Στο νεκροκρέβατο του πάπα...

Ας υποθέσουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης πει στους δελφίνους του "άι σιχτίρ, σας βαρέθηκα, παραιτούμαι". Θα εκτιναχθεί η δημοσκοπική βελόνα τού ΠΑΣΟΚ; Πιθανότατα ναι, μέχρι την εκλογή νέου προέδρου γιατί κάθε κεντροαριστερός και κάθε κεντροδεξιός θα τον φαντασιώνεται όπως θέλει. 

Οι κεντροαριστεροί τον Π. Γερουλάνο, τον Χ. Δούκα ή τον Μ. Χριστοδουλάκη και οι κεντροδεξιοί την Ανν. Διαμαντοπούλου ή την Ν. Γιαννακοπούλου ή τον Οδ. Κωνσταντινόπουλο. Από όλους αυτούς, όμως, μόνο ένας θα εκλεγόταν πρόεδρος, έτσι δεν είναι;...

Δεν έχω καμία διάθεση υπεράσπισης του Ανδρουλάκη. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι όσο κι αν αναπηδά στο ντιβάνι θα συγκρούεται με το ταβάνι του που είναι χαμηλό. Υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συγκυβερνήσει, αλλά δεν θα γίνει ποτέ πρώτο κόμμα κι ο ίδιος ποτέ πρωθυπουργός... 

Δεν έχω έρθει από το μέλλον και φυσικά μπορεί και να διαψευστώ αλλά αν με γοήτευε ο τζόγος θα ήταν ένα στοίχημα που πολύ ευχαρίστως θα έβαζα. Από την άλλη, όμως, ομφαλοσκοπούν όσοι στη Χαριλάου Τρικούπη αλλά κι εκτός αυτής πιστεύουν ότι αν αλλάξουν ηγεσία θα απογειωθούν. Με ποιον; Με τον "κηπουρό" τού Γιώργου, τον δήμαρχο της μιας θητείας, τον νέο αλλά ξύλινο ή με τους δούρειους ίππους τού Κ. Μητσοτάκη;...

Το ΠΑΣΟΚ κυβερνά και σήμερα κι αυτό το δυσκολεύει πάρα πολύ για να πείσει έναν έτσι κι αλλιώς αγανακτισμένο λαό που αναζητά την αλλαγή πως είναι το κατάλληλο κόμμα για να αποτελέσει όχημά της. Και τι θα γίνει, δηλαδή, αν, για παράδειγμα, αντικατασταθεί ο Κ. Πιερρακάκης από τον Π. Δουδωνή, ο Μ. Χρυσοχοΐδης από την Ευ. Λιακούλη ή ο Γ. Φλωρίδης από τον Π. Κουκουλόπουλο; Θα έμοιαζε περισσότερο με ανασχηματισμό παρά με νέα κυβέρνηση. 

Υπό μία έννοια, συνεπώς, ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να θεωρηθεί κι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα σε αυτούς που τον σπρώχνουν αριστερά κι εκείνους που τον τραβάνε προς τα δεξιά. Ο επόμενος θα μπορεί; Μάλλον όχι, γι' αυτό κι όλοι οι δελφίνοι θα περιμένουν τις εκλογές όπως οι επίσκοποι στο νεκροκρέβατο του πάπα. Αν υπάρχει ακόμα Βατικανό...

 

Προλαβαίνει και το 24ωρο...

13 ώρες δουλειάς και 11 ώρες ψυχοθεραπείας για να αντέχεις τις υπόλοιπες. Αυτή είναι η επιλογή τής κυβέρνησης για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον ορισμένων ειδικοτήτων. Κι αυτό στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης όπου θα έπρεπε να συζητάμε για λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες ώρες ανάπαυσης. Το νέο, όμως, αντεργατικό νομοσχέδιο που έφερε η Μητσοτάκης Α.Ε. στη Βουλή αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα βήματα πίσω έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια και στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός και η αρμόδια υπουργός Κεραμέως που τρέχει όλα τα πρότζεκτ των ολιγαρχών γνωρίζουν ότι εργοδότης κι εργαζόμενος δεν έχουν την ίδια ισχύ. Κι αυτό μολονότι ο Μητσοτάκης δεν έχει, επί της ουσίας, εργαστεί ποτέ στη ζωή του στον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς και ξέρουν, επίσης, ότι ο αρρύθμιστος καπιταλισμός παράγει κι αναπαράγει ανισότητες. Αυτός ο αρρύθμιστος καπιταλισμός, όμως, τους συντηρεί κι αυτόν τον αρρύθμιστο καπιταλισμό θα υπηρετήσουν μέχρι να πάρουν πόδι...

Και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Τι κάνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Ο Ν. Ανδρουλάκης ψάχνει αφορμές για να διαγράψει Δούκα- Γερουλάνο, στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΕΑΡ παρακαλάνε τον Αλ. Τσίπρα να τους περιμαζέψει και η ακροδεξιά ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον δικό της μεσσία, τον Αντ. Σαμαρά. Κοινώς, ο Μητσοτάκης παίζει μπαλίτσα μόνος του. Γιατί, συνεπώς, να μην το κάνει μέχρι και τα μέσα τού 2027 αφού το μπορεί; Προλαβαίνει, άλλωστε, να καθιερώσει και την 24ωρη εργασία με μικρά διαλείμματα- μικρά όμως- για λίγο ύπνο για τους σκλάβους... 

Ο τελειωμένος δεν θέλει τους τελειωμένους για να μην φτιάξει κάτι τελειωμένο...

Μαθαίνω πως ο Αλ. Τσίπρας στο νέο σχηματισμό που προετοιμάζει, τώρα που τελειοποίησε τα αγγλικά του και τις υποκλίσεις του στο σύστημα, δεν θέλει πολλά από τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ γιατί τα θεωρεί τελειωμένα. Κατ' αρχάς, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν ακόμα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ που να μην είναι τελειωμένα. Κατά δεύτερον, αναρωτιέμαι από πού αντλεί ο ίδιος ο Τσίπρας την αυτοπεποίθηση να μην θεωρεί τον εαυτό του τελειωμένο. Όχι, πάντως, από την πραγματικότητα...

Φυσικά κι ο πρώην πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να επιστρέψει και να έχει τη δεύτερη ευκαιρία που δεν επέτρεψε για τον διάδοχό του να έχει στο κόμμα και πολύ θα τον βόλευε να μην είχε και στη χώρα. Αν ονειρεύεται, πάντως, το 17,85% του Ιουνίου του 2023 οι αυλικοί του δεν του τα έχουν πει καλά. Για ακόμα μια φορά. Κι αυτό γιατί οι ψηφοφόροι τού ΣΥΡΙΖΑ προ δύο ετών έχουν διασπαρεί σε διάφορα κόμματα χωρίς την ελάχιστη διάθεση επιστροφής και η εισροή νέων ψηφοφόρων σε ένα κόμμα στο οποίο θα συμμετέχουν στα φανερά ή στα κρυφά οι πρωθυπουργοί δύο εκ των τριών μνημονίων δεν θα συγκινήσει και πολύ τους πολίτες, ιδίως τους νεότερους...

Ο Τσίπρας θα όφειλε να είναι πιο υπομονετικός και για έναν ακόμα λόγο: οι ουκ ολίγοι δελφίνοι τού Ν. Ανδρουλάκη θα περιμένουν μέχρι όσο πάει για να πάρουν στα χέρια τους το ΠΑΣΟΚ, το οποίο, αν μη τι άλλο, είναι ένα κόμμα 50 χρόνων με οργανώσεις και δομές παντού, από το να παίξουν τα ρέστα τους με το σχηματισμό ενός τελειωμένου πολιτικού που δεν έχει κάνει καν αυτοκριτική. Ο Π. Γερουλάνος, ο Χ. Δούκας, η Ανν. Διαμαντοπούλου κι όποιος άλλος προκύψει, με τον πράσινο ήλιο, έστω και θολό ιδεολογικά και προγραμματικά, θα θέλουν να κατεβούν κι όχι με πολιτικά ερείπια που αυτοπαρουσιάζονται ως διασώστες. Όλα αυτά, πάντως, γίνονται περί όνου σκιάς αφού ο λαός έχει στρέψει το βλέμμα του αλλού κι όχι στα μεταπολιτευτικά απομεινάρια... 

 

  

Αν δεν μπορείς να εξοντώσεις έναν πεσμένο μάλλον το πτώμα είσαι εσύ...

Αν κάποιος διάβαζε τα περισπούδαστα ρεπορτάζ κι έβλεπε τις πομπώδεις τηλεοπτικές δηλώσεις πριν τις εκλογές τού ΠΑΣΟΚ θα πίστευε ότι την περασμένη Κυριακή οι μισοί Έλληνες θα περνούσαν από τα εκλογικά τμήματα όπου ψηφιζόταν ο νέος του πρόεδρος, που πολύ πιθανόν να είναι κι ο παλιός. Κανένας, όμως, δεν ρώτησε πώς είναι δυνατό το πιο ανταγωνιστικό κόμμα στο πάλαι ποτέ Κίνημα να βρίσκεται υπό διάλυση και το ΠΑΣΟΚ να μην βρίσκεται ούτε στο 15% στην πρόθεση ψήφου στις δημοσκοπήσεις. Όλοι αυτοί κάνουν πως δεν βλέπουν ότι οι προοδευτικοί πολίτες θα στραφούν ξανά στον πράσινο ήλιο μόνο αν δύσει το άστρο τού Στέφανου Κασσελάκη...

Ο Ν. Ανδρουλάκης ή ο Χ. Δούκας δεν θα γίνουν ποτέ πρωθυπουργοί. Ο πρώτος έχει ήδη χάσει από τον Κασσελάκη, ενώ ο δεύτερος έχει ήδη απωλέσει τους πασόκους που τον είχαν ψηφίσει για δήμαρχο Αθηναίων. Το ΠΑΣΟΚ θα είχε ελπίδες αν στο β' γύρο βρίσκονταν οι Π. Γερουλάνος και Αν. Διαμαντοπούλου, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Τώρα απλώς ευελπιστεί στο να εγκαταλείψει τη χώρα ο Κασσελάκης εξαιτίας των άοκνων προσπαθειών των ορφανών τού Αλ. Τσίπρα...

Το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει ξανά αυτόνομα αν δεν αποβάλει από πάνω του τη διαδεδομένη αντίληψη πως αν η ΝΔ χρειαστεί τσόντα για να κυβερνήσει αυτό θα είναι διαθέσιμο. Αν δεν ίσχυε κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν θα πήγαιναν τόσοι νεοδημοκράτες να ψηφίσουν στις εκλογές του ούτε θα έπιανε ένα διόλου αμελητέο 20% η Διαμαντοπούλου. Ο φανερά εκβιαζόμενος Ανδρουλάκης κι ο ολοφάνερα λίγος Δούκας δεν θα μπορέσουν να αντιστρέψουν αυτή την εικόνα κι έτσι θα δικαιωθεί ο αρχιερέας τής διαπλοκής που προειδοποίησε πως οι ευκαιρίες δεν είναι ατελείωτες. Σε λίγους μήνες, μάλιστα, θα φανεί πως έχουν ήδη τελειώσει... 

  

 

Ο Νάσος Ηλιόπουλος δεν θα είναι ο επόμενος δήμαρχος Αθηναίων κι αυτό είναι κρίμα...

Ο Νάσος Ηλιόπουλος δεν θα είναι, πιθανότατα, ο επόμενος δήμαρχος Αθηναίων κι αυτό είναι κρίμα για την πρωτεύουσα. Κάτι η κυβερνητική φθορά τού ΣΥΡΙΖΑ, κάτι το ότι ο κυριότερος αντίπαλός του Κ. Μπακογιάννης έχει περισσότερα χρήματα και μέσα ενημέρωσης στη διάθεσή του δυσκολεύουν πολύ τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ. Κι όμως, ο Νάσος διαθέτει και τις ικανότητες και το πρόγραμμα και τους ανθρώπους γύρω του που θα μπορούσαν να μετατρέψουν τη διοίκηση του δήμου Αθηναίων από μια λογιστική διαδικασία σε μια πραγματική άσκηση πολιτικών με μακρόπνοο ορίζοντα...

Ο απερχόμενος δήμαρχος Αθηναίων, Γ. Καμίνης, ήταν άφαντος από την πόλη, περιοριζόμενος στο συμμάζεμα των οικονομικών- που δεν είναι αμελητέο, αλλά προφανώς όχι αρκετό- και σε δράσεις που αφορούσαν λίγους κι εκλεκτούς. Την ίδια ώρα, ο Κ. Μπακογιάννης κάνει καριέρα με βάση το επώνυμό του και περιστοιχίζεται από ανθρώπους που είναι είτε ανίκανοι σαν τον ίδιο είτε και φαύλοι και γι' αυτό σνομπάρει, συν τοις άλλοις, και το ιδεολογικό κομμάτι μιας δημαρχιακής θητείας. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κέλυφος αδειανό. Αντιθέτως, ο Νάσος Ηλιόπουλος σχεδιάζει να ανοικοδομήσει την Αθήνα με πρακτικές λύσεις για καθημερινά προβλήματα, όπως του ηλεκτροφωτισμού, και σχέδιο στο οποίο αποτυπώνεται η αριστερή και οικολογική του συνείδηση, για παράδειγμα στα θέματα ασφάλειας ή δημιουργίας μητροπολιτικών πάρκων...

Φυσικά κάθε πολιτικός πρέπει να κρίνεται στην πράξη κι όσο κι αν ο Νάσος Ηλιόπουλος έχει αφήσει πίσω του θετικό αποτύπωμα στην Επιθεώρηση Εργασίας και στο υπουργείο Εργασίας δεν έχει διοικήσει στο παρελθόν ένα μεγάλο δήμο κι επομένως είναι εύλογο να κρατάμε και μια πισινή. Στις εκλογές, ωστόσο, είναι ματαιοπονία και μεσσιανισμός να αναζητάμε τον άριστο, είναι λογικότερο να ψάχνουμε τον καλύτερο μεταξύ των υποψήφιων. Κι αυτός είναι ο Νάσος, τον οποίο ο Παύλος Γερουλάνος και οι υπόλοιποι προοδευτικοί πολίτες τής πρωτεύουσας οφείλουν να στηρίξουν στο β΄γύρο. Ποιος ξέρει, κάποιες φορές γίνονται και θαύματα...