει, άλλωστε, να "επενδύει" σε αποικίες-, είναι ανεπίτρεπτο μερίδα τού πολιτικού κόσμου τής χώρας, σε συνεργασία με τα μιντιακά του παπαγαλάκια, να παρουσιάζεται βασιλικότερο του βασιλέως σε μια υπόθεση που μόνο άσπρο μαύρο δεν είναι...

Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία, η οποία έχει στον πυρήνα της τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την απώλεια θέσεων εργασίας. Ουδόλως την ενδιαφέρει, αφού προτεραιότητά της είναι η διασφάλιση και γιγάντωση των κερδών των λίγων και τρανών. Κάθε, επομένως, "δάκρυ" τού άθλιου Κούλη ή του Αδώνιδος για τους εργαζόμενους της Eldorado συνιστά σπονδή στο ναό τής υποκρισίας που έχουν στήσει οι ίδιοι και οι ομοϊδεάτες τους του ακραίου κέντρου...

 

Φοβού τους εργοδότες και θέσεις δουλείας προσφέροντας...

Τα αφεντικά έχουν μια περίεργη σχέση αγάπης με τους υπαλλήλους τους. Συνήθως τους έχουν γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους: τους διατάζουν χωρίς να τους δίνουν ούτε σύμβαση, τους πληρώνουν ελάχιστα, καθυστερούν στις πληρωμές, τους υποχρεώνουν να δουλεύουν ώρες ατέλειωτες για το καλό τής επιχείρησης και συνήθως υπό καθεστώς βάρβαρων συνθηκών κι απειλής πως αν δεν αποδεχθούν το στάτους τού σκλάβου, τότε τους περιμένει το ταμείο ανεργίας. Υπάρχει, όμως, και μία περίπτωση στην οποία οι εργοδότες θυμούνται πως έχουν να κάνουν με ανθρώπους κι όχι με δούλους. Αυτή προκύπτει όταν αισθάνονται να θίγονται τα ατομικά τους συμφέροντα...

Κάποιος "κακοπροαίρετος" ενδεχομένως να χαρακτήριζε αυτήν τη στάση οπορτουνιστική. Οπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με τους ιδιοκτήτες διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης οι οποίοι νιώθουν πλέον βαριά πάνω τους την ανάσα τής απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης και γι' αυτό καταφεύγουν σε αγαπημένες τους μεθόδους, όπως είναι οι εκβιασμοί: "Ετσι είσαι κακιά κυβέρνηση που θα μας υποχρεώσεις να πληρώσουμε για πρώτη φορά για τις τηλεοπτικές άδειες; Ε, λοιπόν, θα απολύσουμε κόσμο ή θα μειώσουμε κι άλλο τους μισθούς πείνας και θα ρίξουμε το φταίξιμο σε σένα". Αυτό είναι το σκεπτικό των μιντιαρχών που ξεκίνησαν το πογκρόμ στα ασύδοτα μέχρι σήμερα μαγαζιά τους...

"Προσφέρουμε θέσεις εργασίας", είναι το λάιτ μοτίφ κάθε απατεώνα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τη μάστιγα της ανεργίας προκειμένου να συνεχίσει να δρα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν και δίχως να πληρώνει τους φόρους που αναλογούν στην περιουσία του. Για τους εταιροδανειστές, που από τη μία ζητούν να μην πληρώσουν έκτακτη εισφορά οι επιχειρήσεις με τζίρο άνω των 500.000 ευρώ με το επιχείρημα πως θα αυξηθεί η φοροδιαφυγή αλλά δεν έχουν πρόβλημα να εκτοξευτεί ο ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης για τους μικρομεσαίους, κίνηση που αυτονόητα θα γιγαντώσει παραβατικά φαινόμενα, δεν σοκάρομαι. Τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης παλεύουν να υπερασπίζονται και το κάνουν μέχρι στιγμής με μεγάλη επιτυχία...

Είναι κρίμα, ωστόσο, που κι ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αποδέχεται αυτόν τον εκβιασμό στην περίπτωση των ορυχείων χρυσού στη Χαλκιδική. Ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε πως δεν πρέπει να μείνουν 2.000 εργαζόμενοι στο δρόμο και πως αυτό δεν είναι κοινωνική δικαιοσύνη. Φαινομενικώς και βραχυπρόθεσμα έχει δίκιο. Κάποια στιγμή, όμως, οι πολιτικοί μας, ιδιαιτέρως εκείνοι που παρουσιάζονται ως Αριστεροί, οφείλουν να κοιτάξουν πέρα από τη μύτη τους και σε βάθος χρόνου. Η περίπτωση των Σκουριών, για παράδειγμα, θα έχει περιβαλλοντικές συνέπειες για πάντα για μια επένδυση που θα προσφέρει θέσεις εργασίας όχι για παραπάνω από 25 χρόνια. Αν ασπαστούμε, εξάλλου, αυτήν τη λογική τότε ας γεμίσουμε τη χώρα και με εργοστάσια παραγωγής ηρωίνης, ας ανοίξει από ένας οίκος ανοχής κι από ένα κατάστημα πώλησης όπλων σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο κι έξω από κάθε σχολείο κι ας στήσουμε "φρουτάκια" σε κάθε καφετέρια, μπαρ, εστιατόριο και κλαμπ...

Με αυτό το "παραγωγικό" μοντέλο, ωστόσο, ονειρευόμαστε να βγούμε από την κρίση; Με το ξέπλυμα της λαμογιάς, που διαιωνίζει τις κοινωνικές ανισότητες και υποθάλπει παθογένειες όπως η διαπλοκή και η διαφθορά; Αν ο εφοπλιστής, ο καναλάρχης, ο τραπεζίτης, ο μεγαλοεπιχειρηματίας εξακολουθεί να απολαμβάνει ελαφρύνσεων τις οποίες η συντεταγμένη πολιτεία απορρίπτει για την πλειονότητα του πληθυσμού γιατί η τελευταία να υποχρεώνεται, νομικώς και ηθικώς, να τηρεί τους κανόνες δύο μέτρων και δύο σταθμών που της επιβάλλει το κράτος; Κι όχι μόνο αυτό, αλλά της απαιτείται και να ανέχεται και τον παγκάλειο κυνισμό τού "μαζί τα φάγαμε". Κι ο Μπάμπης, ο Λάκης κι ο Σάκης αν δεν πλήρωναν φόρους θα μπορούσαν να ανοίξουν αλυσίδα καταστημάτων ή μια οποιαδήποτε άλλη επιχείρηση και να προσφέρουν θέσεις εργασίας, οι οποίες θα αυξάνονταν όσο θα επεκτείνονταν οι μπίζνες τους...

Κάποιος, όμως, πρέπει να πληρώσει και τον κοινωνικό λογαριασμό, έτσι δεν είναι; Ακόμα και στα πιο νεοφιλελεύθερα κράτη υφίστανται κρατικές δαπάνες για την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές, την κοινωνική πολιτική. Αν, επομένως, κρίνουμε πως το κράτος είναι απαραίτητο και στον 21ο αιώνα όλοι μας, αναλόγως με τις δυνάμεις μας, οφείλουμε να συμμετέχουμε στην αποπληρωμή τού λογαριασμού. Οποιος πηγαίνει στην "τουαλέτα" για να αποφύγει να καταβάλει το δικό του μερίδιο δεν επιτελεί κοινωνικό έργο, το σκοτώνει. Κι ας εξέρχεται, στη συνέχεια, του αποχωρητηρίου κραδαίνοντας μαντιλάκια αφορολόγητης φιλανθρωπίας...