Όσο πιο στριμωγμένος τόσο πιο επικίνδυνος...

Ο Κυρ. Μητσοτάκης προφανώς κι ανησυχεί για τα αγροτικά μπλόκα αλλά δεν τα τρέμει κιόλας. Κι όχι μόνο γιατί ενεργοποιεί τον προσφιλή του κοινωνικό του αυτοματισμό, στρέφοντας τη μία κοινωνική κατηγορία σε βάρος τής άλλης. Δεν υπάρχουν, άλλωστε, μόνο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι που πένονται αλλά κι εκείνοι που ακόμα κι αν δεν είναι φραπέδες, χασάπηδες και κυρίες με Φεράρι ζουν πλουσιοπάροχα δηλώνοντας πολύ περισσότερες εκτάσεις και κοπάδια από αυτά που έχουν ή λαμβάνοντας παχυλές επιδοτήσεις για τα στρέμματα που διαθέτουν κι όχι για την παραγωγή τους. Πολλοί από αυτούς πολύ θα ήθελαν να μπουν σε ένα από τα κυκλώματα- με πολιτική κάλυψη βεβαίως- που κάνουν τους πλούσιους ζάπλουτους...

Ο πρωθυπουργός δεν τρέμει γιατί κυβερνήσεις δεν βγάζει η περιφέρεια αλλά η Αττική, άντε και η Θεσσαλονίκη. Όταν ο μισός και πλέον πληθυσμός κατοικεί στο λεκανοπέδιο- είτε ψηφίζει σε αυτό είτε είναι ετεροδημότες- η έγνοια του είναι κυρίως να μοιράσει σε αυτό επιδόματα. Οι υπόλοιποι ας αρκεστούν στις αγροτικές επιδοτήσεις όταν κι αν ξεκλειδώσουν. Έτσι κι αλλιώς η φεουδαρχία είναι πολύ πιο παρούσα στην επαρχία οπότε οι διαπροσωπικές υποχρεώσεις, ταξίματα και ρουσφέτια ισοσταθμίζουν τις όποιες άλλες απώλειες...

Όπως κι αν έχει ο κλοιός σφίγγει γύρω από τον Μητσοτάκη. Μόνο η αυτοδυναμία τον σώζει αλλά όσο περνά ο χρόνος μοιάζει όλο και δυσκολότερη ως ενδεχόμενο. Φυσικά ένας άνθρωπος ο οποίος παρακολουθούσε ακόμα και το υπουργικό του συμβούλιο και την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων δεν θα πέσει αμαχητί, κάθε άλλο. Κι όσο πιο στριμωγμένος θα νιώθει τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται για τη δημοκρατία και τους θεσμούς της...

  

Το "υπέρ υγείας" Μητσοτάκη έχει γεμίσει με προοδευτικούς δημοσιογράφους...

Για το ότι δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση φταίει πρωτίστως η αξιωματική αντιπολίτευση, η προηγούμενη και η σημερινή. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ προφανώς και περνούν κάτω από τον πήχη για το τι θεωρούν οι πολίτες μαχητική κι αξιόπιστη αποδόμηση των κυβερνητικών πολιτικών... 

Δεν φταίνε, όμως, μόνο αυτά τα δύο κόμματα. Φταίνε και οι δημοσιογράφοι που με τη σιωπή ή την προπαγάνδα τους συνέβαλαν στο να μετατραπεί ο ΣΥΡΙΖΑ από αξιωματική αντιπολίτευση σε ένα σταλινικό μόρφωμα. Και δεν αναφέρομαι σε αυτούς που βρίσκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο "payroll" του Μαξίμου αλλά για τους άλλους, τους υποτίθεται προοδευτικούς αριστερομετρητές...

Τον περασμένο Νοέμβριο η γραφειοκρατία τής τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν επέτρεψε στον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρό της- με τους κανόνες που όλοι είχαν συνομολογήσει- να είναι ξανά υποψήφιος, μολονότι δεν είχε καταδικαστεί αμετάκλητα για ανθρωποκτονία με δόλο, σωματεμπορία ή εμπόριο ναρκωτικών. Ουδόλως είχε σημασία ποιος είχε κερδίσει τους συνέδρους, που τους είχε κερδίσει έτσι κι αλλιώς ο Στέφανος Κασσελάκης. 

Και οι σταλινικοί να τους είχαν κερδίσει θα όφειλαν- δείχνοντας στοιχειώδη μόνο δημοκρατικότητα- να του επέτρεπαν να είναι ξανά υποψήφιος. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε: το δεύτερο κόμμα στις ευρωεκλογές τού 2024, πρώτο στους νέους και με ανακτημένες δυνάμεις στις εργατικές συνοικίες τώρα χαροπαλεύει πολιτικά...

Πόσοι δημοσιογράφοι, στην Αττική κι όχι μόνο, που βαυκαλίζονται σήμερα πως ανήκουν στη σωστή πλευρά τής ιστορίας τα είπαν ή τα έγραψαν όλα αυτά; Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι, συνεπώς, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να προμηνύουν πως θα μας κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης για πάντα... 

Ο πρωθυπουργός κάθε φορά που πηγαίνει σε εκκλησία γράφει για καθένα από αυτούς τους δημοσιογράφους κι από ένα "υπέρ υγείας". Είμαι σίγουρος ότι ζητά από τον θεό να έχει πάντα καλά τους χρήσιμους ηλίθιους με πένες και μικρόφωνα...

 

Η χυδαιότητα βγάζει Μάτι...

Μόνο το μέλλον θα μας απαντήσει για το τι θα συμβεί με τις εκτάσεις που κάηκαν στη Βαρυμπόμπη κι αλλού. Ο πρότερος βίος αυτής της κυβέρνησης, όμως, δεν προμηνύεται τα καλύτερα. Υπενθυμίζω ότι μόλις πριν μερικούς μήνες ψηφίστηκε νομοσχέδιο με το οποίο επιτρέπεται να χωροθετηθούν βαριές βιομηχανίες ακόμα και σε προστατευόμενες περιοχές Natura και πριμοδοτείται η καύση σκουπιδιών, ενώ ακόμα και τον λιγνίτη τον αντικαθιστούμε με φυσικό αέριο, επίσης ορυκτό καύσιμο και πολύ αγαπητό στους Γερμανούς φίλους τού πρωθυπουργού. Για να μην θυμηθώ και τη δήλωση Μητσοτάκη πως έτσι κι αλλιώς ο Ερημίτης στην Κέρκυρα θα καιγόταν, άρα γιατί να μην μιλούσαμε για επενδύσεις στην περιοχή; Για την Ιστορία, η προφητεία έλαβε σάρκα κι οστά μερικούς μήνες αργότερα...

Το μέλλον, επίσης, θα δείξει αν η φωτιά στο Τατόι σχετιζόταν με τις επενδυτικές ευκαιρίες που δυσκολεύονταν από τις δασικές εκτάσεις στην περιοχή. Όπως κι αν έχει, ο Κ. Μητσοτάκης οφείλει πολλά για το ότι είναι σήμερα πρωθυπουργός στη χυδαιότητα με την οποία αντιμετώπισε το Μάτι, για να έρθει τώρα ο Γ. Πατούλης, που έλεγε πως η Ρ. Δούρου έκαψε 102 ανθρώπους, να μας πει πως τις φωτιές τις σβήνει η πυροσβεστική. Άλλωστε κι ο ίδιος ο Μητσοτάκης δήλωσε μετεκλογικώς πως για το Μάτι ευθυνόταν η κλιματική αλλαγή...

Από το 2018 η εισαγγελία διερευνά πολλές καταγγελίες για τις ίντριγκες μέσα στο πυροσβεστικό σώμα που οδηγούν ακόμα και στο κάψιμο δασών και στην καταστροφή περιουσιών προκειμένου κάποιοι να υποβαθμιστούν κι άλλοι να αναβαθμιστούν από πολιτικούς που είναι πρόθυμοι να τους ευχαριστήσουν για τις υπηρεσίες τους στο κομματικό συμφέρον. Ο επικεφαλής, εξάλλου, της πυροσβεστικής όταν έγινε το Μάτι είναι σήμερα γ.γ. του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Προφανώς συνεπώς και είναι η κλιματική κρίση που γιγαντώνει τα προβλήματα, αλλά βάζουν και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες το χέρι τους ώστε το περιβάλλον να πενθεί, και μαζί με αυτό κι όλοι οι υπόλοιποι...

 

"Τι το θες το κουταλάκι, να μου δώσεις το φαρμάκι";...

Είναι αλήθεια ότι δεν ξέρουμε πόσοι έχουν αρρωστήσει από κοροναΐό στις εκκλησίες- αν κι έχουν αποκαλυφθεί κρούσματα σε ιερείς-, στις θείες κοινωνίες, στα χειροφιλήματα ή ρασοφιλήματα τραγοπαπάδων. Ομοίως, ωστόσο, δεν έχουμε λάβει γνώση επιδημιολογικών δεδομένων ούτε για το πόσοι έχουν ασθενήσει στα μπαρ, στις καφετέριες, στα κλαμπ ή στις πλατείες όπου συχνάζει η νεολαία. Ούτε έχουμε πληροφορηθεί πόσοι είναι οι άρρωστοι στα βόρεια ή στα νότια προάστια των Αθηνών. Η κυβέρνηση, πάντως, φροντίζει να μας ενημερώνει σε καθημερινή βάση για το πόσοι αιτούντες άσυλο έχουν ασθενήσει, δίχως όμως να μας δίνει πληροφορίες για το αν αυτό συνέβη επειδή διοργανώνουν πάρτι με ούζα ή γιατί διαβιούν σε άθλιες συνθήκες...

Η κυβέρνηση προετοιμάζει την Αττική τουλάχιστον για ένα δεύτερο λοκντάουν την ίδια ώρα που υπουργοί της είτε λαμβάνουν θεία κοινωνία είτε την εξαιρούν από τη μετάδοση του ιού είτε φιλούν ράσα. Την ίδια στιγμή που πολλοί συμπολίτες μας είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν για δεύτερη φορά την κανονικότητά τους για το κοινό καλό η κυβέρνηση κλείνει το μάτι στην προνομιακή της πελατεία των χριστιανόπληκτων. Βρισκόμαστε στο 2020 μ.Χ., βιώνουμε εδώ κι έξι μήνες μια πανδημία κι ακόμα συζητάμε στη δημόσια σφαίρα για το αν ο ιός, που λατρεύει τις δημόσιες συναθροίσεις, τους συνωστισμούς και τις σωματικές επαφές, μεταδίδεται ή όχι στους ναούς κι από τους βαυκαλιζόμενους τους υπηρέτες τού θεού...

Δεν αμφιβάλλω πως η πίστη στο οτιδήποτε, όχι μόνο στον θεό, και κυρίως στον εαυτό μας μπορεί να μετακινήσει βουνά. Το κράτος, ωστόσο, εν προκειμένω δεν μπορεί να βασίζεται στο βάθος τής θρησκευτικής πίστης όσων συχνάζουν σε εκκλησίες προκειμένου να τους επιτρέπει να λαμβάνουν την θεία κοινωνία ή και να εκκλησιάζονται ακόμα ακόμα... 

Αν είχαμε αξιόπιστο πιστόμετρο δεν θα είχα αντίρρηση να πίνουν κρασί από κοινό κουτάλι όσοι πιστεύουν ότι αυτό τους προφυλάσσει από το κακό. Επειδή, όμως, δεν διαθέτουμε κάτι τέτοιο καιρός είναι να τραβηχτούν πολλά "άγια" αφτιά κι ας σημάνει αυτό απώλεια ψήφων για τη ΝΔ. Η απώλεια ζωών είναι πολύ πιο θλιβερή εξέλιξη από την αποκαθήλωση Μητσοτάκη... 

 

 
 

Η Ρένα θα έχει όλο το χρόνο τού κόσμου για να ζητήσει επιτέλους μια συγγνώμη...

Η Ρ. Δούρου έπρεπε να είχε παραιτηθεί το περασμένο καλοκαίρι, ύστερα από την τραγωδία στο Μάτι η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 100 συνανθρώπους μας. Η πολιτική ευθύνη τής περιφερειάρχη είναι αντικειμενική, ανεξαρτήτως αν στην πορεία προκύψει και ποινική. Κι αν στο επιχειρησιακό κομμάτι μπορεί να την αποδώσει στην Πολιτική Προστασία, στην Πυροσβεστική και στην κλιματική αλλαγή, οι Ερινύες θα την καταρύχουν γιατί τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια δεν είχε κάνει και πολλά, αν όχι τίποτα, για να αλλάξει μια εστία κινδύνου, την οποία βεβαίως και κληρονόμησε από τις προηγούμενες αρχές, αλλά την άφησε να υπάρχει έχοντας το νου της περισσότερο στο πώς και πότε θα διαδεχόταν τον Αλ. Τσίπρα...

Η Ρ. Δούρου, όμως, δεν παραιτήθηκε, όπως έχουν πράξει συνάδελφοί της, κυρίως στο εξωτερικό, σε παρόμοιες περιπτώσεις. Δεν ζήτησε, μάλιστα, και ποτέ μια συγγνώμη, περιοριζόμενη στο να γυρίζει τα κανάλια και με το κουτσαβάκικο ύφος της να μας λέει πόσο νιώθει τις μαυροφορεμένες και να υποδύεται το θύμα κι όχι τον συνεργό από αμέλεια στο έγκλημα. Το αποκορύφωμα της ξεδιαντροπιάς της ήταν το βιντεάκι που κυκλοφόρησε μια εβδομάδα πριν τον πρώτο γύρο για να ζητήσει και τα ρέστα από όσους την κατηγορούν, συνδυάζοντάς το με τη χυδαιότητα να αποδίδει τις επιθέσεις που δέχεται στο ότι είναι γυναίκα, κερδοσκοπώντας με το φύλο της...

Η Ρ. Δούρου δεν παραιτήθηκε γιατί είχε την οίηση πως θα μπορούσε να αναστρέψει την κατάσταση δίχως να απολογηθεί, μόνο με τη "γυναικεία μαγκιά" της. Και πήρε μαζί της σε αυτόν τον κατήφορο και το ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάζοντας τον Αλ. Τσίπρα να την στηρίξει και σε αυτήν τη μάχη, αλλά κυρίως την Αττική, φορτώνοντάς μας τον ανεκδιήγητο Γ. Πατούλη...

Ενδεχομένως ο ΣΥΡΙΖΑ να έχανε και με άλλον υποψήφιο, αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ εξαιτίας τής αλαζονείας τής "κυρίας", που θα κρυφτεί πάλι πίσω από το σεξισμό και τα επιχειρήματα λαϊκής αγοράς για να κρύψει την ανικανότητά της. Θα έχει, πάντως, πολύ καιρό να σκεφτεί τα λάθη της τώρα που πέρασε στην αντιπολίτευση της περιφέρειας και δεν μπορεί να θέσει υποψηφιότητα για βουλευτίνα. Όλα εδώ πληρώνονται Ρένα...

Ο επόμενος περιφερειάρχης Αττικής θα είναι ή κακός ή χειρότερος...

Λυπάμαι όσους ψηφίζουν στην περιφέρεια Αττικής γιατί οι επιλογές τους κινούνται ανάμεσα στο μέτριο, στο κακό και στο ακόμα χειρότερο, με την εξαίρεση της Οικολογικής Συμμαχίας, ο εκπρόσωπος της οποίας ωστόσο δεν θα είναι ο επόμενος περιφερειάρχης. Ρ. Δούρου, Γ. Πατούλης και Γ. Σγουρός αποτελούν, απλώς, διαφορετικές όψεις πολιτικάντηδων που με ελάχιστες ικανότητες κι αμφίβολη ηθική κάνουν καριέρα πάνω στις πλάτες των ψηφοφόρων τους. Και οι τρεις τους, άλλωστε, έχουν δοκιμαστεί σε θέσεις ευθύνης κι έχουν αποδειχθεί ελλιποβαρείς...

Στην Κύπρο, έστω και με καθυστέρηση, παραιτήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης και βρίσκεται υπό παραίτηση ο αρχηγός τής αστυνομίας για την υπόθεση του σίριαλ κίλερ. Στην Ελλάδα με τους 102 νεκρούς στο Μάτι μόνο ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Τόσκας, παραιτήθηκε, αλλά η παραίτησή του δεν έγινε αποδεκτή από τον Αλ. Τσίπρα. Θυμίζω πως η Ρ. Δούρου, πέρα από τα κροκοδείλια δάκρυά της για ένα έγκλημα για το οποίο δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να το αποφύγει τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια που ήταν περιφερειάρχις, είχε περιοριστεί να πει πως ήταν άτυχη γιατί έσκασε στη βάρδια της...

Η πολιτική ηγεσία έχει διαχρονικά απειράριθμες ευθύνες για τις αιτίες που οδήγησαν στις συμφορές στη Μάνδρα και στο Μάτι, όπως βεβαίως και για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Η κοινωνία, όμως, έχει τις δικές της για τις μεθόδους που επέλεξε προκειμένου να χτίσει σπίτια πάνω σε ρέματα, βίλες μέσα σε δάση, να φοροδιαφεύγει, να φοροαποφεύγει και συνειδητά να δημιουργεί χρέη περιμένοντας την επόμενη περαίωση για να μην τα αποπληρώσει. Η συνταγματική κατοχύρωση, επομένως, της υποχρεωτικής ολοκλήρωσης της κοινοβουλευτικής τετραετίας θα μας γλιτώσει κι από τη χρόνια παθογένεια ένα μήνα πριν τις εκλογές να λαμβάνουν δωράκια δίκαιοι κι άδικοι και τον υπόλοιπο καιρό να την πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια...

Όλα εδώ πληρώνονται Ρένα Δούρου...

Η Ρ. Δούρου δεν έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη- πολιτική ή ποινική- για τους 100 νεκρούς στο Μάτι. Η τραγική κατάσταση σε μια παραλιακή περιοχή που δεν είχε πρόσβαση στην θάλασσα δεν δημιουργήθηκε επί των ημερών της, ούτε καν επί Φ. Γεννηματά και Γ. Σγουρού που ζητούν σήμερα με περισσή υποκρισία το κεφάλι της. Ομοίως, δεν είναι η περιφέρεια που έχει την ευθύνη τής κατάσβεσης μιας πυρκαγιάς και του γενικότερου συντονισμού ούτε είναι δυνατό να λέμε στα σοβαρά πως αν δινόταν εντολή εκκένωσης για μια φωτιά που γιγαντώθηκε πολύ γρήγορα αυτή η εκκένωση θα γινόταν συντεταγμένα και δεν θα θρηνούσαμε περισσότερα θύματα. Στα χαρτιά όλα μοιάζουν πολύ εύκολα, αλλά γίνονται πολύ δύσκολα όταν επικρατεί ο πανικός...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν οι δικαιολογίες για την Ρ. Δούρου, η οποία άλλωστε έχει παραδεχθεί ότι έχει πολιτική ευθύνη για την τραγωδία. Κάνοντας, εξάλλου, μια ιστορική ακροβασία, εκτιμώ πως αν όλα είχαν πάει ρολόι στο Μάτι ή στη Μάνδρα θα είχε σπεύσει να πιστωθεί την επιτυχία...

Όπως κι αν έχει, ο/η περιφερειάρχης δεν είναι μόνο για να κόβει κορδέλες και να κάνει δημόσιες σχέσεις, αλλά και για να διορθώνει παθογένειες δεκαετιών ή για να χτυπά καμπανάκια στους αρμόδιους. Είναι αλήθεια, για παράδειγμα, ότι οι περιφέρειες δεν έχουν πολεοδομικές αρμοδιότητες. Ως, όμως, πλησιέστερες στις τοπικές κοινωνίες από την κεντρική εξουσία έχουν υποχρέωση να την ενημερώνουν και να πιέζουν για λύσεις...

Ενημέρωσε, επομένως, η Ρ. Δούρου τις αρμόδιες Αρχές για τα κακώς κείμενα στο Μάτι; Πίεσε καταστάσεις για να διορθωθούν; Τα έβαλε με τους κατοίκους, αποδεχόμενη το πολιτικό κόστος; Δεν έπραξε τίποτα από τα παραπάνω, πιστεύοντας ότι η πενταετία της στην περιφέρεια θα της προσέδιδε άκοπα πολιτικούς πόντους στη φιλοδοξία της να διαδεχθεί κάποια στιγμή τον Αλ. Τσίπρα...

Και τώρα που το εγχείρημά της απέτυχε- είναι ζήτημα αν θα βρίσκεται καν στο β' γύρο στις αυτοδιοικητικές εκλογές- έχει το θράσος να αποδίδει τις επιθέσεις που δέχεται στο ότι είναι γυναίκα. Χρησιμοποιεί το φύλο της για να την λυπηθούμε, όπως το χρησιμοποίησε για να μετατραπεί σε πολιτικό τής πρώτης γραμμής. Όχι Ρένα, δεν καταστράφηκες, αφού πρώτα κατέστρεψες, γιατί είσαι γυναίκα, ούτε καν γιατί είσαι κυνική, αλλά γιατί είσαι άχρηστη κι αυτό δεν έχει καμία σχέση με το υπερήφανο φύλο σου...



 

Αν είχαν σκοτωθεί δικοί μου στο Μάτι θα έβλεπα λιγότερες ταινίες εκδίκησης...

Αρκετοί παρακολουθούν περισσότερες αμερικανικές ταινίες εκδίκησης από αυτές που μπορούν να αναλύσουν. Γι' αυτό και σε κάθε περίπτωση που απασχολεί την επικαιρότητα επαναφέρουν το λαϊκιστικό επιχείρημα του τύπου "τι θα έκανες εσύ αν είχαν σκοτωθεί δικοί σου στο Μάτι" ή "αν είχε σκοτώσει ο Δ. Κουφοντίνας κάποιον συγγενή ή φίλο σου". Γι' αυτούς η απόδοση δικαιοσύνης συνδέεται άμεσα με το βρασμό ψυχής, με το οφθαλμός αντί οφθαλμού και με ξεκαθάρισμα λογαριασμών α λα Φαρ Ουέστ. Είναι, όμως, αυτός ο τρόπος για να απονέμεται δικαιοσύνη;

Η απάντησή μου είναι ένα ένα απερίφραστο "όχι". Αλίμονο αν στη δημοκρατία τοποθετούσαμε στη θέση των δικαστών τούς συγγενείς των θυμάτων ή επιτρέπαμε τη λαϊκή αυτοδικία ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Ο δικαστής πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο αμερόληπτος κι αυτό προϋποθέτει, το λιγότερο, να μην έχει συγγενική, φιλική ή οποιαδήποτε άλλη συναισθηματική σχέση με τον δικαζόμενο ή τα όποια θύματά του...

Ο Δ. Κουφοντίνας, για παράδειγμα, είναι δολοφόνος, αλλά δεν έχει παραβιαστεί καμία ποινική ή δικονομική διάταξη για χατίρι του. Ίσα ίσα που άργησε πολύ να πάρει την πρώτη του άδεια λόγω, βεβαίως, πολιτικών σκοπιμοτήτων...

Το ίδιο συμβαίνει και με τα "κεφάλια" που πρέπει να πέσουν για την τραγωδία στην Ανατολική Αττική. Η λογική επιτάσσει ως αυτονόητο ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ούτε μεσούσης της κρίσης ούτε χωρίς να έχουν προκύψει τα πρώτα στοιχεία ώστε να αξιολογηθούν καταλλήλως...

Καλώς ή κακώς οι ανθρωποθυσίες "γίνονται" πλέον μόνο στα αρχαία θέατρα ανά τη χώρα, όπου αυτήν την εποχή παίζονται τραγωδίες των μεγάλων μας συγγραφέων. Όσοι θέλουν να τις φέρουν στο σήμερα ας περιοριστούν στην παρακολούθηση ταινιών με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ για να κορέσουν την ανθρωποφαγία τους...

Για να γκρεμιστούν τα αυθαίρετα πρέπει όλα τα κόμματα να οδηγούν τις μπουλντόζες...

Είναι ελάχιστοι, αν υπάρχει έστω κι ένας, οι βουλευτές και του σημερινού Κοινοβουλίου οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είτε με τη σημερινή τους ιδιότητα είτε ως στελέχη τής τοπικής αυτοδιοίκησης είτε λόγω της φύσης τού επαγγέλματός τους, δεν έχουν συνδράμει στη νομιμοποίηση έστω κι ενός αυθαίρετου. Φυσικά δεν το έπραξαν γιατί μισούν το περιβάλλον ή επειδή θέλουν νεκρούς από πυρκαγιές...

Η νομιμοποίηση αυθαιρέτων συνιστά για την ελληνική κοινωνία ένα τόσο διαδεδομένο ρουσφέτι όσο ο διορισμός στο Δημόσιο ή μια καλή μετάθεση στο στρατό. Οι ψηφοφόροι- πελάτες το απαιτούν και οι πολιτικάντηδες όλων των παρατάξεων τους πετούν το κοκαλάκι...

Κι επί ΣΥΡΙΖΑ είναι αλήθεια ότι προωθήθηκε νομοθεσία που έκλεινε το μάτι στους αυθαιρεσιούχους, την ίδια ώρα που υπουργοί και η περιφερειάρχις Αττικής συνέβαλαν στο παιχνίδι των καθυστερήσεων υλοποίησης των πρωτοκόλλων κατεδάφισης, με συνέπεια η παρανομία να διαιωνίζεται. Η, έστω μετά από την τραγωδία, έμπρακτη μεταμέλεια που δείχνει η κυβέρνηση- με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η διάθεση για σύγκρουση δεν θα καταλαγιάσει μόλις κοπάσει η μπόρα- αποτελεί ένα καλό βήμα για την επαναφορά τής νομιμότητας, αν προϋπήρξε ποτέ, και τη διόρθωση στρεβλώσεων δεκαετιών. Προβληματίζει, ωστόσο, η στάση τής ΝΔ, η οποία και την Τετάρτη ακόμα προσανατολιζόταν να μην ψηφίσει την τροπολογία για την επιτάχυνση των κατεδαφίσεων, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη της ισχυρίζονται και σήμερα πως η Ελλάδα δεν είναι Μονακό κι Ελβετία και γι' αυτό δεν πρέπει να μπουν μπουλντόζες όπου πρέπει να μπουν...

Το πολιτικό κόστος δεν θα καταπολεμηθεί με ευχολόγια ούτε έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε πότε θα διαμορφωθούν πολίτες κι όχι πελάτες. Γι' αυτό κι απαιτείται τώρα κομματική συνεννόηση και κοινή στάση τουλάχιστον στα αυτονόητα.

Στα τελευταία περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, η άμεση κατεδάφιση ετοιμόρροπων κτιρίων ή κτισμάτων σε αναδασωτέες περιοχές, σε ρέματα, στα 500 μέτρα από τη θάλασσα ή στον εθνικό δρυμό. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως και σε αυτήν την περίπτωση το θαύμα τού σχηματισμού κοινού μετώπου σε βάρος τής αυθαιρεσίας δεν θα διαρκέσει περισσότερο από το χρόνο που η τραγωδία τής Ανατολικής Αττικής θα φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων...

Άλλο ικανοποιητικός κυβερνήτης κι άλλο σπουδαίος ηγέτης...

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον πρωθυπουργό θα είχε μεγαλύτερη αξία αν είχε συμβεί από την πρώτη ημέρα κι όχι ύστερα από την κατακραυγή που ακολούθησε την τραγωδία. Κι ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, έχει ατομική ευθύνη πρωτίστως για την άναρχη δόμηση και τις γενικότερες αυθαιρεσίες στο Μάτι και πολύ δευτερευόντως για τις όποιες επιχειρησιακές αδυναμίες. Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να δίνει εντολές στους πυροσβέστες ή στους αστυνομικούς για να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά μετά από τριάμισι χρόνια στην εξουσία θα όφειλε να είχε αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να είχε δώσει τις εντολές για ελέγχους που έδωσε τελικώς μετά από τη φωτιά πολύ νωρίτερα...

Είναι, όμως, αυτό το άτιμο το πολιτικό κόστος που δεν επιτρέπει σε αυτήν τη χώρα να διασωθεί. Από μικροκομματική άποψη είναι κατανοητό γιατί μια κυβέρνηση που ψήφισε ένα τρίτο μνημόνιο όταν είχε υποσχεθεί πως θα τα έσκιζε και θα ήταν ημέρα μεσημέρι δεν βρήκε το θάρρος να βάλει έναν ακόμα μπελά στο κεφάλι της ερχόμενη απέναντι στα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που έχουν μετατρέψει περιοχές τής Αττικής σε αυθαίρετες πολιτείες. Γι' αυτό και συνιστά θράσος κι από την πλευρά τής αντιπολίτευσης να κατηγορεί τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί δεν αντιμετώπισαν παθογένειες που είτε γεννήθηκαν είτε ανδρώθηκαν επί δικών της ημερών...

Γι' αυτό είναι, ωστόσο, που χρειαζόμαστε πεφωτισμένες ηγεσίες που θα αψηφούν το προσωρινό κόστος για χάρη τού διαχρονικού δημόσιου συμφέροντος. Σε διαφορετική περίπτωση τι νόημα έχει να μας κυβερνά η Αριστερά κι όχι η δεξιά;...

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Ο Αλ. Τσίπρας έχει προωθήσει νομοθεσία στο επίπεδο των θεσμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που για τα ελληνικά δεδομένα θεωρείται πρωτοποριακή. Παραλλήλως είναι κοντά στην επίλυση του Μακεδονικού με όρους δικαιοσύνης για όλες τις πλευρές.

Αυτά από μόνα τους είναι ικανά ώστε ο ιστορικός τού μέλλοντος να φανεί τουλάχιστον επιεικής μαζί του. Διστάζει, ωστόσο, ακόμα να κάνει το μεγάλο άλμα που θα τον μετατρέψει από έναν ικανοποιητικό κυβερνήτη σε έναν σπουδαίο ηγέτη...

Το είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν με το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας που παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, το βλέπουμε ξεκάθαρα σήμερα με τα αυθαίρετα της Αττικής. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε πάνω από τα φέρετρα δεκάδων συμπολιτών μας πως θα πάρει μέτρα. Αυτή είναι μια καλή αρχή, αλλά θα την χειροκροτήσω μόνο όταν κι εφόσον φτάσει μέχρι το τέλος...

Πλην των παιδιών, ποιος, αλήθεια, ανάμεσά μας είναι αθώος;...

Αμόκ αιτημάτων για παραιτήσεις έχει καταλάβει την ελληνική κοινωνία, η οποία σοκαρισμένη όπως είναι και μαθημένη να βλέπει στον άλλο τον εχθρό αδυνατεί για μια ακόμα φορά να προχωρήσει στην απαραίτητη ενδοσκόπηση η οποία θα την απαλλάξει από μελλοντικές τραγωδίες. Αν εξαιρέσουμε τα παιδιά- αρκετά, μάλιστα, βρήκαν τραγικό θάνατο στην Αττική- πόσοι, αλήθεια, ανάμεσά μας μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε αθώοι των παθογενειών που οδήγησαν στην καταστροφή; Ιδίως όσοι κατοικούν στις περιοχές που χτυπήθηκαν, πριν βρίσουν τον επόμενο πολιτικό που θα τους επισκεφθεί και ζητήσουν το κεφάλι του στον τορβά ας αναλογιστούν αν τα εποίησαν όλα καλώς και νομίμως και ήταν η όποια καθυστέρηση της κρατικής μηχανής η αιτία των δεινών τους κι όχι το ότι ζούσαν επί χρόνια σε αυθαίρετες κατασκευές σε αυθαίρετους συνοικισμούς- αυτόνομες πολιτείες...

Έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα κι επομένως γνωρίζω πόθεν προέρχεται αυτή η ψύχωση με τις παραιτήσεις πριν ακόμα κηδευτούν τα θύματα της όποιας τραγωδίας και δίχως να γνωρίζουμε τι συντέλεσε περισσότερο σε αυτή. Είναι αυτή η πρωτόγονη τάση μας, την οποία η οικογένεια, το σχολείο και οι υπόλοιποι κοινωνικοί θεσμοί είτε αδιαφορούν γι' αυτή είτε την υποθάλπουν, να αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους για τις δυστυχίες μας.

Το έκαναν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για τους οποίους είμαστε τόσο υπερήφανοι, γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς, τα "μπάσταρδα" των φυλετικών επιμειξιών που ακολούθησαν μέσα στους αιώνες; Σε αυτό το πλαίσιο, δεν φταίω που έχτισα σπίτι σε καμένη περιοχή, δίχως πολεοδομικό σχέδιο, δίχως πρόσβαση στο δρόμο ή στη θάλασσα, αλλά ο κακός υπουργός που όταν με περικύκλωσε η φωτιά δεν έστειλε γρήγορα το πυροσβεστικό όχημα που κάποιος άλλος "σπουδαίος" συμπολίτης μου είχε εμποδίσει καταλαμβάνοντας τη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης...

Πόσο ανακουφιστικό για τη συλλογική μας ευθύνη θα ήταν αν είχε παραιτηθεί ένας υπουργός, η περιφερειάρχις, κάποιος δήμαρχος ή ακόμα κι ο πρωθυπουργός. Το προσμένουμε ως λύτρωση για τις δικές μας διαχρονικές ευθύνες, οι οποίες στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο ασήμαντες δεν είναι...

Αν ερχόταν η πολυπόθητη παραίτηση, θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε καθησυχασμένοι μια ώρα αρχύτερα στο "business as usual" και να ξαναχτίζαμε τα αυθαίρετά μας πείθοντας και τον εαυτό μας ότι δεν φταίμε οι ίδιοι αλλά εκείνοι που παραιτήθηκαν. Κάπως έτσι θα περιμέναμε τη νέα συμφορά να μας χτυπήσει την πόρτα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για φυσικό κι όχι ανθρώπινο φαινόμενο και το οποίο είμαστε σε θέση να καταλαγιάσουμε με μια ανθρωποθυσία...

Ο στρατηγός άνεμος δεν θα σκότωνε δίχως στρατιώτες...

Όταν οι νεκροί από τη φωτιά τής Ανατολικής Αττικής μπορεί να ξεπεράσουν ακόμα και τους 100, τότε η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικώς το "στρατηγό άνεμο". Δίχως "στρατιώτες" δεν θα μπορούσε να πετύχει και πολλά. Η φύση, άλλωστε, είναι πολύ βολικός αποδιοπομπαίος τράγος αφού δεν έχει ανθρώπινη φωνή για να μιλήσει και να εξηγηθεί.

Όλοι, μα όλοι έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης: η κυβέρνηση, ο κρατικός μηχανισμός, η τοπική αυτοδιοίκηση, εκείνοι που έχτισαν και κατοίκησαν περιοχές δίχως σχέδιο πόλης και διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Ο επιμερισμός τής ευθύνης είναι δύσκολο να συμβεί όταν ακόμα υπάρχουν τόσοι αγνοούμενοι κι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια για να σταθούν στα πόδια τους. Αλίμονο, όμως, αν απαγορεύσουμε στα μέσα ενημέρωση και, κατ' επέκταση, στους πολίτες να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν απαντήσεις. Αν μη τι άλλο, το χρωστάμε στους νεκρούς και στις οικογένειές τους...

Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως τις επόμενες ημέρες ο ένας θα κατηγορεί τον άλλο με επιχειρήματα που σε αρκετές περιπτώσεις θα στέκουν, αλλά που στο τέλος θα δημιουργούν ένα τέτοιο σκοτεινό πέπλο ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε τίποτα πίσω από αυτό κι όλοι να καταλήξουμε στο ότι είμαστε αθώοι για να ξεμπερδεύουμε με την αλήθεια. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Από την άλλη, η καταστροφή, όσο κυνικό κι αν διαβάζεται, μας προσφέρει την ευκαιρία να χτίσουμε από την αρχή περιοχές οι οποίες χτίστηκαν στο πόδι, δίχως συνεννόηση και στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης. Αν είναι, όμως, να ξαναχτιστούν καμμένα σπίτια όπως ήταν πριν, αποκλεισμένα δηλαδή από δρόμους και την θάλασσα, και χωρίς κάποιο σχέδιο πόλης που να δημιουργεί δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις τότε θα είναι σαν να ξαναπροσκαλούμε το χάρο να περάσει μια βόλτα από τα μέρη μας...

Η αλληλεγγύη θα σώσει τον κόσμο...

Η Δικαιοσύνη οφείλει να πράξει τα δέοντα και να ανακαλύψει αν πίσω από την εθνική τραγωδία κρύβεται μόνο ο "στρατηγός άνεμος" ή κι ο ανθρώπινος παράγοντας, με ελληνική ή ξένη υπηκοότητα. Το ότι ξέσπασαν φωτιές στην Αττική σε πολλά μέτωπα κι εστίες και, μάλιστα, σε απομακρυσμένα το ένα από το άλλο σημεία είναι ενδεικτικό του ότι τίποτα δεν έγινε τυχαία...

Όπως, βεβαίως, δεν είναι η φύση που εκδικείται, αλλά ο άνθρωπος που αυτοκαταστρέφεται όταν ρημάζει για να χτίσει ή για να απομυζήσει τη γη έως τελικής εξάντλησης των αποθεμάτων και των πόρων της. Όταν σε αυτήν τη χώρα εν έτει 2018 δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα κτηματολόγιο και δασικοί χάρτες είναι κατά κάποιο τρόπο φυσιολογικό ορισμένες φορές η ασυδοσία να οδηγεί και σε ανείπωτο δράμα. Μερικές φορές, μάλιστα, τα θύματα υπήρξαν και θύτες, αν αναλογιστούμε πως πολλά από τα ακίνητα που καταστράφηκαν είχαν χτιστεί πάνω στη στάχτη προηγούμενων πυρκαγιών...

Τις παθογένειες της φυλής μας τις ξέρουμε, τις αναπαράγουμε και ποτέ δεν τις διορθώνουμε. Ας μην είμαστε, όμως, μόνο μίζεροι κι ας δώσουμε την αξία που του αναλογεί και στο αίσθημα της αλληλεγγύης για τον πόνο τού άλλου που μας διακατέχει όταν προκύπτει συμφορά. Ναι, είμαστε δύσκολοι στο να μοιραζόμαστε τη χαρά κι αναζητάμε τρόπους να τη διαβάλλουμε, αλλά δεν είναι ασήμαντο να προσφέρεις το χέρι σου σε κάποιον πεσμένο για να σηκωθεί. Κι αυτό κάνουν σήμερα πολλοί Έλληνες, οι οποίοι προσφέρουν υλική και ψυχική βοήθεια στους συμπολίτες μας που υποφέρουν δίχως να περιμένουν ανταλλάγματα, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη ζωή...

Κοινωνική δικαιοσύνη α λα ΣΥΡΙΖΑ: Δώσε μου το σπίτι σου να σου δώσω ψίχουλα...

Στην κυβέρνηση έχουν μια δική τους ιδιαίτερη προσέγγιση για να εξηγούν τι σημαίνει οικονομική επιτυχία. Ανάμεσα σε άλλα, σε αυτή συγκαταλέγουν και το κοινωνικό μέρισμα που διανέμουν, δηλαδή τη φιλανθρωπία που είχε μοιράσει κι ο Αντ. Σαμαράς- έστω λιγότερη- και την οποία τότε χαρακτήριζαν, και δικαίως, ντροπή κι αίσχος. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως μια οικονομία πηγαίνει καλά και οι πολίτες της ευημερούν όταν δεν ζουν από τα επιδόματα, τα έκτακτα βοηθήματα και τις λοιπές φιλανθρωπίες που τους πετούν στο πιάτο εκείνοι που τους έχουν πάρει το φαγητό...

Η θεά Τύχη, ωστόσο, στέκεται ακόμα στο πλευρό τού Αλ. Τσίπρα και του επιτρέπει να ελπίζει και τώρα σε νίκη στις επόμενες εκλογές, όσο πιο δύσκολο κι αν γίνεται αυτό κάθε ημέρα που περνά. Βλέπετε, ο βασικός του αντίπαλος σύρεται από τους συμβούλους του να χτυπά το ηθικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης την ώρα που ο ίδιος και η σύζυγός του είναι βουτηγμένοι στα σκατά. Όποια πέτρα με οσμή σκανδάλου κι αν σηκώσεις θα βρεις από κάτω γραμμένα τα ονόματα του Κ. Μητσοτάκη και της Μαρέβας κι αυτό δεν βοηθά τους πολίτες να ξεχάσουν πως αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα ξαναζητούν την ψήφο του...

Δυστυχώς στο Κοινοβούλιο και γενικότερα στην πολιτική ζωή τού τόπου βρίσκονται άνθρωποι, σε όλα τα κόμματα, οι οποίοι δεν έχουν ούτε όραμα ούτε διοικητικές ικανότητες. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, η Ρ. Δούρου να καταγγέλλει τη γραφειοκρατία για την τραγωδία στη δυτική Αττική σαν να είναι δημοσιογράφος κι όχι περιφερειάρχης επί τριετία. Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση μετάτρεψε μια τακτική οπισθοχώρηση σε στρατηγική- αν δεν ήταν εξαρχής στρατηγική- ο ελληνικός λαός ζει σε μια φάση αφασίας όπου δεν πιστεύει κανέναν αλλά εκδικείται εκείνους που τον εξαπάτησαν και τώρα του πετούν ψίχουλα την ίδια στιγμή που του παίρνουν και το σπίτι με τον ΕΝΦΙΑ και τον ηλεκτρονικό πλειστηριασμό...

Δούρου, αυτή η ανύπαρκτη...

Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πει κάποτε για τον στρατηγό Γρίβα πως "εδοξάσθη κρυπτόμενος και κατεποντίσθη εμφανιζόμενος". Αν ζούσε σήμερα, θα μπορούσε να πει το ίδιο και για την Ρ. Δούρου, και με το δίκιο του!...

Η περιφερειάρχης Αττικής έχει σαρώσει στις φωτογραφίσεις με σελέμπριτι, αθλητές, διεθνείς προσωπικότητες και μη και με τον Ηλ. Ψινάκη, καθώς και στις αναπλάσεις πάρκων και πλατειών, αλλά οι κάτοικοι της περιφέρειας ελάχιστα έχουν δει από έργα τα οποία θα μπορούσαν να βελτιώσουν σημαντικά την καθημερινότητά τους. Αυτό διόλου απασχολεί, ωστόσο, την φιλόδοξη Ρένα, η οποία έχει φροντίσει να στήσει και στα μέσα ενημέρωσης ένα σύστημα αυλοκολάκων το οποίο την αντιμετωπίζει ως το όγδοο θαύμα και "θάβει" οτιδήποτε αρνητικό ή σκανδαλοειδές προκύπτει- κι έχει όντως προκύψει- κατά την θητεία της. Κι αυτό γιατί η Αττικάρχισσα διαθέτει και φίλους με πολύ γεμάτο πορτοφόλι, οι οποίοι άλλωστε την βοήθησαν να αποκτήσει το σημερινό της αξίωμα...

Η πρώτη δουλειά που οφείλει να κάνει ένας περιφερειάρχης όταν αναλαμβάνει τα καθήκοντά του δεν είναι οι φιέστες και τα έργα βιτρίνας, αλλά σωτηρίας τού πληθυσμού του. Η Ρ. Δούρου, ωστόσο, μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα κόμπαζε για ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα, τα οποία αποδείχθηκαν φτερό στον άνεμο στη δυτική Αττική...

Φυσικά και δεν ευθύνεται η ίδια για παθογένειες δεκαετιών ούτε της ανήκουν όλες οι σχετικές αρμοδιότητες. Οι κυβερνώντες, άλλωστε, διαχρονικά φροντίζουν να διαχέουν τις ευθύνες από θεσμό σε θεσμό ώστε στο τέλος όλοι να την βγάζουν λάδι. Από την άλλη, όμως, στα τρία χρόνια πλέον που ασκεί τα καθήκοντά της δεν έχει κάνει και τίποτα σπουδαίο για να αλλάξει τα κακώς κείμενα...

Τίποτα από όλα αυτά, πάντως, δεν πτοεί την όμορφη Ρένα, η οποία θέλει να γίνει χαλίφισσα στην θέση τού χαλίφη Τσίπρα, το προετοιμάζει στο παρασκήνιο και το κρύβει επιμελώς στο προσκήνιο για να μην την πάρουν με τις πέτρες. Θα μου πείτε πως ούτε ο πρωθυπουργός είναι το άλας της γης ώστε να τον αντιμετωπίζουμε ως αναντικατάστατο. Ως πότε, όμως, θα συμβιβαζόμαστε με την εναλλαγή μετριοτήτων στην εξουσία, οι οποίες όταν έρχονται τα δύσκολα δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν και πετούν τη μπάλα στην εξέδρα;...