Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...

Γιάνη, μήπως να πάμε παρακάτω;...

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός, και καθ' ομολογίαν του. Αυτό δεν είναι κακό, από τη στιγμή που η ενασχόληση με την πολιτική έχει συνδεθεί με τον καιροσκοπισμό και τον τακτικισμό κι όχι με την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων. Το ζήτημα είναι, ωστόσο, πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών φαίνεται, κι από την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός του, του DiEM 25, πως έχει ξεθυμάνει από καινούριες ιδέες.

Γι' αυτό κι ανακυκλώνει τη γνωστή από την έναρξη της εποχής των μνημονίων ρητορική του, δίχως να την προσαρμόζει στα νέα δεδομένα. Κι αυτό γίνεται τραγικό από τη στιγμή μάλιστα που του δόθηκε η δυνατότητα να υπηρετήσει τη χώρα ως υπουργός Οικονομικών και διαπίστωσε εκ των ένδον- πιο "ένδον" δεν γίνεται- πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η Ευρώπη μόνο με τη δύναμη του δίκιου...

Μόνο τα προσχήματα σώζονται, εξάλλου, από νεολογισμούς όπως "ευρωπαϊκός διεθνισμός"- στο πρότυπο ίσως του ευρωκομμουνισμού- ή "οικονομικός ορθολογισμός", τον οποίο βεβαίως ο Γιάνης ταυτίζει με τις δικές του αντιλήψεις. Δεν ισχυρίζομαι πως όλες οι ιδέες τού Βαρουφάκη είναι κακές ή πως πράγματι δεν θα βρισκόμαστε σε καθεστώς εποπτείας μέχρι το 2060. Για την ακρίβεια, από τη στιγμή που παραμένουμε μέλος τής ΕΕ αυτή η επιτροπεία δεν θα σταματήσει ποτέ.

Θα περίμενα, όμως, από έναν επιστήμονα με την ευφυΐα τού πρώην υπουργού Οικονομικών να κατάθετε το δικό του πλήρες αναπτυξιακό σχέδιο για την εποχή μετά από την τυπική έστω λήξη των μνημονίων. Τότε θα μπορούσα να το αντιπαραβάλω με αυτό που θα καταθέσει η κυβέρνηση στο τέλος Απριλίου, να κάνω συγκρίσεις και να βγάλω συμπεράσματα. Όπως, όμως, συνέβη και κατά την υπουργική του θητεία, αναλίσκεται σε προχειρότητες οι οποίες δίνουν λαβή στους αντιπάλους του να μην τον παίρνουν στα σοβαρά...

Ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν είναι του πεταματού, μολονότι ο ίδιος φροντίζει να αυτοϋπονομεύεται πολύ πριν τον υπονομεύσουν οι άσπονδοι φίλοι του. Γι' αυτό και είναι απαραίτητος στην ελληνική και στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Δεν είναι, ωστόσο, από μόνος του το πολιτικό μέγεθος το οποίο μπορεί να δημιουργήσει αισιοδοξία για το μέλλον...

Κατά κάποιο τρόπο ο ιδανικός πολιτικός θα ήταν ένα αμάλγαμα Αλ. Τσίπρα και Γιάνη Βαρουφάκη, πραγματισμού δηλαδή και τόλμης, ισορροπίας αλλά και ξεπετάγματος. Κι αφού δεν μπορούμε να τους κάνουμε σιαμαίους, ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως οι πολιτικές συγκυρίες θα συνδράμουν στην επανένωσή τους, η οποία για να είναι πραγματικά ωφέλιμη για τον τόπο προϋποθέτει την αυτοκριτική και των δύο για τα λάθη τού παρελθόντος...