Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Η σταθερότητα συναγωνίζεται τον πατριωτισμό ως τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων...

Η σταθερότητα συναγωνίζεται τον πατριωτισμό ως τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Κι αν υπήρχε κάποια αμφιβολία γι' αυτό, ήρθε το συνέδριο της ΝΔ για να μας το επιβεβαιώσει.  Όταν ο Κ. Μητσοτάκης απειλεί με σταθερότητα μάλλον οι δημοσκοπήσεις δεν πηγαίνουν και πολύ καλά. Μάλλον η 9η Ιουνίου θα σημάνει και το τέλος τού σαράντα τακατό...

Καμία αντίρρηση, μια σχετική βεβαιότητα για το αύριο είναι καλοδεχούμενη. Μόνο, ωστόσο, όταν το παρόν είναι τουλάχιστον αξιοπρεπές, κάτι που δεν συμβαίνει στη μητσοτάκειο Ελλάδα. Κι αναρωτιέμαι: έπρεπε, για παράδειγμα, εν έτει 2024 να αποφάσιζε το ΣτΕ ότι δεν μπορεί ένας παρακολουθούμενος να μην μαθαίνει γιατί παρακολουθείται; Σε ποια οργουελιανή δυστοπία ζούμε για να πιστεύει κάποιος ότι επειδή αυτό νομοθετήθηκε από μία μαφία είναι δυνατό να θεωρείται αποδεκτό από ένα κράτος δικαίου;...

Και πόσο ακόμα πιο τραγικό είναι η υπόλοιπη δήθεν προοδευτική αντιπολίτευση να αντιπολιτεύεται το ΣΥΡΙΖΑ όταν συμβαίνουν όλα αυτά, ζώντας την ψευδαίσθησή της πως θα βγει δεύτερη ή θα μπει στην Ευρωβουλή; Μπορεί ο Ν. Ανδρουλάκης να μας πει τώρα που μπορεί να το μάθει κι επισήμως γιατί τον παρακολουθούσαν; 

Μπορούν οι αποστάτες να μην καπηλεύονται την Αριστερά όταν έκλεψαν έδρες που δεν τους ανήκουν για να δώσουν βουλευτική ασυλία στα κόμπλεξ τους; Μάλλον δεν μπορούν, γι' αυτό και στήνουν από τώρα ένα οχυρό δικαιολογιών για την αναπόφευκτη όσο και τόσο δίκαιη συντριβή τους...  

 

Την παράδοση επικαλούνται και στην Τεχεράνη...

Θα ήταν αμετροέπεια να ζητούσα από μία κυβέρνηση να μεταρρύθμιζε διαχρονικά κακώς κείμενα μέσα σε μία τετραετία. Από την άλλη, ωστόσο, απαιτώ από μία κυβέρνηση, αν δεν μπορεί να κάνει βήματα προς τα εμπρός, τουλάχιστον να μην κάνει προς τα πίσω. Όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη...

Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να κάνεις άλματα προς την άμεση δημοκρατία; Τουλάχιστον μην παρακολουθείς τους αντιπάλους σου και μην ελέγχεις τα ΜΜΕ. Ομοίως, δεν είσαι σε θέση να προχωρήσεις στο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας; Το λιγότερο που μπορείς να πράξεις, είναι να εφαρμόσεις την απόφαση του ΣτΕ και να μην απαιτείς από τους γονείς και τους μαθητές επίκληση της θρησκευτικής συνείδησης για τη μη παρακολούθηση του μαθήματος των θρησκευτικών...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για την κοινωνία μας. Αν δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να ζήσουμε χωρίς κατήχηση στο σχολείο, τουλάχιστον να μην δείχνουμε με το δάχτυλο τους Ιρανούς που εξαναγκάζουν τις γυναίκες να φορούν μαντίλα και χιντζάμπ. Λες και μια γυναίκα στην Ελλάδα μπορεί να επισκεφτεί μια εκκλησία φορώντας σορτσάκι χωρίς να δεχτεί παρατήρηση ή λες κι έχει τη δυνατότητα να επισκεφτεί το Άγιον Όρος. Ο σεξισμός ενώνει ισλαμισμό και χριστιανισμό κι αν εδώ επικαλούμαστε την παράδοση, το ίδιο επικαλείται και η Επαναστατική Φρουρά στην Τεχεράνη...

 
 

Μητσοτάκης, ο Τραμπ των φτωχών...

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το νομοσχέδιο για τις συγκεντρώσεις θα καταπέσει ως αντισυνταγματικό στο ΣτΕ. Ομοίως, ξέρει ότι οι επαναπροωθήσεις ικετών τής Γης στο Αιγαίο παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Προχωρά, όμως, στο σχεδιασμό της γιατί αυτό που την ενδιαφέρει πρωτίστως δεν είναι το Σύνταγμα και οι νόμοι, αλλά η ικανοποίηση των πιο χυδαίων αντανακλαστικών ενός ακροατηρίου που είναι εκπαιδευμένο να καταπίνει αμάσητη κάθε εύκολη και συντηρητική λύση σε δύσκολα προβλήματα...

Ο Κ. Μητσοτάκης μιμείται τον Ντ. Τραμπ και τον Β. Όρμπαν στα κοινωνικά ζητήματα για να καλυφθούν πίσω από το νεοπουριτανισμό, το στιγματισμό ορισμένων κατηγοριών τού πληθυσμού και τον κοινωνικό αυτοματισμό η φαυλοκρατία, ο κομματισμός, ο νεποτισμός κι ο νεοφιλελευθερισμός των πολιτικών του. Η χώρα μπορεί άμεσα να μπει στο στόχαστρο της ΕΕ, όπως η Ουγγαρία και η Πολωνία, για καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων, αλλά τον πρωθυπουργό απασχολεί πώς θα μείνει ανέγγιχτη η μεσσιανική του εικόνα από το Σεπτέμβριο που η οικονομία θα βρίσκεται στα τάρταρα. Ακόμα και το νομοθετικό του έργο δεν υπηρετεί την ουσία, αλλά την επικοινωνία, μετατρέποντας τη Βουλή σε πλυντήριο χουντικής και διαπλεκόμενης έμπνευσης ιδεοληψιών...

Η προληπτική απαγόρευση διαδηλώσεων, και μάλιστα με απόφαση της αστυνομίας, δεν συνάδει με το κράτος δικαίου. Το ίδιο και η αντικειμενική ευθύνη τού οργανωτή, πολλώ δε μάλλον στον καιρό τού διαδικτύου...

Αν, άλλωστε, ο Μ. Χρυσοχοΐδης θέλει να βρει κάποιον για να τον κρεμάσει και να τον κάνει να πληρώσει για τις ζημιές ας αποδώσει την ευθύνη στον εκάστοτε αστυνομικό διευθυντή, ο οποίος είναι κι ο κατ' εξοχήν υπεύθυνος για την τήρηση της τάξης, του νόμου και της ασφάλειας. Κι όσο για την επίκληση της Marfin ή των καμένων κινηματογράφων στη Σταδίου πόσο προβλέψιμο είναι για ένα δεξιό κόμμα να ορίζει ως κανόνα την εξαίρεση για να δικαιολογεί τα δημοκρατικώς αδικαιολόγητα...

 

Να τρώνε λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία όταν δεν θα έχουν ψωμί...

Η πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι δύσκολο να βρεθεί και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί να εξαλειφθεί στη διάρκεια μιας κυβερνητικής θητείας κι επομένως καθίσταται ασύμφορη ως επιλογή από τις κυβερνήσεις, αφού δεν διαθέτει πολιτικά οφέλη. Αντιθέτως, η πρόσκαιρη οικονομική ζημιά σε αυτούς που πλήττονται άμεσα από την αναγκαιότητα αλλαγής τού παραγωγικού- ενεργειακού μοντέλου είναι μεγάλη κι άμεσα μετρήσιμη η δυσαρέσκειά τους στις κάλπες...

Είναι αλήθεια ότι οι περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις καθυστερούν πολύ στη χώρα μας και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και το ΣτΕ είναι περισσότερο ανελαστικό από όσο ίσως θα έπρεπε για την προστασία τού περιβάλλοντος. Η εύρεση, άλλωστε, της χρυσή τομής προκειμένου να επιτυγχάνουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη είναι εύκολη υπόθεση μόνο στην θεωρία. Μόνο που το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στη Βουλή περιέχει σωρεία φωτογραφικών διατάξεων για μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα για να θεωρηθεί πως έχει βρει αυτό το ενδιάμεσο έδαφος που απαιτείται ώστε να μην έχουμε από μία πανδημία κάθε χρόνο, αλλά και να μην πεθαίνουν από ασιτία εκατομμύρια άνθρωποι σε έναν πλανήτη ο πληθυσμός τού οποίου ακολουθεί αυξητική τάση...

Το δίλημμα, ωστόσο, της βιώσιμης ανάπτυξης μπορεί και να είναι το ψευτοδίλημμα που θέτει ο καπιταλισμός για να μην απαντήσει στο ουσιαστικότερο αίτημα της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και των ίσων ευκαιριών για την παραγωγή νέου. Αν οι πλούσιοι συνεχίσουν να καρπώνονται τη συντριπτική μερίδα τού παγκόσμιου πλούτου, είναι αδύνατο να απαντήσουμε με ακρίβεια στο ερώτημα του κατά πόσο πρέπει να θυσιάσουμε κι άλλο το φυσικό πλούτο για να επιβιώσουμε. Μόνο η κοινωνική δικαιοσύνη θα μπορέσει να βάλει τα πραγματικά όρια της βιώσιμης ανάπτυξης. Αν, για παράδειγμα, δεν δοθεί η δυνατότητα στους κατοίκους τής δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης να σταθούν στα πόδια τους χωρίς το λιγνίτη είναι εύκολο από την Αθήνα να τους παροτρύνουμε, σαν άλλες Μαρίες Αντουανέτες, να τρώνε παντεσπάνι παριστάνοντας τους οικολόγους από απόσταση ασφαλείας...

Υπάρχουν πράγματι δικασταί εις τας Αθήνας, αλλά στα κομματικά γραφεία...

Μακάρι να υπήρχαν "δικασταί εις τας Αθήνας", όπως τόσο αυτάρεσκα έγραψε στην επιστολή παραίτησής του ο πρόεδρος του ΣτΕ και πιθανός πολιτευτής. Αν υπήρχαν, ενδεχομένως για παράδειγμα να μην είχαν χαρακτηρίσει, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ν. Σακελλαρίου, συνταγματικά και τα τρία μνημόνια, να μην έφερναν προσκόμματα στις τηλεοπτικές άδειες και να μην στήριζαν τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό κόντρα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη διδασκαλία των θρησκευτικών...

Αναμφίβολα η δικαστική εξουσία συνιστά πυλώνα τής δημοκρατίας μας κι εξισορροπητικό θεσμό έναντι των αυθαιρεσιών της νομοθετικής κι εκτελεστικής. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η ανέλιξη στο δικαστικό κλάδο συνδέεται άμεσα με πολιτικές εξαρτήσεις...

Οι δικαστές, επομένως, μπορούν να βρουν χίλιες δικαιολογίες για να μην κάνουν τη δουλειά τους: τις σχετικώς χαμηλές απολαβές τους, τις πιέσεις από θεσμικούς κι εξωθεσμικούς παράγοντες, το φόρτο εργασίας, τη γραφειοκρατία και χίλια μύρια. Όταν, ωστόσο, έχεις αποφασίσει στη ζωή σου να επιτελέσεις ένα επάγγελμα- λειτούργημα τότε πρέπει να έχεις ήδη αποδεχθεί ότι δεν είσαι ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος του οκτάωρου κι ότι οφείλεις να είσαι δίκαιος ακόμα κι αν όλοι σε θέλουν άδικο...

Η απονομή, εξάλλου, της δικαιοσύνης δεν είναι δυνατό να λαμβάνει υπόψη μόνο το τυπικό γράμμα τού νόμου, αλλά και το πνεύμα του, καθώς και το πνεύμα τής εποχής. Σε διαφορετική περίπτωση η νομιμότητα καταντά τυπολατρία και η δικαιοσύνη κούφιος αναχρονισμός...

Οι δικαστές δεν είναι υποχρεωμένοι να μένουν σιωπηλοί. Αντιθέτως, έχουν καθήκον και να βροντοφωνάζουν ακόμα όταν γίνονται μάρτυρες κατάφωρων ή μη αδικιών και πιέσεων. Προϋποτίθεται, όμως, να ακολουθούν τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά για κάθε υπόθεση γιατί σε διαφορετική περίπτωση εμφιλοχωρεί η υποψία τής υποκρισίας...

Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος ανώτατος ή μη δικαστικός να σιωπά όταν διαρρέονται αποφάσεις τις οποίες στηρίζει και να διαμαρτύρεται γι' άλλες που δεν είναι του γούστου του. Και δεν δικαιούται να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο για να προετοιμάζει την κάθοδό του στον κομματικό στίβο σαν τον τελευταίο επαρχιακό κομματάρχη. Έτσι δεν είναι κ. Σακελλαρίου;...

Ο Αγαμέμνων Τσίπρας δεν δικαιούται να κλαίει για την Ιφιγένεια Φίλη...

Ύστερα από οκτώ χρόνια μνημονίων θα έπρεπε να ξέραμε καλύτερα ότι οι διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι δυνατό πλέον να θεραπεύονται με ασπιρίνες, αλλά με χειρουργικές επεμβάσεις ακριβείας, ακόμα και με αυστηρά μέτρα. Το ποδόσφαιρο είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση βγαλμένη από την επικαιρότητα. Άλλη μία είναι ο περιλάλητος διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας τον οποίο υποτίθεται πως μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα είχε ως προτεραιότητα στην ατζέντα της.

Έφτασε, όμως, στο σημείο ο Αλ. Τσίπρας να αποπέμψει στην ουσία τον Νίκο Φίλη από το υπουργείο Παιδείας γιατί ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος απαίτησε, σαν άλλη Σαλώμη, το κεφάλι του. Και τώρα διαμαρτύρεται η κυβέρνηση γιατί το ΣτΕ χαρακτήρισε αντισυνταγματικές τις αλλαγές στα βιβλία των θρησκευτικών στις οποίες είχε προχωρήσει ο Νίκος Φίλης. Μόνο ο γράφων διαπιστώνει την εκ του Μαξίμου ορμώμενη υποκρισία για το κλάμα που ρίχνει ο "Αγαμέμνονας" για την "Ιφιγένεια";...

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες ακρότητες στα νέα βιβλία των θρησκευτικών- το να μαθαίνουν, για παράδειγμα, τα παιδιά να προσεύχονται σε όλες τις θρησκείες δεν είναι άραγε κι αυτό γραφικότητα ή ακόμα και προσηλυτισμός;- ωστόσο κινούνται πάνω στη συνταγματική επιταγή τής ανεξιθρησκείας. Σέβονται, μάλιστα, και το ότι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη είναι η επικρατούσα στη χώρα μας και συνεχίζεται να δίνεται προτεραιότητα στη διδασκαλία της...

Υποτίθεται, εξάλλου, πως και η επίσημη εκκλησία είχε συνηγορήσει- άλλο κυβερνητικό "αυτογκόλ" να ζητείται για τα πάντα η έγκριση της Ιεράς Συνόδου-, μόνο που οι παραθρησκευτικές οργανώσεις αποτελούν κράτος εν κράτει, όπως φαίνεται κι από την απόφαση του υπερσυντηρητικού ΣτΕ. Ο Ιερώνυμος ίσως και να έχει αναρωτηθεί ιδιαιτέρως "ποιος, επιτέλους, κυβερνά την εκκλησία της Ελλάδος" όταν παρατηρεί τη διαπλοκή παραθρησκευτικών οργανώσεων και δικαιοσύνης...

Το Σύνταγμα επιτάσσει, δεν προτρέπει απλώς, την ανεξιθρησκεία κι αυτό ανάμεσα σε άλλα σημαίνει ότι το μάθημα των θρησκευτικών δεν μπορεί να έχει ομολογιακό/ κατηχητικό χαρακτήρα. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση οφείλει αυθωρεί και παραχρήμα να λάβει γενικότερες πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας...

Έχουμε αργήσει δεκαετίες, για να μην γράψω αιώνες, για να συζητάμε ακόμα για το αν το τάιμινγκ είναι το σωστό. Όποτε κι αν γίνει οι τραγοπαπάδες θα ξεσηκωθούν, αυτό είναι βέβαιο. Όπως είναι, επίσης, βέβαιο ότι καμία μεταρρύθμιση δεν προχώρησε όταν προτάχθηκε το πολιτικό κόστος. Αλίμονο, ακόμα κι ο ολίγιστος Σημίτης συγκρούστηκε για το θέμα των ταυτοτήτων και δεν μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα η Αριστερά που αυτοαποκαλείται ριζοσπαστική;...





  

Πολιτικός κρατούμενος των καναλαρχών...

Κάθε ημέρα που περνά γίνεται όλο και πιο φανερό γιατί η ΝΔ του άθλιου Κούλη δεν επιχειρεί να ρίξει την κυβέρνηση χρησιμοποιώντας το βάσιμο επιχείρημα πως φτωχοποιεί ακόμα περισσότερο τον πληθυσμό, αλλά γιατί δεν συγκροτείται ΕΣΡ. Σιγά σιγά, όμως, οι δικαιολογίες στερεύουν και στους πολίτες αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο ενός πολιτικού αρχηγού ο οποίος σύρει την αξιωματική αντιπολίτευση σε μια μάχη στην οποία έχει απέναντί του το δίκιο, την πλειονότητα των ψηφοφόρων, ακόμα και σημαντική μερίδα τού κόμματός του. Έχει φτάσει, μάλιστα, στο σημείο να λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής για τα μάτια των εθνικών μας νταβατζήδων- χρηματοδοτών του απαιτώντας να αποσυρθεί στο σύνολό του ένας νόμος που μόνο σε πολύ συγκεκριμένα σημεία του κρίθηκε αντισυνταγματικός από το αγαπημένο του ΣτΕ, προκειμένου να συναινέσει στη συγκρότηση ΕΣΡ. Κατά τα άλλα ο άθλιος Κούλης και οι πάτρωνές του ορκίζονται στην προστασία των θεσμών...

Ύστερα, εξάλλου, από 27 χρόνια στα οποία πάνω από δέκα έτη κυβερνούσε η ΝΔ  η τελευταία φιλοτιμήθηκε επιτέλους να καταθέσει πρόταση νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία ωστόσο αποτελεί αντιγραφή τού νόμου Παππά- ναι, του ίδιου που θέλει η Πειραιώς να αποσυρθεί για να ψηφίσει ΕΣΡ- εκτός βεβαίως από τον αριθμό των αδειών και την υποχρέωση των καναλαρχών να απασχολούν τουλάχιστον 400 εργαζόμενους έκαστος. Υπενθυμίζω ότι η αξιωματική αντιπολίτευση κλαιγόταν κι οδυρόταν μαζί με τους θεωρητικώς υπό απόλυση δημοσιογράφους των τηλεοπτικών σταθμών που δεν είχαν λάβει άδεια για την προστασία τού δικαιώματος στην εργασία. Ύστερα από όλα αυτά είναι να μην ισχυρίζεται κανείς πως αν υπήρχε υποκρισιόμετρο ο άθλιος Κούλης θα είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ;...

Δεν είμαι υποστηρικτής τής οικογενειακής ευθύνης. Κάθε άτομο πρέπει να κρίνεται με βάση τις δικές του επιδόσεις. Κακά τα ψέματα όμως, το οικογενειακό και κοινωνικό μας περιβάλλον διαμορφώνει σε σημαντικό βαθμό αυτό που είμαστε. Δίνω, επομένως, ένα ελαφρυντικό στον πρόεδρο της ΝΔ γιατί ανδρώθηκε και πολιτικώς σε ένα περιβάλλον όπου η ίντριγκα, η πλεκτάνη και η υπεράσπιση του ατομικού συμφέροντος, το οποίο αλληλοδιαπλέκεται διαχρονικά με αυτό του αποκαλούμενου "συστήματος", βρισκόταν στο καθημερινό μενού. Παιδί τής αποστασίας ο ίδιος, ενός δηλαδή από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα κακοποίησης της ελεύθερης βούλησης του λαού προς τέρψη των μεγάλων συμφερόντων, δυσκολεύεται και σήμερα να υπερασπιστεί κάτι διαφορετικό από αυτό που του έμαθε ο πατέρας και η μεγαλύτερη αδελφή του να υπερασπίζεται: τους πλούσιους έναντι των φτωχών, τους έχοντες και κατέχοντες σε βάρος τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι' αυτό κι ένας τέτοιος πολιτικός αρχηγός είναι επικίνδυνος ήδη από τις οδηγίες χρήσης, πόσω μάλλον για να αναλάβει κυβερνητική ευθύνη ένας πολιτικός κρατούμενος των καναλαρχών...  

Φταίει ο Τσίπρας και για το ότι ο Πολύδωρας είναι ό,τι πλησιέστερο σε εντιμότητα διαθέτει η δεξιά...

Ποιο είναι το σημαντικότερο προσόν που πρέπει να έχει ο νέος πρόεδρος του ΕΣΡ; Να είναι Αριστερός, να μην έχει διατελέσει υπουργός δεξιών κυβερνήσεων ή να έχει αντιπαρατεθεί με τη διαπλοκή κατά τη διάρκεια της πολιτικής του διαδρομής, ανεξαρτήτως αν οι πολιτικές του απόψεις ορισμένες φορές φλερτάρουν με τα άκρα; Κάθε σώφρων πολίτης που παρακολουθεί από απόσταση τη μάχη για τις τηλεοπτικές άδειες, την ίδια ώρα που τα πραγματικά του εισοδήματα συνεχίζουν να συρρικνώνονται, καταλήγει στην ίδια απάντηση προς το πολιτικό προσωπικό τής χώρας: "βρείτε, επιτέλους, πρόσωπα κοινής αποδοχής, συγκροτήστε το ΕΣΡ, κάντε το διαγωνισμό κι ασχοληθείτε λίγο και με εμάς κι όχι μόνο με τους ολιγάρχες, είτε με καλό είτε με κακό σκοπό"...

Τώρα που η απόφαση του ΣτΕ, την οποία ακόμα πανηγυρίζουν στη ΝΔ, έκρινε αντισυνταγματικό ότι ο διαγωνισμός δεν έγινε από το ΕΣΡ και μόνο γι' αυτό ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για την αντιπολίτευση να προτείνει συγκεκριμένα πρόσωπα προκειμένου να τύχουν και της κυβερνητικής αποδοχής. Δεν θέλει ο άθλιος Κούλης τον Β. Πολύδωρα- ο οποίος έχει υπηρετήσει τη ΝΔ, ακόμα και τον πατέρα τού σημερινού αρχηγού της, περισσότερα χρόνια από ό,τι το έχει πράξει ο ίδιος ο πρόεδρός της, γιατί δεν είναι φίλος τού Χριστοφοράκου; Ωραία, ας μας πει ο φίλος τού Χριστοφοράκου και του Στ. Παπασταύρου ποιον θέλει κι αν η πρότασή του δεν είναι καταφανώς γελοία και δεν την κάνει δεκτή ο Ν. Παππάς τότε ας εκθέσει με αυτόν τον τρόπο το Μαξίμου. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση το μόνο που καταφέρνει είναι να προσθέτει επιχειρήματα σε εκείνους που πιστεύουν ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο άθλιος Κούλης δεν διεξάγει μια μάχη για την ελευθεροτυπία αλλά για τη διάσωση των εθνικών μας νταβατζήδων...

Η προσχώρηση αρκετών στελεχών τού ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια, η κυβερνητική συνεργασία με τον Π. Καμμένο, η πρόταση για Β. Πολύδωρα στο ΕΣΡ και η πολεμική που έχει δεχθεί η κυβέρνηση γι' αυτές τις αναγκαστικές- τουλάχιστον όσον αφορά τα πρόσωπα της δεξιάς- επιλογές της μαρτυρούν και την ηθική κατάντια τού πάλαι ποτέ δικομματισμού, του οποίου συνεκτικός ιστός ήταν το συμφέρον και τίποτα παραπάνω. "Ξαφνικά" οι ομοτράπεζοι του Τσοχατζόπουλου που παρέμειναν στο ΠΑΣΟΚ υποστηρίζουν πως απαλλάχθηκαν από άλλους ομοτράπεζους του φυλακισμένου πρώην υπουργού οι οποίοι έκαναν άλλες πολιτικές επιλογές είτε από αφοσίωση στις ιδρυτικές αρχές τής 3ης του Σεπτέμβρη, τις οποίες αρχειοθέτησε το πάλαι ποτέ Κίνημα μετά από τον θάνατο του ιδρυτή του, είτε από αγάπη για την εξουσία. "Ξαφνικά", επίσης, για τους νεοδημοκράτες πολιτικοί όπως ο Π. Καμμένος κι ο Β. Πολύδωρας  χαρακτηρίζονται φαιδρές προσωπικότητες. όσο βρίσκονταν, ωστόσο, στο "μαντρί" κι έφερναν ψηφαλάκια ήταν αγωνιστές τής μεγάλης συντηρητικής παράταξης που χωρά τους πάντες, από χουντικούς και βασιλικούς έως νεοφιλελεύθερους. Όταν έχεις, μάλιστα, για αντιπρόεδρό σου τον Αδ. Γεωργιάδη είναι γελοίο να αποκαλείς τους άλλους "ψεκασμένους"...

Η Αριστερά ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τόπου σε μια εποχή που η χώρα ήταν και είναι στριμωγμένη στα σκοινιά από καταστροφικές επιλογές άλλων. Σε τέτοιες εποχές, άλλωστε, είναι που η Ιστορία θυμάται την Αριστερά, αρκεί και μόνο να υπενθυμίσω την εαμική Εθνική Αντίσταση. Σε αυτό το ναρκοθετημένο περιβάλλον, όπου οι νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες των δανειστών διαπλέκονται με τη διαφθορά τού παλιού κομματικού συστήματος και των ελίτ που αυτό εκπροσωπεί, ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη υποχρεωθεί σε τακτική υποχώρηση υπογράφοντας το τρίτο μνημόνιο. Τώρα οι φαύλοι του ζητούν να αφήσει αρρύθμιστο το μιντιακό τοπίο ώστε να εξακολουθήσουν να το λυμαίνονται και με αυτό να επηρεάζουν- όσο βεβαίως είναι αυτό εφικτό στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- την κοινή γνώμη. Αν το ΚΚΕ του έλεγε το "ναι" τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα κυβερνούσε σήμερα με ένα κόμμα όπως οι ΑΝΕΛ. Αν οι δανειστές είχαν συμφωνήσει με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για έξοδο από την κρίση, δεν θα βρισκόμασταν τώρα κοντά και σε ένα τέταρτο μνημόνιο. Αν η ΝΔ είχε συμφωνήσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ, δεν θα είχε αναλάβει ο υπουργός Επικρατείας την ευθύνη τέλεσης του τηλεοπτικού διαγωνισμού. Στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι δυνατό η Αριστερά να απολογείται και για το ότι ο Π. Καμμένος κι ο Β. Πολύδωρας είναι ό,τι πλησιέστερο σε εντιμότητα διαθέτει η δεξιά...





  

Δώσε Αλέξη τα 258.000.000 ευρώ σε αναδρομικά δικαστών κι ο κόσμος μας θα γίνει πιο συνταγματικός...

Η παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας με λιγότερες από 180 ψήφους από τη Βουλή, όπως συνέβη με το πρώτο μνημόνιο, κρίθηκε συνταγματική από το ΣτΕ. Όπως συνταγματικά κρίθηκαν το μαύρο στην ΕΡΤ, το PSI που κατακρήμνισε τα ασφαλιστικά Ταμεία, ή το κόψιμο μισθών και συντάξεων, εκτός "φυσικά" των δικαστών. Αντισυνταγματικός κρίθηκε μόνο ο νόμος που έβαζε κανόνες σε 27 χρόνια ασυδοσίας, τα οποία είχαν άμεσο, αμεσότατο αντίκτυπο στην πολιτική, οικονομική και τραπεζική ζωή τής χώρας και τα οποία έπαιξαν το ρόλο τους στη χρεοκοπία της...

Η κυβέρνηση διέπραξε το κολοσσιαίο "λάθος" να μην κατευθύνει τα 258.000.000 ευρώ των τηλεοπτικών αδειών στους Συμβούλους της Επικρατείας, αλλά στην κοινωνία, στα νοσοκομεία και στους παιδικούς σταθμούς για παράδειγμα. Σε διαφορετική περίπτωση οι δικαστικοί ίσως και να αποφάσιζαν διαφορετικά. Ο βίος και η πολιτεία, άλλωστε, μερίδας (μόνο;) αυτών έχει αποδείξει ότι δεν κινητροδοτούνται ούτε από την απονομή δικαίου ούτε από το δημόσιο συμφέρον, αλλά από το καλό τής τσεπούλας και γενικότερα της πάρτης τους. Ρωτήστε και τον αντιπρόεδρο που έδινε τα θέματα των εξετάσεων στη γκόμενά του, πάντοτε συνταγματικώ τω τρόπω βεβαίως βεβαίως...

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική αποκλειστικώς τη διάταξη του νόμου Παππά που μεταφέρει στο υπουργείο από το ΕΣΡ την αρμοδιότητα τέλεσης του διαγωνισμού. Σαν να μην ξέρουν οι δικαστές, οι οποίοι δεν μίλησαν για αντισυνταγματικότητα του περιορισμένου αριθμού αδειών, πως αυτή ήταν η πρόθεση της κυβέρνησης αλλά ο άθλιος Κούλης δεν συναίνεσε στη συγκρότηση της Ανεξάρτητης Αρχής μολονότι είχε προταθεί να απαρτίζεται κυρίως από κεντροδεξιούς...

Πώς είναι δυνατό οι "έκτακτες συνθήκες" να δικαιολογούν την υποταγή τής χώρας σε ένα άγριο καθεστώς λιτότητας επί δικαίους κι αδίκους, όπως είναι τα μνημόνια, αλλά να μην ισχύουν για τη ρύθμιση ενός αρρύθμιστου πεδίου τής δημόσια σφαίρας επί τρεις περίπου δεκαετίες, όταν μάλιστα το ίδιο το ΣτΕ έχει παραδεχθεί την αντισυνταγματικότητα του παρόντος καθεστώτος; Κι όμως, οι "σεβάσμιοι" δικαστές μας δεν αποδέχθηκαν ούτε καν να αξιολογήσουν αν η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε από το διαγωνισμό ωφελεί περισσότερο παρά βλάπτει το δημόσιο συμφέρον...

Όπως κι αν έχει, αυτή η κυβέρνηση είτε θα φτάσει μέχρι τις εκλογές τού 2019 είτε θα πέσει νωρίτερα γιατί δεν θα έχει βελτιώσει την ποιότητα ζωής των περισσότερων Ελλήνων. Δεν θα πέσει, όμως, όσο κι αν έχουν λυσσάξει ορισμένοι, γιατί αναγκάζεται να επιστρέψει 258.000.000 ευρώ σε τέσσερις ζάπλουτους ολιγάρχες αντί να τα διανείμει σε γονείς, άρρωστους και φτωχούς. Προφανώς πρόκειται για πολιτική ήττα της, ωστόσο στο συγκεκριμένο τουλάχιστον ζήτημα έχει την πλειοψηφία τού ελληνικού λαού με το μέρος της.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της στη σφοδρή σύγκρουσή με μια διεφθαρμένη ελίτ που αδυνατεί να κατανοήσει ότι δεν είναι οι τηλεοπτικές άδειες που την οδηγούν στην καταστροφή αλλά τα επί δεκαετίες αμαρτήματά της, τα οποία έχουν ονοματεπώνυμα, διευθύνσεις και είναι καταχωρημένα σε θαλασσοδάνεια και λίστες φοροδιαφυγής. Τι θα πουν τώρα, για παράδειγμα, οι ιδιοκτήτες τού MEGA στο προσωπικό τους που έχουν απλήρωτο και για το επικείμενο κλείσιμο του καναλιού; Πως φταίει ο Ν. Παππάς γι' αυτό; Οι καναλάρχες θα πληρώσουν γιατί αυτό είναι δίκαιο και γιατί είναι λαϊκή απαίτηση. Είτε το θέλουν κάποιοι επίορκοι δικαστές, η αντιπολίτευση και οι ολιγάρχες νταβατζήδες τους είτε όχι. Ο πόλεμος έτσι κι αλλιώς από την αρχή ήταν ταξικός. Όπως είχε γράψει κι ο Γιάννης Ρίτσος, "η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή τού ψωμιού"...

 

"Με το δίκιο και το λαό κι όχι με τους νταβατζήδες", φράση που δεν θα πει ποτέ ο άθλιος Κούλης...

Μόνο όποιος ζει σε άλλο γαλαξία δεν έχει αντιληφθεί ότι στο παρασκήνιο διεξάγεται ένας πόλεμος μεγάλων διαστάσεων γύρω από το νέο τηλεοπτικό τοπίο, ο οποίος ακυρώνει ντε φάκτο ένα από τα βασικότερα επιχειρήματα της διαπλοκής: πως, δηλαδή, οι τηλεοπτικές άδειες είναι όπως οι άδειες για τα ψιλικατζίδικα, οι οποίες μπορεί να είναι απεριόριστες και η ελεύθερη αγορά θα κρίνει ποιος θα επιβιώσει και ποιος όχι. Αν οι νόμοι τής υγιούς ελεύθερης αγοράς- αν υποθέσουμε πως υφίσταται τέτοιο πράγμα στον παγκοσμιοποιημένο καζινοκαπιταλισμό- είχαν εφαρμογή στα κανάλια, τα περισσότερα θα είχαν κλείσει εδώ και καιρό, αφού ζούσαν πάνω από τις δυνάμεις τους χάρη σε θαλασσοδάνεια και στον χαριστικό τρόπο με τον οποίο τους συμπεριφερόταν η εξουσία παντοιοτρόπως...

Ακριβώς αυτή η ασυδοσία- αποκορύφωμα της οποίας ήταν πως λειτουργούσαν 27 χρόνια χωρίς άδεια- είναι που οδήγησε στην ανάγκη αυστηρής ρύθμισης της λειτουργίας τους. Ποιος, άλλωστε, πιστεύει στα αλήθεια ότι μια τηλεοπτική άδεια αφορά μόνο τη δυνατότητα παραγωγής εκπομπών ενημέρωσης και ψυχαγωγίας των πολιτών και δεν σχετίζεται και με τη χειραγώγηση ή και τον εκβιασμό τής κοινής γνώμης;...

Η κυβέρνηση, εξάλλου, μπορεί να πέσει για χίλιους δυο άλλους λόγους, αλλά όχι γιατί τα έβαλε με τους εθνικούς μας νταβατζήδες. Κι αυτό γιατί αν ο λαός είναι δυσαρεστημένος από την οικονομική πολιτική που ακολουθείται, από την άλλη βρίσκεται στο πλευρό τού Αλέξη Τσίπρα στη σύγκρουσή του με τους καναλάρχες, την οποία ο πρωθυπουργός δικαιούται να χρησιμοποιήσει ως ατού του όποτε κι αν στηθούν κάλπες. Ο άθλιος Κούλης το γνωρίζει αυτό κι όμως σπεύδει να εμφανίζεται στη Βουλή από το πουθενά για να υπερασπίζεται τα συμφέροντα μιας δράκας ανθρώπων απέναντι στην πλειονότητα του πληθυσμού...

Δεν τον ενδιαφέρει ούτε η δημοκρατία ούτε η δικαιοσύνη ούτε η ελευθεροτυπία παρά μόνο να φανεί πιστό σκυλάκι όσων ταΐζουν τον ίδιο και την οικογένειά του επί δεκαετίες. Δεν πειράζει αν δεν πάνε περισσότερα παιδιά σε παιδικούς σταθμούς και στα νοσοκομεία δεν προσληφθούν γιατροί και νοσηλευτές. Του αρκεί οι κοντομηνάδες να συνεχίζουν να σερβίρουν Μενεγάκη και παραπληροφόρηση στο πόπολο...

Σε έναν πόλεμο όπως αυτός που διεξάγεται για τις τηλεάδειες είναι ιδεαλιστικό να ισχυρίζεσαι πως μπορεί να κερδηθεί χωρίς να βουτήξεις τα πόδια σου στη λάσπη. Το παράδειγμα του Γκάντι είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας στην ανθρώπινη Ιστορία, όπερ σημαίνει πως είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν τρόπον τινά κι αθέμιτα μέσα προκειμένου να εξυπηρετηθεί το ευρύτερο καλό. Η κυβέρνηση το γνωρίζει πολύ καλά και το έχει πράξει. Άλλωστε σε μια τέτοια μάχη δεν μπορείς να έχεις μόνο αντιπάλους, χρειάζεσαι και συμμάχους. Από την ασφάλεια της εξέδρας είμαστε όλοι αναμάρτητοι, το ζητούμενο ωστόσο είναι να βγαίνουμε από την αρένα ζωντανοί, με όσο το δυνατό λιγότερες απώλειες ως προς τις αξίες μας...

Όποια κι αν είναι η απόφαση του ΣτΕ, στο οποίο δεν ασκήθηκε ποτέ τέτοια πίεση όταν έκρινε τη συνταγματικότητα των μνημονίων κι αυτό μιλά από μόνο του, η κυβέρνηση έχει το δίκιο και το λαό, ο οποίος είναι πηγή όλων των εξουσιών- δικαστικής, νομοθετικής, εκτελεστικής-, με το μέρος της. Κι αν το κρίνει απαραίτητο ενδεχομένως αυτό να επιβεβαιωθεί σύντομα και στην κάλπη, η οποία κρύβει πάντοτε δυσάρεστες εκπλήξεις στους θριαμβευτές των στημένων δημοσκοπήσεων, οι σεναριογράφοι των οποίων έχουν θέσεις συμβούλων τού προέδρου τής ΝΔ...    



 

  

Πώς αποδέχονται οι έντιμοι νεοδημοκράτες που στήριξαν τον βασικό μέτοχο τον άθλιο Κούλη;...

Ξέρετε σε ποια περίπτωση θα είχε δίκιο να κλαψουρίζει η ΝΔ για τις τηλεοπτικές άδειες; Αν είχε συναινέσει στη συγκρότηση του ΕΣΡ- το αρνήθηκε μολονότι η κυβέρνηση πρότεινε αρκετά κεντροδεξιά στελέχη για τη στελέχωσή του- κι αντί να δοθεί σε αυτό η σχετική αρμοδιότητα παραχωρούταν στον υπουργό Επικρατείας. Τότε θα είχε κάθε δικαίωμα να μιλά για αυταρχικό, σταλινικό καθεστώς. Μόνο που η αξιωματική αντιπολίτευση δεν συναινεί ακόμα και τώρα στη συγκρότηση της συγκεκριμένης Ανεξάρτητης Αρχής, παρέχοντας την απροκάλυπτη στήριξή της στη διαπλοκή, σε ένα σύστημα εξουσίας δηλαδή του οποίου η ίδια κι ο αρχηγός της αποτελούν σάρκες εκ της σάρκας του...

Στην αντιπολίτευση και στα βοθροκάναλα πανηγυρίζουν γιατί το ΣτΕ έκανε παραδεκτή την προσφυγή των τηλεοπτικών σταθμών. Θριαμβολογούν, μάλιστα, πως υπάρχουν ακόμα ανεξάρτητοι δικαστές. Κι αναρωτιέμαι, αν οι ίδιοι δικαστές σε μερικές ημέρες κρίνουν συνταγματικό το νόμο Παππά τι θα υποστηρίζουν οι όψιμοι διαφημιστές τους; Μήπως σε μια τέτοια περίπτωση οι σημερινοί ήρωες μετατραπούν και πάλι σε τσουτσέκια τής εκτελεστικής εξουσίας, προκειμένου κάποιοι να αποφύγουν τον πλήρη αυτοεξευτελισμό τους;...

Κι αν φυσικά και είναι κατανοητή και συγχωρητέα, αν θέλετε, η λύσσα των καναλαρχών να μην καταβάλουν στο δημόσιο ταμείο 256.000.000 ευρώ, πώς να δικαιολογήσει κανείς τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αγωνίζονται για την αναρχία στο τηλεοπτικό τοπίο και για να μην κατευθυνθούν χρήματα στην υγεία και στην παιδεία, αλλά να παραμείνουν στις τσέπες των εθνικών μας νταβατζήδων; Αλήθεια, πώς αποδέχονται αυτή την καταισχύνη οι έντιμοι νεοδημοκράτες που είχαν στηρίξει και ψηφίσει το νόμο Καραμανλή για τον βασικό μέτοχο;...

Κατηγορήθηκε ο πρόεδρος του ΣτΕ γιατί είπε το αυτονόητο- πως οι δικαστές δικάζουν και με βάση το λαϊκό αίσθημα-, αν και θα μπορούσε να αποστεί από μια τέτοια τοποθέτηση. Δεν ισχυρίζομαι πως η δικαιοσύνη οφείλει να αποδίδεται με αποκλειστικό γνώμονα τη βούληση της πλειοψηφίας, ωστόσο οι κοινωνικές συνθήκες δεν είναι δυνατό να μην λαμβάνονται υπόψη. Η πιστή, κατά γράμμα τήρηση του νόμου καταλήγει στη μεγαλύτερη αδικία αν δεν συνυπολογίζει την πραγματικότητα και τις ανάγκες τής εποχής, αλλά κυρίως και την κοινή λογική...

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να υπάρχει ένα φανάρι στη μέση τής ερήμου, ο οδηγός να έχει πλήρη ορατότητα σε απόσταση χιλιομέτρων σε βορρά, νότο, ανατολή και δύση, να αποφασίζει να περάσει με κόκκινο και κάποιος τροχονόμος να πετάγεται από κάποιο θάμνο και να του κόβει πρόστιμο γι' αυτό. Ο υπερβάλλων ζήλος μερικές φορές δεν φανερώνει επαγγελματική ευσυνειδησία, αλλά είτε κοινωνική αναισθησία- στην καλύτερη των περιπτώσεων- είτε υποκρύπτει σκοπιμότητες που ντροπιάζουν και δεν περιποιούν τιμή στην Θέμιδα...

Υ.Γ.: Ο Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος αντί να δίνει απαντήσεις στους βουλευτές για τα θαλασσοδάνεια που έλαβε έκανε χιουμοράκι για την κυβέρνηση, έσπευσε να καθησυχάσει τον Ηλ. Κασιδιάρη πως η ρυπαροφυλλάδα του θα αποκαταστήσει την "αδικία" σε βάρος των χιμπαντζήδων με τα μαύρα. Κατά τα άλλα, ο Θ. Πάγκαλος βλέπει κρυφές συμφωνίες ΣΥΡΙΖΑ- Χρυσής Αυγής όταν νεοφιλελευθερισμός- νεοφασισμός και τα παπαγαλάκια τους δεν ντρέπονται να φλερτάρουν ακόμα και δημοσίως. Θεμετός, που γράφουν και στο twitter...


  

Στην Ελλάδα έχει κακοπέσει ακόμα και η προπαγάνδα...

Από όσο θυμάμαι ο πολιτικός κρατούμενος δεν δημοσιοποίησε ποτέ ο ίδιος τη δωρεά τού τηλεφωνικού κέντρου στο γραφείο του από τη Siemens, μολονότι ήταν από τις πιο "ήπιες" δωρεές τής γερμανικής εταιρείας στην οικογένεια Μητσοτάκη. Κι όμως, έσπευσε να "σηκώσει" αντιπολιτευτικώς τη δωρεάν μετακίνηση του Αλέξη Τσίπρα με ιδιωτική αεροπορική εταιρεία για τα εγκαίνια του αεροδρομίου τής Πάρου, η οποία είχε δημοσιοποιηθεί από το Μέγαρο Μαξίμου. Να συμφωνήσω με τον πρόεδρο της ΝΔ και τα μέσα τής διαπλοκής πως ο πρωθυπουργός δεν πρέπει να αποδέχεται καμιά δωρεά από ιδιώτες, ακόμα κι όταν γίνεται στο φως τής ημέρας. Η αξιωματική αντιπολίτευση, ωστόσο, αυτοτραυματίζεται όταν στρέφει τη συζήτηση σε ζητήματα ηθικού πλεονεκτήματος αντί να ασχολείται με την οικονομική κατάσταση των μικρομεσαίων νοικοκυριών που δοκιμάζονται από την ανεργία, την κακοπληρωμένη ή κι απλήρωτη εργασία και την υπερφορολόγηση. Καλώς ή κακώς οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι ο αρχηγός Κούλης είναι πιο αδιάφθορος από τον Αλέξη Τσίπρα, αν και δυσκολεύομαι και να πιστέψω ότι τον θεωρούν καταλληλότερο για να πολεμήσει τα νεοφιλελεύθερα μνημονιακά μέτρα...

Κι όμως, στη Συγγρού επιμένουν σε μια ερασιτεχνική προπαγάνδα των φτηνών εντυπώσεων στη γκεμπελική λογική "πες, πες, κάτι θα μείνει". Μόνο που βάζει το ένα αυτογκόλ μετά από το άλλο κάθε φορά που αναγκάζονται τα διαπλεκόμενα μέσα να ζητούν συγγνώμη για "αποκαλύψεις" τους. Βλέπετε, και η προπαγάνδα είναι τέχνη η οποία αν δεν ασκείται σωστά βλάπτει παρά ωφελεί τον χρήστη της. Κι αν ακόμα τα έργα που εγκαινιάζει ο πρωθυπουργός ήταν ετοιμοπαράδοτα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που δεν ήταν, η ΝΔ κάνει κακό στον εαυτό της όταν στρέφει τη συζήτηση σε εικόνες που δείχνουν τον επικεφαλής τής κυβέρνησης να κόβει τη μία κορδέλα μετά από την άλλη. Εύχομαι τουλάχιστον ο πολιτικός κρατούμενος να μην πληρώνει τους πρώην Αριστερούς επικοινωνιολόγους του, οι οποίοι έχουν χρόνια να προβλέψουν ορθώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα, κι εκείνοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικώς, συνεισφέροντας στη μάχη τής ελίτ για επιβίωση. Σε διαφορετική περίπτωση έχουν πιάσει κότσο τον Κ. Μητσοτάκη...

Φυσικά πίσω από την επικοινωνιακή προπαγάνδα των τελευταίων ημερών κρύβεται η μάχη για τις τηλεοπτικές άδειες, η οποία έχει μπει στην τελική ευθεία ύστερα κι από την αρνητική για τους καναλάρχες απόφαση του ΣτΕ. Τα συμφέροντα είναι μεγάλα και η διακύβευση σημαντική για τους επιχειρηματίες που θέλουν να συμμετέχουν στο νέο μιντιακό τοπίο από το φθινόπωρο. Γι' αυτό και το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι να διαβάσουμε και να ακούσουμε πολλά ακόμα "τέρατα", αφού ο "θάνατός σου είναι η ζωή μου" στη συγκεκριμένη περίπτωση. Θα το ευχαριστιόταν, ωστόσο, περισσότερο και η κυβέρνηση αν η προπαγάνδα τής αντιπολίτευσης ήταν πιο εύστοχη κι επαγγελματική. Τώρα είναι σαν να κλέβεις εκκλησία...