Too young to die too old to rock 'n' roll...

Μπορεί κάποιος να είναι 20 χρόνων και να είναι πιο συντηρητικός από έναν εβδομηντάρη. Ο ηλικιακός ρατσισμός, συνεπώς, είναι ένας ακόμα ρατσισμός. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι ένας εικοσάρης μπορεί να είναι πιο συντηρητικός από τον Αντ. Σαμαρά. Όποιος πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η παραδοσιακή οικογένεια απειλείται μόνο και μόνο γιατί διευρύνεται ο αριθμός εκείνων που μπορούν να κάνουν οικογένεια και με τη σφραγίδα τού νόμου μάλλον δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στο σχήμα "πατέρας- μητέρα- παιδί ή παιδιά"...

Ο Αλ. Τσίπρας, πάλι, δεν είναι εβδομηντάρης ούτε είναι βουλευτής από το 1977 όπως ο Αντ. Σαμαράς. Έχει, ωστόσο, διατελέσει πρωθυπουργός για τεσσεράμισι χρόνια κι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης για επτά. Του έχει δοθεί, δηλαδή, η ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει και τη χώρα και την προοδευτική παράταξη και η ιστορία θα κρίνει πόσο καλά τα κατάφερε ή όχι. Φυσικά έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει και μια νέα ευκαιρία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι μπορεί να κερδίσει τον Κ. Μητσοτάκη κάποιος ο οποίος έχει ήδη ηττηθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό τέσσερις φορές, δεν έχει κάνει καμιά σοβαρή αυτοκριτική για το γιατί συνέβη αυτό κι ανέτρεψε με πραξικόπημα τον διάδοχό του από καθαρό φθόνο...

Ένας πολιτικός που περιφρονεί τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα κι ο οποίος εξακολουθεί να πολιτεύεται με σημαία του τον εθνικισμό είναι αδύνατο να κομίσει το καινούριο. Παρομοίως ένας πολιτικός που ξεκίνησε από πολέμιος του συστήματος, υποτάχθηκε σε αυτό και στη συνέχεια το προσέγγισε για να τον αναστήσει είναι απίθανο να φέρει την αλλαγή. Το παλιό μπορεί να μας οδηγήσει στο νέο μόνο όταν το ασπαστεί, όχι όταν επιχειρεί να το πνίξει για να διασωθεί το ίδιο...

Αν ο Ν. Γεωργιάδης ήταν Αριστερός, μετανάστης ή Εβραίος...

Δεν πιστεύω ή, τέλος πάντων, δεν θέλω να πιστέψω ότι όσοι υπερασπίζονται τον Ν. Γεωργιάδη, ιδίως εκείνοι που βαυκαλίζονται τους πνευματικούς ανθρώπους, το πράττουν γιατί αποδέχονται την ασέλγεια επί ανήλικου θύματος τράφικιγκ. Αν δεν ήταν στενός συνεργάτης τού Κ. Μητσοτάκη κι αν ο πρόεδρος της ΝΔ δεν τον κάλυπτε, θα τον είχαν αποκηρύξει δίχως "ναι μεν, αλλά". Η προσπάθεια, όμως, ξεπλύματος ενός τόσο αποτρόπαιου εγκλήματος κι από εκπροσώπους τής υποτιθέμενης πνευματικής ελίτ αυτού του τόπου προκειμένου να είναι αρεστοί στον πιθανό επόμενο κυβερνήτη μαρτυρά ακριβώς το πνευματικό έλλειμμα σε αυτήν τη χώρα...

Η ασέλγεια ή οποιοδήποτε άλλο ποινικό αδίκημα είναι κολάσιμα ανεξαρτήτως αν ο δράστης είναι κάποιος μεροκαματιάρης ή κάποιος πολιτικός ή καλλιτέχνης. Αν αποδεχθούμε ότι για ορισμένες κατηγορίες πολιτών η ευθύνη τήρησης της νομιμότητας και της ηθικής που βρίσκεται πίσω από τους νόμους είναι ελαστική, αυτομάτως μετατρέπουμε τη δημοκρατία μας σε "α λα καρτ" και δίνουμε στους εχθρούς της πατήματα για να την αποκαλούν φαύλη χωρίς να εκτίθενται. Ο φασισμός δεν θα καταπολεμηθεί μόνο με την υπόμνηση των ιστορικών τραγωδιών που προκάλεσε, αλλά κυρίως με την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και της εμπέδωσης στην πράξη πως είμαστε όλοι ίσοι ενώπιον των νόμων...

Από την άλλη, μπορώ να δικαιολογήσω τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, η οποία είναι συνηθισμένη να κινείται στο σκοτάδι, γι' αυτό και το φως την τρομάζει. Όταν επιχειρείς να θάβεις συστηματικώς θαλασσοδάνεια, εξωχώριες εταιρείες, Siemens και Novartis είναι λογικό να αντιμετωπίζεις με τον ίδιο τρόπο και μια υπόθεση παιδεραστίας, ακόμα κι αν με αυτήν σου τη συμπεριφορά έρχεσαι κόντρα και στους αγαπημένους σου νοικοκυραίους, τους οποίους, κατά τα άλλα, έχεις στουμπώσει με το παραμύθι τής αυξημένης εγκληματικότητας. Τι κρίμα που ο Ν. Γεωργιάδης δεν είναι Αριστερός, μετανάστης ή Εβραίος για να χωρέσει σε κάποιο ρατσιστικό κουτάκι και πόσο μεγαλύτερο το κρίμα για όλους εμάς που φτιάχνουμε ή συντηρούμε τέτοια κουτάκια...





  

Γιάνη, μήπως να πάμε παρακάτω;...

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, και καθ' ομολογίαν του. Αυτό δεν είναι κακό, από τη στιγμή που η ενασχόληση με την πολιτική έχει συνδεθεί με τον καιροσκοπισμό και τον τακτικισμό κι όχι με την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Το ζήτημα είναι, ωστόσο, πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών φαίνεται, κι από την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός του, του DiEM 25, πως έχει ξεθυμάνει από καινούριες ιδέες.

Γι' αυτό κι ανακυκλώνει τη γνωστή από την έναρξη της εποχής των μνημονίων ρητορική του, δίχως να την προσαρμόζει στα νέα δεδομένα. Κι αυτό γίνεται τραγικό από τη στιγμή μάλιστα που του δόθηκε η δυνατότητα να υπηρετήσει τη χώρα ως υπουργός Οικονομικών και διαπίστωσε εκ των ένδον- πιο "ένδον" δεν γίνεται- πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η Ευρώπη μόνο με τη δύναμη του δίκιου...

Μόνο τα προσχήματα σώζονται, εξάλλου, από νεολογισμούς όπως "ευρωπαϊκός διεθνισμός"- στο πρότυπο ίσως του ευρωκομμουνισμού- ή "οικονομικός ορθολογισμός", τον οποίο βεβαίως ο Γιάνης ταυτίζει με τις δικές του αντιλήψεις. Δεν ισχυρίζομαι πως όλες οι ιδέες τού Βαρουφάκη είναι κακές ή πως πράγματι δεν θα βρισκόμαστε σε καθεστώς εποπτείας μέχρι το 2060. Για την ακρίβεια, από τη στιγμή που παραμένουμε μέλος τής ΕΕ αυτή η επιτροπεία δεν θα σταματήσει ποτέ.

Θα περίμενα, όμως, από έναν επιστήμονα με την ευφυΐα τού πρώην υπουργού Οικονομικών να κατάθετε το δικό του πλήρες αναπτυξιακό σχέδιο για την εποχή μετά από την τυπική έστω λήξη των μνημονίων. Τότε θα μπορούσα να το αντιπαραβάλω με αυτό που θα καταθέσει η κυβέρνηση στο τέλος Απριλίου, να κάνω συγκρίσεις και να βγάλω συμπεράσματα. Όπως, όμως, συνέβη και κατά την υπουργική του θητεία, αναλίσκεται σε προχειρότητες οι οποίες δίνουν λαβή στους αντιπάλους του να μην τον παίρνουν στα σοβαρά...

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν είναι του πεταματού, μολονότι ο ίδιος φροντίζει να αυτοϋπονομεύεται πολύ πριν τον υπονομεύσουν οι άσπονδοι φίλοι του. Γι' αυτό και είναι απαραίτητος στην ελληνική και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δεν είναι, ωστόσο, από μόνος του το πολιτικό μέγεθος το οποίο μπορεί να δημιουργήσει αισιοδοξία για το μέλλον...

Κατά κάποιο τρόπο ο ιδανικός πολιτικός θα ήταν ένα αμάλγαμα Αλ. Τσίπρα και Γιάνη Βαρουφάκη, πραγματισμού δηλαδή και τόλμης, ισορροπίας αλλά και ξεπετάγματος. Κι αφού δεν μπορούμε να τους κάνουμε σιαμαίους, ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως οι πολιτικές συγκυρίες θα συνδράμουν στην επανένωσή τους, η οποία για να είναι πραγματικά ωφέλιμη για τον τόπο προϋποθέτει την αυτοκριτική και των δύο για τα λάθη τού παρελθόντος...