Όλα καλά, όλα μητσοτακικά...

Δεν έχει και τόση σημασία που δεν έγινε εισαγγελέας τού Αρείου Πάγου ο αδελφός τού υπουργού Δικαιοσύνης. Ενδεχομένως να ήταν και μία μπλόφα για να αναλάβει το αξίωμα κάποιος πολύ πιο έμπιστος της Μητσοτάκης Α.Ε... 

Είναι, όμως, τουλάχιστον προβληματικό που για μερικές ημέρες έστω κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι απολύτως λογικό ο ένας αδερφός να είναι πολιτικός προϊστάμενος του άλλου. Αισθάνονται τόσο σίγουροι ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα χωρίς συνέπειες που κυριολεκτικώς δοκιμάζουν τα πάντα...

Η οικογένεια Μητσοτάκη δεν είναι όργανο της διαπλοκής, είναι η ίδια η διαπλοκή. Γι' αυτό και δεν πρόκειται να στάξει ούτε η ουρά τού γαϊδάρου από την άκομψη επιστράτευση πρώην αριστερών ανταρτών και νυν απεγνωσμένων για τη στήριξη της ολιγαρχίας πολιτικών. Όταν, άλλωστε, έχεις κερδίσει τον πολιτικό σου αντίπαλο σε πέντε έξι εκλογικές αναμετρήσεις πόσο πολύ μπορεί να φοβάσαι πως θα χάσεις στην έβδομη προσπάθεια; Μάλλον καθόλου, συνεπώς συνεχίζεις να πίνεις ατάραχος τον φραπέ σου και να πηγαίνεις στον ίδιο χασάπη δίχως να πολυνοιάζεσαι για νόμους και κανόνες, ακόμα και γι' αυτούς που έχεις ο ίδιος ψηφίσει. Αυτά είναι για το λαουτζίκο...

Και γιατί να σε πολυενδιαφέρει όταν ο υποτιθέμενος βασικός σου αντίπαλος, η αξιωματική αντιπολίτευση, το σκέφτεται ξανά και ξανά μέχρι να αποφασίσει να αποχωρήσει από άλλη μία προανακριτική- παρωδία, αυτή για τον Κ. Αχ. Καραμανλή; Άλλωστε αν τη χρειαστείς αύριο μεθαύριο για να κυβερνήσεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα σταθεί στο πλευρό σου. Όπως κι ο Κ. Βελόπουλος, ο οποίος ψηφίζει και τώρα τα περισσότερα νομοσχέδιά σου. Όλα καλά...

 

Είμαστε όλοι τρελοί...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης ήταν δολοφόνος θα έμοιαζε με αυτούς που έχουν σκοτώσει τη γυναίκα ή τον άνδρα τους και ύστερα παριστάνουν τους τεθλιμμένους χήρους ή χήρες. Η στρατηγική Γκρίνμπεργκ (και) για τα Τέμπη είναι "βγάλτους όλους τρελούς" κι αυτήν ακολουθεί πιστά ο πρωθυπουργός. 

Αύριο μεθαύριο μπορεί να μας πουν πως όσοι σκοτώθηκαν ήταν μέλη αίρεσης που αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν μαζικά με τον πιο θεαματικό τρόπο. Είμαι σίγουρος ότι και σε αυτή την περίπτωση δεν θα λείψουν οι επιστήμονες και οι δημοσιογράφοι που θα υπερασπιστούν το αδιανόητο...

Αυτοί που έχουν ευθύνες για την τραγωδία και τη συγκάλυψή της θα ήταν τραγικό αστείο να περιμέναμε πως δεν θα έφταναν στο σημείο να μας ζητήσουν και τα ρέστα για το ότι "ταλαιπωρήσαμε τη χώρα με θεωρίες συνωμοσίας". Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως έχουν ήδη κάνει αγωγές και μηνύσεις για τις υποκλοπές, γιατί να μην το κάνουν και τώρα; Ιδίως από τη στιγμή που ανά πάσα στιγμή ο διαιτητής μπορεί να σφυρίξει ένα πέτσινο πέναλτι και να λήξει το ματσάκι υπέρ τους;...

Δεν θα αποδοθεί δικαιοσύνη (και) για τα Τέμπη. Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια περίπτωση, ακόμα κι αν η αντιπολίτευση ήταν σοβαρότερη και πιο ενωμένη. Η ατιμωρησία έχει βρει τη γη τής επαγγελίας της κάτω από τον ελληνικό ήλιο, τρώει σουβλάκια, κάνει τα μπανάκια της και γελάει με όσους αγωνίζονται κατά τής αδικίας. Κυνικό; Μπορεί, αλλά δύσκολα θα το χαρακτηρίσετε κι εκτός πραγματικότητας σε μια χώρα ερειπιώνα τής ελπίδας...

  

Πλέει η χυδαιότητα και στην αντιπολίτευση...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για την τοξικότητα στην πολιτική ζωή με αφορμή τα Τέμπη βαραίνει την κυβέρνηση. Η κατάντια τού σιδηρόδρομου, το δυστύχημα και η συγκάλυψή του φέρουν την υπογραφή Μητσοτάκη. Κανένα κόμμα, άλλωστε, της αντιπολίτευσης δεν μπορεί να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες ή κι εκατομμύρια πολίτες...

Τίποτα, συνεπώς, δεν συγκρίνεται με τη χυδαιότητα των κυβερνώντων. Κι ας κάνουν κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης ό,τι μπορούν για να την ανταγωνιστούν προσπαθώντας να κρύψουν τις πολιτικές τους ανεπάρκειες πίσω από τον πόνο 57 οικογενειών που έγινε ο πόνος όλων των Ελλήνων. Τι νόημα έχει, για παράδειγμα, η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας τουλάχιστον τη δεδομένη χρονική στιγμή; Θα πέσει η κυβέρνηση; Πιθανότατα όχι. Κι αν πηγαίναμε σε εκλογές ποιος θα τις κέρδιζε; Μάλλον αυτός που θα είχαμε ρίξει ένα μήνα πριν...

Πολλοί πολίτες θεωρούν πως όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι και δυσπιστούν κι απέναντι σε άλλους θεσμούς, όπως η δικαιοσύνη, η αστυνομία και η εκκλησία. Από την άλλη, ωστόσο, δεν πρόκειται να εμπιστευτούν το μέλλον τους σε μονοπρόσωπες ΕΠΕ, σε κόμματα του ενός αρχηγού κι από πίσω το χάος. Όσοι, επομένως, συγκροτούν οργανώσεις σε όλη τη χώρα, δίνουν τη δύναμη στους πολίτες ώστε αυτοί να δίνουν γραμμή κι όχι να την περιμένουν από στελέχη που ανυπομονούν για νέα οφίτσια δεν είναι ανόητοι αλλά έρχονται από το μέλλον. Τουλάχιστον αυτό που θα έπρεπε να είναι το μέλλον...  

  

   

Ασκούνται βρίζοντας εγχώριοι τσαρλατάνοι...

Όταν σε μια δημοκρατία δεν μπορείς να βρεις αποκούμπι στη δικαιοσύνη είναι σαν περπατάς σε τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω. Κι αν, μάλιστα, η πλειονότητα των πολιτών εκτιμά πως σε περίπτωση που κάποιος ισχυρός την αδικήσει θα είναι μάταιο να αναζητήσει την εφαρμογή τού νόμου σε βάρος του τότε η κοινωνική συνοχή γίνεται θρύψαλα και στα σπαράγματά της τρυπώνουν και κάθε λογής θεομπαίχτες. Αυτή είναι και η πραγματικότητα σήμερα στην Ελλάδα, μιας χώρας σε ηθική διάλυση πάνω στην οποία ασκούνται βρίζοντας όχι ξένοι φαντάροι αλλά εγχώριοι τσαρλατάνοι, κάθε φύλου...

Η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια. Πρέπει και να φαίνεται τίμια. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως τουλάχιστον η ηγεσία τής δικαιοσύνης πόρρω απέχει από το να παίζει το παιχνίδι έντιμα. Η αρχειοθέτηση του σκανδάλου των παρακολουθήσεων και η κωλυσιεργία για το έγκλημα των Τεμπών δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με προσευχές, όπως είχε καλέσει τους γονείς των θυμάτων να πράξουν η εισαγγελέας τού Αρείου Πάγου... 

Αν οι ίδιοι οι δικαστές δεν σέβονται το λειτούργημά τους με το να ενεργούν σαν τα υπάκουα σκυλάκια τού Μαξίμου γιατί να τους σεβαστούμε οι υπόλοιποι; Ο σεβασμός ταιριάζει μόνο στους αξιοσέβαστους...

Σε λίγους μήνες θα ξεκινήσει η διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης. Ιδού η Ρόδος, συνεπώς, ιδού και το πήδημα ώστε να αλλάξει ο τρόπος επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης, ως πρώτο βήμα για την απεμπλοκή της από κομματικές σκοπιμότητες. Θα το τολμήσουν αυτοί που κυβερνούν, αλλά κι αυτοί που κυβέρνησαν και δεν το τόλμησαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία; Κρατάω πολύ μικρό καλάθι. Η πραγματική διάκριση των εξουσιών, άλλωστε, θα δυσκόλευε πολύ τη διαιώνιση ενός σάπιου συστήματος που σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται και στη διακομματική ομερτά...

    

Ζητάμε οξυγόνο, μας δίνουν μονοξείδιο του άνθρακα...

Οι κυριακάτικες μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε όλη τη χώρα απέδειξαν για μια ακόμα φορά κάτι που γνωρίζουν όσοι δεν τρώνε εύκολα το κουτόχορτο: η δήθεν πολιτική ηγεμονία Μητσοτάκη βασίζεται στο κοινό αίσθημα πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα. 

Ακόμα και το 41% του 2023 εξάχθηκε από το μισό εν δυνάμει εκλογικό σώμα, από αυτό που παρόλες τις απογοητεύσεις εξακολουθεί να πηγαίνει στις κάλπες. Εκεί έξω, όμως, υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία που βράζει αλλά δυσπιστεί και με το δίκιο της απέναντι στους κάθε λογής σωτήρες...

Αντιθέτως, η ελληνική κοινωνία είναι διατεθειμένη να βοηθήσει όσο μπορεί τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και δεν σιώπησαν μπροστά και στο έγκλημα της συγκάλυψης. Γι' αυτό και είναι κάτι παραπάνω από χυδαία η προσπάθεια ορισμένων πολιτικών τυχοδιωκτών να αποδώσουν μικροκομματικά κίνητρα σε χαροκαμένες οικογένειες... 

Ο λαός είχε δίκιο όταν έβγαινε στους δρόμους κατά τής φτωχοποίησής του την εποχή των μνημονίων κι έχει δίκιο και τώρα. Ποιος, άλλωστε, πολιτικός πλήρωσε για τη χρεοκοπία τής χώρας και τον θάνατο 57 ανθρώπων ώστε η λαϊκή αγανάκτηση να μην χρειαστεί να εκφραστεί και στο πεζοδρόμιο;...

Η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι αδέρφια δίδυμα. Αν λείπει μία από τις δύο είναι σαν να απουσιάζει και η άλλη. Αν η νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ελέγχονται και δεν τιμωρούνται για τα αδικήματά τους τότε και το πολίτευμα χωλαίνει... 

Δεν περιμένω φυσικά από τη ΝΔ, αλλά κι από τα άλλα δύο συστημικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ, να προτείνουν με αφορμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση ριζοσπαστικά θεσμικά αντίβαρα. Δεν τους παίρνει να το κάνουν κατά το κοινώς λεγόμενο αφού κάτι τέτοιο θα τίναζε το σύστημα που τους ταΐζει στον αέρα. Ποιος καιροσκόπος θα ήθελε κάτι τέτοιο;... 

Όταν η συνδιαλλαγή θεωρείται αρετή η Καρυστιανού γίνεται ο διάβολος...

Οι πολίτες, ιδίως εκείνοι ανάμεσά τους που φορολογούνται υπέρμετρα, έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν από το κράτος και ίσες ευκαιρίες για να έχουν τουλάχιστον μια αξιοπρεπή ζωή με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ελάχιστο που ζητούν είναι να μην τους σκοτώνει κι όμως ούτε αυτό μπόρεσε να εξασφαλίσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια. Στη Μάνδρα, στο Μάτι και στα Τέμπη πληρώσαμε ως κοινωνία βαρύ τίμημα για την αναξιοκρατία και τον ωχαδερφισμό μας που αντανακλάται και στις πολιτικές μας επιλογές...

Κι αν όσοι δεν θρηνήσαμε δικούς μας ανθρώπους σε αυτές τις τραγωδίες αισθανόμαστε την ανθρώπινη ανάγκη τής συμπαράστασης στο πένθος των οικογενειών, όσοι έθαψαν τα παιδιά ή τους γονείς τους έχουν πολλούς λόγους παραπάνω να είναι οργισμένοι με αυτούς που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη τους. Ιδίως όταν τους ζητούν και τα ρέστα. Κι αν ο καθένας μας δικαιούται και να οργίζεται για τα κακώς κείμενα που έχουν οδηγήσει χιλιάδες συμπατριώτες μας στο δρόμο τής ξενιτιάς, σε όσους φοράνε μαύρα για τους δικούς τους ανθρώπους χρωστάμε μόνο συγγνώμες και το κεφάλι μας κατεβασμένο από ντροπή και για το δικό μας μερίδιο ευθύνης, ανεξαρτήτως του πόσο βαραίνει για το κομματικό κράτος που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές...

Υπάρχουν αυτοί που υπόσχονται πως θα κυνηγήσουν την αδικία μέχρι τέλους και στα μισά μένουν από καύσιμα αντοχής και υποτάσσονται, αλλά υπάρχουν και η Μαρία Καρυστιανού και οι υπόλοιποι γονείς των Τεμπών που το λένε και το εννοούν. Κι όταν αυτό συμβαίνει οι εξουσίες παροπλίζονται, ασυνήθιστες ούσες στο λαϊκό πείσμα για δικαιοσύνη κι έμπρακτο σεβασμό στη μνήμη των νεκρών. Όταν η συναλλαγή και η συνδιαλλαγή θεωρούνται αρετές κι ο συμβιβασμός προτέρημα είναι και λογικό άνθρωποι όπως η Καρυστιανού να αντιμετωπίζονται ως κακό σπυρί στο μάτι...

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι ηρωίδα γιατί πρωτίστως αγωνίζεται για το δικό της παιδί κι όχι για τα παιδιά όλου του κόσμου. Σε έναν κόσμο, ωστόσο, όπου και η ζωή ενός παιδιού έχει κρεμασμένο πάνω της ένα καρτελάκι με μια τιμή σε ευρώ ή σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα ο αγώνας της για να βρει το δικό της γαλήνη κάτω από το χώμα είναι ένας αγώνας στον οποίο όλοι μας οφείλουμε να κλίνουμε το γόνυ. Κι όποιος δεν το κάνει, πολλώ δε μάλλον όποιος τον απαξιώνει, έχει ήδη πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο. Και πολύ φτηνά μάλιστα...  

 

   

Αναρωτιούνται γιατί ο λαός απέχει από το βιασμό της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης...

Μπήκε κάποτε ένας γκρουμ στο δωμάτιο του Τζορτζ Μπεστ και τον είδε στο κρεβάτι με μια καλλονή, άδεια μπουκάλια σαμπάνιας στο πάτωμα και σκορπισμένα χρήματα δεξιά κι αριστερά. Κι όμως αναρωτήθηκε, απευθυνόμενος στον "πέμπτο Μπιτλ", για το τι πήγε στραβά στην ποδοσφαιρική του καριέρα. Λες και δεν είχε μπροστά του όλους τους λόγους τής παρακμής και χρειαζόταν κάποια επεξήγηση... 

Αυτή την ιστορία θυμήθηκα πληροφορούμενος για έρευνα που έγινε για να εντοπιστούν οι αιτίες τής μεγάλης αποχής στις ευρωεκλογές εν μέσω τού αποκλεισμού τού προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη δυνατότητα επανεκλογής του και της άρσης προστασίας των μαρτύρων για τη Novartis. Όταν οι πολίτες βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη να λειτουργούν α λα καρτ για ποιο λόγο να προσέρχονται μαζικά στις κάλπες; Όταν τα δύο μέτρα και δύο σταθμά είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στο δημόσιο βίο πώς να αναστραφεί η αυτοεξορία από την ιδιότητα του πολίτη;...

Όλα τα προηγούμενα δεν είναι προσκλητήριο για αποχή από τα κοινά. Αντιθέτως, είναι κάλεσμα για μεγαλύτερη συμμετοχή ώστε εκείνοι που αποκλείουν το λαό από την ενεργοποίησή του στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του να αποκλειστούν με τη δική του ψήφο από την κατάχρηση εξουσίας που ασκούν. Αν εκείνοι που ελέγχουν κομματικούς μηχανισμούς ή τη δικαιοσύνη είναι επίορκοι όσον αφορά τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών και τη διάκριση των εξουσιών καθήκον των υπολοίπων είναι να τους ταράξουμε στη δημοκρατία και στη δικαιοσύνη. Όπως μπορούμε και μπορούμε πολλά. Το έχει αποδείξει η ανθρώπινη ιστορία και θα συνεχίσει να το αποδεικνύει και πολύ σύντομα μάλιστα...

"Μην με ακουμπάτε, έχω νταμπλ σκορ από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ"...

Δεν ήταν ούτε η κακιά στιγμή ούτε μεμονωμένο περιστατικό. Η άσκηση βίας- σωματικής και ψυχολογικής- από τον τραμπούκο πρώην υπουργό σε υπάλληλο δεν περιορίζεται στον ίδιο. Την ίδια εβδομάδα που η κυβέρνησή του- δήλωσε, άλλωστε, πως εξακολουθεί να την στηρίζει- ξεκίνησε την εφαρμογή τής εξαήμερης εργασίας οι αναλογίες έρχονται πολύ εύκολα στο μυαλό και δεν είναι καθόλου συμπτωματικές. Είναι το σύμπτωμα μιας καθεστωτικής νοοτροπίας εξουσίας που βασανίζει την κοινωνική πλειοψηφία εδώ και πέντε χρόνια...

Ο Λ. Αυγενάκης κακώς περιορίστηκε στο "μην με ακουμπάτε, έχω ασυλία". Θα μπορούσε να προσθέσει "μην με ακουμπάτε, είχα 41% στις βουλευτικές εκλογές και σχεδόν νταμπλ σκορ από τον δεύτερο στις ευρωεκλογές". Με αυτά τα επιχειρήματα, άλλωστε, συνεχίζει να πορεύεται το καθεστώς, ανίκανο να αντιληφθεί ότι κι αν ακόμα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν αποκτήσουν δυναμική, με το ρυθμό που εκείνοι καταρρέουν θα τους προσπεράσουν σύντομα. Το κόμμα, εξάλλου, που χειροκροτεί σύσσωμο τον Κ. Αχ. Καραμανλή στη Βουλή δύσκολα μπορεί να πείσει για κοινωνική ενσυναίσθηση όταν διαγράφει ένα μέλος του μόνο και μόνο γιατί πιάστηκε σε βίντεο...

Δεν έχουν γεννηθεί ακόμα οι κοινωνίες που έχουν εξαλείψει το φαινόμενο της αλαζονείας που φέρνει η άσκηση της εξουσίας. Έχουν γεννηθεί, ωστόσο, κοινωνίες όπου τα θεσμικά και λαϊκά αντίβαρα θέτουν φραγμούς... 

Στην Ελλάδα ούτε κοινωνία πολιτών διαθέτουμε ούτε ΜΜΕ και δικαιοσύνη που να επιτελούν τη δουλειά τους όπως θα όφειλαν. Σε αυτό το πλαίσιο, πάλι καλά να λέμε που ο Αυγενάκης δεν άνοιξε το κεφάλι τού δύστυχου υπάλληλου...

  

 
 

Όλοι μαζί τον σταυρώσαμε...

Επί ημέρες κι εβδομάδες η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν και πώς μπορεί να απαγορευτεί το κόμμα Κασιδιάρη. Ελάχιστα, όμως, διάβασα κι άκουσα για το γιατί δυόμισι χρόνια μετά τη δικαστική καταδίκη τής Χρυσής Αυγής το αβγό του φιδιού επωάζεται ξανά. Κι αυτό είναι λογικό εν μέρει: ποιος τολμά από το σύνολο του κομματικού μας συστήματος να ισχυριστεί πως δεν έχει κι εκείνος μερίδιο ευθύνης για τη φασιστική αναγέννηση;...

Από την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, το μακρινό 2008, αυτή η χώρα συνεχώς εκπλήσσεται με τις εξελίξεις. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει από πού προέρχεται η οργή που οδηγεί στην ανατροπή, αλλά και στην άσκοπη βία. Μοιραίοι κομματάρχες επιμερίζουν τις ευθύνες τους σε μοιραίους μπάτσους και σταθμάρχες κι όλοι μαζί δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα προσμένουν από το λαό συγχωροχάρτια και πανηγυρικές επανεκλογές...

Ούτε όλοι μαζί τα φάγαμε ούτε όλοι μαζί σκοτώσαμε αθώους ούτε όλοι μαζί αναζητήσαμε αποκούμπι στους νεοναζί και στους μισαλλόδοξους. Όλοι μας, όμως, έχουμε μερίδιο ευθύνης για τη λούμπεν ψήφο που αθωώνει τους ενόχους και καταδικάζει τους αθώους. 

Κι αυτό γιατί όλων μας τα έργα, άλλου λιγότερο κι άλλου περισσότερο, αποδείχθηκαν μικρότερα των μεγαλοστομιών μας. Δεν καλώ, πάντως, τους ρήτορες να σκάσουν. Να μιλήσουν και να βροντοφωνάξουν υπέρ τής ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, της δικαιοσύνης. Να αποδεικνύουν, να αποδεικνύουμε όμως τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες μας στην πράξη. Διαφορετικά ούτε εμείς θα είμαστε καλύτεροι από τους γραμματείς και τους φαρισαίους και στο τέλος θα έχουμε σταυρώσει όλοι μαζί τον Χριστό...

 

 

Από το 1830 κυβερνά η Αριστερά με εξαίρεση τεσσεράμισι χρόνια...

Το ελληνικό κράτος έχει ιστορία σχεδόν δύο αιώνων, από τα οποία μόλις τεσσεράμισι χρόνια κυβερνήθηκε από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Στη δε μεταπολίτευση, για να μιλήσουμε για τα πιο φρέσκα κουλούρια, κυβερνήθηκε 22 έτη από την κεντροαριστερά κι άλλα τόσα από την κεντροδεξιά. Όταν, συνεπώς, ο Κ. Μητσοτάκης μιλά για διαχρονικές παθογένειες κι αναλαμβάνει δίχως σχετική εξουσιοδότηση την ευθύνη για όλους όσοι κυβέρνησαν πριν από αυτόν μάλλον στις ευθύνες τής δικής του παράταξης αναφέρεται όταν προσπαθεί να αποσείσει από πάνω του τις προσωπικές δικές του...

Ο πρωθυπουργός, όμως, κάνει κάτι ακόμα χειρότερο προκειμένου να γλιτώσει την εκλογική λαιμητόμο. Αυτήν τη φορά διαπίστωσε ότι η ατομική ευθύνη δεν μπορεί να τον διασώσει, όπως ενδεχομένως τα κατάφερε με την πανδημία, γι' αυτό κι ενεργοποίησε το επίσης αγαπημένο του "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Δεν είμαι θαυμαστής τής κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, εκτιμώντας πως οι νέες τεχνολογίες μπορούν να είναι χρήσιμες όχι μόνο για να ανεβάζουμε φωτογραφίες μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και για να συμμετέχουμε πιο ενεργά στα κοινά. Από την άλλη, ωστόσο, δεν θα με βρει συνοδοιπόρο του ο Κ. Μητσοτάκης στην επιλογή του να ενισχυθούν η δήθεν αντισυστημική ψήφος στην ακροδεξιά ή η εκλογική αποχή μόνο και μόνο για να παραμείνει στην εξουσία...

Θα ήμουν, επίσης, αφελής αν πίστευα ότι η δικαιοσύνη θα αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ποια δικαιοσύνη άλλωστε; Αυτή που ο πρωθυπουργός τής υπαγορεύει τι θα συμπεριλάβει στη δικογραφία, αυτή που θεωρεί παράβαση καθήκοντος τις συνομιλίες ενός υπουργού με έναν επιχειρηματία ή αυτή που εκτιμά το ίδιο για την πίεση ενός υπουργού να αποκαλυφθεί η αλήθεια για ένα σκάνδαλο και να μην συσκοτιστεί; Κι αν η εκτελεστική εξουσία έχει κάθε λόγο να επιχειρεί την υπονόμευση της δικαστικής ανεξαρτησίας, οι δικαστές που της το επιτρέπουν τι άλλο, αλήθεια, διαπράττουν παρά παράβαση καθήκοντος;... 

 

Οι trash βουλευτές δεν φυτρώνουν, εκλέγονται...

Όταν ακούω κάποιους να δηλώνουν πως έχουν εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη σκέφτομαι πως είτε αγνοούν πώς λειτουργεί είτε ψεύδονται σκοπίμως για λόγους αβρότητας ή από πονηριά και ίδιον όφελος, περιμένοντας αποφάσεις της. Έχοντας καταδικαστεί, αλλά κι αθωωθεί σε διαφορετικές φάσεις από την ελληνική δικαιοσύνη, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αρκετές φορές είναι τυφλή μόνο ως προς την απονομή τού δίκιου. Γι' αυτό και ναι μεν έχει τη σημασία της η αρχειοθέτηση μιας υπόθεσης, όπως εν προκειμένω του Αδ. Γεωργιάδη, αλλά και οι κρίνοντες κρίνονται, πολλώ δε μάλλον όταν τα κενά και τα ερωτήματα που δημιουργούνται είναι τουλάχιστον εύλογα...

Πού ξανακούστηκε, για παράδειγμα, να έχουν βρεθεί 300.000 ευρώ αδιευκρίνιστης προέλευσης σε τραπεζικούς λογαριασμούς υπουργού ή να μην καλείται καν να καταθέσει η γραμματέας του, την οποία προστατευόμενος μάρτυρας υπέδειξε ως εκείνη που πήγαινε τα λαδώματα σε φακέλους στον υπουργό; Ή πού ξανακούστηκε να μην στοιχειοθετείται δωροληψία γιατί ο υπουργός δεν έκανε όλα όσα ζητούσε η Novartis κι "απλώς" της έδειξε προνομιακή μεταχείριση σε σχέση με τις άλλες φαρμακευτικές; Δεν πρέπει αυτός ο υπουργός να δικαιολογήσει, αν όχι στη δικαιοσύνη έστω στους ψηφοφόρους του, ευρώ το ευρώ πώς έφτασαν τις 300.000 κι αν έχει φορολογηθεί γι' αυτές ή αν τις έχει δηλώσει στο πόθεν έσχες του;...

Είναι ανθρώπινο να βγεις εκτός εαυτού όταν αισθάνεσαι πως σε πνίγει το δίκιο και δεν σου αποδίδεται. Για τον Αδ. Γεωργιάδη, ωστόσο, η υστερία είναι κομμάτι τής δημόσιας περσόνας του, που τον έχει βοηθήσει να βρίσκεται στον αφρό επί πολλά χρόνια πλέον μολονότι ο ίδιος δεν έχει βάθος ή, για την ακρίβεια, το βάθος του εντοπίζεται σε ακροδεξιά ύδατα. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι ο μόνος βουλευτής που στερείται επιπέδου κι ακόμα δυστυχέστερα τέτοιοι βρίσκονται και στο ΣΥΡΙΖΑ. 

Είναι όλοι τους προϊόντα μιας τηλεδημοκρατίας που διεγείρεται με το χαβαλέ και το τζέρτζελο, αλλά αδυνατεί να εκπροσωπήσει τις ανάγκες τής κοινωνικής πλειοψηφίας. Και γι' αυτό, βεβαίως, είναι συνυπεύθυνη και η κοινωνική πλειοψηφία. Οι τσαρλατάνοι, άλλωστε, και τα κύμβαλα αλαλάζοντα της Βουλής δεν φύτρωσαν, εκλέχθηκαν...

   

 
 

Πώς να παίξεις πόκα στη λέσχη τού χαρτοκλέφτη;...

Σε καμία χώρα τού κόσμου η Δικαιοσύνη δεν είναι στεγανοποιημένη από την επιρροή των άλλων εξουσιών, συμπεριλαμβανομένης της επιχειρηματικής- μιντιακής. Οι δικαστές, άλλωστε, δεν είναι θεοί για να τα γνωρίζουν όλα και να μην θολώνει η κρίση τους μπροστά στην θέα τού χρήματος ή της επαγγελματικής τους ανέλιξης. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στην Ελλάδα, όπου τα παραδικαστικά κυκλώματα είναι μια καθημερινότητα, όπως ο ήλιος και η θάλασσα, μας κατατάσσει στις αναπτυσσόμενες κι όχι στις αναπτυγμένες χώρες...

Σε ιδανικές συνθήκες θα ήταν απαράδεκτο η οποιαδήποτε εξουσία να παρεμβαίνει στα χωράφια τής άλλης. Ο καθένας θα έκανε όπως πρέπει τη δουλειά του και τα όποια λάθη θα ήταν απλώς ανθρώπινα. Τα δικαστικά λάθη, όμως, στη χώρα μας δεν είναι πάντοτε ανθρώπινα.

Γι' αυτό και δεν είναι προς ψόγο η οποιαδήποτε παραίνεση της εκτελεστικής, της νομοθετικής ή της τέταρτης εξουσίας στη Δικαιοσύνη να στέκεται στο ύψος της κι όχι να κουκουλώνει υποθέσεις. Κι αν, μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις κουκουλώματος τότε κρίνεται υποχρεωτική η παρέμβαση ώστε να μην διαλανθάνουν της προσοχής τού δικαίου οι φαύλοι κι αμαρτωλοί...

Ακόμα κι από τη ΝΔ παραδέχονται ότι οι όποιες παρασκηνιακές επαφές υπουργών τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν σκοπό να αποσιωπηθούν δικές τους πράξεις ή παραλείψεις. Αυτό που ονομάζουν παρακράτος είναι η προσπάθεια που έγινε από την προηγούμενη κυβέρνηση να βρεθούν λαβράκια σε βάρος πολιτικών τους αντιπάλων που και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι αρσακειάδες...

Είναι αλήθεια ότι σε ορισμένες περιπτώσεις πρώην υπουργοί ξεπέρασαν τα όρια, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο είτε από άγνοια των δυνατοτήτων τού βαθέος κράτους. Πάει πολύ, όμως, οι θεμελιωτές, υπηρέτες κι αφεντικά τού παρακράτους να κατηγορούν άλλους για τις δικές τους αμαρτίες...

Ο κόσμος δεν μπορεί να αναπνέει με τυφλή εκδίκηση...

Μακάρι όλοι εκείνοι που συγκλονίστηκαν, και δικαίως, με τον τρόπο που δολοφονήθηκε ο Τζορτζ Φλόιντ να έδειχναν τα ίδια ανθρώπινα αντανακλαστικά κι όταν ένας αδύναμος στην Ελλάδα πέφτει θύμα τής κρατικής βίας ή της κρατικής ανοχής στη βία. Υπενθυμίζω πως για αρκετούς που θρηνούν σήμερα πάνω από τον τάφο τού αφροαμερικανού ο Ζακ Κωστόπουλος δεν ήταν παρά ένα ομοφυλόφιλο πρεζάκι που πήρε ό,τι του άξιζε. Για να μην αναφερθώ, εξάλλου, στις χιλιάδες άλλες περιπτώσεις ευάλωτων ομάδων οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζονται με λεκτικό ρατσισμό και στη χειρότερη με συμπεριφορές που ομοιάζουν αρκετών λευκών αστυνομικών στις ΗΠΑ...

Η βία, εξάλλου, για να τερματιστεί θα πρέπει κάποιος να αποφασίσει πως δεν θα την αντεκδικηθεί, ανεξαρτήτως αν αυτός ο κάποιος με το νόμο τής εκδίκησης θα είχε το "δικαίωμα" να το κάνει. Κανένας αφροαμερικανός δεν θα επιστρέψει, για παράδειγμα, στη ζωή ή δεν θα είναι πιο ασφαλής όσα αστυνομικά τμήματα κι αν καούν στο όνομά του. Η βία γεννά βία μέχρι κάποιος γενναίος να δώσει τέρμα στην αναπαραγωγή τού μίσους...

Δεν ισχυρίζομαι πως η δικαιοσύνη οφείλει να απονέμεται με εκπτώσεις ή πως η εμπιστοσύνη μου είναι απόλυτη στον τρόπο που λειτουργεί. Θα ήμουν τουλάχιστον αφελής αν το πίστευα. Ούτε, όμως, η αυτοδικία ούτε η εκδίκηση ούτε το οφθαλμός αντί οφθαλμού έκανε τον κόσμο μας καλύτερο.

Μάλλον χειρότερο, όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις που παραμερίζουμε τη λογική και τη σύνεση για πιο αυθόρμητα συναισθήματα. Οι άνθρωποι οφείλουν να εξεγείρονται απέναντι στην αδικία, η τυφλή βία όμως δεν οδηγεί πουθενά γιατί ακριβώς δεν βλέπει πού πηγαίνει...

Ρωτήστε τα θύματα του κορωναϊού αν ζουν τα έθνη-κράτη...

Μεγάλη Βρετανία- μέσω Brexit- και ΗΠΑ- μέσω του "America first" του Ντ. Τραμπ- πιστεύουν ότι στην εποχή που ένας ιός όπως ο κορωναΐός κάνει το γύρο τού πλανήτη σχεδόν ανενόχλητος αυτές μπορούν να περιχαρακωθούν στο εθνικό κράτος. Η λογική τους θυμίζει την επιλογή τής ελληνικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το διεθνές ζήτημα του προσφυγικού βάζοντας ένα δίχτυ 2,7 χλμ. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη κι αυτό που οφείλουν τα κράτη να κάνουν είναι να της βάλουν κανόνες...

Ζητούμενο σε κάθε εποχή, πολλώ δε μάλλον τη σημερινή όταν οι ανισότητες αυξάνονται, είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, για παράδειγμα, δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά ανθρώπινα δημιουργήματα κι επομένως είναι στα χέρια των κυβερνήσεων συλλογικώς να τις αντιμετωπίσουν, προσφέροντας διαφορετικά κίνητρα πλουτισμού στις χώρες που λειτουργούν σήμερα ως φορολογικοί παράδεισοι. Η σημαντικότερη, άλλωστε, κληρονομιά των εθνών- κρατών είναι αρνητική, οι εθνικισμοί δηλαδή που αρκετές φορές οδηγούν και σε πολέμους...

Ο Δαρβίνος είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως δεν επιβιώνουν οι εξυπνότεροι, αλλά αυτοί που προσαρμόζονται ευκολότερα στις αλλαγές των καιρών. Αντί, επομένως, να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα χτίζοντας άσκοπα τείχη όταν μπορούμε, για παράδειγμα, να επικοινωνούμε άμεσα και δωρεάν με την Αυστραλία, είναι προτιμότερο να προσαρμόσουμε την παγκοσμιοποίηση στο μπόι των ανθρώπων. Κι αυτό δεν συνιστά κυνισμό, αλλά στοιχειώδη σύλληψη της πραγματικότητας, η οποία υπερβαίνει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύουμε σταθερές και παγιωμένες ιδέες και ιδεοληψίες...

Ηγεσία Δικαιοσύνης και Ευρωπαίος Επίτροπος από το Συμβούλιο Αρχηγών...

Η διάκριση των εξουσιών απαιτεί η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους ίδιους τους δικαστικούς λειτουργούς ή από τον ίδιο το λαό. Σε διαφορετική περίπτωση ο καθένας έχει το δικαίωμα να ισχυρίζεται με βάσιμα επιχειρήματα πως η δικαστική εξουσία χειραγωγείται από την πολιτική. Όπως κι αν έχει, η ηγεσία τού Αρείου Πάγου δεν μπορεί να εκλέγεται από την εκάστοτε κυβέρνηση ούτως ώστε να κοκορομαχούν σήμερα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για το ποιος δικαιούται να τοποθετήσει τον νέο πρόεδρο και την νέα εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου σαν να πρόκειται για κλητήρες στα κομματικά τους γραφεία...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε την ευκαιρία να δείξει έμπρακτο σεβασμό στους θεσμούς με τη Συνταγματική Αναθεώρηση, ωστόσο προτίμησε να διατηρήσει τη σημερινή κατάσταση που προσβάλλει τους πάντες. Κι αν συνταγματικώς μπορεί να ορίσει τη νέα ηγεσία από τη στιγμή που παραμένει στην κυβέρνηση, εν τούτοις δημιουργείται όντως ηθικό ζήτημα τη στιγμή που βρισκόμαστε 40 ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές και με το ΣΥΡΙΖΑ πάνω από εννιά μονάδες πίσω από τη ΝΔ. Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή τού Ευρωπαίου Επίτροπου...

Από τη στιγμή, όμως, που οι περισσότεροι προεπιλεγέντες για τον Άρειο Πάγο έχουν την έγκριση όλων των κομμάτων τής Βουλής, ο πολιτικός πολιτισμός απαιτεί η τελική κρίση να γίνει από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών κι όχι από το υπουργικό συμβούλιο. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και για τον Κοινοτικό Επίτροπο. Κατανοητή η προεκλογική πόλωση, αλίμονο όμως αν τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου δεν μπορούν να καταλήξουν σε τρεις έντιμους και ικανούς ανθρώπους για τέτοιου είδους αξιώματα... 

Ο χρυσαυγίτης συριζαίος...

Ναι, ο Π. Πολάκης έχει δίκιο όταν αισθάνεται στοχοποιημένος από ανθρώπους που είναι πιο βρόμικοι από τη λάσπη και δεν θέλουν να έρθει ποτέ η κάθαρση στο χώρο τής Υγείας. Έχει δίκιο όταν αναρωτιέται γιατί ο Γ. Στουρνάρας δεν ερευνά εξονυχιστικά και τα θαλασσοδάνεια σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, σε μιντιακούς ομίλους και μεμονωμένους διαπλεκόμενους. Οι 300.000 ευρώ που έχει λάβει ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας σε δάνεια, άλλωστε, είναι ψίχουλα μπροστά στο πάρτι που έγινε με τον τραπεζικό δανεισμό τα προηγούμενα χρόνια...

Κάπου εδώ, όμως, τελειώνουν τα δίκια τού Π. Πολάκη. Ακόμα κι αν είναι σύννομο το δάνειο που έλαβε, ποιος Έλληνας μπορεί να δανειοδοτηθεί σήμερα με 300.000 ευρώ και να πληρώνει μηνιαία δόση 2.000 ευρώ; Από πού κι ως πού ένας υπουργός μπορεί να τηλεφωνεί σε αυτόν που τον ερευνά την ώρα, μάλιστα, που τον ερευνά και να τον απειλεί πως θα περάσει κι από εκεί να του πει δυο λογάκια;...

Υπάρχουν εκεί έξω πολλοί συμπατριώτες μας με γυναίκα και παιδιά που δυσκολεύονται να τα βγάζουν πέρα και δεν παίρνουν μισθό υπουργού ή δεν ήταν μεγαλογιατροί, αλλά οι τράπεζες δεν πρόκειται να τους εκταμιεύσουν ούτε ευρώ. Ποιος πιστεύει ότι ο Π. Πολάκης δεν ηχογράφησε τον Γ. Στουρνάρα και ύστερα το αρνήθηκε για να μην βρεθεί μπλεγμένος με τη Δικαιοσύνη;...

Τι πάστας άνθρωπος είναι αυτός που εφεσιβάλλει απόφαση που αφορά άνθρωπο που έχει φύγει από τη ζωή, ακόμα κι αν έχει νέα στοιχεία να προσκομίσει στο δικαστήριο; Μπορεί να τον αντικρούσει ο νεκρός; Πού είναι η μαγκιά και η εντιμότητα σε όλα αυτά;...

Ο Π. Πολάκης προσβάλλει εδώ και πολύ καιρό το ήθος τής Αριστεράς. Φαίνεται, όμως, πως το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αποθρασυνθεί, όπως τα κακομαθημένα παιδάκια που όσο τα παινεύουν για το σκατοχαρακτήρα τους τόσο περισσότερο θράσος αποκτούν. Ο Π. Πολάκης δεν μισεί τους ξένους, δεν είναι εθνικιστής, δεν δέρνει και δεν σκοτώνει. Υπό αυτήν την άποψη είναι διαφορετικός από τους χρυσαυγίτες. Το "εγώ" του, ωστόσο, που ταΐζεται με τη σέσουλα από όσους ταυτίζουν την παλικαριά με τη βωμολοχία, την καθαρότητα με τις απειλές και την αυθεντικότητα με τα καραγκιοζιλίκια τον οδηγεί σε συμπεριφορές που ελάχιστα πλέον απέχουν από το μισαλλόδοξο όσο και υποκριτικό χρυσαυγιτισμό...

Δικαιοσύνη μια από τα ίδια και στα χρόνια τής Αριστεράς...

Ούτε σε αυτήν τη Συνταγματική Αναθεώρηση θα αλλάξουν οι διατάξεις για τον τρόπο επιλογής τής ηγεσίας τής Δικαιοσύνης και, μάλιστα, με σχετική (μη) πρωτοβουλία κυβέρνησης της Αριστεράς. Το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιείται είναι πως η λαϊκή κυριαρχία είναι ανώτερη των πάντων κι επειδή η εκτελεστική εξουσία είναι αυτή που τη διαθέτει, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και με τη δικαστική εξουσία. Επιπλέον, υποστηρίζεται πως με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται κακές επιλογές από μια διεφθαρμένη ηγεσία τής Δικαιοσύνης...

Και τα δύο επιχειρήματα, όμως, διαστρεβλώνουν την ουσία τού δημοκρατικού πολιτεύματος. Αν υποθέσουμε πως ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ή έστω και το Κοινοβούλιο αποτελούν την αυθεντικότερη αντιπροσώπευση του λαϊκού αισθήματος δίχως να λαμβάνουμε υπόψη μία ακόμα βασική δημοκρατική αρχή, αυτή της διάκρισης των εξουσιών, τότε υποπίπτουμε σε θεμελιώδες θεσμικό ατόπημα. Τα θεσμικά αντίβαρα, όπως είναι τα δικαστήρια, στην εκτελεστική και στη νομοθετική εξουσία έχουν ουσιαστικό κι όχι τυπικό λόγο ύπαρξης. Σε διαφορετική περίπτωση να καταργήσουμε και τη δικαστική εξουσία και τις δικαστικές αποφάσεις να βγάζει απευθείας το υπουργικό συμβούλιο...

Το επιχείρημα, εξάλλου, της διεφθαρμένης δικαστικής εξουσίας που θα κάνει κακές επιλογές, ενώ η εκτελεστική εξουσία είναι πάντοτε άμωμη και κάνει πάντοτε καλές επιλογές δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής και της εμπειρίας. Βεβαίως και η χειραφέτηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία- σήμερα έχουμε ακόμα και υπουργό που επισήμως ασχολείται με το δικαστικό παρασκήνιο- δεν εξαντλείται στον τρόπο επιλογής τής ηγεσίας της.

Είναι πολύ βαθύτερη διαδικασία, αλλά η συνταγματική κατοχύρωση της αυτονομίας στην επιλογή τής ηγεσίας της θα έστελνε ένα πολύ ισχυρό μήνυμα ανεξαρτησίας. Φαίνεται, όμως, πως και η κυβερνώσα Αριστερά αντιλαμβάνεται τη Δικαιοσύνη σαν τσιφλίκι της που όταν δεν της κάνει τις χάρες τότε στέλνει υποθέσεις με πρωταγωνιστές νεκρούς στο Εφετείο, αφού έχει χάσει στον πρώτο βαθμό...

Στην αρένα κι όχι στην εξέδρα κρίνεται η ηθική τού καθενός μας...

Αν η Ευρώπη δεν ξυπνήσει άμεσα, που δεν το βλέπω να συμβαίνει, τότε θα ξυπνήσει μια και καλή την επαύριο των ευρωεκλογών του Μαΐου, οι οποίες αναμένεται να θεσμοποιήσουν την ακροδεξιά, το ρατσιστικό και μισαλλόδοξο λόγο της, καθώς και τις βίαιες πρακτικές της. Η παράκαμψη της δημοκρατίας όταν αυτή δεν βολεύει τις ηγεσίες, τα λαϊκιστικά ψέματα με τα οποία έχει ταϊστεί σωρηδόν το πόπολο για να ρίχνει την ευθύνη για την κατάντια του όχι στους πραγματικούς ένοχους, αλλά σε αποδιοπομπαίους τράγους από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και η αδυναμία του μπροστά στο βάρος τής αυτοκριτικής συνιστούν παράγοντες που όταν βράσουν όλοι μαζί η σούπα θα είναι αποκρουστική. Είναι πολύ κρίμα, επομένως, αυτό το παιχνίδι να το παίζουν και δυνάμεις οι οποίες υποτίθεται πως είναι πιο φιλελεύθερες ή προοδευτικές μόνο και μόνο για να μην χάσουν την εκλογική τους πελατεία...

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, στην Ελλάδα το ΚΙΝΑΛ να ταυτίζεται με τη ΝΔ και την υπόλοιπη ακροδεξιά για τη Συμφωνία των Πρεσπών όταν ακόμα και φιλελεύθερες ευρωπαϊκές δυνάμεις συγχαίρουν τον Αλ. Τσίπρα για την επίτευξή της. Και ούτε είναι επιτρεπτό κατά την προεκλογική εκστρατεία να κυριαρχήσουν οι θεωρίες συνωμοσίας και η σκανδαλολογία αντί για τη συζήτηση για το πώς θα πρέπει να είναι η μεταμνημονιακή Ελλάδα. Η δικαιοσύνη υποχρεούται να ερευνήσει και να επιβάλει τις ανάλογες ποινές αν πολιτικοί λαδώθηκαν από τη Novartis ή από τον Τ. Σόρος και τα κόμματα μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αποφάσεις της, αφού οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ποιοι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι.

Για να γυρίσουμε, όμως, σελίδα, δεν αρκεί οι ένοχοι για τη χρεοκοπία τού παρελθόντος να τιμωρηθούν, αλλά οι επίδοξοι κυβερνήτες μας να έχουν σχέδιο κι όραμα για το μέλλον. Ούτε είναι αριστερή η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες που θα δώσουν σχήμα στη νέα εποχή. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως στο παρελθόν η επιλογή τής ηθικής ακεραιότητας από την εξέδρα κι όχι μέσα στην αρένα ήταν ανεκτή, που δεν ήταν, σήμερα πλέον είναι μια αδικαιολόγητη πολυτέλεια, πολλώ δε μάλλον όταν η ακροδεξιά στην Ελλάδα, μέσα από διάφορα κόμματα, συγκινεί πολλούς. Όποιος θέλει να ασκεί κριτική οφείλει να λαμβάνει και την ευθύνη για τις επιλογές του. Σε διαφορετική περίπτωση είναι προτιμότερο να στρέψει στον εαυτό του τις ντομάτες, αν όχι και τις πέτρες, που κρατά στα χέρια του για τους άλλους...

Τι σημασία έχει για την ηθική μας αν ο Ζακ ήταν "φτιαγμένος";...

Η αιτία τού θανάτου τού Ζ. Κωστόπουλου έχει αξία για τις αστυνομικές και δικαστικές Αρχές που οφείλουν να αποδώσουν δικαιοσύνη. Τίποτα, όμως, δεν αλλάζει ως προς την αξιολόγηση ενός θανάτου που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί...

Ο Ζ. Κωστόπουλος δεν άξιζε να σκοτωθεί ακόμα κι αν βρισκόταν υπό την επήρεια ναρκωτικών, ακόμα κι αν είχε μπει στο κοσμηματοπωλείο για να κλέψει. Ούτε το πάθος για τις τοξικές ουσίες ούτε αυτό για την παραβατικότητα ή για το χρήμα είναι δικαιολογημένες αιτίες θανάτωσης ενός ανθρώπου, εκτός αν φιλοδοξία μας είναι η Ελλάδα να μετατραπεί σε Σαουδική Αραβία. Αν, άλλωστε, σκοτώναμε για μερικά κοσμήματα, τι θα κάναμε με εκείνους που τσεπώνουν εκατομμύρια;...

Ο Ζ. Κωστόπουλος δεν μπορεί να επιστρέψει στη ζωή. Όσοι, όμως, είμαστε ακόμα εδώ έχουμε ιερή υποχρέωση την επόμενη φορά που θα γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες ενός παρόμοιου περιστατικού να μην επιτρέψουμε στο χειρότερο μικροαστικό μας εαυτό να επικρατήσει πάνω στο στοιχειώδη ανθρωπισμό μας. Οι νόμοι τίθενται για να καθορίζουν το πλαίσιο κοινωνικής συμβίωσης και να επιβάλλουν ποινές συνετισμού, όχι για να αποτρέπουν την παραβατικότητα μέσω της εγκατάστασης του φόβου.

Αν ίσχυε το τελευταίο, τότε θα έπρεπε να κόβουμε τα χέρια τού κλέφτη ή τα γεννητικά όργανα ενός βιαστή για να αισθανόμαστε σίγουροι ότι ο δράστης δεν θα ξανακυλήσει στο έγκλημα και οι υπόλοιποι θα το σκεφτόμασταν δυο και τρεις φορές λόγω των βαριών συνεπειών. Οι δημοκρατικές, ελεύθερες κοινωνίες καταρρέουν, όμως, τη στιγμή που τα ανοίγματά τους στον αυταρχισμό καθίστανται νόρμα...

Οι θιασώτες, άλλωστε, του "dura lex, sed lex" θεωρούν τον εγκληματία είτε εκ γενετής προορισμένο να εγκληματεί είτε αδύναμο να αλλάξει τη ζωή του και δεν μπαίνουν καν στον κόπο να μελετήσουν τις συνθήκες κατά τις οποίες εγκλημάτησε. Και γιατί, εξάλλου, να κόβουμε το χέρι τού κλέφτη και να μην κάνουμε το ίδιο, για παράδειγμα, και με αυτόν που μιλά στο κινητό του ενώ οδηγεί, ενέργεια η οποία μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερα από την απώλεια περιουσίας, σε αφαίρεση δηλαδή ζωής;...

Ποιος είναι ανάμεσά μας ο αναμάρτητος που θα καθορίζει τι είναι αμαρτία και τι όχι και τη βαρύτητά της ώστε να επιβάλλει τις πλέον ανεπίστρεπτες ποινές; Δεν θα φτάσουμε ποτέ στην κοινωνική γαλήνη αν το μίσος είναι αυτό που κινεί τις πράξεις μας και καθορίζει το μέτρο τού δίκαιου...

Η αλληλεγγύη θα σώσει τον κόσμο...

Η Δικαιοσύνη οφείλει να πράξει τα δέοντα και να ανακαλύψει αν πίσω από την εθνική τραγωδία κρύβεται μόνο ο "στρατηγός άνεμος" ή κι ο ανθρώπινος παράγοντας, με ελληνική ή ξένη υπηκοότητα. Το ότι ξέσπασαν φωτιές στην Αττική σε πολλά μέτωπα κι εστίες και, μάλιστα, σε απομακρυσμένα το ένα από το άλλο σημεία είναι ενδεικτικό του ότι τίποτα δεν έγινε τυχαία...

Όπως, βεβαίως, δεν είναι η φύση που εκδικείται, αλλά ο άνθρωπος που αυτοκαταστρέφεται όταν ρημάζει για να χτίσει ή για να απομυζήσει τη γη έως τελικής εξάντλησης των αποθεμάτων και των πόρων της. Όταν σε αυτήν τη χώρα εν έτει 2018 δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα κτηματολόγιο και δασικοί χάρτες είναι κατά κάποιο τρόπο φυσιολογικό ορισμένες φορές η ασυδοσία να οδηγεί και σε ανείπωτο δράμα. Μερικές φορές, μάλιστα, τα θύματα υπήρξαν και θύτες, αν αναλογιστούμε πως πολλά από τα ακίνητα που καταστράφηκαν είχαν χτιστεί πάνω στη στάχτη προηγούμενων πυρκαγιών...

Τις παθογένειες της φυλής μας τις ξέρουμε, τις αναπαράγουμε και ποτέ δεν τις διορθώνουμε. Ας μην είμαστε, όμως, μόνο μίζεροι κι ας δώσουμε την αξία που του αναλογεί και στο αίσθημα της αλληλεγγύης για τον πόνο τού άλλου που μας διακατέχει όταν προκύπτει συμφορά. Ναι, είμαστε δύσκολοι στο να μοιραζόμαστε τη χαρά κι αναζητάμε τρόπους να τη διαβάλλουμε, αλλά δεν είναι ασήμαντο να προσφέρεις το χέρι σου σε κάποιον πεσμένο για να σηκωθεί. Κι αυτό κάνουν σήμερα πολλοί Έλληνες, οι οποίοι προσφέρουν υλική και ψυχική βοήθεια στους συμπολίτες μας που υποφέρουν δίχως να περιμένουν ανταλλάγματα, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη ζωή...