Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Έκανε τον Κούλη Κυριάκο, πάει να κάνει τον Νικολιό Νικολάρα...

Πριν μια δεκαετία, όταν ο Κ. Μητσοτάκης αναλάμβανε την προεδρία τής ΝΔ, ήταν κι ο γράφων ανάμεσα σε εκείνους που τον αποκαλούσαν λίγο και Κούλη. Μας και με διέψευσε πανηγυρικά. Δεν έκανα και δεν κάναμε λάθος για το περιεχόμενο των πολιτικών του, τον αριβισμό και τη διαφθορά του αλλά για το πόσο θα μακροημέρευε και στην πρωθυπουργία τής χώρας. Αποδείχθηκε, όμως, πολύ καλός μαθητής των επικοινωνιολόγων του κι άριστος διαχειριστής των σε κάποιες περιπτώσεις αντικρουόμενων συμφερόντων τής ολιγαρχίας...

Μεταξύ εκείνων που δεν μετρήσαμε σωστά τον Μητσοτάκη ήταν κι ο Αλ. Τσίπρας. Τον υποτίμησε και το πλήρωσε ακριβά αφού μετατράπηκε σε "serial loser". Δεν φαίνεται, όμως, πως έβαλε μυαλό, όχι μόνο σε σχέση με τον πρωθυπουργό αλλά και με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι κάποιος χαρισματικός ηγέτης- κάθε άλλο- αλλά αποκαλώντας βλάκα έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει να διαχειρίζεται καλύτερα τις εσωκομματικές ίντριγκες από τον Αλέξη λέει περισσότερα για εσένα παρά για εκείνον...

Όπως κι αν έχει, κάθε εβδομάδα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ βρίσκουν κι από μία αφορμή για να πείθουν τους προοδευτικούς πολίτες πως δεν αγωνίζονται για να ρίξουν τον Μητσοτάκη αλλά για να βγουν δεύτεροι. Το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο μικρή σημασία έχει. Πράγματι, είναι η Χαριλάου Τρικούπη που επιτίθεται με μεγαλύτερη ένταση στην Αμαλίας αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αύριο μεθαύριο το ΠΑΣΟΚ προσπεράσει την ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις θα είναι το κόμμα Τσίπρα που θα στρέψει όλα τα πολυβόλα του στον Ανδρουλάκη. Κατά τα άλλα, αναρωτιούνται γιατί ο Κούλης που έγινε Κυριάκος τους παίρνει ακόμα τα σκαλπ...

  

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Ο Μητσοτάκης μας χαιρετά, το κενό παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης συνέδεσε από τη Θεσσαλονίκη το προσωπικό του μέλλον με το μέλλον τής χώρας που κυβερνά επί πάνω από εφτά χρόνια. Το νόημα των λεγομένων του ήταν πως αν δεν επανεκλεγεί πρωθυπουργός η Ελλάδα θα οδηγηθεί στα βράχια λόγω της πολιτικής αστάθειας που θα προκύψει αν του πάρουν το τιμόνι από τα χέρια και το δώσουν στον Τσίπρα, στον Ανδρουλάκη, στον Καραμανλή, στον Βενιζέλο, στον Δένδια ή σε οποιονδήποτε άλλο. Μπορεί και να συμβεί. Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο πρωθυπουργός δεν εξέπεμψε αυτοπεποίθηση από τη συμπρωτεύουσα αλλά το ακριβώς αντίθετο...  

Αν ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτοδύναμος, είναι τελειωμένος. Θα πρέπει να επαναλάβει τον εκλογικό θρίαμβο του 2023 για να τα καταφέρει αλλά δεν είναι κάθε ημέρα πασχαλιά. Κι αν η Κεντροαριστερά δεν ήταν διασπασμένη ελλείψει κι ενός ηγέτη που θα την ενώσει δεν θα ήταν καν πρώτη η ΝΔ στις επόμενες κάλπες. 

Τα κόμματα, συνεπώς, που έχουν ελπίδες να μπουν στη Βουλή οφείλουν από τώρα να μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν και ποιες είναι οι "κόκκινες γραμμές" τους. Από το κατά πόσο, άλλωστε, θα τις τηρήσουν θα κριθεί μεσομακροπρόθεσμα και η αξιοπιστία τους...

Όπως κι αν έχει, η επόμενη κυβέρνηση, που θα είναι μάλλον συγκυβέρνηση, δεν θα είναι μακράς διαρκείας. Όχι γιατί η χώρα χρειάζεται απαραιτήτως αυτοδύναμες κυβερνήσεις- αυτές, άλλωστε, τη χρεοκόπησαν-, αλλά γιατί το σημερινό κομματικό σύστημα είναι αναντίστοιχο των λαϊκών προσδοκιών. 

Είναι είτε διεφθαρμένο είτε φθαρμένο είτε πολύ μέτριο για το άλμα προς τα μπρος. Η φύση, όμως, απεχθάνεται τα κενά και το σημερινό κάποια στιγμή θα καλυφθεί. Απλώς ελπίζω να μην γίνει με όρους μεσσιανισμού αλλά ενεργού λαϊκής συμμετοχής...

Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει τώρα αρχηγό ο επόμενος θα είναι ο Φάμελλός του...

Το απόλυτο win-win διαμορφώνεται για το δίδυμο Μητσοτάκη- Τσίπρα, τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις, φανερές και μυστικές. Από τη μία, η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού συσπειρώνει τη ΝΔ σε ποσοστά πάνω από το 25% και τα οποία προσεγγίζουν το 30%. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην χρειάζεται πολλούς βουλευτές ακόμα ύστερα από τις πρώτες εκλογές και να τους βρει στη γύρα, τσιμπώντας τους από άλλα κόμματα, χωρίς προσφυγή σε δεύτερες κάλπες...

Από την άλλη, ο Τσίπρας αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών να εκφραστεί από κάποιον η αποστροφή τους προς την κυβέρνηση, την οποία οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι δεν κατάφεραν να εγκολπώσουν μολονότι είχαν το χρόνο για να το κάνουν. Η πολιτική είναι ζήτημα τάιμιγκ και για μια ακόμα φορά- ύστερα από την εποχή των μνημονίων- το αντιλήφθηκε ο Αλέξης καλύτερα από τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, οδηγούμαστε σε ένα νέο δικομματισμό ο οποίος προφανώς κι έχει τη στήριξη του συστήματος αλλά και τον οποίο στάθηκαν ανίκανοι να αποφύγουν οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων οδηγούνται στον πολιτικό αφανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούν οι επόμενες εκλογές να είναι και το τέλος τού ΠΑΣΟΚ; Έχει προεξοφληθεί κι άλλες φορές αλλά έχει αποδειχθεί επτάψυχο. Μόνο που με τον Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του μάλλον ζει τώρα την έβδομη και τελευταία ζωή του. Όχι πως το πρόβλημά του είναι μόνο ο αρχηγός, πάντως, αφού απουσιάζει κι ένα πολιτικό αφήγημα, το οποιοδήποτε αφήγημα το οποίο να μην το θέλει συμπλήρωμα σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση... 

Όπως κι αν έχει, αν στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να διασωθούν δεν θα έχουν το χρόνο μετά τις κάλπες. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή αρχηγού. Σε διαφορετική περίπτωση ο επόμενος θα είναι ο δικός τους Φάμελλος...

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Καλύτερα αντιπρόεδρος παρά πρώην πρόεδρος...

Μπορώ πολύ πιο εύκολα να πιστέψω στον Άι Βασίλη από το ότι η δικαιοσύνη, η ηγεσία τής οποίας μάλιστα διορίζεται από την κυβέρνηση, είναι ανεξάρτητη. Γι' αυτό και δεν θεωρώ καθόλου τυχαία τη σύμπτωση της δίωξης Παναγόπουλου με την έναρξη του δημόσιου πρέσινγκ κι από τον Κ. Μητσοτάκη προς το ΠΑΣΟΚ για κυβερνητική συνεργασία. Το μήνυμα εστάλη κι ως τέτοιο είμαι βέβαιος ότι το έχουν διαβάσει και στη Χαριλάου Τρικούπη...

Όπως κι αν έχει, ο Ν. Ανδρουλάκης είναι παγιδευμένος, σε μεγάλο βαθμό λόγω της προσωπικής του ανικανότητας να σταθεί κι ως ηγέτης πέρα από ένας πολύ καλός κομματάρχης. Αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον δεν προκύπτει από πουθενά πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές. 

Είναι αρκετά πιθανό, μάλιστα, να μην είναι ούτε καν δεύτερο και να δώσει τη μάχη τής τρίτης θέσης με το κόμμα Τσίπρα, την Ελληνική Λύση, την Πλεύση Ελευθερίας ή και το ΚΚΕ. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει κανένα περιθώριο για δεύτερες κάλπες που θα στείλουν το κόμμα του στην πέμπτη ή έκτη θέση. Συνεπώς, καλύτερα αντιπρόεδρος κυβέρνησης παρά πρώην πρόεδρος ενός μικρού κόμματος...

Ούτε οι μεταγραφές θα τον σώσουν. Όχι γιατί κάποιες από αυτές δεν είναι καλοί ψηφοσυλλέκτες αλλά γιατί το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ βαθύτερο. Έτσι κι αλλιώς και στις τελευταίες εκλογές είχε πάει καλά στην περιφέρεια, όπου οι προσωπικές σχέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία, αλλά καταποντίστηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου οι διακυβεύσεις είναι πιο πολιτικές και τα οποία βγάζουν, άλλωστε, και κυβερνήσεις. Έχουμε, φυσικά, περίπου ένα χρόνο μέχρι τις εκλογές και πολλά μπορεί να αλλάξουν. Αν, όμως, οι αλλαγές είναι προς το συμφέρον τού ΠΑΣΟΚ αυτό θα είναι αποτέλεσμα καραμπόλας κι όχι κάποιας ηγετικής επιφοίτησης του αρχηγού του... 

    

Στο νεκροκρέβατο του πάπα...

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

 

Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, ούτε αριστερή ούτε δεξιά...

Πριν λίγες ημέρες οι βουλευτές τής ΝΔ που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και το προεδρείο της που αποτελείται μόνο από την πλειοψηφία, δεν τόλμησε ούτε καν να ζητήσει τη σύλληψη του Φραπέ που τους κορόιδευε όλους στα μούτρα τους. Οι ίδιοι βουλευτές με αφορμή την έρευνα του ΣΔΟΕ στα γραφεία τού Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών είχαν το θράσος να δηλώσουν πως όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον των νόμων. Πράγματι, πιθανόν και να γίνουμε, αλλά σε μια χώρα που δεν θα κυβερνά το καθεστώς Μητσοτάκη...

Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός μόνο την Μαρία Καρυστιανού φοβάται. Τους υπόλοιπους τους έχει του χεριού του. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι το 2026 μπορεί να μας φέρει ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που θα μπορέσει να ανταγωνιστεί στα ίσα τη ΝΔ, όσο χαμηλά κι αν πέσει στις δημοσκοπήσεις, ακόμα κι αν βρεθεί κάτω από το 20%. 

Ούτε το κόμμα Τσίπρα ούτε το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη ή οποιουδήποτε άλλου αναλάβει στη θέση του μπορεί να πετύχει την ανατροπή. Κι αν μη τι άλλο ο κατακερματισμός δεν είναι δυνατό να οδηγήσει κάπου...

Σε αυτό το πλαίσιο, και η Μαρία Καρυστιανού δείχνει πρόθυμη να εγκολπώσει στελέχη με τα οποία δεν μοιράζεται τις ίδιες απόψεις σε μια σειρά ζητημάτων με πιο ιδεολογικό πρόσημο. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, και η απονομή της δεν είναι αριστερή ή δεξιά. 

Είναι μία κι ενιαία όταν στόχος σου είναι να εφαρμόζεις τους νόμους χωρίς διακρίσεις, τουλάχιστον όχι σε όφελος των ισχυρών. Κι όσο περισσότεροι Έλληνες στοιχίζονται πίσω από την απαίτηση της κάθαρσης τόσο και πιο μάταιες θα γίνονται οι έφοδοι του καθεστώτος... 

 

Ψηφίστε με αύριο γιατί είχα ήθος το '15 που έχασα το '24...

Κατά κοινή ομολογία η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ θα είχε ξεκολλήσει, έστω και προσωρινά, αν τον Οκτώβριο του 2024 δεν είχε επανεκλεγεί ο Ν. Ανδρουλάκης αλλά κάποιος άλλος από τους ανθυποψηφίους του. Όχι πως το πάλαι ποτέ Κίνημα έχει μόνο πρόβλημα ηγεσίας αλλά, όπως και να το κάνουμε, έχει σίγουρα και πρόβλημα ηγεσίας... 

Όπως κι αν έχει, πάντως, στη Χαριλάου Τρικούπη δεν απέκλεισαν κανέναν υποψήφιο, πολλώ δε μάλλον τον πρόεδρό τους από τη δυνατότητα να είναι υποψήφιος. Τήρησαν τους κανόνες τής εσωκομματικής δημοκρατίας και νικητής αναδείχθηκε αυτός που είχε και μάλλον έχει ακόμα τη μεγαλύτερη επιρροή στον εσωκομματικό μηχανισμό γιατί, κακά τα ψέματα, αυτοί οι μηχανισμοί είναι που κατά βάση κρίνουν τέτοιου είδους μάχες...

Το Σεπτέμβριο του 2023 η κοινωνία αποφάσισε να αψηφήσει τον άτυπο κανόνα πως οι αρχηγοί εκλέγονται από στενότερους ή ευρύτερους πυρήνες τής κομματικής γραφειοκρατίας. Επέλεξε για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κι αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κάποιον που δεν προερχόταν από τον κομματικό σωλήνα, ανεξαρτήτως αν κι εκείνος στηρίχθηκε από μέρος του για να εκλεγεί... 

Ο κομματικός σωλήνας, ωστόσο, αποφάσισε να εκδικηθεί τη βάση και την επιλογή της όταν διαπίστωσε ότι στο προεδρικό γραφείο δεν καθόταν πλέον κάποιος που αγόταν και φερόταν ή κάποιος αχυράνθρωπος. Κι εκεί που τσιπρικοί, τσακαλωτικοί, αχτσιογλικοί, πολακικοί δεν ήθελαν ούτε να βλέπουν ο ένας τον άλλο συμμάχησαν για να διώξουν τον αποσυνάγωγο Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος δεν είχε μεγαλώσει τραγουδώντας θούριους μεταξύ κοψιδιού και ρετσίνας...

Φυσικά και κανένας αρχηγός δεν εκλέγεται για πάντα ή δεν πρέπει και να υπόκειται και στη διαδικασία τής καθαίρεσης. Έστω κι αν εν προκειμένω επρόκειτο για τον τραγέλαφο το ένα τρίτο να ψηφίζει τηλεφωνικά από την παραλία... 

Σε κανένα δημοκρατικό κόμμα, ωστόσο, του κόσμου δεν αποκλείεται ο καθαιρεθείς πρόεδρός του από το να είναι ξανά υποψήφιος εκτός αν έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για σοβαρό κακούργημα, όπως ο εκ προμελέτης φόνος, και πάντως όχι γιατί έστειλε ένα εξώδικο. Εκείνη την ημέρα, συνεπώς, την 8η Νοεμβρίου 2024, και στο συνέδριο του μπουζουξίδικου ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε αμετάκλητα να είναι ένα δημοκρατικό, προοδευτικό κόμμα...

Όλα αυτά συνέβησαν σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέξη Τσίπρα. Κανένας στην Κουμουνδούρου δεν θα τολμούσε να ξεπεράσει τα όρια του σταλινοφασισμού αν το πραξικόπημα δεν είχε τις πλάτες τού πρώην πρωθυπουργού. Γι' αυτό και είναι τουλάχιστον ειρωνικό όσοι αποκαλούν "περσινά ξινά σταφύλια" τα γεγονότα τού 2024, όταν η χώρα έχασε την αξιωματική της αντιπολίτευση γιατί ένας συνταξιούχος πολιτικός ήθελε να επανέλθει, να μιλούν για την αναγκαιότητα να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη το 2015... 

Ήθος, άλλωστε, δεν είναι μόνο να μην πλουτίζεις έχοντας ασκήσει εξουσία αλλά και να μην ραδιουργείς σε βάρος τού διαδόχου σου γιατί δεν αντέχεις την αποστρατεία. Ήθος είναι, επίσης, να δώσεις στοιχεία για το ποιοι και με ποια ποσά χρηματοδοτούν το πρότζεκτ "Ιθάκη" όταν, σε αντίθεση με το Κίνημα Δημοκρατίας που έχει μέλη και στελέχη που συνεισφέρουν κι από το υστέρημά τους, εσύ δεν έχεις παρά μια μωροφιλοδοξία η οποία τυγχάνει άπλετης μιντιακής υποστήριξης. 

Ήθος είναι, επίσης, να μην χρησιμοποιείς τον διάδοχο του διαδόχου σου ως παρένθετη μητέρα και να επιτρέπεις να αυτοεξευτελίζονται οι βουλευτές τού πρώην κόμματός σου που αναζητούν σε σένα σανίδα σωτηρίας. Εν τέλει, το όποιο ηθικό πλεονέκτημα της "πρώτης φοράς Αριστεράς" πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2024. Το αν υπήρχε, επομένως, το 2015 είναι παντελώς αδιάφορο...   

 

 

Η ελπίδα έρχεται αλλά δεν τους αφορά...

Ο Ζόραν Μαμντάνι μοιάζει με τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Σ. Φάμελλο, τον Αλ. Χαρίτση, την Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Γ. Βαρουφάκη όσο κι ο Ντ. Τραμπ με τον Μαχάτμα Γκάντι. Και, φυσικά, δεν αναφέρομαι στην καταγωγή ή στο θρήσκευμα του νέου (;) δημάρχου τής Νέας Υόρκης. Ποιος, για παράδειγμα, από όλους αυτούς τους κυρίους δημιούργησε ένα λαϊκό κίνημα από το μηδέν, έχει χτυπήσει τις πόρτες των σπιτιών των υποψήφιων ψηφοφόρων του, έχει προτείνει ρεαλιστικές λύσεις για ρεαλιστικά προβλήματα και, κυρίως, έχει δείξει την πυγμή για να τις υλοποιήσει;...

"Μα, δηλώνει σοσιαλιστής, όπως κι εμείς", τους ακούω να ισχυρίζονται. Ναι, μόνο που αυτός ο σοσιαλιστής ακολούθησε κατά την προεκλογική του εκστρατεία όλες τις συνταγές τής "μετά- πολιτικής" που τόσο κάνει πολλούς ακραιφνείς Αριστερούς να βγάζουν φλύκταινες στη χώρα μας. Από τη χρήση των νέων τεχνολογιών ως την προσωπική επαφή με τους ψηφοφόρους πήρε το εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστογενούς πολιτευτή και το έσκισε σελίδα τη σελίδα, δεσμευόμενος για τρία τέσσερα συγκεκριμένα πράγματα κι όχι για μια Νέα Υόρκη χωρίς τάξεις και ιδιοκτησία. Κι όλα αυτά έγιναν μέρα μεσημέρι...

Καταλαβαίνω γιατί πολλοί θέλουν να εμφανίζονται ως η ελληνική εκδοχή τού Μαμντάνι, είτε του μοιάζουν είτε όχι. Επειδή, όμως, ακόμα δεν τον είδαμε μεσσία τον βαφτίσαμε κι έχουμε δει πολλούς μεσσίες να αποδεικνύονται θνητοί ας συγκρατήσουν ορισμένοι τον ενθουσιασμό τους για να μην τους γυρίσει μπούμερανγκ. Δεν έχουμε ξεχάσει, άλλωστε, ούτε την "ελπίδα" Ομπάμα ούτε την "ελπίδα που έρχεται" και δεν έφτασε ποτέ όπως είχε υποσχεθεί... 

 

 

Προλαβαίνει και το 24ωρο...

13 ώρες δουλειάς και 11 ώρες ψυχοθεραπείας για να αντέχεις τις υπόλοιπες. Αυτή είναι η επιλογή τής κυβέρνησης για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον ορισμένων ειδικοτήτων. Κι αυτό στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης όπου θα έπρεπε να συζητάμε για λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες ώρες ανάπαυσης. Το νέο, όμως, αντεργατικό νομοσχέδιο που έφερε η Μητσοτάκης Α.Ε. στη Βουλή αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα βήματα πίσω έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια και στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός και η αρμόδια υπουργός Κεραμέως που τρέχει όλα τα πρότζεκτ των ολιγαρχών γνωρίζουν ότι εργοδότης κι εργαζόμενος δεν έχουν την ίδια ισχύ. Κι αυτό μολονότι ο Μητσοτάκης δεν έχει, επί της ουσίας, εργαστεί ποτέ στη ζωή του στον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς και ξέρουν, επίσης, ότι ο αρρύθμιστος καπιταλισμός παράγει κι αναπαράγει ανισότητες. Αυτός ο αρρύθμιστος καπιταλισμός, όμως, τους συντηρεί κι αυτόν τον αρρύθμιστο καπιταλισμό θα υπηρετήσουν μέχρι να πάρουν πόδι...

Και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Τι κάνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Ο Ν. Ανδρουλάκης ψάχνει αφορμές για να διαγράψει Δούκα- Γερουλάνο, στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΕΑΡ παρακαλάνε τον Αλ. Τσίπρα να τους περιμαζέψει και η ακροδεξιά ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον δικό της μεσσία, τον Αντ. Σαμαρά. Κοινώς, ο Μητσοτάκης παίζει μπαλίτσα μόνος του. Γιατί, συνεπώς, να μην το κάνει μέχρι και τα μέσα τού 2027 αφού το μπορεί; Προλαβαίνει, άλλωστε, να καθιερώσει και την 24ωρη εργασία με μικρά διαλείμματα- μικρά όμως- για λίγο ύπνο για τους σκλάβους... 

Αυτός που θα φάει το ξύλο το βράδυ των εκλογών δικαιούται να παίρνει και καμιά απόφαση μόνος του...

Καμία αντίρρηση, η πολιτική δεν είναι σέξι, ιδίως για τη γενιά τού Instagram αλλά και των μνημονίων και των Τεμπών που προσελκύεται περισσότερο από την εικόνα και και τις πράξεις και πολύ λιγότερο από τα λόγια και τις θεωρίες. Κακώς, πολύ κακώς γιατί η νεολαία είναι αυτή που έχει περισσότερα χρόνια μπροστά της σε αυτόν τον πλανήτη και θα όφειλε να βρίσκεται στην πρωτοπορία τής πολιτικοποίησης κι όχι στην αποστρατεία τής ιδιωτείας. Φταίει, όμως, αποκλειστικώς ο ωχαδερφισμός των νέων για την κρίση τού κομματικού φαινομένου ή και το ότι τα κόμματα έχουν πάψει εδώ και πολύ καιρό να αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι τής κοινωνίας παρά μόνο ένα μικρό μέρος της, το οποίο ακόμα κι αυτό περιδινίζεται γύρω από προσωπικές αντιπαραθέσεις κι όχι από την παραγωγή πολιτικών;...

Οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο ή οι εισοδηματίες προφανώς και δεν αποτελούν τον κοινωνικό μέσο όρο, αποτελούν ωστόσο το μέσο όρο των ενεργών μελών ενός κόμματος. Κι όταν έχουμε χρόνο και σχετικό χρήμα η ακρίβεια, η ανεργία, οι πόλεμοι, οι λιμοί και οι καταποντισμοί μάς αφορούν πολύ λιγότερο από την "αντικαταστατική συμπεριφορά τού Μήτσου και του Τάκη", με αποτέλεσμα ο πολιτικός αυτισμός των μικρομεσαίων στελεχών να γίνεται αποκλειστικός λόγος ύπαρξης των κομματικών γραφείων. Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση δημοκρατία είναι τόσο λειτουργική όσο κι ένα αεροπλανοφόρο σε μπανιέρα...

Το βράδυ των εκλογών θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι και δεν θα είναι μόνο κόμματα, θα είναι και πρόσωπα. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι θα εστιάσουμε στα πρόσωπα, δηλαδή στους αρχηγούς. Το βράδυ των εκλογών κανείς δεν θα πει, για παράδειγμα, "έχασε το Πολιτικό Συμβούλιο της ΝΔ, η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, ο Τομέας Παιδείας του Κινήματος Δημοκρατίας". Θα πούμε "έχασε ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης, ο Κασσελάκης"... 

Ούτε, άλλωστε, τα ηττημένα μικρομεσαία στελέχη ή και τα μεγαλοστελέχη θα αποφύγουν την κριτική στους ηγέτες τους, προθυμοποιούμενα να αναλάβουν τα ίδια ισότιμο μερίδιο ευθύνης. Για όλους αυτούς τους λόγους η άμεση δημοκρατία βρίσκει το όριό της στο ποιος θα πάρει στο τέλος τον μουτζούρη. Κι αυτός που θα τον πάρει δικαιούται στο μεσοδιάστημα να πάρει πάνω του τις κορυφαίες αποφάσεις. 

Δεν είναι και τόσο δημοκρατικό; Μπορεί, αλλά δημοκρατία σημαίνει κι ευθύνη. Αυτή που είμαι βέβαιος ότι θα διώξουν από πάνω τους το βράδυ των εκλογών αρκετοί από αυτούς που σήμερα βγάζουν πύρινους λόγους υπέρ τής δημοκρατίας και κατά των περιορισμών της...