Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Συγκυβέρνηση Αριστεράς- δεξιάς; Όχι και τόσο πρωτάκουστο...

Δεν ανακαλύπτω την Αμερική ισχυριζόμενος πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο. Ούτε έχω, ωστόσο, την αφέλεια να πιστεύω ότι υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ανεξαρτήτως αν το λένε δημοσίως, έχουν πάρει σχετικές συνεδριακές αποφάσεις ή ορκίζονται στη ζωή τής μάνας τους. Όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους. Η δικαιολογία, εξάλλου, μπορεί εύκολα να βρεθεί όταν υπάρχει θέληση. Ας το έχουμε κι αυτό υπόψη πάνω από την κάλπη...

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς, άλλωστε, το κληρονομικό χάρισμα για να το εκτιμήσει με μια σχετική ασφάλεια. Αρκεί να γνωρίζει τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 35 και βάλε χρόνια αφού έχουμε δει την Αριστερά να συνεργάζεται με τη δεξιά ουκ ολίγες φορές: κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ή παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται...

Φυσικά δεν έχουν όλα τα δίδυμα ή και τρίδυμα ή και οικουμενικά σχήματα την ίδια πιθανότητα να υλοποιηθούν. Διαφορετικός ο στοιχηματισμός, για παράδειγμα, για το ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ή μέρος του με πρωθυπουργό που να μην λέγεται Μητσοτάκης κι άλλος για το ΝΔ- ΚΚΕ. Δεν σημαίνει, ωστόσο, πως κι όποιος μείνει εκτός νυμφώνος είναι πολέμιος του συστήματος κι όχι απλώς το αναγκαίο ξέπλυμά του... 

 

 

Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...

 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας... 

 

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Η κατάσταση είναι τρε απελπιστίκ...

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πως ο πρωθυπουργός θα διαπραγματευτεί τον επόμενο μήνα με τον πρόεδρο της Τουρκίας για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δίνοντας προτεραιότητα στα εθνικά μας συμφέροντα. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν και τετ α τετ ανάμεσα στον εκάστοτε επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους... 

Κι αν η οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα θα αποτελούσε πράγματι εθνική προδοσία, το ίδιο προδοτικό στην πράξη και τουλάχιστον ανεύθυνο θα ήταν να τα ασκούσαμε δίχως καμία προειδοποίηση στον ελληνικό λαό πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Πόσες Μικρασίες και πόσες Κύπρους είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να χάσουμε με τη λαϊκή εξαπάτηση πως έχουμε πάντα κι οπουδήποτε όλα τα δίκια με το μέρος μας;...

Κι αν δηλώνουμε οριζοντίως και καθέτως πως δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την εθνική κυριαρχία, φαντάζομαι πως το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και για τη λαϊκή κυριαρχία. Το έθνος είναι ο λαός κι ο λαός το έθνος και η δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη μόνο όταν ταυτίζεται με τις επιθυμίες τού αρχηγού, του όποιου αρχηγού, ούτε επιβάλλεται εκβιαστικώ τω τρόπω. Είτε την εφαρμόζεις παντού και πάντοτε, ιδίως μάλιστα όταν έχεις κάνει προμετωπίδα σου την άμεση δημοκρατία, είτε τη χρησιμοποιείς α λα καρτ με όλη την υποκρισία που εμπεριέχει μια τέτοια επιλογή... 

Φυσικά και κατανοώ τη γοητεία που ασκούν στις μάζες ισχυροί ηγέτες τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, ακόμα όμως κι εκείνοι πρώτα κέρδισαν την κοινωνική πλειοψηφία και μετά τη χειραγώγησαν. Την αντίστροφη πορεία ακολουθούν μόνο όσοι θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πολύ ανώτερο πνευματικά από τους υπόλοιπους γύρω τους ώστε να μην ακούν κανέναν άλλο πέρα από την υπερτροφική ματαιοδοξία τους η οποία έχει γεμίσει ουκ ολίγα πολιτικά νεκροταφεία...

 

Αυτός ο φούρνος αυτά τα καρβέλια βγάζει...

Ο Αντ. Σαμαράς έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο Κ. Μητσοτάκης έχει μετατρέψει τη ΝΔ σε σημιτικό ΠΑΣΟΚ. Λέει, όμως, τη μισή αλήθεια γιατί την έχει κάνει και ΛΑΟΣ και με αυτόν τον τρόπο έχει κατορθώσει να κυριαρχεί στις δημοσκοπήσεις από το 2016 και στις εκλογές από το 2019. Είναι αρκετά πιθανό, εξάλλου, αν ψηφίσει το ίδιο εκλογικό σώμα με αυτό του 2023 να τον ξαναεκλέξει πρωθυπουργό γιατί κανένας άλλος δεν συνδυάζει καλύτερα θεσμική σοβαροφάνεια με ακροδεξιά ρητορική από τον ίδιο, ένας συνδυασμός δηλαδή που αποδεικνύεται νικηφόρος...

Στην καλύτερη περίπτωση το ίδιο εκλογικό σώμα και κουρασμένο από μια πιθανή οκταετία Μητσοτάκη να επιλέξει κάποιον άλλο που του μοιάζει. Πολύ δύσκολα, όμως, θα λάβει μια απόφαση ανατροπής των σημερινών πολιτικών συσχετισμών όπου το "There Is No Alternative" κυριαρχεί και η παραίτηση θεωρείται το καλύτερο επιχείρημα. Για να εμπλουτιστεί, όμως, αυτή η εκλογική βάση με τον πραγματικό πληθυσμό κι όχι με τους κομματικά εξαρτώμενους δεν αρκεί η καταδίκη τού συστήματος. Απαιτείται κι οραματικός λόγος με στοιχεία ρεαλισμού και, κυρίως, αξιοπιστίας...

Αυτό που σίγουρα δεν έχει ανάγκη ο τόπος είναι τη νεκρανάσταση ξοφλημένων πολιτικών με λόγο ο οποίος είναι, στην καλύτερη περίπτωση, συντηρητικός και στη χειρότερη χρυσαυγίτικος. Αν η πολιτική παρακαταθήκη Σαμαρά είναι ο φιλιππικός του κατά τής ισότητας στο γάμο, τότε καλύτερα να μείνει στα ιστορικά βιβλία. Έτσι κι αλλιώς η μόνη πραγματική υπηρεσία του θα είναι να συνδράμει στην πτώση τού καθεστώτος Μητσοτάκη. Μπορεί, πάντως, από την άλλη και να μην είναι λίγο...

  

Στο Μαξίμου όχι, στο Ειδικό Δικαστήριο ίσως...

Δεν θα προσβάλω τη νοημοσύνη σας επιχειρώντας να εξηγήσω γιατί η κυβερνητική τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη αποτέλεσε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα ενός υπό κατάρρευση πρωθυπουργού. Όταν υποτίθεται πως επιλύεις ένα πρόβλημα που ποτέ δεν υπήρξε- κανένας και ποτέ δεν βανδάλισε το Μνημείο- είναι προφανές ότι απαντάς σε πολλά ερωτήματα και, πάντως, σίγουρα όχι στην προστασία τού κενοταφίου. Το ότι, όμως, η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση έδωσε την ευκαιρία για μια ακόμα φορά στον Κ. Μητσοτάκη να κάνει ένα σόου σταθερότητας κι εθνικής ενότητας είναι μια ακόμα επιβεβαίωση της δικής της ανικανότητας να αντιμετωπίσει τη φαυλοκρατία...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης δεν πρόκειται να είναι πρωθυπουργός μετά τις επόμενες εκλογές, ιδίως αν ο Αντ, Σαμαράς προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος. Δεν ξέρω αν ο επικεφαλής τής κυβέρνησης θα προέρχεται από τη ΝΔ ή από κάποιο άλλο κόμμα ή θα είναι εξωκοινοβουλευτικός, αλλά τα επόμενα χρόνια αυτό που θα απασχολεί τον σημερινό πρωθυπουργό θα είναι πώς θα αποφύγει το Ειδικό Δικαστήριο. Κι αν με ρωτήσετε για ποια αδικήματα, θα σας απαντήσω "ξέρει αυτός πολύ καλύτερα από όλους μας. Και για πράγματα που ακόμα δεν ξέρουμε"...

Είναι πιο εύκολο να προβλέψεις τα νούμερα του τζόκερ από το ποιοι θα αποτελούν την επόμενη κυβέρνηση. Θα καλούσα, μάλιστα, όσους προεξοφλούν συγκυβερνήσεις κομμάτων να μην είναι σίγουροι ούτε για τα κόμματα ούτε για τα πρόσωπα που θα την αποτελούν. Υπάρχει, άλλωστε, ένας πολύ κομβικός παράγοντας που θα έχει μεσολαβήσει κι αυτός δεν είναι άλλος από τον κυρίαρχο λαό. Αυτός είναι που στο τέλος θα βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του... 

  

 

Ο γνωστός- άγνωστος φασίστας...

Την ίδια ώρα κατά την οποία πρώην Αριστεροί διαγκωνίζονται ποιος είναι πιο κεντροαριστερός ο Κ. Μητσοτάκης στοχεύει εκεί που πραγματικά βαρούν τα όργανα κι όχι εκεί που χορεύει η νύφη. Σε αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε ακροδεξιά και τώρα ονομάζουμε alt right για να μυρίζει πιο όμορφα η μπόχα... 

Η ΝΔ χάνει κυρίως προς τα δεξιά της κι εν αναμονή ενός κόμματος Σαμαρά ο πρωθυπουργός πασχίζει να περιχαρακώσει το σκληρό δεξιό του ακροατήριο που δεν του πολυαρέσει να κυβερνά το ΠΑΣΟΚ, όπως συμβαίνει σήμερα. Η ρητορική περί στρατού, συνεπώς, στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν είναι κάποιος μητσοτακικός πανικός μπροστά στην κατάρρευση, όπως τόσο αφελώς πιστεύουν οι μυρωδιάδες τής Αριστεράς. Είναι ένα ακόμα χάιδεμα στην πλάτη στον φασίστα που όλοι κρύβουμε μέσα μας...

Φυσικά κι ο Μητσοτάκης φοβάται την εμπλοκή τού λαϊκού παράγοντα. Όποτε αυτός ενεργοποιήθηκε, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα τελευταία χρόνια τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη τον περασμένο Φεβρουάριο και την απεργία πείνας τού Πάνου Ρούτσι, υποχρεώθηκε σε οπισθοχωρήσεις. Γι' αυτό κι έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η απάντηση θα έρθει από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, μολονότι ορισμένοι συνομιλούν μόνο με τα πάνω. Αν, όμως, ο λαός συρθεί πάλι πίσω από δημαγωγικές κορόνες και ψεύτικες υποσχέσεις θα έχουμε χάσει μια ακόμα ευκαιρία για πραγματική αλλαγή...

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να ξημερώσει. Το να βγει, ωστόσο, ο ήλιος δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός μας και για να συμβεί, όπως κι αν έχει, θα χρειαστούν πολλά χέρια. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας χρειάζονται βρόμικα χέρια, είτε έχουν βουτήξει το χέρι τους στο μέλι είτε στα πραξικοπήματα. Αλίμονο αν αντικαταστήσουμε τον διεφθαρμένο Μητσοτάκη με έναν πιο έντιμο διαχειριστικά Μητσοτάκη. Θα έχουμε κάνει μια μεγάλη τρύπα στο νερό...  

 

  

Προλαβαίνει και το 24ωρο...

13 ώρες δουλειάς και 11 ώρες ψυχοθεραπείας για να αντέχεις τις υπόλοιπες. Αυτή είναι η επιλογή τής κυβέρνησης για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον ορισμένων ειδικοτήτων. Κι αυτό στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης όπου θα έπρεπε να συζητάμε για λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερες ώρες ανάπαυσης. Το νέο, όμως, αντεργατικό νομοσχέδιο που έφερε η Μητσοτάκης Α.Ε. στη Βουλή αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα βήματα πίσω έχουν γίνει τα τελευταία έξι χρόνια και στα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης...

Φυσικά κι ο πρωθυπουργός και η αρμόδια υπουργός Κεραμέως που τρέχει όλα τα πρότζεκτ των ολιγαρχών γνωρίζουν ότι εργοδότης κι εργαζόμενος δεν έχουν την ίδια ισχύ. Κι αυτό μολονότι ο Μητσοτάκης δεν έχει, επί της ουσίας, εργαστεί ποτέ στη ζωή του στον ιδιωτικό τομέα. Προφανώς και ξέρουν, επίσης, ότι ο αρρύθμιστος καπιταλισμός παράγει κι αναπαράγει ανισότητες. Αυτός ο αρρύθμιστος καπιταλισμός, όμως, τους συντηρεί κι αυτόν τον αρρύθμιστο καπιταλισμό θα υπηρετήσουν μέχρι να πάρουν πόδι...

Και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Τι κάνει η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση; Ο Ν. Ανδρουλάκης ψάχνει αφορμές για να διαγράψει Δούκα- Γερουλάνο, στο ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΕΑΡ παρακαλάνε τον Αλ. Τσίπρα να τους περιμαζέψει και η ακροδεξιά ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον δικό της μεσσία, τον Αντ. Σαμαρά. Κοινώς, ο Μητσοτάκης παίζει μπαλίτσα μόνος του. Γιατί, συνεπώς, να μην το κάνει μέχρι και τα μέσα τού 2027 αφού το μπορεί; Προλαβαίνει, άλλωστε, να καθιερώσει και την 24ωρη εργασία με μικρά διαλείμματα- μικρά όμως- για λίγο ύπνο για τους σκλάβους... 

Νομοθετούν υπό το φόβο Σαμαρά κι αυτό το ονομάζουν μεταναστευτική πολιτική...

Αν ποτέ καταδικαστούν- μάλλον ποτέ- από τη δικαιοσύνη ο Φραπές, ο Χασάπης, η κυρία με τη Φεράρι ή τα μέλη τής κρητικής μαφίας, μπορεί και να πάνε φυλακή. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι θα μείνουν στη χώρα μας ώστε ο πολιτισμός της να μείνει αναλλοίωτος. Αν, από την άλλη, κάποιος που δεν έχει παραβιάσει ποτέ το νόμο και την τάξη αλλά δεν έχει γεννηθεί σε αυτή την ευλογημένη μπανανία έχει συμπληρώσει ακόμα κι επτά χρόνια στα μέρη μας θα τον στείλουμε από εκεί που ήρθε- όπου μπορεί και να μαίνεται πόλεμος ή λιμός- προκειμένου να είμαστε βέβαιοι ότι η κουλτούρα μας δεν θα αλλοτριωθεί από τη σκληρή κι έντιμη δουλειά...

Με το τελευταίο μεσαιωνικό έκτρωμα Μητσοτάκη- Πλεύρη ένας άνθρωπος μπορεί να φυλακιστεί ακόμα και πέντε χρόνια γιατί θέλησε μια καλύτερη ζωή. Κι αυτό θα συμβαίνει στην ίδια χώρα όπου τα σοβαρότερα εγκλήματα, ιδίως αυτά του λευκού κολάρου, μένουν ατιμώρητα... 

Φυσικά και δεν πρόκειται να χτιστούν νέες φυλακές για να χωρέσουν όλοι οι παράτυποι μετανάστες ούτε μπορούμε να παραβιάζουμε αιωνίως το διεθνές δίκαιο. Η κυβέρνηση εν γνώσει της νομοθετεί παραβιάζοντας όχι μόνο τις διεθνείς συνθήκες αλλά και τη στοιχειώδη λογική. Νομοθετεί υπό το φόβο ενός κόμματος Σαμαρά κι αυτό το ονομάζει μεταναστευτική πολιτική...

Αν ζητήσεις από τον μέσο Έλληνα να καταγράψει πόσα "ξένα πράγματα" καταναλώνει στην καθημερινότητά του, από τρόφιμα ως τηλεοπτικές εκπομπές, θα τρομάξει με τον ίδιο του τον εαυτό. Ο ίδιος Έλληνας που χωρίς να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της υποκρισίας του χρησιμοποιεί ξένους για να χτίσουν ή να καθαρίζουν το σπίτι του, να καλλιεργούν το χωράφι του, να του φτιάχνουν τα υδραυλικά και τα ηλεκτρολογικά, να ξεσκατίζουν τον πατέρα και την μητέρα του, να του φτιάχνουν καφέ και πίτσα στο μοδάτο μπραντσάδικο που συχνάζει. Κι όλα αυτά στο μισό κόστος... 

Αν υποθέταμε πως μπορούσαμε να τους διώξουμε όλους αυτούς τους "βάρβαρους" μέσα σε μια ημέρα θα διαπιστώναμε πόσο ξένοι είμαστε οι ίδιοι με τις χειρωνακτικές εργασίες και πόσο άδεια θα έμενε η χώρα από πληθυσμό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για το μισθό, την ασφάλιση ή τη σύνταξή μας. Φυσικά χρησιμοποιώ όλα αυτά τα παραδείγματα όχι για να αποδείξω πόσο καλοί δουλοπάροικοι είναι οι αλλοδαποί αλλά για να καταδείξω ότι το μόνο όφελος που μπορεί να υπάρξει από τέτοιου είδους τραμπικές κι ορμπανικές επιλογές είναι η επιβίωση των πατριδοκάπηλων ελλαδέμπορων και να μείνουν εκτός Βουλής Σαμαράς, Λατινοπούλου και λοιποί ακροδεξιοί...      

  

  

Με το "καλά να πάθει" έχουμε ήδη γίνει το τέρας που πολεμάμε...

Ο Αντ. Σαμαράς έχτισε την πολιτική του καριέρα πάνω στη μισαλλοδοξία, στον εθνικισμό, στον πελατειασμό και στη διαπλοκή. Έχει, επίσης, κι ο ίδιος τις δικές του ευθύνες για την κατάντια τού ΕΣΥ όντας και πρωθυπουργός για δυόμισι χρόνια. Σημαίνουν όλα αυτά πως η κόρη του έπρεπε να θυσιαστεί για να επιτευχθεί μια σαδιστική θεία δίκη; Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο ενδεχομένως και να τρομάξει όταν κάποια στιγμή καταλάβει πόσο μοιάζει με το τέρας που υποτίθεται πως πολεμάει...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν το δικαίωμα στον οποιονδήποτε να εκφράζεται. Δεν είναι, όμως, όλοι εξοικειωμένοι με τις απαιτήσεις τού δημόσιου λόγου, θα έλεγα αντιθέτως πως τους περισσότερους τους χαρακτηρίζει η πλήρης άγνοια γιατί απλούστατα δεν τους χρειάζεται στον εργασιακό τους βίο. Υπό αυτή την έννοια έχει λογική να εκφράζονται δημοσίως με τον ίδιο τρόπο που μιλούν στον κολλητό τους στην καφετέρια ή με κάποιον με τον οποίο έχουν θυμώσει πρόσωπο με πρόσωπο. 

Είναι ανεπίτρεπτο, ωστόσο, να επιδιώκουν από ανθρώπους που έχουν επαγγελματική εμπειρία στο δημόσιο λόγο να συμπεριφέρονται είτε σαν τσιρλίντερ είτε σαν χούλιγκαν. Απλούστατα ο καθένας είναι υπόλογος για όσα λέει και γράφει κι αν αυτά κάποιες φορές εμπίπτουν στην ποινική νομοθεσία οφείλει και να είναι έτοιμος να δέχεται τις συνέπειες. Οι τζάμπα μάγκες δεν (θα έπρεπε να) ευδοκιμούν ούτε στην ιντερνετόσφαιρα...

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που δεν τρώγεται ούτε κρύο ούτε ζεστό ούτε και χλιαρό. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Σε διαφορετική περίπτωση ας επαναφέρουμε τη θανατική ποινή, ας καθιερώσουμε τη συλλογική- κάποιοι το έχουν κάνει ήδη σε σχέση με τους Ισραηλινούς- και την οικογενειακή ευθύνη κι ας πορευόμαστε με αρχές κι αξίες που όταν οι άλλοι τις καταπατούν είναι ολέθριο σφάλμα κι όταν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι αυτοσυγχωρούμαστε και προχωράμε... 

Η Λένα Σαμαρά αξίζει να αναπαυτεί εν ειρήνη. Όπως αξίζει και σε κάθε άνθρωπο, ό,τι κι αν έχει πράξει στη ζωή του, αφού τα κρίματά μας δεν μπορούν να να τα φάνε ούτε τα σκουλήκια που θα καταβροχθίσουν τα κορμιά μας...

 

Εθνάρχης χωρίς το κατάλληλο δίλημμα...

Στις δημοκρατίες υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ένας πρωθυπουργός γίνεται πρώην. Αυτός ο λόγος λέγεται λαός ο οποίος κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή. Φυσικά στις δημοκρατίες ο οποιοσδήποτε πρώην πρωθυπουργός έχει το δικαίωμα να δοκιμάσει ξανά τις δυνάμεις του, ιδίως αν θεωρεί πως όσοι τον διαδέχθηκαν δεν είναι ισάξιοί του. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εν ζωή ευρισκόμενοι πρώην- Καραμανλής, Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας- μπορούν να αναλάβουν είτε οι ίδιοι είτε δι' αντιπροσώπων όποια πρωτοβουλία επιθυμούν για να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη. Για να γίνουν, ωστόσο, πειστικότεροι οφείλουν πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους...

Ανάμεσα σε άλλα, ο Κ. Καραμανλής πρέπει να μας εξηγήσει γιατί κυβέρνησε με τον αυτόματο πιλότο, ανέστησε το "γαλάζιο" κράτος και παρέδωσε μια χρεοκοπημένη χώρα. Ο Γ. Παπανδρέου γιατί έλεγε πως λεφτά υπάρχουν ενώ ήξερε ότι δεν υπάρχουν και γιατί δεν αξιοποίησε τη δεινή θέση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών για να επιτύχει μια καλύτερη συμφωνία. Ο Αντ. Σαμαράς γιατί σταμάτησε από τα μέσα τού 2014 να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις του στους δανειστές, άφησε την πέμπτη αξιολόγηση στη μέση και τη χώρα με ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό κι άδεια ταμεία μόνο και μόνο για να παγιδέψει τον αντίπαλό του και να προκαλέσει την αριστερή παρένθεση...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, έχει αποφασίσει να εστιάσει στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών τής 6ης Ιουλίου 2015. Ούτε στο δημοψήφισμα μια ημέρα πριν ούτε στην "kolotoumba" μια εβδομάδα μετά. Σε γεγονότα, δηλαδή, που όπως κι αν έχει κρίθηκαν στις εκλογές τού 2019 οριστικώς κι αμετάκλητα. Δεν μας έχει πει κουβέντα, όμως, ούτε για τα αίτια της συντριβής τού 2023 ούτε για τις ενέργειές του που οδήγησαν στο φάγωμα του διαδόχου του μολονότι μας έλεγε πως θα κάνει χώρο για να περάσει το καινούριο...

Οι συστημικοί αναδιαμορφωτές τού πρώην αντισυστημικού Τσίπρα μάς τον πλασάρουν ως έναν νέο Κων. Καραμανλή που από σκληρός δεξιός έγινε μετά τη μεταπολίτευση ένας πιο μετριοπαθής κεντροδεξιός και με σοσιαλιστικές τάσεις. Δεν θα τα κατάφερνε, όμως, αν δεν υπήρχε το δίλημμα "Καραμανλής ή τανκς" που έκανε πλειοψηφική τη μετάβαση από τη στρατιωτική στην πολιτική δεξιά... 

Σήμερα το δίλημμα θα μπορούσε να είναι "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" μόνο που αμφιβάλλω για την απήχησή του στις μάζες κι όχι μόνο γιατί ο πρώτος έχει χάσει ήδη πέντε, έξι φορές από τον δεύτερο. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως ο Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε να πήγαινε με αυτό το δίλημμα στις εκλογές ώστε να επανασυσπειρώσει το ακροατήριό του. Κοντολογίς, σκούρα τα πράγματα Αλέξη...

 

 

Game on...

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές πριν δέκα χρόνια είχε βιαστεί κι ο γράφων να μιλήσει για το τέλος τής μεταπολίτευσης. Θα μπορούσε και να είχε συμβεί αν η διαχείριση από την "πρώτη φορά Αριστερά" ήταν διαφορετική, αλλά δεν ήταν... 

Τα τεσσεράμισι χρόνια, όμως, της κυβέρνησης Τσίπρα στα συνολικώς 51 από τον Ιούλιο του 1974 είναι σταγόνα στον ωκεανό. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, κι αν μέχρι τις εκλογές δεν μεσολαβήσουν θεαματικές εξελίξεις το προφανώς υπό διαμόρφωση πολιτικό τοπίο, ιδίως στην κεντροαριστερά, πολύ δύσκολα θα έχει προλάβει να στεγανοποιηθεί σε κάτι νέο...

Όλα αυτά, πάντως, δεν σημαίνουν πως όσα γίνονται αυτή την εποχή δεν έχουν το ενδιαφέρον τους, όσο κι αν αργεί ακόμα η νέα μεταπολίτευση. Στο πολιτικό γήπεδο ο κεντροδεξιός πόλος σαφώς και περιστρέφεται γύρω από τη ΝΔ χάρη και στη μαεστρία Μητσοτάκη να γέρνει το καράβι πότε προς το κέντρο και πότε προς τα δεξιά αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό κι ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να προκαλέσει ένα μικρό ανακάτεμα των νερών, σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν θα δημιουργήσει τρικυμία, όσο κι αν ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο συντηρητικός. Κανείς δεν κυβέρνησε, εξάλλου, τη χώρα δίχως να έχει κυριαρχήσει και στο κέντρο...

Και με την κεντροαριστερά τι γίνεται; Εδώ τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και οι μνηστήρες περισσότεροι. Πολύ δύσκολα, ωστόσο, θα καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να ξεγλιστρήσει από τις νέες συμπληγάδες που ορθώνονται μπροστά του. 

Το 2023 ο Ν. Ανδρουλάκης διασώθηκε χάρη στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, η Κουμουνδούρου όμως δεν έχει άλλα δώρα να προσφέρει στη Χαριλάου Τρικούπη. Αυτομαχαιρώθηκε αλλά το ΠΑΣΟΚ ούτε από αυτήν την καινοφανή πολιτική αυτοκτονία κατάφερε να επωφεληθεί. Game on, συνεπώς, με την Πλεύση Ελευθερίας, το Κίνημα Δημοκρατίας κι όποιον άλλον εμφανιστεί να αποτελούν τους βασικούς παίκτες τής νέας εποχής. Κι ο Αλέξης; Δεν έχει τα κότσια να κάνει κόμμα. Ποτέ δεν τα είχε...

 

  

Too young to die too old to rock 'n' roll...

Μπορεί κάποιος να είναι 20 χρόνων και να είναι πιο συντηρητικός από έναν εβδομηντάρη. Ο ηλικιακός ρατσισμός, συνεπώς, είναι ένας ακόμα ρατσισμός. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι ένας εικοσάρης μπορεί να είναι πιο συντηρητικός από τον Αντ. Σαμαρά. Όποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η παραδοσιακή οικογένεια απειλείται μόνο και μόνο γιατί διευρύνεται ο αριθμός εκείνων που μπορούν να κάνουν οικογένεια και με τη σφραγίδα τού νόμου μάλλον δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στο σχήμα "πατέρας- μητέρα- παιδί ή παιδιά"...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, δεν είναι εβδομηντάρης ούτε είναι βουλευτής από το 1977 όπως ο Αντ. Σαμαράς. Έχει, ωστόσο, διατελέσει πρωθυπουργός για τεσσεράμισι χρόνια κι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για επτά. Του έχει δοθεί, δηλαδή, η ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει και τη χώρα και την προοδευτική παράταξη και η ιστορία θα κρίνει πόσο καλά τα κατάφερε ή όχι. Φυσικά έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει και μια νέα ευκαιρία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι μπορεί να κερδίσει τον Κ. Μητσοτάκη κάποιος ο οποίος έχει ήδη ηττηθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό τέσσερις φορές, δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή αυτοκριτική για το γιατί συνέβη αυτό κι ανέτρεψε με πραξικόπημα τον διάδοχό του από καθαρό φθόνο...

Ένας πολιτικός που περιφρονεί τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα κι ο οποίος εξακολουθεί να πολιτεύεται με σημαία του τον εθνικισμό είναι αδύνατο να κομίσει το καινούριο. Παρομοίως ένας πολιτικός που ξεκίνησε από πολέμιος του συστήματος, υποτάχθηκε σε αυτό και στη συνέχεια το προσέγγισε για να τον αναστήσει είναι απίθανο να φέρει την αλλαγή. Το παλιό μπορεί να μας οδηγήσει στο νέο μόνο όταν το ασπαστεί, όχι όταν επιχειρεί να το πνίξει για να διασωθεί το ίδιο...

Ξέρουμε ποιος απέρχεται, δεν ξέρουμε ποιος έρχεται...

Η πολιτική καριέρα τού Αντ. Σαμαρά έχει βασιστεί στην εθνοκαπηλεία. Κατά κάποιο τρόπο, συνεπώς, είναι και λογικό στη δύση της να στηριχθεί πάλι σε αυτή για να ασχολούμαστε μαζί του. Η τραγωδία, ωστόσο, του Κ. Μητσοτάκη δεν είναι ο Σαμαράς ούτε ο Κ. Βελόπουλος ούτε η Αφρ. Λατινοπούλου ούτε κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν. Δεν είναι καν οι πασόκοι που έχει κάνει υπουργούς. Είναι πως όλο αυτό το νεοσυντηρητικό, εθνικιστικό αφήγημα που βρίσκει τώρα απέναντί του είναι δικό του δημιούργημα...

Όταν έχεις αντιπολιτευτεί τη Συμφωνία των Πρεσπών ασπαζόμενος το σκεπτικό τής εθνικής μειοδοσίας είναι πολύ δύσκολο να πείσεις πως οι παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι εθνικώς επωφελείς ακόμα κι αν διασφαλίζουν μια βιώσιμη ειρήνη. Όταν είσαι φτηνός στα πίτουρα κι ακριβός στο αλεύρι τότε γίνεσαι έρμαιο του κάθε Σαμαρά. Κι όταν γίνεσαι έρμαιο του κάθε ξοφλημένου πολιτικού τότε ο ξοφλημένος μάλλον είσαι εσύ...

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση δεν είχαμε τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό. Ακόμα και στα μνημόνια, ιδίως από το 2012 και μετά, ξέραμε ποιος απερχόταν και ποιος ερχόταν. Σήμερα ναι μεν ξέρουμε ποιος απέρχεται, ο Μητσοτάκης, αλλά δεν ξέρουμε καν αν έρχεται κάποιο άλλο κόμμα κι όχι η ΝΔ με άλλο αρχηγό. Ο λαός, ωστόσο, έχει αποδείξει τη σοφία του, πως οι επιλογές του έχουν και συναίσθημα, αλλά κυρίως και λογική και δεν περιορίζεται από ταμπέλες που αυτοτοποθετούνται για να κρύβεται η ιδεολογική γύμνια και, περισσότερο, ο πολιτικός αμοραλισμός. Δεξιός κι αριστερός...