Να τρώνε λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία όταν δεν θα έχουν ψωμί...

Η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι δύσκολο να βρεθεί και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί να εξαλειφθεί στη διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας κι επομένως καθίσταται ασύμφορη ως επιλογή από τις κυβερνήσεις, αφού δεν διαθέτει πολιτικά οφέλη. Αντιθέτως, η πρόσκαιρη οικονομική ζημιά σε αυτούς που πλήττονται άμεσα από την αναγκαιότητα αλλαγής τού παραγωγικού- ενεργειακού μοντέλου είναι μεγάλη κι άμεσα μετρήσιμη η δυσαρέσκειά τους στις κάλπες...

Είναι αλήθεια ότι οι περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις καθυστερούν πολύ στη χώρα μας και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και το ΣτΕ είναι περισσότερο ανελαστικό από όσο ίσως θα έπρεπε για την προστασία τού περιβάλλοντος. Η εύρεση, άλλωστε, της χρυσή τομής προκειμένου να επιτυγχάνουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη είναι εύκολη υπόθεση μόνο στην θεωρία. Μόνο που το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στη Βουλή περιέχει σωρεία φωτογραφικών διατάξεων για μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα για να θεωρηθεί πως έχει βρει αυτό το ενδιάμεσο έδαφος που απαιτείται ώστε να μην έχουμε από μία πανδημία κάθε χρόνο, αλλά και να μην πεθαίνουν από ασιτία εκατομμύρια άνθρωποι σε έναν πλανήτη ο πληθυσμός τού οποίου ακολουθεί αυξητική τάση...

Το δίλημμα, ωστόσο, της βιώσιμης ανάπτυξης μπορεί και να είναι το ψευτοδίλημμα που θέτει ο καπιταλισμός για να μην απαντήσει στο ουσιαστικότερο αίτημα της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και των ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Αν οι πλούσιοι συνεχίσουν να καρπώνονται τη συντριπτική μερίδα τού παγκόσμιου πλούτου, είναι αδύνατο να απαντήσουμε με ακρίβεια στο ερώτημα του κατά πόσο πρέπει να θυσιάσουμε κι άλλο το φυσικό πλούτο για να επιβιώσουμε. Μόνο η κοινωνική δικαιοσύνη θα μπορέσει να βάλει τα πραγματικά όρια της βιώσιμης ανάπτυξης. Αν, για παράδειγμα, δεν δοθεί η δυνατότητα στους κατοίκους τής δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης να σταθούν στα πόδια τους χωρίς το λιγνίτη είναι εύκολο από την Αθήνα να τους παροτρύνουμε, σαν άλλες Μαρίες Αντουανέτες, να τρώνε παντεσπάνι παριστάνοντας τους οικολόγους από απόσταση ασφαλείας...

Μόνο οι χορτοφάγοι μπορούν να είναι κατά των αμβλώσεων και να μην είναι υποκριτές...

Αν με ρωτήσουν έτσι γενικώς κι αορίστως αν είμαι υπέρ των αμβλώσεων, η απάντησή μου θα είναι αρνητική. Η ζωή είναι δώρο το οποίο είναι αχαριστία να αφαιρούμε, ακόμα κι αν δεν είναι πάντοτε έγκλημα από το νόμο. Η ζωή, όμως, επίσης δεν είναι άσπρο μαύρο. Το έμβρυο, για παράδειγμα, μερικών ωρών ή εβδομάδων δεν διαθέτει συνείδηση και η γυναίκα που το κυοφορεί ως συνέπεια βιασμού ή μία ανήλικη κοπέλα που έμεινε έγκυος δίχως να το επιθυμεί έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν την πορεία τους δίχως το βάρος τής αθέλητης μητρότητας...

Οι μεγαλύτερες κοινωνικές συγκρούσεις δημιουργούνται από την πάση θυσία προσπάθειά μας να δικαιολογούμε τους δογματισμούς και τις ιδεοληψίες μας. Αν κάποιος που είναι κατά των αμβλώσεων δεν θέλει να είναι αντιφατικός τότε οφείλει να κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη και να είναι χορτοφάγος. Φαντάζομαι πως όταν κάνεις έρωτα με προφυλακτικό εμποδίζεις μια ζωή να δημιουργηθεί- που κι αυτό αντιβαίνει το φυσιολογικό, στο οποίο ορκίζονται οι νεοσυντηρητικοί-, ενώ και τα ζώα έχουν ψυχή, πολύ περισσότερη μάλιστα από ένα έμβρυο μερικών ημερών, συνεπώς ούτε αυτά θα έπρεπε να τα σκοτώνουμε και να τα τρώμε μάλιστα κι από πάνω...

Το να αγαπάμε, άλλωστε, τα παιδιά δεν αποδεικνύεται μόνο με το να μην σκοτώνουμε τα έμβρυά μας, αλλά και με το να υιοθετούμε κάποιο από τα χιλιάδες που βρίσκονται στα νοσοκομεία ή στα ορφανοτροφεία και δεν είναι "δικό μας" ή με το να αγαπάμε και τις μητέρες τους και να μην αθωώνουμε τους εραστές τους που τις σκοτώνουν λόγω ζήλιας. Όπως και το να αγαπάμε το περιβάλλον δεν σημαίνει μόνο να βγάζουμε κηρύγματα κατά συμπεριφορών άλλων που μας ενοχλούν, αλλά και να είμαστε οι ίδιοι αντάξιοι των διαγγελμάτων μας.

Το να κατηγορούμε, για παράδειγμα, εκείνους που χρησιμοποιούν το αεροπλάνο, αλλά να παίρνουμε το Ι.Χ. μας ακόμα και για να πάμε στο περίπτερο δεν μας κάνει καλύτερους. Οι άνθρωποι διδάσκουν με το παράδειγμά τους, όχι με τους λόγους τους, πολλώ δε μάλλον όταν έχουν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά πρόχειρα για να δικαιολογούν τις έμφυτες, κατά τα άλλα, αδυναμίες τους...  

 

Η πίτα δεν χρειάζεται τόσο μεγάλωμα όσο δίκαιη αναδιανομή της...

Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής δεν είναι σέξι και είναι λογικό την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας να μην βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα. Όταν δεν ξέραμε αν θα μπορούσαμε να βγάλουμε την επόμενη ημέρα, θα ήταν πολυτέλεια να ασχολούμασταν με το αν η χώρα κι ο πλανήτης θα υπάρχουν σε 100 χρόνια από σήμερα. Χαίρομαι, όμως, που σιγά σιγά και στην Ελλάδα, ιδίως από τις νέες γενιές, αναπτύσσεται ένα κίνημα για την προστασία τής Γης από μία ακόμα συνέπεια της θεοποίησης του καπιταλισμού...

Το κυνήγι τού κέρδους δεν έχει όρια όταν αφήνεται ανεξέλεγκτο, όπως επιθυμεί ο μητσοτάκειος νεοφιλελευθερισμός. Οι εργαζόμενοι, εξάλλου, δεν είναι τα μοναδικά θύματα της αρρύθμιστης οικονομίας, αλλά και το περιβάλλον. Η απόλυτη αξιοποίηση των πρώτων υλών, που φτάνει έως την εξάντλησή τους, όχι μόνο δεν κλείνει την ψαλίδα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, αλλά στο τέλος θα αφήσει τον τελευταίο καπιταλιστή δίχως καν το σκοινί το οποίο θα μπορέσει να πουλήσει σε αυτούς που θα τον κρεμάσουν...

Η Ελλάδα σε μερικές δεκαετίες ή και λιγότερο θα θυμίζει περισσότερο Σαχάρα παρά Ευρώπη. Τα άστατα καιρικά φαινόμενα, άλλωστε, μας το υπενθυμίζουν καθημερινώς. Τι θα κάνουμε; Θα σταυρώσουμε τα χέρια περιμένοντας τον Αρμαγεδδώνα που θα χτυπήσει τα παιδιά μας, αν όχι κι εμάς τους ίδιους, ή θα δράσουμε για να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται; Η σωτηρία, πάντως, δεν θα έρθει από το μεγάλωμα της πίτας για τους λίγους, αλλά πρωτίστως από τη δίκαιη αναδιανομή των υπαρχόντων πόρων, που μπορούν να θρέψουν, και καλά μάλιστα, τους πάντες, και δευτερευόντως από την ορθολογική επέκταση της πίτας για τους πολλούς...

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Βουλγαράκης...

Ο Γ. Βουλγαράκης ήταν ο πρώτος πολιτικός ο οποίος καθαγίασε στο δημόσιο λόγο πως ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Με αυτόν τον τρόπο η πολιτική περιορίστηκε στην τυπική τήρηση νόμων και κανόνων, ανεξαρτήτως αν από τους αντιπροσώπους του έθνους προσδοκάς περισσότερες ηθικές αναστολές από έναν μέσο πολίτη. Ο Γ. Βουλγαράκης επιστρέφει στην πολιτική ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων την ίδια ώρα που το "δόγμα" του κάνει comeback ελέω Αλ. Τσίπρα...

Ο πρωθυπουργός καθιερώνει το "ό,τι είναι συνταγματικό είναι και νόμιμο" (και) με την παραδοχή του ότι αξιοποίησε το 2014 την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας για να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά τώρα θέλει απεμπλοκή τής εκλογής ΠτΔ από την προκήρυξη εκλογών. Το επιχείρημα, άλλωστε, που χρησιμοποιεί περί διαφορετικής συγκυρίας και καταστροφικής κυβέρνησης πριν τέσσερα χρόνια είναι έωλο.

Όχι γιατί η κυβέρνηση Σαμαρά δεν ήταν καταστροφική ή γιατί η συγκυρία σήμερα δεν είναι διαφορετική, αλλά ποιος μπορεί να ορίζει με αντικειμενικά κριτήρια πότε μια κυβέρνηση έχει χάσει τη λαϊκή αποδοχή χωρίς να έχουν στηθεί κάλπες; Και τι μας λέει πως δεν θα προκύψουν και στο μέλλον καταστροφικές κυβερνήσεις ώστε να είναι απαραίτητη η δυνατότητα πτώσης τους για το καλό τού λαού;...

Το ίδιο νομικίστικα είναι και τα επιχειρήματα για να μην γίνουν αποδεκτά προς αναθεώρηση άρθρα όπως το 16 για την παιδεία ή το 24 για το περιβάλλον. Προφανώς ελλοχεύει ο κίνδυνος μια κυβέρνηση της ΝΔ να τα αξιοποιήσει για την θεσμοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού.

Πέρα, όμως, από το ότι η στάση ΣΥΡΙΖΑ μαρτυρά ηττοπάθεια, υπάρχει και η πραγματική αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού τους. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να μιλάμε για ουδετερόθρησκο κράτος, αλλά αποστολή του να παραμένει η καλλιέργεια της θρησκευτικής συνείδησης (άρθρο 16 παρ. 2) ούτε να μην λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας της κλιματικής αλλαγής. Χάνεται, δηλαδή, μια ακόμα ευκαιρία για μια γενναία Αναθεώρηση η οποία θα είχε, αφού μεσολαβούν εκλογές, και τη λαϊκή συναίνεση...



 

  

Ανυπότακτοι στα ασήμαντα, αντάρτες κοινής λογικής στα σημαντικά...

Είναι ταξική πολιτική να διακοπούν οι εκδρομές των σχολείων στο εξωτερικό γιατί πολλές οικογένειες δεν έχουν τα χρήματα για να στέλνουν τα παιδιά τους; Σαφώς και είναι, αλλά δεν βρίσκω τίποτα το κατακριτέο ή το οπισθοδρομικό σε αυτό!

Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα το υπουργείο Παιδείας να καλύπτει με δικά του έξοδα αυτές τις εκδρομές, ώστε κάθε μαθητής, κάπου ανάμεσα στις αναπόφευκτες κραιπάλες τής νιότης του, να παίρνει μια ιδέα από το πώς ζουν σε άλλα κράτη. Από τη στιγμή, ωστόσο, που δεν υπάρχει και τα παιδιά πιο οικονομικώς τακτοποιημένων οικογενειών μπορούν έτσι κι αλλιώς να ταξιδεύουν στο εξωτερικό- κανείς δεν πρόκειται να τους πάρει το διαβατήριο- γιατί θα πρέπει οι μαθητές φτωχότερων οικογενειών να υφίστανται τον οικονομικό στιγματισμό, ο οποίος είναι τόσο σύμφυτος με τον καπιταλισμό, από την παιδική- εφηβική τους ηλικία;...

Γεννιέσαι άνθρωπος, αλλά πολίτης γίνεσαι. Να το έχουμε αυτό υπόψη κι όταν ασκούμε κριτική για το τέλος στις πλαστικές σακούλες αντί να κάνουμε την αυτοκριτική μας...

Αν παράγαμε και χρησιμοποιούσαμε λιγότερο πλαστικό, καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θα μπορούσε να μας επιβάλει αυτό το έξτρα χαράτσι. Αυτό, όπως και πολλά άλλα από τα δεινά μας, προκύπτει από την ανευθυνότητα με την οποία διάγουμε το βίο μας, μέσα στο φόβο και στην υποταγή για τα ασήμαντα και μέσα στην ανταρσία από την κοινή λογική για τα σημαντικά...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα είναι τόσο απαραίτητη η σύνδεση του εκπαιδευτικού μας συστήματος με τη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης. Αν αυτό είχε επιτευχθεί, δεν θα διαμαρτύρονταν οι προνομιούχοι για τις σχολικές εκδρομές ούτε το λούμπεν προλεταριάτο για το φόρο στις σακούλες. Θα ήξεραν ήδη ότι θεμελιώδης λίθος τής κοινωνικής συνοχής είναι οι ίσες ευκαιρίες και η προστασία τού περιβάλλοντος.

Όταν αυτά δεν υπάρχουν ή κινδυνεύουν, η διακοπή των σχολικών εκδρομών και τα περιβαλλοντικά τέλη είναι τα μικρότερα από τα προβλήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν. Αν θέλουμε, φυσικά, να μην είμαστε οι τελευταίες γενιές που ζούμε με μια σχετική ειρήνη σε αυτόν τον πλανήτη...

Υ.Γ. Ο vromostomos επιστρέφει την Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου.

Η κλιματική αλλαγή ίσως πετύχει εκεί που απέτυχαν οι επαναστάσεις...

Μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τσουνάμι τη χώρα και κάποιοι να μην πιστεύουν και τότε στην κλιματική αλλαγή, όπως, για παράδειγμα, δεν πίστευαν οι σκοταδιστές πρόγονοί τους ότι η Γη γυρίζει. Δυστυχώς η άγνοια σε συνδυασμό με την ανοησία δημιουργούν ένα τοξικό κοκτέιλ για την κοινωνία μας, θύματα του οποίου ήταν αυτήν την εβδομάδα οι κάτοικοι της Μάνδρας...

Οι περισσότεροι, πάντως, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η κλιματική αλλαγή μέσω της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν είναι μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας, αλλά μια απτή πραγματικότητα. Αν μη τι άλλο, η αποδοχή τού προβλήματος αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την επίλυσή του και ίσως στο μέλλον να μην μπαζώσουμε άλλα ρέματα γιατί δεν πιστεύουμε ότι η φύση θα μας τιμωρήσει...

Το περιβάλλον, ωστόσο, δεν θα σωθεί μόνο αν ανακυκλώνουμε ή δεν χρησιμοποιούμε τις πλαστικές σακούλες των σούπερ μάρκετ. Η διάσωσή του συνδέεται άμεσα με την αναγκαιότητα αλλαγής αναπτυξιακού μοντέλου, με λίγα λόγια με τη μείωση της απληστίας για περισσότερα υλικά αγαθά...

Αφού ο σοσιαλισμός δεν κατάφερε να φέρει, τουλάχιστον όχι ακόμα, την αιώνια ευτυχία μέσω των επαναστάσεων, ενδεχομένως το ισχυρότερο ράπισμα στο καπιταλιστικό πρότυπο να δοθεί από το ανθρώπινο ένστικτο αυτοσυντήρησης. Πιθανώς, δηλαδή, το ανάχωμα στα υπερκέρδη των λίγων να χτιστεί όχι χάρη σε μια ιδεαλιστική προσέγγιση της ζωής, αλλά χάρη στο θεμελιώδες, στην θέληση δηλαδή για συνέχιση της στοιχειώδους ύπαρξής της...

Στον αντίποδα, όμως, του ενστίκτου αυτοσυντήρησης ελλοχεύει το ένστικτο της αυτοκαταστροφής, το οποίο συνδυασμένο με τον καπιταλιστικό ατομικισμό προκαλεί μεγάλη ανησυχία για το μέλλον τού πλανήτη και της ανθρωπότητας πάνω σε αυτόν. Όσο, μάλιστα, θα προοδεύει η διαστημική τεχνολογία και θα γίνεται ευκολότερο να αποικίσουμε άλλους δορυφόρους ή πλανήτες τόσο και θα γιγαντώνεται η αίσθηση πως μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε δίχως συνέπειες...

Ο Ντοστογιέφσκι έγραφε πως χωρίς θεό όλα επιτρέπονται. Φαίνεται πως το ίδιο ισχύει και για τον καπιταλισμό, με το τίμημα της αλαζονείας μας να περιλαμβάνει και τις επόμενες γενιές...

Το ακραίο κέντρο ονειρεύεται τη χώρα μου χρυσή μπανανία...

Περισσεύει η υποκρισία από όλες τις πλευρές για τις Σκουριές. Από τη μια η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει- υπό την πίεση, είναι αλήθεια, κι εκτρωματικών δικαστικών αποφάσεων- με την Eldorado για τους περιβαλλοντικούς όρους, συζητώντας πλέον δευτερεύοντα ζητήματα. Κι ας έχει καταστραφεί ένα ολόκληρο δάσος κι ας κινδυνεύει η υγεία των κατοίκων...

Από την άλλη, η αντιπολίτευση κλαίει κι οδύρεται για τις χαμένες θέσεις εργασίας όταν αυτές από τον τουρισμό, από τη γεωργία κι από την κτηνοτροφία που χάνονται στην περιοχή εξαιτίας τής οικολογικής καταστροφής είναι απείρως περισσότερες. Κι όλα αυτά για μια "επένδυση" με διάρκεια ζωής 25 χρόνων...

Το μέγα ζητούμενο είναι τι είδους επενδύσεις θέλουμε στην Ελλάδα γιατί το "επενδύσεις να 'ναι κι ό,τι να 'ναι" αποτελεί φιλοδοξία μπανανίας κι όχι ευρωπαϊκής χώρας ενταγμένης στους δυτικούς θεσμούς εδώ και δεκαετίες. Οι προβληματισμοί γύρω από τις Σκουριές πρέπει να μας απασχολούν κι όταν συζητάμε για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας ή για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, αφού τίποτα δεν κερδίζεται δίχως ένα αντίτιμο...

Μολονότι και στα χρόνια τής κρίσης τα έσοδα από τον τουρισμό κράτησαν όρθια τη χώρα δεν είμαι από εκείνους που ονειρεύονται το μέλλον μας ως σερβιτόροι τής Ευρώπης. Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε χρέος να συνυπολογίσουμε τη ζημιά που θα υποστούμε στην τουριστική προσέλευση αν σε κάθε "γωνιά" τής στεριάς και της θάλασσας στηθούν ανεμογεννήτριες ή δεξαμενές και την επίπτωσή τους στο υπέροχο ελληνικό τοπίο...

Όλα αυτά δεν τα γράφω από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια απέναντι στην επιχειρηματικότητα, αλλά από μια έμφυτη αριστερή απέχθεια στους εκβιαστές και στους λακέδες τους. Κι αν εν μέρει μπορώ να δικαιολογήσω τις τακτικές τής Eldorado- έχει συνηθίσει, άλλωστε, να "επενδύει" σε αποικίες-, είναι ανεπίτρεπτο μερίδα τού πολιτικού κόσμου τής χώρας, σε συνεργασία με τα μιντιακά του παπαγαλάκια, να παρουσιάζεται βασιλικότερο του βασιλέως σε μια υπόθεση που μόνο άσπρο μαύρο δεν είναι...

Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία, η οποία έχει στον πυρήνα της τη συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, δεν είναι δυνατό να χρησιμοποιεί ως επιχείρημα την απώλεια θέσεων εργασίας. Ουδόλως την ενδιαφέρει, αφού προτεραιότητά της είναι η διασφάλιση και γιγάντωση των κερδών των λίγων και τρανών. Κάθε, επομένως, "δάκρυ" τού άθλιου Κούλη ή του Αδώνιδος για τους εργαζόμενους της Eldorado συνιστά σπονδή στο ναό τής υποκρισίας που έχουν στήσει οι ίδιοι και οι ομοϊδεάτες τους του ακραίου κέντρου...