Ο Μητσοτάκης μας χαιρετά, το κενό παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης συνέδεσε από τη Θεσσαλονίκη το προσωπικό του μέλλον με το μέλλον τής χώρας που κυβερνά επί πάνω από εφτά χρόνια. Το νόημα των λεγομένων του ήταν πως αν δεν επανεκλεγεί πρωθυπουργός η Ελλάδα θα οδηγηθεί στα βράχια λόγω της πολιτικής αστάθειας που θα προκύψει αν του πάρουν το τιμόνι από τα χέρια και το δώσουν στον Τσίπρα, στον Ανδρουλάκη, στον Καραμανλή, στον Βενιζέλο, στον Δένδια ή σε οποιονδήποτε άλλο. Μπορεί και να συμβεί. Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι ο πρωθυπουργός δεν εξέπεμψε αυτοπεποίθηση από τη συμπρωτεύουσα αλλά το ακριβώς αντίθετο...  

Αν ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτοδύναμος, είναι τελειωμένος. Θα πρέπει να επαναλάβει τον εκλογικό θρίαμβο του 2023 για να τα καταφέρει αλλά δεν είναι κάθε ημέρα πασχαλιά. Κι αν η Κεντροαριστερά δεν ήταν διασπασμένη ελλείψει κι ενός ηγέτη που θα την ενώσει δεν θα ήταν καν πρώτη η ΝΔ στις επόμενες κάλπες. 

Τα κόμματα, συνεπώς, που έχουν ελπίδες να μπουν στη Βουλή οφείλουν από τώρα να μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν και ποιες είναι οι "κόκκινες γραμμές" τους. Από το κατά πόσο, άλλωστε, θα τις τηρήσουν θα κριθεί μεσομακροπρόθεσμα και η αξιοπιστία τους...

Όπως κι αν έχει, η επόμενη κυβέρνηση, που θα είναι μάλλον συγκυβέρνηση, δεν θα είναι μακράς διαρκείας. Όχι γιατί η χώρα χρειάζεται απαραιτήτως αυτοδύναμες κυβερνήσεις- αυτές, άλλωστε, τη χρεοκόπησαν-, αλλά γιατί το σημερινό κομματικό σύστημα είναι αναντίστοιχο των λαϊκών προσδοκιών. 

Είναι είτε διεφθαρμένο είτε φθαρμένο είτε πολύ μέτριο για το άλμα προς τα μπρος. Η φύση, όμως, απεχθάνεται τα κενά και το σημερινό κάποια στιγμή θα καλυφθεί. Απλώς ελπίζω να μην γίνει με όρους μεσσιανισμού αλλά ενεργού λαϊκής συμμετοχής...

Βλέπουμε τον Κασιδιάρη, χάνουμε το δάσος...

Τα φαντάσματα δεν εξαφανίζονται αν απλώς κλείνουμε τα μάτια μας σε αυτά ή, έστω, τα κλείνουμε στη φυλακή για κάποιο χρονικό διάστημα. Όποιος πίστευε ότι ο φασισμός θα πέθαινε χάρη σε μια δικαστική καταδικαστική απόφαση ή σε μια νομοθετική παρέμβαση εθελοτυφλούσε μπροστά στο οφθαλμοφανές: τίποτα δεν πεθαίνει αν αντί να το ξεριζώσεις απλώς κόβεις μερικά κλαδιά του. Τίποτα δεν εξαφανίζεται αν δεν απονευρώσεις τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται...

Αυτή τη στιγμή ο Ηλ. Κασιδιάρης θεωρείται ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος του νεοναζισμού στη χώρα μας. Είναι ο μοναδικός; Όχι βεβαίως αφού εκτιμάται πως αν κατεβεί υποψήφιος θα τον ψηφίσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. 

Τι σημασία έχει, επομένως, αν του απαγορεύουμε μέχρι να πεθάνει να είναι πρόεδρος κόμματος ή υποψήφιος βουλευτής; Απλώς τον ηρωοποιούμε και τον κάνουμε σύμβολο για τον επόμενο Κασιδιάρη που θα πάρει τη  θέση του και θα έχει τα ίδια επικοινωνιακά χαρίσματα με τον πρωτότυπο...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για ένα κομματικό σύστημα και δη το προοδευτικό το οποίο έχει αναγάγει τη ΔΕΘ στη μητέρα των μαχών. Αν διεξαγόταν ένα μήνα πριν τις εκλογές σίγουρα θα παρήγαγε κάποια πολιτικά αποτελέσματα. 

Αν, όμως, οι κάλπες στηθούν Απρίλιο ή και Μάιο ποιος θα θυμάται τι είχε ειπωθεί στη Θεσσαλονίκη επτά ή κι οκτώ μήνες νωρίτερα; Μόνο όσοι κερδίσουν από τις όποιες παροχές Μητσοτάκη. Να, επομένως, ένα ακόμα παράδειγμα του πόσο λίγοι είναι οι πολιτικοί αρχηγοί τής προοδευτικής παράταξης...

 

Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Μην γεμίσουμε δρόμους, αεροδρόμια και λιμάνια με μπανανόφλουδες κοινωνικού αυτοματισμού...

Δεν είναι καθήκον ενός πραγματικού πολίτη η τήρηση της νομιμότητας όταν αυτός ο πολίτης αισθάνεται πως ο νόμος είναι άδικος. Όταν, άλλωστε, οι περισσότεροι νόμοι είναι αποτυπώματα της βούλησης της εκάστοτε άρχουσας τάξης είναι λογικό αρκετές φορές να μην συμβαδίζουν με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι που πράγματι αντιμετωπίζουν ζητήματα επιβίωσης είναι υποχρεωμένοι να φλερτάρουν και με την παρανομία για να ζήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Οφείλουν, όμως, και να είναι πρόθυμοι και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της παρανομίας τους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έχουμε κράτος αλλά ζούγκλα η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από καμία συντεχνιακή διεκδίκηση που πλήττει τα συμφέροντα μιας άλλης συντεχνίας, όπως επί του συγκεκριμένου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για παράδειγμα που πλήττονται από τις συγκοινωνιακές δυσχέρειες, ή ακόμα και του δικαιώματος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου να μην κάνει δέκα ώρες για να μεταβεί από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη ή το αντίστροφο...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδοθεί επανειλημμένως στον ποινικό λαϊκισμό, βρίσκοντας- διόλου παράξενα- υποστηρικτές και στην ακροδεξιά. Η αυστηροποίηση των ποινών έχει αποδειχθεί ότι δεν μειώνει την εγκληματικότητα, σίγουρα όμως αυξάνει την υποκρισία τού να παριστάνεις πως μπορεί να λειτουργεί α λα καρτ. 

Η δεξιά και η ακροδεξιά, π.χ., διεύρυνε τα όρια του τι σημαίνει εγκληματική οργάνωση έχοντας στο μυαλό της και τους μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων, ωστόσο τα άνοιξε τόσο πολύ που μπορεί να περιλαμβάνει πλέον και αγρότες που κάνουν μπλόκα. Το να ζητάς τώρα άρση τού αξιοποίνου στην περίπτωσή τους το μόνο που μαρτυρά είναι αδυναμία κατανόησης πως η ποινική νομοθέτηση δεν είναι δυνατό να θεμελιώνεται πάνω σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ "κίτρινης" δημοσιογραφίας...

Φυσικά και δεν θα βλέπαμε αυτή τη μαζικότητα στα μπλόκα αν δεν υπήρχε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η ΕΕ δεν άνοιγε πολύ περιορισμένα την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων στη χώρα μας. Και ούτε είναι πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τους δημοσιογράφους οι οποίοι, όπως επί της ουσίας μου είχε πει πριν λίγο καιρό αγροτοσυνδικαλιστής, έπρεπε να θάψουν το σκάνδαλο γιατί για κάποιους απατεώνες που πήραν μερικά εκατομμύρια ευρώ παραπάνω κινδυνεύουν οι έντιμοι ή οι πιο έντιμοι αγρότες να χάσουν τα ευρωπαϊκά λεφτά. Για το φόνο φταίει ο φονιάς κι όχι αυτός που τον καταγγέλλει, τελεία και παύλα. 

Από την άλλη, όμως, και οι αγροτοκτηνοτρόφοι κινδυνεύουν να χάσουν τη λαϊκή υποστήριξη που απολαμβάνουν αν μετατρέψουν τις κινητοποιήσεις τους σε υφεσιακό ζήτημα για την ελληνική πραγματική οικονομία. Ας μην κάνουν το λάθος, επομένως, και πατήσουν τη μπανανόφλουδα του κοινωνικού αυτοματισμού γιατί ακριβώς το λαϊκό μέτωπο είναι σημαντικότερο από το συγκοινωνιακό ακρωτηριασμό τής χώρας... 

 

Όσο πιο στριμωγμένος τόσο πιο επικίνδυνος...

Ο Κυρ. Μητσοτάκης προφανώς κι ανησυχεί για τα αγροτικά μπλόκα αλλά δεν τα τρέμει κιόλας. Κι όχι μόνο γιατί ενεργοποιεί τον προσφιλή του κοινωνικό του αυτοματισμό, στρέφοντας τη μία κοινωνική κατηγορία σε βάρος τής άλλης. Δεν υπάρχουν, άλλωστε, μόνο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι που πένονται αλλά κι εκείνοι που ακόμα κι αν δεν είναι φραπέδες, χασάπηδες και κυρίες με Φεράρι ζουν πλουσιοπάροχα δηλώνοντας πολύ περισσότερες εκτάσεις και κοπάδια από αυτά που έχουν ή λαμβάνοντας παχυλές επιδοτήσεις για τα στρέμματα που διαθέτουν κι όχι για την παραγωγή τους. Πολλοί από αυτούς πολύ θα ήθελαν να μπουν σε ένα από τα κυκλώματα- με πολιτική κάλυψη βεβαίως- που κάνουν τους πλούσιους ζάπλουτους...

Ο πρωθυπουργός δεν τρέμει γιατί κυβερνήσεις δεν βγάζει η περιφέρεια αλλά η Αττική, άντε και η Θεσσαλονίκη. Όταν ο μισός και πλέον πληθυσμός κατοικεί στο λεκανοπέδιο- είτε ψηφίζει σε αυτό είτε είναι ετεροδημότες- η έγνοια του είναι κυρίως να μοιράσει σε αυτό επιδόματα. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στις αγροτικές επιδοτήσεις όταν κι αν ξεκλειδώσουν. Έτσι κι αλλιώς η φεουδαρχία είναι πολύ πιο παρούσα στην επαρχία οπότε οι διαπροσωπικές υποχρεώσεις, ταξίματα και ρουσφέτια ισοσταθμίζουν τις όποιες άλλες απώλειες...

Όπως κι αν έχει ο κλοιός σφίγγει γύρω από τον Μητσοτάκη. Μόνο η αυτοδυναμία τον σώζει αλλά όσο περνά ο χρόνος μοιάζει όλο και δυσκολότερη ως ενδεχόμενο. Φυσικά ένας άνθρωπος ο οποίος παρακολουθούσε ακόμα και το υπουργικό του συμβούλιο και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων δεν θα πέσει αμαχητί, κάθε άλλο. Κι όσο πιο στριμωγμένος θα νιώθει τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της...

  

Θα είναι ακόμα εδώ όταν όλοι οι άλλοι θα είναι πρώην...

Θα μειώσουν το ΦΠΑ, θα επαναφέρουν το 13ο και 14ο μισθό στο Δημόσιο, θα προσλάβουν, θα καταργήσουν το νόμο περί ευθύνης υπουργών και τη βουλευτική ασυλία. Αυτά υποσχέθηκαν οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί στη Θεσσαλονίκη και μακάρι να συμβούν. 

Θα φέρουν, ωστόσο, όλα τούτα δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου; Θα ξηλώσουν τα καρτέλ τής διαπλοκής; Θα καταστήσουν τη χώρα ισότιμο διεθνή εταίρο; Μάλλον όχι, αλλά τι να περιμένεις από αναλώσιμους ηγέτες που δεν μπορούν να πείσουν ούτε τα δικά τους ακροατήρια;...

Υπήρξε, όμως, και η εξαίρεση του Στέφανου Κασσελάκη, ο οποίος δεν παρουσίασε ένα πρόγραμμα αναδιανομής τής μιζέριας για να ευχαριστήσει αφτιά συντεχνιών ούτε ικέτεψε τους ψηφοφόρους να επιλέξουν εκείνον για να διώξει τον Κ. Μητσοτάκη, όπως έκαναν οι υπόλοιποι. Παρουσίασε ένα οραματικό σχέδιο για τις επόμενες δεκαετίες, στο οποίο φυσικά δεν συμφωνώ σε όλα, δεν είναι πλήρες, σε ορισμένα σημεία είναι πρόχειρο και ούτε είναι απρόσβλητο κι από λαϊκιστικές υποσχέσεις που δύσκολα μπορούν να εκπληρωθούν με ένα νόμο κι ένα άρθρο, όπως η επέκταση των χωρικών μας υδάτων. Είναι, όμως, ένα σχέδιο- τροφή για σκέψη κι όχι μπακαλίστικοι υπολογισμοί για να έχουμε κάτι να λέμε στα πρωινάδικα...

Ο Κασσελάκης, εξάλλου, στη σύντομη πολιτική του διαδρομή έχει αποδείξει ότι δεν του αρέσει ο ρόλος τής μαριονέτας ούτε του χρήσιμου ηλίθιου για τους νόμιμους ιδιοκτήτες τής χώρας. Στην πολιτική, άλλωστε, το σημαντικότερο δεν είναι να τάζεις τον ουρανό με τα άστρα αλλά να έχεις τη βούληση να προσπαθήσεις τουλάχιστον να κάνεις ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά. 

Σε ένα πολιτικό τοπίο, συνεπώς, μετριοτήτων, εκπεσόντων βασιλιάδων και μεσσιών κάθε φύλου- παρόντων και υπό εκκόλαψη- που έχουν μπερδέψει τον ίσκιο τους με το μπόι τους ξεχωρίζουν τα άντερα ενός ανθρώπου να μας ξεβολέψει από συνήθειες, πρακτικές και ιδεοληψίες που μας εγκλώβισαν κατά τη μεταπολίτευση και μας έχουν φέρει σε θέση ουραγού στην ΕΕ και τα υπόλοιπα Βαλκάνια να κάνουν πλέον λόγο για το φόβο ελλαδοποίησης. Αυτός ο παράταιρος τύπος θα βρίσκεται ακόμα εδώ όταν οι σημερινοί του πολιτικοί αντίπαλοι θα μιλούν με το "πρώην" να τους συνοδεύει. Έτσι πρέπει να γίνει κι έτσι θα γίνει...     

 

 

Το "φταίει ο λαός που δεν κατάλαβε το μεγαλείο μου" έχει πολύ κοντά ποδάρια...

Αν η ΔΕΘ ήταν η τελευταία ευκαιρία Μητσοτάκη για να γυρίσει το παιχνίδι, όπως τόσο καιρό προπαγάνδιζαν τα παπαγαλάκια του, η ευκαιρία χάθηκε. Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός μπορεί να στοχεύουν σε απογοητευμένα εκλογικά του ακροατήρια αλλά είναι αποσπασματικά, λίγα σε σύγκριση με τα ματωμένα υπερπλεονάσματα που επιτυγχάνει και, κυρίως, δεν έδωσαν κανένα σινιάλο αποφασιστικότητας σύγκρουσης με όσους κερδοσκοπούν πάνω στα εισοδήματά μας. Φυσικά κι ο Μητσοτάκης κρατάει εφεδρείες παροχών για την ώρα τής κάλπης, όταν όμως αποφασίσει να τις ενεργοποιήσει μάλλον θα είναι πολύ αργά για να ανατρέψει τη δίκαιη πτώση του...

Φορολογική επανάσταση δεν είναι να δίνεις φοροαπαλλαγές σε όσους, λόγω ανεργίας ή ελαστικής απασχόλησης, έχουν έτσι κι αλλιώς μηδαμινά εισοδήματα, όπως συμβαίνει με τους νέους έως 25 χρόνων. Φορολογική επανάσταση είναι να εφαρμοστεί επιτέλους η συνταγματική επιταγή σύμφωνα με την οποία ο καθένας συμμετέχει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Επανάσταση είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία από πουθενά δεν προκύπτει από τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες στη Θεσσαλονίκη...

Έχει κι ένα δίκιο, όμως, ο Μητσοτάκης: δεν γίνεσαι ή δεν ξαναγίνεσαι πρωθυπουργός αν η στρατηγική σου απέναντι στο λαό είναι "είχες άδικο που δεν με ψήφισες νωρίτερα". Κι αυτό όχι γιατί ο λαός είναι αλάνθαστος αλλά γιατί η ψήφος του έχει μια λογική. 

Φυσικά και μπορεί να την αλλάξει και να μετανιώσει γι' αυτή, αλλά για να το κάνει περιμένει κι από εσένα να παραδεχθείς ότι έπραξες αυτά κι αυτά τα λάθη κι όχι να περιμένεις μιας αυτοδικαίωση που ενδεχομένως να μην είναι και τόσο δίκαιη όσο νομίζεις. Το ότι, για παράδειγμα, ο Μητσοτάκης κυβέρνησε με ούριο άνεμο, με τις Βρυξέλλες να μοιράζουν χρήμα κι όχι να μας ζητάνε μέχρι και το τελευταίο σεντ, δικαιολογεί την ήττα και την ανοχή σε μια δεύτερη θητεία. Δεν δικαιολογεί, όμως, τη συντριβή. Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις τόσο περισσότερο θα βυθίζεσαι στις νέες σου χορηγούμενες αυταπάτες...

 

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Θεσσαλονίκη, του Τσοβόλα...

Ο Δημήτρης Τσοβόλας δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή αλλά ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να τον νεκραναστήσει στη ΔΕΘ. Θα τα δώσει όλα ώστε να παραμείνει στην πρωθυπουργία και τους επόμενους μήνες, αφού τα διαπλεκόμενα σημάδια δείχνουν ήδη πως η μάχη διαδοχής στη ΝΔ έχει ξεκινήσει και θα φουντώνει όσο το κυβερνών κόμμα δεν ανακάμπτει δημοσκοπικά... 

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα "δώσει" κοινωνική δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να διαταράξει τους μηχανισμούς διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Θα ήταν αυτοκαταστροφικό, πέρα από καταστροφικό για την ολιγαρχία στην οποία ανήκει, αν το έκανε. Θα μοιράσει τόσο χρήμα όσο κρίνει απαραίτητο για να διατηρηθεί στην εξουσία και σε εκείνες και μόνο τις κοινωνικές ομάδες που του είναι απαραίτητες στην κάλπη...

Με μια ζαριά ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να θάψει την ακρίβεια, τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Μελχισεδέκ κι όλα τα υπόλοιπα σκάνδαλα που δεν συνέβησαν τυχαία επί θητείας του. Κυρίως, όμως, θα προσπαθήσει να συντηρήσει την πίστη ότι αυτές οι πολιτικές είναι μονόδρομος, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κι όσο το δικό του χέρι είναι αυτό που ανοιγοκλείνει την κάνουλα του δημόσιου κορβανά διαθέτει το πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση ότι αυτός έχει το καρπούζι, αυτός και το μαχαίρι...

"Η χώρα πρέπει να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το πουν όλοι οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης που θα ανεβούν στη Θεσσαλονίκη και θα έχουν δίκιο. Περιμένω, ωστόσο, κάτι πολύ ωριμότερο από μια απλή περιγραφή τής σημερινής δυστοπίας και μια παράθεση μέτρων τα οποία μπορεί να ανακουφίζουν την κοινωνική πλειοψηφία αλλά δεν θα ξεριζώνουν τις αιτίες τού κακού... 

Η μείωση των άμεσων κι έμμεσων φόρων, του ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις για την αποπληρωμή χρεών ή η επανακρατικοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και η πιο εύκολη πρόσβαση στη χρηματοδότηση είναι όλα απαραίτητα μέτρα. Δεν θα μας αλλάξουν, ωστόσο, παραγωγικό μοντέλο, δεν θα μας μετατρέψουν, για παράδειγμα, σε βιομηχανική χώρα ή τεχνολογικό hub αντί για μια χώρα παραγωγής σερβιτόρων. Αν, συνεπώς, οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης έχουν σκοπό να ανταγωνιστούν τον Μητσοτάκη στην πλειοδοσία παροχών καλύτερα να μείνουν στην Αθήνα. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάνε σπίτια τους...   

   

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα θετικές σκέψεις κι άδεια από λεφτά...

Η αισιοδοξία δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, είναι και μια στάση ζωής. Σκεφτείτε, άλλωστε, πόσο ωφελεί να είσαι παγιδευμένος κάτω από μπάζα ύστερα από ένα σεισμό και να σκέφτεσαι την κηδεία σου αντί για τρόπους με τους οποίους μπορεί και να τη γλιτώσεις. Από την άλλη, βεβαίως, αν βρίσκεσαι σε αυτήν τη θέση αλλά παρηγοριέσαι σκρολάροντας τις ευτυχισμένες στιγμές φίλων σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ενδεχομένως να φύγεις από το μάταιο τούτο κόσμο με ένα χαμόγελο στα χείλη και με θετικότητα αλλά μάλλον δεν θα μάθεις ποτέ αν θα μπορούσες να ξεφύγεις του κινδύνου και να ευχαριστιόσουν μερικές ακόμα δεκαετίες σε αυτόν τον πλανήτη. Έστω κι αν θυσίαζες λίγες ώρες θετικής ενέργειας...

Τα ηλιοβασιλέματα Σκέρτσου ή "τα καλά νέα τής εβδομάδας" που αναρτά κάθε Κυριακή ο Κ. Μητσοτάκης δεν είναι απλώς τα παντεσπάνια μιας ελίτ που δεν γνωρίζει πως οι πολλοί τρώνε πλαστικό ψωμί λίγο καλύτερο από τις κατοχικές μπομπότες. Είναι το καλοστημένο μαστούρωμα ενός ολόκληρου λαού με ευχάριστα νέα ώστε να ξεχνά τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ποιος ξέρει, η επόμενη ιδέα Γκρίνμπεργκ να είναι η δημιουργία ενός ψευδοντοκιμαντέρ γύρω από τις ζωές των rich and famous πρωθυπουργού και υπουργών, μια σαπουνόπερα για να βλέπουν οι μάζες πόσο ωραία είναι η ζωή και πόσο μίζερο να την περιορίζεις σε 50 τετραγωνικά μέτρα για τα οποία πληρώνεις ενοίκιο σαν να σου έχουν παραχωρήσει τις Βερσαλίες...

Την ίδια ώρα χτίζεται μεθοδικά και το επιχείρημα του "εχθρού λαού" μήπως και στρωθεί ο δρόμος τής επιστροφής ανεύθυνων αποτυχημένων. Προφανώς κι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κερδίσει βουλευτικές εκλογές, δεν αυτοδιορίστηκε πρωθυπουργός. Για να τα καταφέρει ξόδεψε πολύ περισσότερα εκατομμύρια ευρώ στην επικοινωνία από τους αντιπάλους του, κυρίως όμως και ιδίως πριν κατακτήσει την εξουσία είχε φροντίσει να παρουσιάσει στο πόπολο ένα αξιόπιστο θετικό αφήγημα κι όχι μια πλειοδοσία παροχών... 

Τα περισσότερα για τα οποία δεσμεύτηκε δεν τα υλοποίησε, είχε ωστόσο δημοσιοποιήσει το όραμά του για την Ελλάδα τού 2030, μακριά από τη στενωπό τής χρεοκοπίας και των μνημονίων. Ας το έχει αυτό υπόψη η αντιπολίτευση πριν ανεβεί στη Θεσσαλονίκη για τη ΔΕΘ γιατί αν είναι να υποσχεθεί, για παράδειγμα, πως θα επαναφέρει το 13ο και το 14ο μισθό στο Δημόσιο μπορεί στην επόμενη στροφή να διαπιστώσει ότι θα έχει υλοποιηθεί ως προεκλογικό δώρο από αυτούς που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι...  

  

Πουλήστε όραμα και θα νικήσετε τις παροχές...

Το πολιτικό τέλος τού Κ. Μητσοτάκη έχει προεξοφληθεί τόσες πολλές φορές που μια ακόμα προεξόφλησή του θα μπορούσε να θεωρηθεί και κακόγουστο ανέκδοτο. Είναι αλήθεια, άλλωστε, ότι ο πρωθυπουργός, για διάφορους λόγους, έχει αποδειχθεί επτάψυχος. 

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να πιστέψω ότι θα τα καταφέρει κι αυτήν τη φορά, όσα δισ. ευρώ σε παροχές κι αν ανακοινώσει στη ΔΕΘ, όσους λαγούς από το καπέλο κι αν βγάλει ο Στ. Γκρίνμπεργκ. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι μπορείς να εξαπατάς λίγους για πολύ, πολλούς για λίγο αλλά όχι κι όλους για πάντα...

Τη δεδομένη χρονική στιγμή, ωστόσο, πιθανή αποχώρηση Μητσοτάκη δεν προεξοφλεί και το τέλος τής ΝΔ. Οι ολιγάρχες, άλλωστε, στο εσωτερικό τού κυβερνώντος κόμματος αναζητούν πρωτίστως διάδοχη κατάσταση και δευτερευόντως σε ξοφλημένους τής πάλαι ποτέ επαναστατικής Αριστεράς. Όπως κι αν έχει, το ζητούμενο δεν είναι να αντικαταστήσουμε ένα διεφθαρμένο καθεστώς με έναν καλύτερο συστημικό διαχειριστή αλλά με ένα συλλογικό υποκείμενο χωρίς εξαρτήσεις και με την πολιτική βούληση να σπάσει αβγά...

Δεν χρειαζόμασταν τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή τις ανεμογεννήτριες στα καμένα για να εμπεδώσουμε ότι η οικογένεια που εξουσιάζει τη χώρα είναι χωμένη στη διαπλοκή. Πέρα από ελάχιστους που μπορεί να πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης δεν είναι σαν τον Μωυσή αλλά ο Μωυσής ο ίδιος, οι περισσότεροι δεν τον ψήφισαν ποτέ πιστεύοντας ότι είναι έντιμος. 

Σε αντίθεση, όμως, με τους πολιτικούς του αντιπάλους για να καταλάβει την εξουσία παρουσίασε ένα όραμα για τη χώρα κι όχι μια μπακαλίστικη νοοτροπία τού "θα αυξήσω τόσο το επίδομα και θα επιδοτήσω τόσο τη στέγη". Δεν έχει σημασία που αρκετά από αυτά που υποσχέθηκε δεν τα εφάρμοσε. Σημασία έχει πως πούλησε στους ψηφοφόρους ένα θετικό αφήγημα για την Ελλάδα τού μέλλοντος. Γι' αυτό και οι πολιτικοί του αντίπαλοι αν θέλει να έχει νόημα η  άνοδός τους στη Θεσσαλονίκη το Σεπτέμβριο οφείλουν να μας παρουσιάσουν τη δική τους στρατηγική για την Ελλάδα τού 2030 κι όχι απλώς να περιοριστούν σε μια παροχολογία που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να διεκπεραιώσουν αφού βρίσκονται στην αντιπολίτευση...

 

 

Η ερημοποίηση θα βρει άδεια την Ελλάδα...

Ένας καλός διαρρήκτης μπορεί να εξελιχθεί σε έναν καλό αστυνομικό εξιχνίασης κλοπών ακριβώς γιατί ξέρει τα κόλπα από τα μέσα. Με μία σοβαρή προϋπόθεση ωστόσο, να θελήσει να αλλάξει καριέρα, να εγκαταλείψει την παρανομία και να γίνει νομοταγής... 

Ας υποθέσουμε, συνεπώς, πως ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ στο σύνολό της επιθυμούν να κάνουν μια νέα αρχή στην πολιτική τους καριέρα, να διαλύσουν το πελατειακό τους δίκτυο, να πατήσουν φρένο στον κομματισμό και να εγκαταλείψουν τη στρατηγική τού να έχουν τους ψηφοφόρους τους ομήρους για μια θεσούλα ή για ένα επίδομα. Δεν θα υπάρχουν την επόμενη ημέρα, γι' αυτό και δεν θα το πράξουν ποτέ...

Ο πρωθυπουργός είχε ισχυριστεί και μετά το έγκλημα των Τεμπών πως θα διόρθωνε τις παθογένειες χρόνων, τις οποίες δεν ήξερε γιατί προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια που πάσχιζε να βγάλει την ημέρα, κι ακόμα και σήμερα κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί για την ασφάλεια του δρομολογίου Αθήνα- Θεσσαλονίκη με τρένο. Ενδεχομένως να πειθόμουν για την ειλικρίνειά του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αν παραλλήλως δήλωνε πως μόλις συγυρίσει την κατάσταση θα εγκαταλείψει και την πολιτική. Δεν το δήλωσε όμως, επομένως αδυνατώ να πιστέψω ότι ο ηθικός αυτουργός ενός ακόμα σκανδάλου θα είναι ο εγγυητής και της διαλεύκανσής του...

Όσοι μελετούν τους μακροοικονομικούς δείκτες το γνωρίζουν ήδη: η χώρα θα χρεοκοπήσει ξανά, νωρίτερα ή αργότερα. Η χαμένη προηγούμενη δεκαετία δεν μας δίδαξε απολύτως τίποτα αφού ξανακάνουμε τα ίδια λάθη που μας οδήγησαν στη μέγγενη των μνημονίων... 

Όπως το πηγαίνουμε η ελληνική επικράτεια θα εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της πριν καν μετατραπεί σε αφρικανική έρημο λόγω τής κλιματικής κρίσης. Και ούτε γι' αυτό θα φταίνε μόνο οι λύκοι. Θα φταίνε και τα πρόβατα, δηλωμένα ή αδήλωτα...

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με πολιτικούς και παπάδες...

Οι κυβερνητικοί βουλευτές δεν είχαν καμία ηθική αναστολή να παραβιάσουν το Σύνταγμα υπερψηφίζοντας το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν θα έχουν και καμία να ξεπλύνουν τον Κ. Καραμανλή για το έγκλημα των Τεμπών. Είχαν, όμως, πολλοί από δαύτους για να δώσουν το δικαίωμα και στα ομόφυλα ζευγάρια να παντρεύονται και να τεκνοθετούν...

Τα τρανς άτομα στη Θεσσαλονίκη δεν δέχθηκαν επίθεση γιατί βουλευτές τής ΝΔ μαζί με τον ακροδεξιό συρφετό και τους τραγοπαπάδες θεωρούν πως τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν μόνο τους ετεροφυλόφιλους. Και το έγκλημα των Τεμπών θα είχε αποφευχθεί αν ο σταθμάρχης και οι μηχανοδηγοί ήταν πιο προσεκτικοί. Αν, όμως, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος κι εκείνοι που υποτίθεται πως μιλούν στο όνομα του Ιησού έδειχναν αγάπη κι αν οι πολιτικοί προϊστάμενοι είχαν κάνει τη δουλειά τους σήμερα δεν θα μιλούσαμε ξανά για τραγωδίες...

Ας αναρωτηθούμε, επιτέλους, κάποια στιγμή: θα ήταν καλύτερος ο κόσμος μας αν δεν είχαμε ομοφυλόφιλους ή αν δεν είχαμε διεφθαρμένους και υποκριτές πολιτικούς και παπάδες; Είναι κόλαση πάντοτε οι άλλοι και ποτέ εμείς οι ίδιοι; Είναι, εν τέλει, τόσο δύσκολο να αντιληφθούν οι πιστοί ότι ο εαυτούλης τους μπορεί και να μην είναι το μοναδικό δώρο θεού, αλλά να υπάρχουν κι άλλα;...

 

Πάμε από το 1997 κι όπου δεν βγει...

Η τραγωδία των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν υπήρχαν δύο σταθμάρχες κι όχι ένας ρουσφέτι- αχθοφόρος, αν λειτουργούσε η τηλεδιοίκηση στη Λάρισα κι ο δευτεροβάθμιος έλεγχος στην Αθήνα. Δεν φταίει ούτε η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, όπως μας λέει το ΚΚΕ, ούτε το ότι δεν ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ μια σύμβαση που την παρέλαβε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέσα στα προβλήματα και στα σκάνδαλα. Το να συγκροτείς, συνεπώς, μια εξεταστική επιτροπή για το τι συνέβη στο σιδηρόδρομο από το 1997 με το σκεπτικό πως όλοι φταίνε το ίδιο είναι σαν να ξεπλένεις αυτούς που πραγματικά φταίνε...

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέδωσε το 2019 ένα σιδηρόδρομο που θα τον ζήλευαν στην Ιαπωνία. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν είχε παραλάβει, για παράδειγμα, μία γραμμή κι αυτή μη ηλεκτροδοτούμενη για το Αθήνα- Θεσσαλονίκη; Όταν παρέδωσε, όμως, την εξουσία και διπλή γραμμή υπήρχε και ηλεκτροδοτούμενη ήταν και δύο σταθμάρχες που δεν ήταν ρουσφέτια εργάζονταν στη Λάρισα και τηλεδιοίκηση υπήρχε και δευτεροβάθμιος έλεγχος. Το να λες, επομένως, στο πόπολο πως φταίει μια Κοινοτική Οδηγία για το διαχωρισμό υποδομών και μεταφορών, όταν μάλιστα οι υποδομές παρέμειναν στο κράτος, δαιμονοποιείς την Ευρώπη, ξεπλένεις τους ενόχους και καταλήγεις ο χρήσιμος ηλίθιός τους...

Οι πολίτες, για να μην μιλήσω για τους συγγενείς των θυμάτων, δεν ενδιαφέρονται για τις διαφορές ανάμεσα σε εξεταστική και προανακριτική. Θέλουν την αλήθεια και γιατί κάποιοι είναι νέοι στην ηλικία, όπως οι περισσότεροι νεκροί, και κάποιοι άλλοι γονείς. 

Μπορεί να πείστηκαν ενόψει των εκλογών πως όλοι φταίνε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν επιθυμούν την τιμωρία των ενόχων. Οι εκλογές, εξάλλου, ούτε καταδικάζουν ούτε αθωώνουν από ποινικά αδικήματα. Μόνο οι φυσικοί δικαστές... 

    

 
 

Θα τη σώσουμε τη Θράκη πατριώτες ή στις επόμενες εκλογές;...

Οι μουσουλμάνοι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ πούλησαν τη Θράκη στην Τουρκία ή όχι ακόμα; Μήπως η πατριωτική ακροδεξιά που κυβερνά τον τόπο θα έπρεπε να το αποτρέψει, δίνοντας τη γενναία μάχη που έδωσε προεκλογικώς για τα ιερά και τα όσια; Ή, μήπως, αυτή η "γενναία προεκλογική μάχη" δεν ήταν παρά στάχτη στα μάτια τού πόπολου; Από την ίδια στάχτη, μάλιστα, που κάνει τους αθηναίους να πιστεύουν ότι στη Θεσσαλονίκη έχει μετρό, τους θεσσαλονικείς πως στο Ελληνικό έχουν γίνει έργα κι όλους τους Έλληνες πως το '19- '23 τα εισοδήματά τους αυξήθηκαν περισσότερο από το '15- '19;...

Ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πάρει αποφάσεις για τη νέα φυσιογνωμία τού κόμματος. Πρέπει, όμως, να αναλάβει και πρωτοβουλία συνεννόησης με τους καναλάρχες ώστε την επόμενη τετραετία η επικοινωνιακή μάχη να δοθεί επί ίσοις όροις. Προφανώς αυτό εμπεριέχει και συμβιβασμούς. 

Δεν είναι, ωστόσο, οι μοναδικοί που θα κληθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο αυτήν τη φορά οι συμβιβασμοί να γίνουν στο φως τής ημέρας ούτως ώστε να μην έχουμε τους εκβιασμούς τής προηγούμενης φοράς που έφτασαν ως το ειδικό δικαστήριο...

Όπως κι αν έχει, ούτε η κυβέρνηση θα κατεβάσει τα μολύβια περιμένοντας τις διεργασίες στο ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρωθούν ούτε οι υπόλοιποι αντίπαλοί του θα σταματήσουν να τον πυροβολούν. Συνεπώς, είναι πολυτέλεια για την Κουμουνδούρου η μόνη αντιπολίτευση που ασκεί αυτές τις ημέρες να είναι για το πού θα κάθονται οι Σπαρτιάτες στη Βουλή. Πρέπει όσοι θέλουν να ηγηθούν της νέας προσπάθειας να βγουν τώρα μπροστά και να μας κοινωνήσουν τις ιδεολογικές και στρατηγικές τους πλατφόρμες ώστε τα μέλη και οι φίλοι- είναι σημαντικό να ανοίξει η διαδικασία και σε όσους δεν είναι ή δεν θέλουν να γίνουν μέλη- να αποφασίσουν, έστω σε σύντομο χρονικό διάστημα, επί απτών πραγμάτων κι όχι επί θεωριών...

 

Η ήττα που δεν γίνεται μάθημα γίνεται συντριβή...

Το βράδυ των χαμένων εκλογών τού 2019 ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί το ριζικό μετασχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από τέσσερα χρόνια δεν τον πραγματοποίησε ή τουλάχιστον όχι στον υπεσχημένο βαθμό. Αν τον είχε πραγματοποιήσει, άλλωστε, δεν θα μπορούσαν να τον σταματήσουν ούτε το καθεστώς Μητσοτάκη ούτε, πολλώ δε μάλλον, δηλώσεις ενός στελέχους του δύο ημέρες πριν τις εκλογές...

Η απλή αναλογική αποδείχθηκε- με 40% αποχή και χαλαρή ψήφο α λα ευρωεκλογές- στρατηγικό λάθος τής Αριστεράς. Την πολυδιάσπασε και συσπείρωσε τη δεξιά- ακροδεξιά πολυκατοικία. Το ότι, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας δεν παρουσίασε ποτέ ποιο θα ήταν το υπουργικό του συμβούλιο με φρέσκα πρόσωπα κι όχι με αυτά που κυβέρνησαν το 2015- 2019 ήταν το μεγαλύτερο λάθος του. 

Τι να το κάνω που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα στην ελληνική ιστορία που αποτύπωσε γραπτώς τα αίτια εκλογικής του ήττας; Ελάχιστοι το διάβασαν. Όλοι, όμως, θα έβλεπαν τα νέα πρόσωπα και θα ξεχνούσαν τα παλιά κι αποδοκιμασμένα...

Όλα αυτά φυσικά και δεν σημαίνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ άξιζε μια τέτοια συντριβή ή πως ο Κ. Μητσοτάκης ήταν και θα είναι καλύτερος πρωθυπουργός από τον Τσίπρα ή πως ΠΑΣΟΚ και λοιπά αριστερά κόμματα που πήραν μικρότερα ποσοστά έκαναν καλύτερη αντιπολίτευση. Ένας άνθρωπος που γκρέμισε το ΕΣΥ εν μέσω πανδημίας, ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ εν μέσω ενεργειακής κρίσης και παρακολουθούσε τους πάντες, σε μια δεύτερη τετραετία δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο... 

Ούτε είναι άμοιρος ευθυνών ο κυρίαρχος λαός. Κι αυτός που ψήφισε κι αυτός που απείχε. Μόνο που τα ήξεις αφήξεις για το τι κυβέρνηση θέλεις και το πρόκριμα στη μιζέρια αντί για το οραματικό ήρθαν και προστέθηκαν σε μια κατατονική αντιπολίτευση που όπως και οι ομάδες τής Θεσσαλονίκης τα ρίχνουν όλα στο κατεστημένο των Αθηνών κι εγκαταλείπουν τη μάχη. Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στις δεύτερες εκλογές μάχη επιβίωσης.  Το ίδιο κι ο Αλέξης Τσίπρας... 

 

 

Δικαιοσύνη παντού για να υπάρξουν και λεφτά παντού...

Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι γιατί έχουν καλύτερες διασυνδέσεις από τους φτωχούς που γίνονται φτωχότεροι. Δεν είναι ζήτημα DNA κι όποιος το πιστεύει, όπως πολλοί στην ελληνική δεξιά, αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός απέχει μόνο ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης από το ναζισμό. Είναι "απλώς" θέμα καλύτερων γνωριμιών, αφού ο πλούτος αναπαράγεται μέσα από τη διαπλοκή του με τον πλούτο τού άλλου κι εν αρχή παράγεται από το μόχθο τού λαού...

Δείτε τι συμβαίνει με το Ταμείο Ανάπτυξης, η πρώτη δόση τού οποίου- πιθανότατα και οι επόμενες- δόθηκαν σε 13 πολύ μεγάλες επιχειρήσεις. Αντικαθιστούν, δηλαδή, τα τραπεζικά θαλασσοδάνεια, τα οποία "ανάγκαζαν" την κυβέρνηση Μητσοτάκη να χορηγεί ποινικές ασυλίες στους τραπεζίτες, με καθαρό βρυξελλιώτικο χρήμα. Κι όταν θα κλείνουν η μία μετά την άλλη οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα τους κουνούν το δάχτυλο και θα τους λένε πως όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει...

Δεν ξέρω αν φτάνουν τα χρήματα για το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που εξήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί ναι, με την κατάλληλη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων, μπορεί κι όχι. Μεγαλύτερη αξία, ωστόσο, έχει να υλοποιηθεί το σύνθημα για δικαιοσύνη παντού. Αυτό λείπει περισσότερο κι από το χρήμα στην Ελλάδα ώστε κάποια στιγμή να πάψει να είναι μπανανία και φέουδο εγχώριων και ξένων ολιγαρχών... 

 

 
 

Λεβεντοξεφτίλες...

"Μα, μπορεί κάποιος που είναι νέος, ωραίος και πλούσιος να βιάζει γυναίκες"; Αυτό είναι το ερώτημα πολλών από εκείνους που μπερδεύουν το τεκμήριο αθωότητας με το ξέπλυμα πιθανών ενόχων χωρίς να έχουν ιδία αντίληψη των γεγονότων. Με βάση αυτό το σκεπτικό, βιαστής μπορεί να είναι μόνο κάποιος γέρος, άσχημος και φτωχός. Με την ίδια λογική, κλέφτης δεν μπορεί να είναι κάποιος πλούσιος γιατί έχει ήδη λεφτά. Κι ας είναι οι πιο πλούσιοι οι μεγαλύτεροι κλέφτες...

Οι αυτόκλητοι ή εντολοδόχοι υπερασπιστές κακομαθημένων πλουσιόπαιδων είτε δεν κατανοούν είτε παριστάνουν πως δεν κατανοούν πως είναι η ίδια η φύση τού καπιταλισμού που ευνοεί την απληστία, την αλαζονεία και την ασυδοσία. Ο φτωχός θα κλέψει ένα καρβέλι για να ζήσει, ο πλούσιος για να γίνει πλουσιότερος από τον ανταγωνιστή του πλούσιο... 

Ο πλούσιος, εξάλλου, θεωρεί τον φτωχότερο ιδιοκτησία του, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο την οικονομική του εκμετάλλευση ή και τη σωματική του κακοποίηση. Ο σύγχρονος μεγαλοκαπιταλιστής, δηλαδή, δεν διαφέρει σε νοοτροπία από τον αλλοτινό φεουδάρχη...

Η σημερινή δεξιά δεν μπορεί να εκτελεί- τουλάχιστον όχι επισήμως- ή να εκτοπίζει τους πολιτικούς της αντιπάλους σε ξερονήσια. Μπορεί, όμως, να τους φυλακίζει- βλ. περιπτώσεις Βαξεβάνη και Παπαδάκου-, να ασκεί ψυχολογική και σωματική βία και να οργανώνει παρακράτος με σύγχρονες, αλλά και παλιές- βλ. περίπτωση Πολάκη και ψαροταβέρνας- μεθόδους προβοκάτσιας ώστε να διαιωνίζει την εξουσία της... 

Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο που έκανε ο Κ. Μητσοτάκης μόλις ανάλαβε την πρωθυπουργία ήταν να διορίσει έναν έμπιστό του χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο διοικητή τής ΕΥΠ. Σε αυτό το πλαίσιο, η 24χρονη από τη Θεσσαλονίκη συνιστά παράπλευρη απώλεια ενός μηχανισμού εξουσίας που δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα ως δεσμευτική για το ίδιο, την ίδια ώρα βεβαίως που κουνά το δάχτυλο στα όποια παραπτώματα του λαουτζίκου. Ξεφτιλολεβέντες...  

 

Περιμένοντας την Μενεγάκη να μας υποδείξει την επόμενη αλλαγή του Ποινικού Κώδικα...

Γιατί μας συγκλόνισε η δολοφονία τής Κάρολαϊν ή ο βαρύς τραυματισμός τής Ιωάννας από βιτριόλι; Κυρίως γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους εγκλήματα κι αυτό είναι που τα κάνει τόσο αποκρουστικά στα μάτια μας. Ευτυχώς η κοινωνική μας απάθεια δεν έχει φτάσει μέχρι του σημείου να θεωρούμε φυσιολογικό ένας σύζυγος να δολοφονεί την σύζυγό του ή ένας συμπολίτης μας να ρίχνει δηλητήριο σε άλλον. Κι όμως, έρχεται για μια ακόμα φορά αυτή η κυβέρνηση να αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα όχι με βάση τις εισηγήσεις τής επιστημονικής κοινότητας αλλά των εκπομπών τηλεοπτικού κουτσομπολιού...

Κακώς είχε κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν τις εκλογές τού 2019 για να περάσει το νέο Ποινικό Κώδικα, μολονότι ήταν δουλειά πολλών ετών επιστημονικής επιτροπής χωρίς κομματικό πρόσημο. Έδωσε πάτημα στη ΝΔ ακόμα και σήμερα να τον κατηγορεί γι' αυτό. Από αυτό, ωστόσο, έως του σημείου της άκριτης αυστηροποίησης των ποινών, της επιβολής μόνο ισοβίων για ορισμένα αδικήματα ή της ποινικοποίησης της αντίθετης με την κοινώς παραδεκτή άποψης ακόμα και με το ενδεχόμενο να επηρεάσει το κοινωνικό σύνολο η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Και η σημερινή κυβέρνηση τη διέτρεξε μόνο και μόνο για να θωπεύσει, ξανά, υπερσυντηρητικά αντανακλαστικά που δεν καταλαβαίνουν ούτε από αναλογικότητα της ποινής ούτε από σωφρονισμό ούτε ακόμα ακόμα κι από την αναποτελεσματικότητα του "πονά χέρι, κόβει χέρι" για την πάταξη της εγκληματικότητας. "Θέλει το πόπολο αίμα; Να του το δώσουμε", σκέφτονται μάλλον στο Μαξίμου κι ενδεχομένως να αναβίωναν και την θανατική ποινή αν δεν είχε απαγορευτεί από διεθνείς συμβάσεις στις οποίες συμμετέχουμε κι από την ΕΕ...

Η Ελλάδα έχει από τους περισσότερους, αν όχι τους περισσότερους, ισοβίτες στην Ευρώπη κι από τους πιο αυστηρούς Ποινικούς Κώδικες. Την ίδια ώρα, παρότι κι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει τώρα τελευταία με την ασφαλειομανία, είμαστε από τα πιο φιλήσυχα κράτη-μέλη τής ΕΕ... 

Προφανώς και υπάρχουν περιοχές, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που δικαίως χαρακτηρίζονται επικίνδυνες αλλά οι περισσότεροι από εμάς κυκλοφορούμε και τα βράδια δίχως να φοβόμαστε πως θα μας συμβεί κάτι κακό. Αλλιώς δεν θα ήταν τα μπαρ και τα κλαμπ γεμάτα μέχρι αργά, τουλάχιστον πριν την πανδημία, έτσι δεν είναι;... 

Ούτε, εξάλλου, ο Μπάμπης ο φονιάς ή η βιτριολίστρια τα έβαλαν κάτω με τους ποινικολόγους τους και είπαν θα σκοτώσω και θα καταστρέψω γιατί αν με πιάσουν θα εκτίσω δέκα χρόνια κι όχι ισόβια. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο μάλλον χρειάζεται πολλά κι εντατικά μαθήματα στοιχειώδους εγκληματολογίας... 

Η ουσία είναι πως αυτή η η κυβέρνηση εξακολουθεί να νομοθετεί με βάση τις δημοσκοπήσεις τής στιγμής, τον εντυπωσιασμό και τα πρωτόγονα ένστικτα του πλήθους. Γι' αυτό κι αύριο μεθαύριο, αν εξακολουθεί να είναι στην θέση της, θα αναγκαστεί να φέρει νέο νόμο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, για να διορθώσει δηλαδή κι άλλο ένα λάθος της...

 
 

Το αίμα του Παύλου Φύσσα ακόμα δεν δίδαξε τη ΝΔ...

Η αφύπνιση του νεοναζιστικού φιδιού σε σχολεία τής Θεσσαλονίκης, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, θα έπρεπε να συνιστά και προειδοποιητική καμπάνα για την ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ, η οποία επιμένει σε μια θεσμική στάση μετριοπάθειας όταν γύρω μας ο ριζοσπαστισμός γυρεύει φωνές να τον εκφράσουν. Το αν αυτές θα είναι πρωτίστως προοδευτικές, συντηρητικές ή ακροδεξιές θα εξαρτηθεί κι από το κατά πόσο οι επίσημοι φορείς εκπροσώπησης του προοδευτισμού δείξουν προθυμία να εκφράσουν ένα σημαντικό κομμάτι τού ελληνικού λαού που αισθάνεται πολιτικώς ορφανό. Οι νεαροί που χαιρετούν ναζιστικά στη Σταυρούπολη θα μπορούσαν να κρατάνε κόκκινες σημαίες αν όσοι κατέχουν, τρόπον τινά, τα πνευματικά δικαιώματα της Αριστεράς ήταν πιο πρόθυμοι να ακούσουν κι εκείνους με τους οποίους δεν συχνάζουν στα ίδια γραφεία και στα ίδια στέκια...

Η βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας ανασχέθηκε με την έξοδο από τα μνημόνια το 2018, ωστόσο η πανδημία και, κυρίως, οι νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές πολιτικές αυτής της κυβέρνησης πιάνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν οι τροϊκανοί. Η ακραίως λαϊκιστική στάση, μάλιστα, της ΝΔ ως προς τη Συμφωνία των Πρεσπών νομιμοποίησε αντιδράσεις που θα ήταν ευφημισμός να τις αποκαλούσαμε απλώς εθνικιστικές, αφού τις διατρέχει η ίδια "λογική" με αυτή της Χρυσής Αυγής. Η μετατροπή, εξάλλου, της κεντροδεξιάς σε AltRight παράταξη δεν είναι μόνο προφανής κι από το ποιοι κατέχουν κορυφαία υπουργεία, αλλά κι από τη συνεχή άφεση αμαρτιών σε σκοταδιστικές αντιλήψεις με λοστούς και μολότοφ στα χέρια...

Η κυβέρνηση, μέσα από τη θώπευση ακροδεξιών ιδεοληψιών, επιχειρεί να κερδίσει μέρος τού αντιεμβολιαστικού κινήματος που γεμίζει πλατείες και προφανώς δεν ανήκει στην Αριστερά. Ανασταίνοντας, εξάλλου, την θεωρία των δύο άκρων δεν επιτυγχάνει κάτι περισσότερο από το να επιβεβαιώσει ότι οι διώξεις σε βάρος των χιμπατζήδων με τα μαύρα κι εν τέλει οι ποινικές καταδίκες τους επί ημερών ΝΔ είχαν εξαναγκαστεί από τη δολοφονία τού Παύλου Φύσσα κι από τη διαπίστωση ότι πολλοί ψηφοφόροι διέρρεαν προς τη Χρυσή Αυγή. Αλίμονο αν χρειαστεί να θρηνήσουμε κι άλλο νεκρό τής φασιστικής βίας για να αντιληφθεί η ΝΔ πόσο αυτοκαταστροφικό είναι το χάιδεμα των νοσταλγών τού χιτλερισμού... 

 

Μόλις σε δύο χρόνια...

Στην ουσία έχουν καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, έχουν νομοθετήσει την αναιτιολόγητη απόλυση, νομιμοποίησαν τις απλήρωτες υπερωρίες ενισχύοντας ουσιαστικώς την ανεργία, περιόρισαν σε σημαντικό βαθμό το δικαίωμα απεργίας, μετέτρεψαν σε τζόγο τις επικουρικές συντάξεις, παρακολουθούν απλώς την ακρίβεια στην αγορά. Κι έρχονται σήμερα, αντιλαμβανόμενοι τη ραγδαία τους δημοσκοπική φθορά, να τάξουν στους άνεργους 100 ευρώ το μήνα για έξι μήνες και στους καταναλωτές ρεύματος εννέα ολόκληρα ευρώ κι έχουν το θράσος να περιμένουν ευγνωμοσύνη. Μια κυβέρνηση ταγμένη στην επικοινωνία, με μηδενικό ενδιαφέρον για την κοινωνία που πίστεψε ότι με το ψέμα και την προπαγάνδα θα την κυβερνά για πάντα...

Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, πέρα από όλα τα υπόλοιπα, έχει και το προνόμιο να καθορίζει και την πολιτική ατζέντα. Ιδίως ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος στηρίζεται από την πλειονότητα των ΜΜΕ, θα έπρεπε να το διατηρεί ως υπερπρονόμιο. 

Μόνο που εδώ κι ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, κυρίως μετά από τις πυρκαγιές, σέρνεται πίσω από την επικαιρότητα, από τις πρωτοβουλίες άλλων και κυρίως από την αδυναμία του να ελέγξει τη λαϊκή αγανάκτηση σε βάρος του. Αυτή την εβδομάδα, για παράδειγμα, αναγκάστηκε να διαρρεύσει νέο πακέτο μέτρων μετά από τη ΔΕΘ, αφού αυτό της Θεσσαλονίκης δεν έπιασε, και να ελληνοποιήσει την μητέρα και τον μικρότερο αδερφό τού Γιάννη Αντετοκούνμπο ύστερα από την κατακραυγή για το ρατσιστικό κάρφωμα Μπογδάνου...

Πρέπει να είσαι πραγματικά πολύ ανίκανος κι ανάλγητος για να "καταφέρεις" να χάσεις μέσα σε δύο χρόνια- το ενάμισι, μάλιστα, εν μέσω πανδημίας που η κοινωνική ζωή είχε παγώσει- σημαντικό ποσοστό τού λαϊκού σου ερείσματος. Γι' αυτό κι ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα πάει σε εκλογές αργότερα από την προσεχή άνοιξη, ιδίως αν είναι αναγκασμένος το προσεχές φθινόπωρο να καταθέσει προϋπολογισμό αυστηρής λιτότητας λόγω επαναφοράς τού συμφώνου σταθερότητας, όπως είναι και το πιο πιθανό. Και τότε θα διαπιστώσει ότι τα κουκιά μπορεί να μην του βγαίνουν όχι μόνο για να σχηματίσει κυβέρνηση, αλλά και για να είναι πρώτο κόμμα...