Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει τώρα αρχηγό ο επόμενος θα είναι ο Φάμελλός του...

Το απόλυτο win-win διαμορφώνεται για το δίδυμο Μητσοτάκη- Τσίπρα, τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις, φανερές και μυστικές. Από τη μία, η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού συσπειρώνει τη ΝΔ σε ποσοστά πάνω από το 25% και τα οποία προσεγγίζουν το 30%. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην χρειάζεται πολλούς βουλευτές ακόμα ύστερα από τις πρώτες εκλογές και να τους βρει στη γύρα, τσιμπώντας τους από άλλα κόμματα, χωρίς προσφυγή σε δεύτερες κάλπες...

Από την άλλη, ο Τσίπρας αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών να εκφραστεί από κάποιον η αποστροφή τους προς την κυβέρνηση, την οποία οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι δεν κατάφεραν να εγκολπώσουν μολονότι είχαν το χρόνο για να το κάνουν. Η πολιτική είναι ζήτημα τάιμιγκ και για μια ακόμα φορά- ύστερα από την εποχή των μνημονίων- το αντιλήφθηκε ο Αλέξης καλύτερα από τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, οδηγούμαστε σε ένα νέο δικομματισμό ο οποίος προφανώς κι έχει τη στήριξη του συστήματος αλλά και τον οποίο στάθηκαν ανίκανοι να αποφύγουν οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων οδηγούνται στον πολιτικό αφανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούν οι επόμενες εκλογές να είναι και το τέλος τού ΠΑΣΟΚ; Έχει προεξοφληθεί κι άλλες φορές αλλά έχει αποδειχθεί επτάψυχο. Μόνο που με τον Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του μάλλον ζει τώρα την έβδομη και τελευταία ζωή του. Όχι πως το πρόβλημά του είναι μόνο ο αρχηγός, πάντως, αφού απουσιάζει κι ένα πολιτικό αφήγημα, το οποιοδήποτε αφήγημα το οποίο να μην το θέλει συμπλήρωμα σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση... 

Όπως κι αν έχει, αν στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να διασωθούν δεν θα έχουν το χρόνο μετά τις κάλπες. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή αρχηγού. Σε διαφορετική περίπτωση ο επόμενος θα είναι ο δικός τους Φάμελλος...

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Καλύτερα αντιπρόεδρος παρά πρώην πρόεδρος...

Μπορώ πολύ πιο εύκολα να πιστέψω στον Άι Βασίλη από το ότι η δικαιοσύνη, η ηγεσία τής οποίας μάλιστα διορίζεται από την κυβέρνηση, είναι ανεξάρτητη. Γι' αυτό και δεν θεωρώ καθόλου τυχαία τη σύμπτωση της δίωξης Παναγόπουλου με την έναρξη του δημόσιου πρέσινγκ κι από τον Κ. Μητσοτάκη προς το ΠΑΣΟΚ για κυβερνητική συνεργασία. Το μήνυμα εστάλη κι ως τέτοιο είμαι βέβαιος ότι το έχουν διαβάσει και στη Χαριλάου Τρικούπη...

Όπως κι αν έχει, ο Ν. Ανδρουλάκης είναι παγιδευμένος, σε μεγάλο βαθμό λόγω της προσωπικής του ανικανότητας να σταθεί κι ως ηγέτης πέρα από ένας πολύ καλός κομματάρχης. Αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον δεν προκύπτει από πουθενά πως το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές. 

Είναι αρκετά πιθανό, μάλιστα, να μην είναι ούτε καν δεύτερο και να δώσει τη μάχη τής τρίτης θέσης με το κόμμα Τσίπρα, την Ελληνική Λύση, την Πλεύση Ελευθερίας ή και το ΚΚΕ. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Ανδρουλάκης δεν έχει κανένα περιθώριο για δεύτερες κάλπες που θα στείλουν το κόμμα του στην πέμπτη ή έκτη θέση. Συνεπώς, καλύτερα αντιπρόεδρος κυβέρνησης παρά πρώην πρόεδρος ενός μικρού κόμματος...

Ούτε οι μεταγραφές θα τον σώσουν. Όχι γιατί κάποιες από αυτές δεν είναι καλοί ψηφοσυλλέκτες αλλά γιατί το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ βαθύτερο. Έτσι κι αλλιώς και στις τελευταίες εκλογές είχε πάει καλά στην περιφέρεια, όπου οι προσωπικές σχέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία, αλλά καταποντίστηκε στα μεγάλα αστικά κέντρα όπου οι διακυβεύσεις είναι πιο πολιτικές και τα οποία βγάζουν, άλλωστε, και κυβερνήσεις. Έχουμε, φυσικά, περίπου ένα χρόνο μέχρι τις εκλογές και πολλά μπορεί να αλλάξουν. Αν, όμως, οι αλλαγές είναι προς το συμφέρον τού ΠΑΣΟΚ αυτό θα είναι αποτέλεσμα καραμπόλας κι όχι κάποιας ηγετικής επιφοίτησης του αρχηγού του... 

    

Στο νεκροκρέβατο του πάπα...

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

 

Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, ούτε αριστερή ούτε δεξιά...

Πριν λίγες ημέρες οι βουλευτές τής ΝΔ που συμμετέχουν στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και το προεδρείο της που αποτελείται μόνο από την πλειοψηφία, δεν τόλμησε ούτε καν να ζητήσει τη σύλληψη του Φραπέ που τους κορόιδευε όλους στα μούτρα τους. Οι ίδιοι βουλευτές με αφορμή την έρευνα του ΣΔΟΕ στα γραφεία τού Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών είχαν το θράσος να δηλώσουν πως όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον των νόμων. Πράγματι, πιθανόν και να γίνουμε, αλλά σε μια χώρα που δεν θα κυβερνά το καθεστώς Μητσοτάκη...

Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός μόνο την Μαρία Καρυστιανού φοβάται. Τους υπόλοιπους τους έχει του χεριού του. Δυσκολεύομαι, επίσης, να πιστέψω ότι το 2026 μπορεί να μας φέρει ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που θα μπορέσει να ανταγωνιστεί στα ίσα τη ΝΔ, όσο χαμηλά κι αν πέσει στις δημοσκοπήσεις, ακόμα κι αν βρεθεί κάτω από το 20%. 

Ούτε το κόμμα Τσίπρα ούτε το ΠΑΣΟΚ του Ν. Ανδρουλάκη ή οποιουδήποτε άλλου αναλάβει στη θέση του μπορεί να πετύχει την ανατροπή. Κι αν μη τι άλλο ο κατακερματισμός δεν είναι δυνατό να οδηγήσει κάπου...

Σε αυτό το πλαίσιο, και η Μαρία Καρυστιανού δείχνει πρόθυμη να εγκολπώσει στελέχη με τα οποία δεν μοιράζεται τις ίδιες απόψεις σε μια σειρά ζητημάτων με πιο ιδεολογικό πρόσημο. Η δικαιοσύνη, ωστόσο, και η απονομή της δεν είναι αριστερή ή δεξιά. 

Είναι μία κι ενιαία όταν στόχος σου είναι να εφαρμόζεις τους νόμους χωρίς διακρίσεις, τουλάχιστον όχι σε όφελος των ισχυρών. Κι όσο περισσότεροι Έλληνες στοιχίζονται πίσω από την απαίτηση της κάθαρσης τόσο και πιο μάταιες θα γίνονται οι έφοδοι του καθεστώτος... 

 

Ψηφίστε με αύριο γιατί είχα ήθος το '15 που έχασα το '24...

Κατά κοινή ομολογία η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ θα είχε ξεκολλήσει, έστω και προσωρινά, αν τον Οκτώβριο του 2024 δεν είχε επανεκλεγεί ο Ν. Ανδρουλάκης αλλά κάποιος άλλος από τους ανθυποψηφίους του. Όχι πως το πάλαι ποτέ Κίνημα έχει μόνο πρόβλημα ηγεσίας αλλά, όπως και να το κάνουμε, έχει σίγουρα και πρόβλημα ηγεσίας... 

Όπως κι αν έχει, πάντως, στη Χαριλάου Τρικούπη δεν απέκλεισαν κανέναν υποψήφιο, πολλώ δε μάλλον τον πρόεδρό τους από τη δυνατότητα να είναι υποψήφιος. Τήρησαν τους κανόνες τής εσωκομματικής δημοκρατίας και νικητής αναδείχθηκε αυτός που είχε και μάλλον έχει ακόμα τη μεγαλύτερη επιρροή στον εσωκομματικό μηχανισμό γιατί, κακά τα ψέματα, αυτοί οι μηχανισμοί είναι που κατά βάση κρίνουν τέτοιου είδους μάχες...

Το Σεπτέμβριο του 2023 η κοινωνία αποφάσισε να αψηφήσει τον άτυπο κανόνα πως οι αρχηγοί εκλέγονται από στενότερους ή ευρύτερους πυρήνες τής κομματικής γραφειοκρατίας. Επέλεξε για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κι αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κάποιον που δεν προερχόταν από τον κομματικό σωλήνα, ανεξαρτήτως αν κι εκείνος στηρίχθηκε από μέρος του για να εκλεγεί... 

Ο κομματικός σωλήνας, ωστόσο, αποφάσισε να εκδικηθεί τη βάση και την επιλογή της όταν διαπίστωσε ότι στο προεδρικό γραφείο δεν καθόταν πλέον κάποιος που αγόταν και φερόταν ή κάποιος αχυράνθρωπος. Κι εκεί που τσιπρικοί, τσακαλωτικοί, αχτσιογλικοί, πολακικοί δεν ήθελαν ούτε να βλέπουν ο ένας τον άλλο συμμάχησαν για να διώξουν τον αποσυνάγωγο Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος δεν είχε μεγαλώσει τραγουδώντας θούριους μεταξύ κοψιδιού και ρετσίνας...

Φυσικά και κανένας αρχηγός δεν εκλέγεται για πάντα ή δεν πρέπει και να υπόκειται και στη διαδικασία τής καθαίρεσης. Έστω κι αν εν προκειμένω επρόκειτο για τον τραγέλαφο το ένα τρίτο να ψηφίζει τηλεφωνικά από την παραλία... 

Σε κανένα δημοκρατικό κόμμα, ωστόσο, του κόσμου δεν αποκλείεται ο καθαιρεθείς πρόεδρός του από το να είναι ξανά υποψήφιος εκτός αν έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για σοβαρό κακούργημα, όπως ο εκ προμελέτης φόνος, και πάντως όχι γιατί έστειλε ένα εξώδικο. Εκείνη την ημέρα, συνεπώς, την 8η Νοεμβρίου 2024, και στο συνέδριο του μπουζουξίδικου ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε αμετάκλητα να είναι ένα δημοκρατικό, προοδευτικό κόμμα...

Όλα αυτά συνέβησαν σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέξη Τσίπρα. Κανένας στην Κουμουνδούρου δεν θα τολμούσε να ξεπεράσει τα όρια του σταλινοφασισμού αν το πραξικόπημα δεν είχε τις πλάτες τού πρώην πρωθυπουργού. Γι' αυτό και είναι τουλάχιστον ειρωνικό όσοι αποκαλούν "περσινά ξινά σταφύλια" τα γεγονότα τού 2024, όταν η χώρα έχασε την αξιωματική της αντιπολίτευση γιατί ένας συνταξιούχος πολιτικός ήθελε να επανέλθει, να μιλούν για την αναγκαιότητα να μάθουμε τι πραγματικά συνέβη το 2015... 

Ήθος, άλλωστε, δεν είναι μόνο να μην πλουτίζεις έχοντας ασκήσει εξουσία αλλά και να μην ραδιουργείς σε βάρος τού διαδόχου σου γιατί δεν αντέχεις την αποστρατεία. Ήθος είναι, επίσης, να δώσεις στοιχεία για το ποιοι και με ποια ποσά χρηματοδοτούν το πρότζεκτ "Ιθάκη" όταν, σε αντίθεση με το Κίνημα Δημοκρατίας που έχει μέλη και στελέχη που συνεισφέρουν κι από το υστέρημά τους, εσύ δεν έχεις παρά μια μωροφιλοδοξία η οποία τυγχάνει άπλετης μιντιακής υποστήριξης. 

Ήθος είναι, επίσης, να μην χρησιμοποιείς τον διάδοχο του διαδόχου σου ως παρένθετη μητέρα και να επιτρέπεις να αυτοεξευτελίζονται οι βουλευτές τού πρώην κόμματός σου που αναζητούν σε σένα σανίδα σωτηρίας. Εν τέλει, το όποιο ηθικό πλεονέκτημα της "πρώτης φοράς Αριστεράς" πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2024. Το αν υπήρχε, επομένως, το 2015 είναι παντελώς αδιάφορο...   

 

 

Η ελπίδα έρχεται αλλά δεν τους αφορά...

Ο Ζόραν Μαμντάνι μοιάζει με τον Ν. Ανδρουλάκη, τον Σ. Φάμελλο, τον Αλ. Χαρίτση, την Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Γ. Βαρουφάκη όσο κι ο Ντ. Τραμπ με τον Μαχάτμα Γκάντι. Και, φυσικά, δεν αναφέρομαι στην καταγωγή ή στο θρήσκευμα του νέου (;) δημάρχου τής Νέας Υόρκης. Ποιος, για παράδειγμα, από όλους αυτούς τους κυρίους δημιούργησε ένα λαϊκό κίνημα από το μηδέν, έχει χτυπήσει τις πόρτες των σπιτιών των υποψήφιων ψηφοφόρων του, έχει προτείνει ρεαλιστικές λύσεις για ρεαλιστικά προβλήματα και, κυρίως, έχει δείξει την πυγμή για να τις υλοποιήσει;...

"Μα, δηλώνει σοσιαλιστής, όπως κι εμείς", τους ακούω να ισχυρίζονται. Ναι, μόνο που αυτός ο σοσιαλιστής ακολούθησε κατά την προεκλογική του εκστρατεία όλες τις συνταγές τής "μετά- πολιτικής" που τόσο κάνει πολλούς ακραιφνείς Αριστερούς να βγάζουν φλύκταινες στη χώρα μας. Από τη χρήση των νέων τεχνολογιών ως την προσωπική επαφή με τους ψηφοφόρους πήρε το εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστογενούς πολιτευτή και το έσκισε σελίδα τη σελίδα, δεσμευόμενος για τρία τέσσερα συγκεκριμένα πράγματα κι όχι για μια Νέα Υόρκη χωρίς τάξεις και ιδιοκτησία. Κι όλα αυτά έγιναν μέρα μεσημέρι...

Καταλαβαίνω γιατί πολλοί θέλουν να εμφανίζονται ως η ελληνική εκδοχή τού Μαμντάνι, είτε του μοιάζουν είτε όχι. Επειδή, όμως, ακόμα δεν τον είδαμε μεσσία τον βαφτίσαμε κι έχουμε δει πολλούς μεσσίες να αποδεικνύονται θνητοί ας συγκρατήσουν ορισμένοι τον ενθουσιασμό τους για να μην τους γυρίσει μπούμερανγκ. Δεν έχουμε ξεχάσει, άλλωστε, ούτε την "ελπίδα" Ομπάμα ούτε την "ελπίδα που έρχεται" και δεν έφτασε ποτέ όπως είχε υποσχεθεί... 

 

 

Προλαβαίνει και το 24ωρο...

13 ώρες δουλειάς και 11 ώρες ψυχοθεραπείας για να αντέχεις τις υπόλοιπες. Αυτή είναι η επιλογή τής κυβέρνησης για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον ορισμένων ειδικοτήτων. Κι αυτό στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης όπου θα έπρεπε να συζητάμε για λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες ώρες ανάπαυσης. Το νέο, όμως, αντεργατικό νομοσχέδιο που έφερε η Μητσοτάκης Α.Ε. στη Βουλή αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα βήματα πίσω έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια και στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός και η αρμόδια υπουργός Κεραμέως που τρέχει όλα τα πρότζεκτ των ολιγαρχών γνωρίζουν ότι εργοδότης κι εργαζόμενος δεν έχουν την ίδια ισχύ. Κι αυτό μολονότι ο Μητσοτάκης δεν έχει, επί της ουσίας, εργαστεί ποτέ στη ζωή του στον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς και ξέρουν, επίσης, ότι ο αρρύθμιστος καπιταλισμός παράγει κι αναπαράγει ανισότητες. Αυτός ο αρρύθμιστος καπιταλισμός, όμως, τους συντηρεί κι αυτόν τον αρρύθμιστο καπιταλισμό θα υπηρετήσουν μέχρι να πάρουν πόδι...

Και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Τι κάνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Ο Ν. Ανδρουλάκης ψάχνει αφορμές για να διαγράψει Δούκα- Γερουλάνο, στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΕΑΡ παρακαλάνε τον Αλ. Τσίπρα να τους περιμαζέψει και η ακροδεξιά ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον δικό της μεσσία, τον Αντ. Σαμαρά. Κοινώς, ο Μητσοτάκης παίζει μπαλίτσα μόνος του. Γιατί, συνεπώς, να μην το κάνει μέχρι και τα μέσα τού 2027 αφού το μπορεί; Προλαβαίνει, άλλωστε, να καθιερώσει και την 24ωρη εργασία με μικρά διαλείμματα- μικρά όμως- για λίγο ύπνο για τους σκλάβους... 

Αυτός που θα φάει το ξύλο το βράδυ των εκλογών δικαιούται να παίρνει και καμιά απόφαση μόνος του...

Καμία αντίρρηση, η πολιτική δεν είναι σέξι, ιδίως για τη γενιά τού Instagram αλλά και των μνημονίων και των Τεμπών που προσελκύεται περισσότερο από την εικόνα και και τις πράξεις και πολύ λιγότερο από τα λόγια και τις θεωρίες. Κακώς, πολύ κακώς γιατί η νεολαία είναι αυτή που έχει περισσότερα χρόνια μπροστά της σε αυτόν τον πλανήτη και θα όφειλε να βρίσκεται στην πρωτοπορία τής πολιτικοποίησης κι όχι στην αποστρατεία τής ιδιωτείας. Φταίει, όμως, αποκλειστικώς ο ωχαδερφισμός των νέων για την κρίση τού κομματικού φαινομένου ή και το ότι τα κόμματα έχουν πάψει εδώ και πολύ καιρό να αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι τής κοινωνίας παρά μόνο ένα μικρό μέρος της, το οποίο ακόμα κι αυτό περιδινίζεται γύρω από προσωπικές αντιπαραθέσεις κι όχι από την παραγωγή πολιτικών;...

Οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο ή οι εισοδηματίες προφανώς και δεν αποτελούν τον κοινωνικό μέσο όρο, αποτελούν ωστόσο το μέσο όρο των ενεργών μελών ενός κόμματος. Κι όταν έχουμε χρόνο και σχετικό χρήμα η ακρίβεια, η ανεργία, οι πόλεμοι, οι λιμοί και οι καταποντισμοί μάς αφορούν πολύ λιγότερο από την "αντικαταστατική συμπεριφορά τού Μήτσου και του Τάκη", με αποτέλεσμα ο πολιτικός αυτισμός των μικρομεσαίων στελεχών να γίνεται αποκλειστικός λόγος ύπαρξης των κομματικών γραφείων. Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση δημοκρατία είναι τόσο λειτουργική όσο κι ένα αεροπλανοφόρο σε μπανιέρα...

Το βράδυ των εκλογών θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι και δεν θα είναι μόνο κόμματα, θα είναι και πρόσωπα. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι θα εστιάσουμε στα πρόσωπα, δηλαδή στους αρχηγούς. Το βράδυ των εκλογών κανείς δεν θα πει, για παράδειγμα, "έχασε το Πολιτικό Συμβούλιο της ΝΔ, η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, ο Τομέας Παιδείας του Κινήματος Δημοκρατίας". Θα πούμε "έχασε ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης, ο Κασσελάκης"... 

Ούτε, άλλωστε, τα ηττημένα μικρομεσαία στελέχη ή και τα μεγαλοστελέχη θα αποφύγουν την κριτική στους ηγέτες τους, προθυμοποιούμενα να αναλάβουν τα ίδια ισότιμο μερίδιο ευθύνης. Για όλους αυτούς τους λόγους η άμεση δημοκρατία βρίσκει το όριό της στο ποιος θα πάρει στο τέλος τον μουτζούρη. Κι αυτός που θα τον πάρει δικαιούται στο μεσοδιάστημα να πάρει πάνω του τις κορυφαίες αποφάσεις. 

Δεν είναι και τόσο δημοκρατικό; Μπορεί, αλλά δημοκρατία σημαίνει κι ευθύνη. Αυτή που είμαι βέβαιος ότι θα διώξουν από πάνω τους το βράδυ των εκλογών αρκετοί από αυτούς που σήμερα βγάζουν πύρινους λόγους υπέρ τής δημοκρατίας και κατά των περιορισμών της... 

 

Το ΠΑΣΟΚ είναι αλλού...

Μπορεί κάποια στιγμή ο Ν. Ανδρουλάκης να γίνει πρωθυπουργός. Έχουμε δει πολύ πιο περίεργα πράγματα να συμβαίνουν κι αν μη τι άλλο το σημερινό ρευστό πολιτικό τοπίο επιτρέπει στους πάντες να ονειρεύονται. Αν συμβεί, πάντως, κάτι τέτοιο καλό είναι να τον ενημερώσουν σχετικώς οι συνεργάτες του γιατί ο ίδιος είναι τόσο απορροφημένος από το να μην του φάει την προεδρία τού ΠΑΣΟΚ κάποιος από τους ουκ ολίγους δελφίνους του που μάλλον δεν θα το καταλάβει ότι θα πρέπει να μετακομίσει από τη Χαριλάου Τρικούπη στο Μέγαρο Μαξίμου. Ενδεχομένως και να το θεωρήσει υποβιβασμό, αφού ο μέχρι στιγμής βίος και πολιτεία του δείχνει πως το ταβάνι του φτάνει ως τον έκτο όροφο του γραφείου του...

Ο Ανδρουλάκης θα βρεθεί στη ΔΕΘ ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης γιατί το κόμμα που εκλέχθηκε σε αυτήν τη θέση το 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισε να αυτοκτονήσει για να διασωθεί η πολιτική καριέρα τού επί 15 χρόνια προέδρου του. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, δεν μπορεί να πείσει ακόμα κι αυτούς που το βλέπουν με τον ιδεαλισμό των πολιτικών ορφανών τού Ανδρ. Παπανδρέου πως αποτελεί αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική... 

Την ώρα που η ΝΔ καταρρέει δεν μπορεί καν να αποκομίσει οφέλη από την τακτική τού ώριμου φρούτου. Στις ΜΕΘ κυκλοφορεί πολύ περισσότερη θέληση για ζωή από όποια βούληση στο πάλαι ποτέ Κίνημα για να κοπούν παθογένειες δεκαετιών...

Για να μην πολυλογώ, δεν είναι ο Ανδρουλάκης που δεν μπορεί, είναι ο συνολικός οργανισμός που λέγεται ΠΑΣΟΚ, ακόμα και υπό άλλη ηγεσία. Είναι γερασμένος, συμβιβασμένος, ανέμπνευστος, διαχειριστικός, εν τέλει λίγος. Όπως κι αν έχει, σε καμία περίπτωση δεν έχει τα φόντα να ηγηθεί της κεντροαριστεράς. Αν μη τι άλλο, γιατί οι περισσότεροι ψηφοφόροι, μέλη και στελέχη του ανήκουν στην κεντροδεξιά...

 

 

Κανένα κόμμα στα χέρια τραπεζίτη...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ σύντομα θα διαπιστώσει ότι δεν είναι σε θέση να επιλέξει πολιτικό αντίπαλο. Η προσωπική του κατρακύλα θα έχει κατάληξη είτε τις βουλευτικές εκλογές είτε πολύ νωρίτερα από αυτές. Η ΝΔ μπορεί να είναι πάλι πρώτη, ο ίδιος όμως δεν θα είναι ξαναγίνει πρωθυπουργός. Όπως και κανένας άλλος που έχει ήδη διατελέσει σε αυτό το αξίωμα. Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει ραγδαία και τα απομεινάρια τής μεταπολίτευσης θα αναγκαστούν να κατανοήσουν ότι μόνο με τα απομνημονεύματά τους θα μπορέσουν να απασχολήσουν ξανά την κοινή γνώμη...

Σε αυτό το πλαίσιο, το αν ο Μητσοτάκης επιθυμεί να έχει αντίπαλο τον Ν. Ανδρουλάκη, την Ζ. Κωνσταντοπούλου ή τον Αλ. Τσίπρα δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Προφανώς και είναι πολύ λογικό να προτιμά έναν μέτριο πολιτικό, ένα μονοπρόσωπο κόμμα ή έναν ξεπεσμένο επαναστάτη αλλά οι πολίτες έχουν ήδη γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη στο μεταπολιτευτικό σύστημα. Μπορεί να έχουν άδικο κι όλα αυτά τα πρόσωπα και τα κόμματά τους να έχουν να δώσουν ακόμα πολλά. Μόνο που η ζωή έχει συνήθως την τάση να πηγαίνει μπροστά κι όχι να είναι δίκαιη...

Είναι, επίσης, βέβαιο ότι οι πολίτες δεν θα στραφούν σε κόμματα και πρόσωπα που λειτουργούν είτε υπό τη χρηματοδότηση είτε υπό τον εκβιασμό των τραπεζιτών. Αυτός ο λαός έχει υποφέρει πολύ από τα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια των τελευταίων δεκαετιών για να δώσει την εμπιστοσύνη του σε αυτούς που είτε ως κομματικοί οργανισμοί είτε ως φυσικά πρόσωπα χρωστούν σε αυτά της Μιχαλούς είτε έχουν στηρίξει πάνω τους την πολιτική τους επιβίωση ή επιστροφή. Ιδίως, μάλιστα, όταν ανέχονται, στην καλύτερη περίπτωση, ακόμα και τις ωμές απειλές σε δημοσιογράφους και δεν έχουν βρει το κουράγιο τόσες ημέρες να βγάλουν έστω κι ένα δελτίο Τύπου για τα μάτια τού αριστερού κόσμου...

   

   

Είτε είσαι κυβερνητική δύναμη είτε φοβάσαι την αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή...

Προφανώς και το καθεστώς Μητσοτάκη με τα εξαπτέρυγά του δεν σχεδιάζουν αλλαγή τού εκλογικού νόμου γιατί νοιάζονται για το καλό τής δημοκρατίας. Δεν μπορείς, άλλωστε, να ισχυρίζεσαι πως σε ενδιαφέρει η καλύτερη λειτουργία των θεσμών την ίδια ώρα που προχωράς στην επανεγκατάσταση στο Μαξίμου του ανιψιού σου στον οποίο χρέωσες τις παρακολουθήσεις φίλων κι εχθρών για να αποποιηθείς της δικής σου ευθύνης. Οφείλουμε, όμως, παραλλήλως να αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή πολυκομματική Βουλή μόνο το σεβασμό στους θεσμούς δεν προκαλεί στην κοινωνική πλειονότητα...

Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς έχει καταφέρει να περάσει την προπαγάνδα πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μπορεί να μην θεωρώ, για παράδειγμα, τον Ν. Ανδρουλάκη χαρισματικό αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι για τη δουλειά τού πρωθυπουργού είναι ικανός μόνο όποιος κάνει οικογενειακές μπίζνες ακόμα και σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Από την άλλη, ωστόσο, ο κατακερματισμός τής αντιπολίτευσης δεν βοηθά στο να ικανοποιηθεί η όλο και διογκούμενη λαϊκή απαίτηση για αλλαγή στο τιμόνι τής εξουσίας...

Σε αυτό το πλαίσιο η αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή, το οποίο ο Μητσοτάκης επιθυμεί για να συσπειρώσει φυγόκεντρες δεξιές δυνάμεις, μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί η θηλιά στο λαιμό του αφού εκ των πραγμάτων θα αναδιατάξει τις δυνάμεις και στα κεντροαριστερά του. Μπορεί κι όχι, αλλά σε καμία περίπτωση η αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με φοβικότητα... 

Όσοι, άλλωστε, θα μείνουν εκτός Βουλής αν το όριο φτάσει στο 5% ή και παραπάνω είναι πολύ πιθανό να τους συμβεί το ίδιο ακόμα κι αν παραμείνει στο 3%. Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να αυτοπαρουσιάζεσαι ως κυβερνητική δύναμη και να σε απασχολεί κάτι τέτοιο. Εκτός αν είσαι κατά φαντασία κυβερνητική δύναμη...

 

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα, είναι επάγγελμα κι όχι πάντα νόμιμο...

Προφανώς κι ο Κ. Μητσοτάκης αναζητά να διαχύσει όπου μπορεί τις ευθύνες (και) για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτό, άλλωστε, αποδεικνύει και η εξεταστική από το 1998. Κακά τα ψέματα όμως, αυτή η αναγκαιότητα είναι κι ευκολία ταυτοχρόνως όταν αξιωματική αντιπολίτευση από σπόντα είναι το πολυδιεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει τόσο βαθιές ρίζες στο δημόσιο μηχανισμό που αυτές δεν έχουν ξεριζωθεί μολονότι έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από την τελευταία φορά που κυβέρνησε. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε τον παραιτηθέντα λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ γραμματέα τής Νομαρχιακής Ηρακλείου, του νομού στον οποίο μεγάλωσε κι ο Ν. Ανδρουλάκης, ή και το μισό και πλέον σημερινό υπουργικό συμβούλιο που κάποτε λιαζόταν κάτω από τον πράσινο ήλιο...

Την τελευταία φορά που το ΠΑΣΟΚ χαρακτήριζε κάποια ιδεολογία ο Νίκος Γκάλης έπαιζε μπάσκετ, ο Μάικλ Τζάκσον μεσουρανούσε κι όλοι βλέπαμε "Τόλμη και Γοητεία". Από τότε έχει κυλήσει πολλή μίζα στο αυλάκι με συνέπεια το πάλαι ποτέ Κίνημα να μετατραπεί σε γραφείο εξυπηρέτησης κλακαδόρων που με τη σειρά τους αναπαρήγαγαν ένα σύστημα εξουσίας το οποίο μας οδήγησε στη χρεοκοπία... 

Σήμερα, εξάλλου, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια χρήσιμη τσόντα τής ολιγαρχίας σε μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ με ή χωρίς Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Κι αν ο Ανδρουλάκης βρει το σθένος να αντικρούσει τους πολυποίκιλους εκβιασμούς που δέχεται και να αντιπαλέψει μια τέτοια εξέλιξη θα αντικατασταθεί. Είτε πριν είτε μετά τις εκλογές, όποτε είναι πιο βολικά για τους νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας...

Φυσικά και δεν παραγνωρίζω τη συμβολή τού ΠΑΣΟΚ στην πραγματική αποκατάσταση της δημοκρατίας. Μόνο που η δόξα τού παρελθόντος δεν μπορεί να μας τυφλώνει και να μην βλέπουμε τη σαπίλα τού παρόντος. Αν είναι πασοκτζήδες μπλεγμένοι και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ- που καταπώς φαίνεται είναι- πόσα περισσότερα θα φάνε αν τους ξανακάνουμε υπουργούς, γενικούς γραμματείς, διευθυντές υπουργείων και γενικότερα δερβέναγες στη δημόσια διοίκηση; Γι' αυτό και δεν θα τους ξανακάνουμε...

Οι σερβιτόροι δεν βιάζονται να φέρουν το λογαριασμό στη ΝΔ...

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά δεν θέλουν εκλογές. Όπως ακριβώς οι γαλοπούλες δεν βιάζονται για τα Χριστούγεννα και τα αρνιά για το Πάσχα. Φυσικά πρέπει να παριστάνουν πως τις απαιτούν, σε διαφορετική περίπτωση θα τους πάρουν με τις πέτρες και οι εναπομείναντες που τους ψηφίζουν. 

Γι' αυτό και στη δημόσια ρητορική τους Ανδρουλάκης- Φάμελλος- Χαρίτσης εμφανίζονται λάβροι κατά τού Κ. Μητσοτάκη, αποκαλώντας τον ηθικό αυτουργό για υποκλοπές- Τέμπη- ΟΠΕΚΕΠΕ κι όχι μόνο. Όταν, όμως, έρχονται οι δικογραφίες στη Βουλή η μία μετά την άλλη η όρασή τους θολώνει κι ο πρωθυπουργός παύει να είναι ένοχος ή συνένοχος. Για όλα φταίνε οι αξιωματικοί του, ο στρατηγός απουσιάζει από τις προτάσεις για προανακριτικές που καταθέτουν τα κόμματα- σερβιτόροι τής ΝΔ...

Τα ίδια κόμματα ξέρουν πολύ καλά ότι οι προτάσεις τους δεν πρόκειται να καταστούν πλειοψηφικές κατά την κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Αυτό θα έπρεπε να τα κάνει πολύ λιγότερο προσεκτικά στο πώς θα διατυπώσουν τις κατηγορίες τους, αξιοποιώντας τα δικαιώματα που τους δίνει ο Κανονισμός της Βουλής κυρίως σε πολιτικό επίπεδο και πολύ λιγότερο σε ποινικό. 

Πράττουν, όμως, το ακριβώς αντίθετο, κρυπτόμενα πίσω από την επίκληση αποφυγής τού λαϊκισμού την ίδια ώρα που αντιπολιτεύονται δήθεν την κυβέρνηση σχεδόν αποκλειστικώς με τη σκανδαλολογία. Κοινώς, αν θέλουν η δημόσια ατζέντα να είναι Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να κάνουν κι όλα όσα χρειάζονται οι περιστάσεις. Διαφορετικά είναι τόσο επικίνδυνα για το σύστημα όσο και τα δεμένα σκυλιά που αλυχτούν...

Το καθεστώς Μητσοτάκη πρέπει να πέσει. Δεν θα έχει καμία αξία, ωστόσο, αν το διαδεχθεί μια κυβέρνηση που μπορεί να είναι πιο καθαρή αλλά το ίδιο εξαρτημένη από το σύστημα και το μαύρο χρήμα του. Ποιος πιστεύει ότι ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Σωκρ. Φάμελλος ή ο Αλ. Χαρίτσης μπορούν να ηγηθούν μιας κυβέρνησης που θα κάνει τη διαφορά; 

Οι δύο τελευταίοι, άλλωστε, ήταν υπουργοί σε μια κυβέρνηση που ήταν πιο καθαρή από τη σημερινή αλλά σε καμία περίπτωση δεν έβαλε δύσκολα στην ολιγαρχία κι ο επικεφαλής τής οποίας Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη επιστρέφει και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή το σκέφτεται γιατί δεν του βγαίνουν τα κουκιά. Η χώρα ή θα αλλάξει υπόδειγμα διακυβέρνησης ή θα αφανιστεί νωρίτερα από το brain drain και την ερημοποίηση που φέρνει η κλιματική κρίση... 

   

Ο Γκρίνμπεργκ κλέβει εκκλησία ξανά και ξανά...

Όταν μιλά ο Κ. Μητσοτάκης, ιδίως στη Βουλή, καταλαβαίνεις περισσότερα από τα θέματα που δεν επιχειρεί να αγγίξει παρά από αυτά για τα οποία κάνει λόγο. Την Τετάρτη, για παράδειγμα, μίλησε για την υιοθέτηση τραμπικών πολιτικών στο μεταναστευτικό, για τον Αλ. Τσίπρα και το 2015 και για τη συνταγματοποίηση της λιτότητας αλλά δεν είπε κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕ και το φιάσκο Πλεύρη στη Λιβύη. 

Και φυσικά η αντιπολίτευση των ηλιθίων τσίμπησε αμέσως κι εστίασε κι αυτή στο μεταναστευτικό και στον μαρμαρωμένο βασιλιά. Τζάμπα πληρώνεται ο Στ. Γκρίνμπεργκ, είναι σαν να κλέβει εκκλησία όταν έχει απέναντί του Ανδρουλάκη, Φάμελλο, Κουτσούμπα, Κωνσταντοπούλου και το ακροδεξιό συναπάντημα...

Θα μου πείτε, "θα παραβιάζει η Ελλάδα τη Συνθήκη της Γενεύης για τους πρόσφυγες και δεν θα λέμε τίποτα για να μην αλλάξει ο Μητσοτάκης την ατζέντα κατά πώς τον συμφέρει"; Όχι βεβαίως, κι ένας νεκρός να υπάρξει από ένα push back θα είναι ντροπή για τη χώρα. 

Όπως έγραφα, όμως, εμμέσως και χθες το μεταναστευτικό δεν θα είναι διαχειρίσιμο σε κοινωνικό επίπεδο αν μαζί με το καρότο δεν κρατάμε και το μαστίγιο. Όχι απέναντι στους ικέτες τής γης αλλά σε όσους έχουν μετατρέψει τον ανθρώπινο πόνο σε μια από τις πιο κερδοφόρες παγκόσμιες μπίζνες...

Ως προς τον Τσίπρα, είναι απολύτως λογικό ο Μητσοτάκης να τον αναβαθμίζει σε κύριο και βολικό αντίπαλό του. Τον έχει κερδίσει πέντε φορές και το 2015 στη συλλογική μας μνήμη παραπέμπει σε χρόνια που δεν θέλουμε να ξαναζήσουμε, ανεξαρτήτως αν γι' αυτά πρωτίστως ευθύνονται ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι να αντικαταστήσουμε μια μαριονέτα τής ολιγαρχίας με κάποια άλλη με μεγαλύτερο επαναστατικό παρελθόν, αλλά να κάνουμε μια ολόφρεσκη αρχή με λιγότερο φθαρμένα υλικά. Έτσι δεν είναι;...

 

  

Μέχρι να βρούμε τον θεό ας βρούμε τον άνθρωπο...

Για τους χριστιανούς ο Ιησούς είναι θεός. Ξέρουν πολύ καλά, ωστόσο, κι αυτοί ότι στην εποχή του τουλάχιστον δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη. Κάποιοι τον θεωρούσαν τρελό, άλλοι εγκάθετο που ήρθε από το πουθενά και μερικοί τον κατηγορούσαν πως μαθητές του όπως ο Φίλιππος κι ο Ναθαναήλ έκαναν φράξια για να αποκλείσουν τους υπόλοιπους. Υπήρχε, με λίγα λόγια, μεγάλη αμφισβήτηση για το κατά πόσο αυτός ο ουρανοκατέβατος τύπος που έμπαινε στα Ιεροσόλυμα με γαϊδουράκι θα έφερνε στην ανθρωπότητα τη βασιλεία των ουρανών...

Πολύ πιθανόν ο Ιησούς να είναι ένα ιστορικό πρόσωπο κι όχι ο κανακάρης τού θεού. Είναι, όπως κι αν έχει, βέβαιο ότι θεοί δεν υπάρχουν στις ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης. Ούτε και πρόκειται να υπάρξουν ώστε να αποκλείσουμε τους σημερινούς χωρίς να γνωρίζουμε το μέλλον τι θα φέρει, έτσι δεν είναι; 

Προς τι, συνεπώς, το δημοκρατικόμετρο που κάποιοι βγάζουν αντικαθιστώντας το αριστερόμετρο; Είναι δημοκράτης ο Ν. Ανδρουλάκης; Ρωτήστε την Κατερίνα Μπατζελή. Είναι, πάντως, σίγουρα εκβιαζόμενος. Είναι, επίσης, δημοκράτες η Ζ. Κωνσταντοπούλου που δεν έχει καν κόμμα, ο Σ. Φάμελλος του πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου, ο Αλ. Χαρίτσης που έφυγε μαζί με την έδρα γιατί έχασε η κολλητή του ή ο απολογητής τού σταλινισμού Δ. Κουτσούμπας; Ούτε, βεβαίως, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που έφαγε τον πρώτο κι ετοιμάζεται να φάει και τον δεύτερο διάδοχό του...

Για όσα συνέβησαν στο Κίνημα Δημοκρατίας κανείς δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του. Κι αυτό δεν το γράφω για να τηρήσω ίσες αποστάσεις, πολλώ δε μάλλον όταν κάποιοι έφτασαν να αντιγράψουν ακόμα και τον αυριανισμό... 

Μπορεί, πράγματι, ορισμένοι να λειτουργούν ως κόμμα μέσα στο κόμμα και να φροντίζουν πρώτα τους "δικούς τους" και μετά τους υπόλοιπους. Είναι, όμως, κι εκείνοι που εργάζονται περισσότερο από πολλούς για το Κίνημα, ιδίως από εκείνους που η διαδικτυακή τους παρουσία είναι μεγαλύτερη από αυτή στη χάραξη πολιτικών και στην οργάνωσή του... 

Το αφτί τραβήχτηκε αλλά δεν έχει κανένα νόημα να ξεκολληθεί. Τουλάχιστον όχι μέχρι να καταφτάσει ο αναμάρτητος, ο εκλεκτός τού θεού, ο βασιλεύς των ουρανών για να μας λυτρώσει από τον Μητσοτάκη...  

 

Είμεθα σοβαροί, δεν κάνουμε αντιπολίτευση...

Το βράδυ τής τραγωδίας των Τεμπών ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ έδωσε εντολή για άμεσο μπάζωμα του χώρου, με τους επιχειρησιακούς υπεύθυνους να δέχονται γαμωσταυρίδια γιατί καθυστερούσαν. Από την ίδια ημέρα μέχρι και σήμερα υπουργοί, βουλευτές και στελέχη τής ΝΔ κάνουν ό,τι μπορούν για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια. Αν νομίζετε, όμως, πως όλα αυτά έγιναν εν γνώσει τού Κ. Μητσοτάκη δεν είστε σοβαροί. Κι αν δεν με πιστεύετε, σας το λένε κι ο Ν. Ανδρουλάκης και η Εφ. Αχτσιόγλου...

Αν έλαβαν χώρα βιαστικό μπάζωμα και συγκάλυψη αυτά προφανώς και δεν έγιναν με εντολές Τριαντόπουλου, Καραμανλή, Γεραπετρίτη ή οποιουδήποτε άλλου. Όποιοι, συνεπώς, θέλουν να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια και μόνο η αλήθεια είναι υποχρεωμένοι να βάλουν στο κάδρο και τον Μητσοτάκη. Όσοι δεν το κάνουν στο όνομα μιας δήθεν θεσμικότητας και για να μην δώσουν πόντους στον Στέφανο Κασσελάκη που το ζητά εδώ και δύο μήνες, αλλά και στην Ζ. Κωνσταντοπούλου και στο ΚΚΕ που συνηγόρησαν εσχάτως δεν έχουν πάρει, ανάμεσα σε άλλα, κανένα μάθημα από το πού οδήγησε η "θεσμική αντιπολίτευση" του 2019- 2023...

Δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη αν πετάξουμε τον Μητσοτάκη και τον Καραμανλή στα σκυλιά. Αυτή είναι η δικαιοσύνη τής άγριας Δύσης, του όχλου και του λαϊκισμού. Ούτε, όμως, θα αποδοθεί ποτέ όσο συμπεριφερόμαστε στα πολιτικά πρόσωπα, ιδίως όσα βρίσκονται στα ψηλότερα πατώματα, με μια αστική ευγένεια κι έναν καθωσπρεπισμό που δεν θα δείχναμε σε έναν "κοινό θνητό". Κι όσοι από την αντιπολίτευση συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο είναι είτε "πιασμένοι" είτε αφελείς. Και τα δύο εξίσου ασυγχώρητα...