Η Μέρκελ έβαλε τον πήχη πολύ χαμηλά για τον διάδοχό της...

Η Ανγκ. Μέρκελ δεν δημιούργησε τις κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί, όπως την κατάρρευση του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος ή την κρίση τής ευρωζώνης, ωστόσο οι θεραπείες που επέλεξε ήταν καταστροφικές για τα υπόλοιπα κράτη- μέλη τής ΕΕ, ιδίως για την Ελλάδα. Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πως ήταν καγκελάριος της Γερμανίας, συνεπώς ήταν τα συμφέροντα του γερμανικού λαού που θα έπρεπε να περιφρουρήσει πρωτίστως. Κι αυτά προστάτευσε- περισσότερο φυσικά της γερμανικής άρχουσας τάξης- μόνο που η Γερμανία βαυκαλίζεται την θέση τής ατμομηχανής τής Ευρώπης κι αυτή η θέση δεν έχει μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις...

Σε αυτό το πλαίσιο, αν επιθυμεί κάποιος μια δίκαιη αποτίμηση της καγκελαρίας Μέρκελ θα όφειλε να απαντήσει στο ερώτημα αν η ΕΕ είναι καλύτερη σήμερα σε σχέση με το 2005, όταν κι ανάλαβε την καγκελαρία. Και μόνο το Brexit, το οποίο σε σημαντικό βαθμό χρεώνεται στις πολιτικές made in Berlin, θα αρκούσε για να δοθεί αρνητική απάντηση. Είναι ακριβώς, άλλωστε, αυτή η ένταση των επιμέρους εθνικισμών εξαιτίας και του γερμανικού imperium που θα στοιχειώνει τις εκτιμήσεις των ιστορικών τού μέλλοντος για τη σιδηρά κυρία τού 21ου αιώνα...

Όσον αφορά τη θεοποίηση της λιτότητας, όταν η ίδια η Μέρκελ παραδέχθηκε ότι ζήτησε από τους Έλληνες πάρα πολλά, τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων ότι η μνημονιακή ρητορική των μενουμεευρωπαίων ήταν τουλάχιστον έωλη; Οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες θα της είναι αιωνίως ευγνωμονούσες, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για τον ελληνικό λαό που βίωσε απώλεια εισοδήματος πολεμικών επιπέδων χωρίς να ήταν αναγκαίο να τη ζήσει. Εν ολίγοις, στους Γερμανούς η Ανγκελα μπορεί να λείψει, αλλά έχει βάλει τόσο χαμηλά τον πήχη για την ευρωπαϊκή ενοποίηση με τη διστακτικότητα, την αλαζονεία και τις λανθασμένες αποφάσεις της που ο διάδοχός της θα είναι πολύ δύσκολο να μην τον περάσει...  

  

 
 

Ο Μητσοτάκης λατρεύει το ΕΣΥ κι ο Κουτσούμπας τη Γουόλ Στριτ...

Θα είναι αυτοκτονικό για τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη, αν δεν σύρει την Ελλάδα σε εκλογές το συντομότερο δυνατό. Μπορεί για τους άλλους να θεωρείται γκαντέμης, αλλά ο ίδιος αποδεικνύεται Γκαστόνε για τον εαυτό του, αφού μπορεί να μετατρέψει σε ψήφους την τύχη να κυβερνά μια χώρα- ψωροκώσταινα εν καιρώ πανδημίας και με τα περισσότερα μίντια να τον στηρίζουν. Αν δεν στήσει κάλπες, άλλωστε, το αργότερο το φθινόπωρο, θα πέσει πάνω του η βαρύτερη ύφεση της τελευταίας δεκαετίας για την οποία έχει και μερίδιο ευθύνης. Ας μην ξεχνάμε πως η ανάπτυξη μειώθηκε και πριν την άφιξη του κοροναΐού, ενώ και τα μέτρα που έχει λάβει είναι ελλιποβαρή, ιδίως για τους μικρομεσαίους...

Λόγω τής πολιτικής επιλογής Μητσοτάκη να μην γίνονται διαγνωστικά τεστ στον πληθυσμό δεν ξέρουμε αν έχουμε περάσει ή όχι την κορύφωση της πανδημίας. Γι' αυτό και η καραντίνα μας είτε θα κρατήσει περισσότερο είτε λιγότερο από όσο είναι απαραίτητο, με ολέθριες συνέπειες βεβαίως για την υγεία- σωματική και ψυχική- και την οικονομία μας. Αυτό που ξέρουμε, ωστόσο, είναι ότι αυτός ο πρωθυπουργός είναι τόσο αμοραλιστής που δεν ντρέπεται καθόλου να παριστάνει και τον σωτήρα τού ΕΣΥ.

Ποιος, αυτός που δεν ήθελε ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης τη δωρεάν περίθαλψη δυόμισι εκατομμυρίων ανασφάλιστων στα δημόσια νοσοκομεία, τις προσλήψεις γιατρών, την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και μέχρι πρότινος επιχειρηματολογούσε ώστε οι γιατροί και οι νοσηλευτές τού ΕΣΥ να προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες στους ιδιώτες κλινικάρχες, τους οποίους σήμερα προικίζει με μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ αντί να τους επιτάσσει. Ο Κ. Μητσοτάκης αναγνωρίζει στην πραγματικότητα την αναγκαιότητα ενός δημόσιου συστήματος υγείας όσο ο Δ. Κουτσούμπας τη Γουόλ Στριτ. Όπως, όμως, κι ο ομοϊδεάτης του Μπ. Τζόνσον στη Μεγάλη Βρετανία, τον οποίο έσωσαν και ξένοι γιατροί και νοσηλευτές που θέλει να διώξει με το Brexit, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας χυδαίος οπορτουνιστής που μπορεί να καβαλήσει οποιοδήποτε καράβι είναι σε θέση να τον πάει κάπου...

Η Μέρκελ κάνει ό,τι μπορεί για να δικαιώσει τον Λαφαζάνη...

Η Βόρεια Ρηνανία- Βεστφαλία θεωρείται το πιο φτωχό γερμανικό κρατίδιο. Θα το άφηνε αβοήθητο το Βερολίνο στην περίπτωση που πέθαιναν σε αυτό εκατοντάδες άνθρωποι λόγω τού κοροναΐού, είχε επιβληθεί απόλυτη καραντίνα και η οικονομία του είχε υποστεί ανυπολόγιστες ζημιές; Μάλλον όχι, μάλλον δηλαδή η Ανγκ. Μέρκελ θα το βοηθούσε με όποιο τρόπο μπορούσε, ακόμα και με δανεικά κι αγύριστα λεφτά για να το διασώσει, ιδίως στην περίπτωση που έχουν βάση τα σενάρια για επιδίωξή της να είναι ξανά υποψήφια καγκελάριος. Θα έπραττε, δηλαδή, ό,τι αρνείται γι' άλλη μια φορά να κάνει για τα κράτη- μέλη τής ΕΕ που έχουν σήμερα ανάγκη...

Αν, όμως, οι πιο ισχυροί τής Ευρώπης, όπως αποδείχθηκε με την Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν κομμάτι τής ευημερίας τους για το κοινό καλό, για ποια ενωμένη Ευρώπη μπορούμε να μιλάμε; Η Γερμανία, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Φινλανδία, που κλείνουν την πόρτα στην αλληλεγγύη, δικαιώνουν στην ουσία, όσο τρομακτικό κι αν διαβάζεται, το Brexit, την Μ. Λε Πεν, τον Π. Λαφαζάνη και κάθε άλλον ευρωσκεπτικιστή, όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις του για το κοινό οικοδόμημα. Η ΕΕ είναι απαραίτητη και στη λιακάδα, αλλά από το πώς φέρεται στην καταιγίδα είναι που δικαιώνει τους ιδρυτές της ή τους αναγκάζει να τρίζουν τα κόκαλά τους...

Χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη και για να το επιτύχουμε πρέπει να έχουμε μια θέση στο τραπέζι. Αν η Γηραιά Ήπειρος δεν θέλει να μείνει παγκόσμιος ουραγός, οφείλει να σκέφτεται και να δρα ως ένα ενιαίο κράτος, το οποίο δεν αφήνει όμως κανέναν πίσω.

Σε διαφορετική περίπτωση, αν είναι δηλαδή να λειτουργεί μόνο ως ευνοϊκό πεδίο επέκτασης των γερμανικών εξαγωγών, δεν υπάρχει κανένας λόγος ύπαρξής της κι ας διαλυθεί μια ώρα αρχύτερα και τα φτωχότερα κράτη- μέλη να φτιάξουν μια δική τους ένωση. Η Ελλάδα ήταν μόνη της το 2015 όταν έλεγε το αυτονόητο, το οποίο βεβαίως δεν ασπάζονταν οι γερμανολάτρεις που τότε έπιναν νερό στο όνομα της Ανγκ. Μέρκελ και τώρα απορούν με τη στάση της. Σήμερα, όμως, έχει την ατυχία να κυβερνάται από έναν άνθρωπο που είναι κάθε λέξη των μνημονίων αυτής της χώρας κι ασμένως θα αποδεχθεί ένα νέο προκειμένου να κάνει καλύτερα τη δουλειά των ολιγαρχών κολλητών του...

Ρωτήστε τα θύματα του κορωναϊού αν ζουν τα έθνη-κράτη...

Μεγάλη Βρετανία- μέσω Brexit- και ΗΠΑ- μέσω του "America first" του Ντ. Τραμπ- πιστεύουν ότι στην εποχή που ένας ιός όπως ο κορωναΐός κάνει το γύρο τού πλανήτη σχεδόν ανενόχλητος αυτές μπορούν να περιχαρακωθούν στο εθνικό κράτος. Η λογική τους θυμίζει την επιλογή τής ελληνικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το διεθνές ζήτημα του προσφυγικού βάζοντας ένα δίχτυ 2,7 χλμ. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, η παγκοσμιοποίηση είναι αναπόφευκτη κι αυτό που οφείλουν τα κράτη να κάνουν είναι να της βάλουν κανόνες...

Ζητούμενο σε κάθε εποχή, πολλώ δε μάλλον τη σημερινή όταν οι ανισότητες αυξάνονται, είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. Η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, για παράδειγμα, δεν είναι φυσικά φαινόμενα, αλλά ανθρώπινα δημιουργήματα κι επομένως είναι στα χέρια των κυβερνήσεων συλλογικώς να τις αντιμετωπίσουν, προσφέροντας διαφορετικά κίνητρα πλουτισμού στις χώρες που λειτουργούν σήμερα ως φορολογικοί παράδεισοι. Η σημαντικότερη, άλλωστε, κληρονομιά των εθνών- κρατών είναι αρνητική, οι εθνικισμοί δηλαδή που αρκετές φορές οδηγούν και σε πολέμους...

Ο Δαρβίνος είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως δεν επιβιώνουν οι εξυπνότεροι, αλλά αυτοί που προσαρμόζονται ευκολότερα στις αλλαγές των καιρών. Αντί, επομένως, να σπαταλάμε χρόνο και χρήμα χτίζοντας άσκοπα τείχη όταν μπορούμε, για παράδειγμα, να επικοινωνούμε άμεσα και δωρεάν με την Αυστραλία, είναι προτιμότερο να προσαρμόσουμε την παγκοσμιοποίηση στο μπόι των ανθρώπων. Κι αυτό δεν συνιστά κυνισμό, αλλά στοιχειώδη σύλληψη της πραγματικότητας, η οποία υπερβαίνει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύουμε σταθερές και παγιωμένες ιδέες και ιδεοληψίες...

Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις στο τέλος οι Τζόνσον αποφασίζουν για σένα...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία την εποχή τής τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης μπορεί να θεωρηθεί και ξεπερασμένη. Όταν με ένα κλικ μπορούμε να κάνουμε σχεδόν τα πάντα από οπουδήποτε είναι παρωχημένο να αφήνουμε τις σημαντικότερες αποφάσεις για τη ζωή μας να λαμβάνονται από μερικές εκατοντάδες, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις έχουν και περιορισμένη αντίληψη για το τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία. Αλίμονο, όμως, αν η αντικατάσταση του Κοινοβουλίου είναι το κλείσιμό του χωρίς δημοκρατικότερη εναλλακτική και, μάλιστα, από έναν πρωθυπουργό που δεν έχει καν εκλεγεί από το λαό, όπως συμβαίνει στη Μεγάλη Βρετανία τού Μπ. Τζόνσον...

Το Brexit επικράτησε το 2016 με οριακή διαφορά, αποδεικνύοντας το διχασμό τής βρετανικής κοινωνίας. Ύστερα από τρία χρόνια και μετά από όλα όσα έχουν μεσολαβήσει είναι λογικό κι ο διχασμός και η αγωνία των Βρετανών να είναι μεγαλύτερα...

Ενδεχομένως, μάλιστα, αν το δημοψήφισμα γινόταν σήμερα και με τους ψηφοφόρους να έχουν μπροστά τους τον κίνδυνο μη συμφωνίας με την ΕΕ το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. Αν, επομένως, το βρετανικό Κοινοβούλιο αποφάσιζε αναστολή τού Brexit σε περίπτωση μη συμφωνίας με τις Βρυξέλλες δεν θα μιλούσαμε για κωλοτούμπα, αλλά ενδεχομένως και για λογική εξέλιξη...

Όλα αυτά, όμως, μάλλον δεν θα τα μάθουμε ποτέ, αφού ο Μπ. Τζόνσον επέτρεψε στον εαυτό του να αξιοποιήσει κάθε θεσμικό παραθυράκι για να κάνει τα δικά του, μολονότι δέχεται κριτική ακόμα κι από υποστηρικτές τού Brexit. Μέχρι, πάντως, την καταληκτική ημερομηνία τής 31ης Οκτωβρίου έχουμε πολύ καιρό για να είμαστε σίγουροι αν και πώς θα φύγει η Μεγάλη Βρετανία από την ΕΕ. Κι αν τελικώς συμβεί το Brexit μόνο μακροπρόθεσμα θα μπορούμε να γνωρίζουμε αν θα αποδειχθεί επωφελές ή όχι για το βρετανικό λαό, ο οποίος μάλλον δεν ήξερε για τι ακριβώς ψήφιζε το 2016 και τους όρους μιας εξόδου από την Ευρώπη κι αυτό πληρώνει τώρα...

Το Grexit βλέπει το Brexit και γελά...

Η Μεγάλη Βρετανία είναι μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες τού πλανήτη, ανήκει στους G7 κι ο πολιτικός της λόγος, έστω κι αν δεν έχει την ίδια αξία που είχε πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ακόμα μετρά στη διεθνή σκηνή. Κι όμως, υπό το φόβο ενός άτακτου Brexit στις 31 Οκτωβρίου διαβάζω ρεπορτάζ για αποθήκευση τροφίμων και φαρμάκων από Βρετανούς που σπεύδουν να ετοιμαστούν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα κάποιοι αναρωτιούνται ακόμα για το αν ο Αλέξης Τσίπρας πήρε τη σωστή απόφαση το καλοκαίρι τού 2015 να μην αφήσει μία χώρα που δεν είχε ούτε σάλιο στο ταμείο της να χρεοκοπήσει...

Από τη στιγμή που η θερμοδυναμική τού σύμπαντος δεν μας επιτρέπει να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, όλοι μπορούν και σήμερα να ισχυρίζονται το μακρύ και το κοντό τους, να χαρακτηρίζουν προδότη τον Αλέξη Τσίπρα και να πιστεύουν ότι αν είχε φτάσει σε ρήξη πριν τέσσερα χρόνια τώρα θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι. Ο Γ. Βαρουφάκης κάπως έτσι, άλλωστε, μπήκε στη Βουλή και η ΝΔ κατάφερε να επιστρέψει στην εξουσία. Διαβάζοντας, όμως, κανείς και το βιβλίο "Η τελευταία μπλόφα" της κάθε άλλο παρά συριζαίας κόρης τού Γ. Βαρβιτσιώτη και υπάλληλου του Γ. Αλαφούζου αντιλαμβάνεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε μέχρι τέλους να τιμήσει τη λαϊκή εντολή που είχε λάβει, αλλά και το ότι το Grexit και οι δραματικές του συνέπειες ήταν η εναλλακτική που είχε όταν υπόγραφε το τρίτο μνημόνιο...

Όπως κι αν έχει, βρισκόμαστε πλέον στα τέλη τού 2019 κι ο Αλέξης Τσίπρας είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με λίγα λόγια, το 2015 έχει κριθεί από τον ελληνικό λαό και η επόμενη εκλογική κρίση του θα αφορά την τρέχουσα πολιτική περίοδο.

Ας το έχει αυτό υπόψη του ο Κ. Μητσοτάκης πριν αποφασίσει για το χρόνο που θα πάει σε πρόωρες εκλογές για να αποφύγει το σκόπελο της απλής αναλογικής. Μερικές φορές, άλλωστε, πέφτουμε οι ίδιοι μέσα στις τρύπες που ανοίγουμε για τους άλλους...

Το Brexit λέει πολλά και για το Grexit...

Τι θα είχε συμβεί αν ο Αλ. Τσίπρας τον Ιούλιο του 2015 δεν συμβιβαζόταν με τους Ευρωπαίους; Θα μας είχαν πετάξει πράγματι έξω από την Ευρωζώνη, έστω και με το μανδύα τού προσωρινού που θα αποκτούσε σχεδόν αναπόφευκτα τα χαρακτηριστικά μονιμότητας; Κι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, η βοήθεια που θα μας πρόσφεραν θα ήταν αρκετή για να αποφευχθεί μια πρωτοφανής, ακόμα και για τα μνημονιακά χρόνια, ανθρωπιστική καταστροφή; Εν τέλει, θα ήμασταν καλύτερα σήμερα αν ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιούσε με διασταλτική ερμηνεία το "όχι" τού ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα και είχε επιμείνει στη σκληρή γραμμή που είχε ακολουθήσει τους έξι προηγούμενους μήνες;...

Ευθείες απαντήσεις, βεβαίως, σε αυτές τις ερωτήσεις δεν πρόκειται να λάβουμε ποτέ, παρά μόνο αν οι επιστήμονες βρουν έναν τρόπο να επιστρέφουμε στο παρελθόν και να εφαρμόζουμε διαφορετικά εναλλακτικά σενάρια σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Γι' αυτό κι ο Αλ. Τσίπρας μπορεί ανεμπόδιστα να ισχυρίζεται και τώρα πως έκανε τη σωστή επιλογή σώζοντας τη χώρα και οι επικριτές του να τον κατηγορούν για προδοσία και υποταγή. Το Brexit, όμως, έρχεται (;) σήμερα προκειμένου να μας κάνει να αναρωτηθούμε ακόμα εντονότερα αν σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον η εθνική μοναξιά συνιστά την καλύτερη επιλογή για τα συμφέροντα ενός λαού λιγότερο από δέκα εκατομμυρίων ψυχών...

Η Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και στη σημερινή της παρακμή σε σύγκριση με το αυτοκρατορικό της παρελθόν, είναι μια χώρα ισχυρότερη από την Ελλάδα σχεδόν σε όλους τους τομείς. Δεν είναι καν μέλος τής Ευρωζώνης, η οποία υπέφερε από την κρίση τής τελευταίας δεκαετίας.

Κι όμως, η έξοδός της από την ΕΕ εξακολουθεί να διχάζει τον πληθυσμό της και να φοβίζει ακόμα κι αυτούς που την ψήφισαν. Αν υποθέσουμε πως το Brexit προχωρήσει, το πόσο γρήγορα και με ποιους όρους θα προσαρμοστεί το Ηνωμένο Βασίλειο στη νέα εποχή θα μπορούσε να αποτελέσει μια τρόπον τινά απάντηση και στο τι θα είχε συμβεί και σε εμάς αν επιλέγαμε να τινάξουμε στον αέρα μια προσπάθεια δεκαετιών να προσαρμοστούμε στο ευρωπαϊκό κεκτημένο. Εκτίμησή μου, πάντως, παραμένει πως οι Βρετανοί, έστω με φλεγματική στωικότητα, πολύ σύντομα θα λένε "I'm sorry, so sorry"...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι καμμένη από χέρι...

Το κομματικό σύστημα της Μεγάλης Βρετανίας διέρχεται σοβαρή κρίση εξαιτίας τού Brexit, του πώς αυτό πρέπει να γίνει ή να μην γίνει καθόλου. Συντηρητικοί κι Εργατικοί, οι μεν περισσότερο οι δε λιγότερο, είναι διχασμένοι για την επόμενη ημέρα. Κι όμως, δεν ακούμε για βουλευτές των Συντηρητικών που θέλουν να μεταπηδήσουν στους Εργατικούς ούτε για το αντίστροφο, αφού παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους για ζητήματα πολιτικής ή τακτικής οι ιδεολογικές τοποθετήσεις είναι δεδομένες και δεν αλλάζουν κάθε φορά που αλλάζει η φορά τού ανέμου...

Στην Ελλάδα, όμως, το κομματικό σύστημα δεν είναι τίποτα καλύτερο από μια άτακτη αγέλη μέσα στην οποία ο καθένας προσπαθεί να εξυπηρετεί τα ατομικά του συμφέροντα. Γι' αυτό και ιδίως τα τελευταία χρόνια, όταν άλλα κόμματα καταρρέουν κι άλλα ανεβαίνουν με μεγάλη ταχύτητα, έχουμε δει βουλευτές να μετακινούνται από τα αριστερά στα δεξιά και το αντίστροφο σαν να μην συμβαίνει τίποτα και δίχως καν να έχουν την ευθιξία να δικαιολογούν τις οβιδιακές τους μεταμορφώσεις. Γιατί, επομένως, να μας προκαλεί εντύπωση πως βουλευτές και στελέχη ενός λάιτ ακροδεξιού κόμματος όπως οι ΑΝΕΛ θέλουν και μπορεί να βρουν καταφύγιο σε ένα κόμμα υποτίθεται της ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ;...

Οι νέες τεχνολογίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έφεραν επανάσταση και στα μέσα ενημέρωσης, άλλαξαν το χάρτη τους όπως δεν τον είχε αλλάξει τίποτα άλλο τόσο έντονα από την εποχή τού Γουτεμβέργιου. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και με τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, αν θέλουμε να προσαρμόσουμε τη δημοκρατία στις απαιτήσεις των καιρών και να μην την αφήσουμε έρμαιο στον αυταρχισμό...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, για παράδειγμα, και το πολιτικό παιχνίδι όπως παιζόταν επί αιώνες στην Ελλάδα κι αλλού στον κόσμο είναι αδύνατο να παίζεται πλέον με τον ίδιο τρόπο δίχως να απαξιώνεται σε βαθμό εξαφάνισής του. Από τη στιγμή που η αλληλεπίδραση πολιτών κι εξουσίας είναι πιο εφικτή από ποτέ και τα μυστικά των παρασκηνίων δεν είναι και τόσο μυστικά όταν ο καθένας μπορεί να τα αποκαλύπτει με το κινητό του τηλέφωνο, είναι ανέκδοτο μια ολόκληρη χώρα να αγωνιά για το τι θα πράξει ένας Καμμένος όνομα και πράγμα. Όσοι, επομένως, επιμένουν να μην προσαρμόζονται στις αλλαγές των καιρών έχουν ήδη κλείσει συμβόλαιο με το παρελθόν, διαχωρίζοντας την θέση τους από το παρόν και το μέλλον...

Για να μάθεις να ψαρεύεις χρειάζεσαι επίδομα ψαρέματος...

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως η ανάπτυξη δεν μπορεί να έρθει με τα επιδόματα. Όσα ψάρια κι αν δώσεις σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, αν δεν τους μάθεις να ψαρεύουν τότε θα ξαναμείνουν νηστικοί. Γι' αυτό και η επιδοματική πολιτική, ιδίως σε αυτήν τη χώρα, χρησιμοποιείται περισσότερο για ψηφοθηρικούς λόγους παρά ουσίας...

Επομένως έχει δίκιο κι ο Αλ. Τσίπρας όταν λέει στην πυρόπληκτη πως έχουν περισσότερη σημασία οι υποδομές από τα χιλιάρικα; Όχι, πρώτον κυρίως γιατί είναι εκείνος που μοιράζει χιλιάρικα σε επιδόματα κι αυξήσεις προκειμένου να διασωθεί πολιτικώς. Δεύτερον, γιατί καλές οι υποδομές, καλή και η παιδεία, αλλά το στομάχι δεν μπορεί να περιμένει και πρέπει να χορταίνει καθημερινώς. Αυτό σημαίνει ότι το κοινωνικό κράτος είναι απαραίτητο αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή και να μην προκαλέσουμε τον κοινωνικό αυτοματισμό...

Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από όλα, όμως, κι αποτελεί, μαζί με την κλιματική αλλαγή, τη μεγαλύτερη διακύβευση δεν είναι άλλο από τη δίκαιη αναδιανομή τού παραγόμενου πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου. Αν πετύχουμε να περιορίσουμε τις χαώδεις διαφορές, τότε θα έχουμε κάνει κι ένα πολύ σημαντικό βήμα για να χτυπήσουμε τον πόλεμο, τη μετανάστευση, την προσφυγιά και την τρομοκρατία. Κι αυτό, βεβαίως, δεν πρόκειται να επιτευχθεί από μία χώρα μόνο, ακόμα κι αν η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη, γι' αυτό κι ο οικονομικός απομονωτισμός- εθνικισμός που ταυτίζεται με το Grexit, το Brexit και τα άλλα exit στην εποχή τής αναπόδραστης παγκοσμιοποίησης μόνο να εντείνει τα προβλήματα μπορεί κι όχι να τα λύσει...

Λογικό οι σκοταδιστές να μισούν το Λονδίνο...

Δεν έχω ταξιδέψει σε όλες τις γωνιές τού πλανήτη, αλλά από όσες έχω επισκεφθεί το Λονδίνο παραμένει η αγαπημένη μου. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη βρετανική πρωτεύουσα δεν είναι τα θέατρα, οι παμπ ή τα μεγάλα ποδοσφαιρικά κλαμπ, αν και τίποτα από όλα αυτά δεν με αφήνει ασυγκίνητο, αλλά ο γνήσιος κοσμοπολιτισμός της...

Αποδώστε τον, αν θέλετε, στο ότι η Μεγάλη Βρετανία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη επί αιώνες, αλλά όπως κι αν έχει η λονδρέζικη πολυπολιτισμικότητα είναι αξιοθαύμαστη. Αξιοθαύμαστη για όλους εκτός από εκείνους που υποθάλπουν ή τρέφονται από το σκοταδισμό. Και δεν αναφερόμαι μόνο στους τζιχαντιστές, αλλά και σε χριστιανούς τύπου Τραμπ, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία για να μας θυμίζουν πως η ρητορική τους έρχεται κατευθείαν από το μεσαίωνα...

Δεν είναι τυχαίο για όλα αυτά και για πολλά άλλα ότι το Λονδίνο αποτελεί την <αγαπημένη> πόλη των απανταχού φονταμενταλιστών. Τους είναι ακατανόητο να βλέπουν χριστιανούς, μουσουλμάνους, ινδουιστές, βραχμάνους, εβραίους, άθεους να περπατούν στους ίδιους δρόμους δίχως να βρίζουν, πολλώ δε μάλλον να σφάζουν ο ένας τον άλλο. Αν υπάρχει ένα ζωντανό παράδειγμα του ότι η συνύπαρξη των πολιτισμών δεν αλλοιώνει, αλλά εμπλουτίζει την εθνική ταυτότητα αυτό δεν είναι άλλο από το Λονδίνο...

Από την προσωπική μου εμπειρία 15 χρόνων που πηγαινοέρχομαι στο Νησί δεν έχω διαπιστώσει καμία υποταγή των Βρετανών στους <ξένους> κι εξαφάνισή τους από το χάρτη λόγω της παρουσίας πολλών ανθρώπων που είτε οι ίδιοι είτε οι γονείς τους δεν γεννήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Το φλέγμα και η ψυχραιμία τους παραμένουν αναλλοίωτα...

Φυσικά και το Λονδίνο δεν είναι ο επί γης παράδεισος: οι ταξικές, θρησκευτικές και φυλετικές ανισότητες είναι παρούσες, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα βρίσκονταν κάθε τρεις και λίγο κάποιοι μανιακοί να σκορπίζουν τον θάνατο. Αυτές, ωστόσο, δεν θα αντιμετωπιστούν ούτε με το Brexit ούτε με το κλείσιμο των συνόρων ούτε με το να μετατραπεί μια μητρόπολη σε ένα τεράστιο στρατόπεδο. Δεν υποτιμώ την αξία των μέτρων ασφαλείας, αλίμονο όμως αν πιστεύουμε ότι ο φανατισμός καταπολεμάται πρωτίστως με τα όπλα. Θα ήταν πολύ βολικό, αλλά είναι επίσης και ουτοπικό...

Τον ιδεολογικό εχθρό σου τον αντιμετωπίζεις με επιχειρήματα και, κυρίως, φροντίζεις πρώτα εσύ ο ίδιος να είσαι συνεπής σε όσα διακηρύσσεις. Οταν μιλάς, για παράδειγμα, για δημοκρατία, ελευθερία και ισότητα οφείλεις πρωτίστως να τις εφαρμόζεις στη δική σου γεωγραφική επικράτεια πριν τις εξάγεις ως προκάλυμμα του ιμπεριαλισμού σου. Σε διαφορετική περίπτωση δίνεις πάτημα στους δολοφόνους να ισχυρίζονται πως με την τρομοκρατία πολεμούν την αδικία κι αυτός ο ισχυρισμός τους να πιάνει τόπο σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού από τους λούμπεν και τους θρασύδειλους... 

Αντί για κλάψα μήπως να "εκμεταλλευτούμε" τον πόνο των άλλων;...

Η χθεσινή ήταν μια τραγική ημέρα για την ΕΕ. Κι αυτό γιατί η ενεργοποίηση από τη Μεγάλη Βρετανία τού άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας γυρίζει πίσω την Ενωμένη Ευρώπη 70 χρόνια, όταν δεν υπήρχε παρά μόνο ως μεμονωμένα κράτη τα οποία είχαν μόλις βγει από έναν παγκόσμιο πόλεμο. Και το τραγικότερο είναι πως το διαζύγιο δεν πρόκειται να αποδειχθεί βελούδινο για προφανείς λόγους: πώς θα μπορεί να πείθει το Βερολίνο ότι μια Ευρώπη υπό την κηδεμονία του είναι η καλύτερη λύση για τους λαούς της στην περίπτωση που η Γηραιά Αλβιόνα αποχωρήσει από αυτή χωρίς σοβαρό τραυματισμό της; Κι αυτό δεν είναι επιλογή αποκλειστικώς του διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε, αλλά εκφράζει και τον ανθυποψήφιό τους Μ. Σουλτς. Ο ιμπεριαλισμός, οικονομικός εν προκειμένω, αποτελεί διαχρονικά, άλλωστε, καλύτερο συνεκτικό ιστό για τα κράτη από την ιδεολογία...

Αν υποθέσουμε, με κάποια σχετική σιγουριά, πως το διαζύγιο θα είναι επεισοδιακό. Ποιος θα βγει κερδισμένος από αυτό; Η αυθόρμητη όσο και λογική απάντηση είναι κανείς, ανεξαρτήτως του αν κάποιο από τα δύο μέρη- πιθανότατα η Μεγάλη Βρετανία, αν κρίνουμε από το ότι ήδη την εγκαταλείπουν τράπεζες και πολυεθνικές- θα υποφέρει περισσότερο από το άλλο...

Αν στη Ελλάδα η καθυστέρηση ολοκλήρωσης της β' αξιολόγησης προκαλεί αβεβαιότητα, φανταστείτε τι θα σημάνει για την ήπειρό μας η διαδικασία υλοποίησης του Brexit να κρατήσει δύο χρόνια. Ποιος θα μπει στη λογική να επενδύσει μακροπρόθεσμα αν δεν γνωρίζει πρώτα τι τον συμφέρει περισσότερο, η Μεγάλη Βρετανία ή η ΕΕ; Και γιατί να μην περιμένει να ξεκαθαρίσει η κατάσταση ή να επενδύσει κάπου αλλού μέχρι να διαπιστωθεί πού θα καθίσει η μπίλια των αντεγκλήσεων;...

Όπως κι αν έχει, αυτή η αβεβαιότητα δεν βοηθά και τη χώρα μας να ορθώσει ανάστημα, ανεξαρτήτως του πόση λιτότητα θα υποχρεωθεί να αντέξει επιπλέον. Από την άλλη, ωστόσο, κι όσο κυνικό κι αν διαβάζεται είναι υποχρέωσή μας να "εκμεταλλευτούμε" τον πόνο των άλλων. Κι αν το Λονδίνο είναι μακριά και τα μεγέθη διαφορετικά, η Τουρκία, και δη η Κωνσταντινούπολη, είναι πολύ πιο κοντά. Τι εννοώ; Πως ναι μεν η υπαρξιακή κρίση τής γείτονος δημιουργεί κινδύνους για την εθνική μας ασφάλεια, αλλά και υποβοηθητικές της επιστροφής μας στην ανάπτυξη συνθήκες...

Ο φόβος τρομοκρατικών επιθέσεων, για παράδειγμα, στη Πόλη δεν έχει επηρεάσει μόνο τις τουριστικές αφίξεις, αλλά και τον προγραμματισμό των μεγάλων επιχειρήσεων, που την προόριζαν για εμπορικό κέντρο στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Αντί, επομένως, να εστιάζουμε αποκλειστικώς στη διαφύλαξη των συνόρων μας, το οποίο είναι εκ των ων ουκ άνευ, ας ανοίξουμε λίγο περισσότερο τα μάτια μας κι ας δούμε πώς μπορούν να εκμεταλλευτούν την τουρκική παρακμή πόλεις όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, αλλά και μικρότερες. Πάντοτε υπάρχουν επιλογές, όσο περιορισμένες κι αν μοιάζουν ή είναι πράγματι καμιά φορά. Αρκεί να έχουμε τη βούληση να τις αξιοποιούμε αντί να καταφεύγουμε μονίμως στην κλάψα...

 

Αχ Ευρώπη, όσο σε μαγαρίζουν οι νεοφιλελέδες ρατσιστές δεν σε μαγάρισαν ποτέ οι μοναχικοί λύκοι, οι γυναικάδες και οι πότες...

Υποτίθεται πως ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit ήταν και για να είναι πιο ασφαλείς. Μόνο που (και) αυτή η ιδεοληψία σκοτώθηκε την ώρα που ο δολοφόνος πατούσε το γκάζι τού αυτοκινήτου του στη γέφυρα του Γουέστμινστερ το απόγευμα της Τετάρτης, σκορπώντας τον θάνατο στο κέντρο τού Λονδίνου...

Θα μου πείτε πως η πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας δεν έχει ενεργοποιήσει ακόμα τη διαδικασία εξόδου τής χώρας της από την ΕΕ και πως αυτή θα διαρκέσει ίσως και δύο χρόνια. Αφήστε που δεν ξέρουμε ακόμα τους όρους αποχώρησης της Γηραιάς Αλβιόνος και, τέλος πάντων, οι "ισλαμοφασίστες" που διαβιούν τώρα στο Νησί εισήλθαν σε αυτό λόγω των ανοιχτών ευρωπαϊκών συνόρων κι αν αυτά κλείσουν όλοι θα ζούμε ευτυχισμένοι στο μικρό σπίτι στο λιβάδι...

Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν πραγματικά ότι εν έτει 2017 ο απομονωτισμός όχι μόνο είναι πανάκεια, αλλά είναι κι εφικτός. Δεν θα αργήσει η εποχή που χάρη στις νέες τεχνολογίες θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε και σωματικώς κι όχι μόνο μέσω τού διαδικτύου από την Αθήνα στη Μελβούρνη κι από τη Μόσχα στο Μπουένος Άιρες. Παρόλα αυτά ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που είναι βέβαιοι ότι αν χτίσουμε παντού ηλεκτροφόρους φράχτες και τείχη, απαγορεύσουμε την είσοδο σε οποιονδήποτε δεν είναι Ευρωπαίος και χριστιανός κι απελάσουμε όσους αλλόθρησκους ζουν στη Γηραιά Ήπειρο, αυτή θα γίνει ξανά ο παράδεισος που δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη μισαλλόδοξη φαντασία τους...

Από τα καλύτερα τρολαρίσματα των τελευταίων χρόνων είναι η Σύνοδος Κορυφής του Σαββάτου στη Ρώμη για να εορταστεί η συμπλήρωση 60 χρόνων από τη δημιουργία τής αποκαλούμενης Ενωμένης Ευρώπης. Τη στιγμή που ο Γ. Ντάισελμπλουμ εξέφρασε ανοιχτά, υποκύπτοντας ύστερα από τον εκλογικό του καταποντισμό στην Ολλανδία κι εκείνος στην ακροδεξιά ατζέντα, αυτό που πολλοί Βορειοευρωπαίοι πιστεύουν για τους Νότιους- ότι τους τρώνε τα λεφτά σε γυναίκες και ποτά- οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσπαθήσουν να αναμασήσουν ωραία λόγια για μια Ευρώπη η οποία γκρεμίζεται γιατί δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει στην ουσία τους κι όχι με φιλανθρωπία τα προβλήματα των λαών που τη συναπαρτίζουν. Με το ένα χέρι προσφέρει, για παράδειγμα, κονδύλια σε διάφορους τομείς και χρήματα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και με το άλλο τα αρπάζει και ζητά από τους πολίτες της περισσότερες θυσίες προκρίνοντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές που διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς...

Όσο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα κάθε κράτος- μέλος δίνει προτεραιότητα στην ικανοποίηση των εθνικών του συμφερόντων η Ευρώπη δεν θα μπορεί να αποτελεί σοβαρό ανταγωνιστή των μεγάλων δυνάμεων και υπολογίσιμο γεωπολιτικό παίκτη, ακόμα κι αν προσφέρει περισσότερο σοσιαλισμό και λιγότερο καζινοκαπιταλισμό σε όσους ζουν στην εδαφική της επικράτεια. Αν όμως, για παράδειγμα, η απαραίτητη ως ένα βαθμό δημοσιονομική πειθαρχία ισοσκελιζόταν κι από τα ισορροπημένα δημοσιονομικά πλεονάσματα για κάθε κράτος- μέλος και δινόταν έμφαση στις πολιτικές ενσωμάτωσης των μειονοτήτων, τότε τουλάχιστον θα είχαμε εξασφαλίσει την ειρήνη στην ήπειρό μας...

Τώρα όχι μόνο κινδυνεύουμε το όραμα της πολιτικής ένωσης να μην υλοποιηθεί ποτέ, αλλά να χάσουμε κι ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και γι' αυτό δεν φταίνε ούτε ο "μοναχικός λύκος" τού Λονδίνου, που δεν είναι άλλωστε τόσο μοναχικός αν λάβουμε υπόψη κι άλλα παρόμοια συμβάντα, ούτε οι "πότες" και "γυναικάδες" Νότιοι...  






  

Χωρίς την Ευρώπη είμαστε χαμένοι, με αυτήν την Ευρώπη είμαστε πάλι χαμένοι...

Δεν υποτιμώ- το αντίθετο συμβαίνει- την Ευρώπη και τα επιτεύγματά της, όσο κι αν αυτό είναι εύκολο για τις γενιές σαν τη δική μου που δεν ζήσαμε πόλεμο, αλλά τις συνέπειες μιας οικονομικής καταστροφής που πιθανότατα δεν θα είχε επέλθει αν δεν ήμασταν μέλος ενός κλαμπ για το οποίο δεν προετοιμαστήκαμε ποτέ στα σοβαρά κι όταν γίναμε δεν ξέραμε πώς να διαχειριστούμε τα προνόμιά του. Αν θέλουμε η Ελλάδα να μετατραπεί σε σημαντικό διεθνή παίκτη δεν έχουμε άλλη επιλογή, όπως άλλωστε και κάθε άλλο ευρωπαϊκό κράτος, από το να ανήκουμε σε μια μεγαλύτερη ένωση από τα γεωγραφικά όρια της πατρίδας μας. Σε έναν κόσμο που παλιές συμμαχίες γκρεμίζονται και χτίζονται νέες στην θέση τους και την ώρα που ξεπερνούμε τη μονολιθικότητα της μεταψυχροπολεμικής εποχής κι οδεύουμε προς την πολυπολικότητα είναι αστείο να θεωρούμε πως θα επιβιώσουμε αν σε αυτή τη γωνιά τής Ευρώπης κλείσουμε τα σύνορά μας, επιστρέψουμε στη δραχμούλα μας κι όλα θα ξαναγίνουν όμορφα κι απλά, λες και υπήρξαν στο πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν...

Καλά όλα αυτά, μόνο που η Ευρώπη για τους λαούς της θυμίζει όλο και περισσότερο ένα συμβατικό γάμο που κρατιέται στη ζωή μόνο και μόνο για χάρη των παιδιών, τα οποίο στην περίπτωσή μας μπορεί να είναι και το ευρώ. Κι αν σε μια έγγαμη σχέση όταν τελειώνει ο έρωτας αυτό που την κρατά στη ζωή είναι η αμοιβαία κατανόηση, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τη Γηραιά Ήπειρο όπου ο ένας κοιτά να φάει το μάτι τού άλλου...

Ύστερα από τόσα χρόνια με το πείραμα της ΕΕ ο Έλληνας, για παράδειγμα, εξακολουθεί να αισθάνεται πρώτα και κύρια Έλληνας, ο Γάλλος Γάλλος και ούτω καθεξής. Βγήκε, επίσης, ο Ντ. Τραμπ και δήλωσε "η Αμερική πρώτα" και τα σατιρικά βιντεάκια που κυκλοφόρησαν ως απάντηση σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες προβάλλουν την καθεμιά ξεχωριστά ως, έστω, τη δεύτερη επιλογή. Κανένας δεν έφτιαξε βίντεο για την Ευρώπη...

Δεν ξέρω αν η Ευρωζώνη και η ΕΕ καταστραφούν φέτος, του χρόνου ή ποτέ. Δεν βλέπω, ωστόσο, κανέναν να προσπαθεί να τις διασώσει. Αντιθέτως, παρατηρώ εθνικά και κομματικά συμφέροντα να διαγκωνίζονται για τη δική τους επικράτηση δίχως κανένας τους να μπορεί να δει τη μεγάλη εικόνα. Κι αυτή δεν είναι άλλη από μια ήπειρο που έχει κάθε δικαίωμα να καμαρώνει για τα ιστορικά της κατορθώματα, η οποία ωστόσο έχει τα πάντα να φοβάται για το μέλλον της...

Την ίδια στιγμή που αναπτυσσόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα κι αναπτυγμένες όπως οι ΗΠΑ ξέρουν τι θέλουν και το κυνηγούν χρησιμοποιώντας κι ακραίες μεθόδους, στην Ευρώπη αναλωνόμαστε στη διαχείριση της μετριότητας,ανίκανοι να διαχωρίσουμε δυο γαϊδάρων άχυρα. Σε αυτό το πλαίσιο, και ιδίως μετά από το Brexit, η Γερμανία παραμένει η ισχυρότερη ευρωπαϊκή δύναμη. Μόνο που με αυτά τα μυαλά σε λίγο καιρό θα ηγεμονεύει πάνω σε ερείπια, όταν οι παγκόσμιοι αντίπαλοί της θα την αφήνουν έτη φωτός πίσω...





  

Η Ευρώπη δεν μπορεί να πολεμήσει τις ΗΠΑ όσο οι λαοί της θέλουν να πολεμήσουν την Ευρώπη...

Στην Ελλάδα κι όχι μόνο δεν μας αρέσει να λύνουμε τα προβλήματα και να απαλύνουμε τις συλλογικές μας ενοχές, αλλά να τα θάβουμε κάτω από την άμμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο εμφύλιος πόλεμος, για τον οποίο σχεδόν 70 χρόνια μετά από τη λήξη του ναι μεν έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά, σχεδόν όλα τους ωστόσο όχι με την πρέπουσα αποστασιοποιημένη ματιά τού όσο το δυνατό πιο αμερόληπτου ιστορικού κριτή, αλλά του Αριστερού ή δεξιού που αισθάνεται την υποχρέωση να δικαιώσει την κοσμοθεωρία του μέσα από την αγιοποίηση των πολεμιστών του και τη δαιμονοποίηση των αντιπάλων...

Κάπως έτσι, ύστερα από εφτά χρόνια μνημονίων, η συζήτηση για τη δραχμή δίχως κραυγές και ψιθύρους θεωρείται ακόμα θέμα- ταμπού, όπως η κουβέντα για τον καρκίνο ή μεταξύ γονιών και παιδιών για το σεξ. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έχει επενδυθεί με τέτοιο άρωμα παρανομίας που την κάνει περισσότερη ελκυστική από όσο θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα...

Βεβαίως τη μεγαλύτερη ευθύνη γι' αυτό φέρουν εκείνοι οι οποίοι υποτίθεται πως είναι οι σφοδρότεροι πολέμιοι της δραχμής, οι οποίοι είναι σε θέση να πανηγυρίσουν ακόμα και τον απαγχονισμό τους αρκεί ο δήμιος τους να πληρωθεί σε ευρώ. Η ελληνική κοινωνία είναι λογικό να αποστασιοποιείται από το κοινό νόμισμα όταν αυτό έχει συνδεθεί, κι όχι αδίκως, με πολλά από τα δεινά της. Αυτό που για χρόνια λειτούργησε σαν το ναρκωτικό που προκαλεί ατέλειωτη ευχαρίστηση και του οποίου η επίδραση πιστεύαμε ότι δεν θα τελείωνε ποτέ, πλέον προκαλεί τα ακριβώς ανάποδα συναισθήματα...

Κι όταν ο μέσος λούμπεν Έλληνας βλέπει δίπλα του τα σύνορα να κλείνουν, άλλες χώρες να φεύγουν από την ΕΕ και τις ΗΠΑ να επιστρέφουν στον απομονωτισμό παρελθόντων αιώνων είναι λογικό να δελεάζεται να τους μιμηθεί. Όσο η τσέπη θα συνεχίσει να αδειάζει από λεφτά τόσο πιο ασήμαντο θα μας μοιάζει αν στην θεωρία αυτή θα μπορούσε να γεμίσει με ευρώ ή δραχμές...

Ο Ντ. Τραμπ μπορεί να είναι φασίστας, χαζός όμως δεν είναι. Γνωρίζει ότι το κάλεσμα σε συσπείρωση από την ευρωπαϊκή ελίτ απέναντι στον οικονομικό πόλεμο που εξαπολύουν οι ΗΠΑ εναντίον της δεν έχει μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας κι αυτό γιατί έχει αποσυνδεθεί από τη λαϊκή βάση. Γιατί να πολεμήσει ο Έλληνας, ο Ιταλός, ο Ισπανός, ο Πορτογάλος ή ο Γάλλος απλός πολίτης για ένα νόμισμα το οποίο σήμερα εξυπηρετεί κυρίως τους Γερμανούς εξαγωγείς; Ακόμα κι αν όλοι αυτοί θεωρούν πως ένα κοινό νόμισμα είναι απαραίτητο στο δρόμο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, εν τούτοις αδυνατούν να συνδεθούν συναισθηματικώς μαζί του όταν επί χρόνια η καγκελάριος κι ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας τους απειλούν πως θα τους το στερήσουν αν δεν είναι "καλά παιδιά".

Κάποιοι, μάλιστα, αναρωτιούνται όλο και πιο φωναχτά γιατί να αγωνιστούν για κάτι που μέχρι το τέλος τού 2018 μπορεί και να μην υφίσταται πλέον. Οι Ευρωπαίοι όμως- τουλάχιστον εκείνοι του Νότου- αισθάνονται ως πιο άμεσο αντίπαλό τους τον Β. Σόιμπλε κι όχι τον Ντ. Τραμπ. Πώς αντιμετωπίζουμε όλα αυτά στην Ελλάδα; Αναθεματίζοντας ακόμα και την παραμικρή δήλωση για σοβαρή συζήτηση περί δραχμής, λες κι αυτό από μόνο του είναι ικανό να αποτρέψει την επιστροφή της. Είναι σαν να απαγορεύεις τη συζήτηση για βόμβες όταν η μία μετά από την άλλη σκάνε δίπλα σου...

Αυτήν τη φορά Αλέξη εσύ πρέπει να σουτάρεις κι όχι η εξέδρα...

Το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα τού Αλέξη Τσίπρα είναι η αυτοπαγίδευση. Τι την ήθελε, για παράδειγμα, την ατάκα πως δεν θα πάρει ούτε ένα ευρώ παραπάνω μέτρα όταν είναι πιθανό μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου να το κάνει, δίχως αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραιτήτως καταστροφικό; Ύστερα κι από το Eurogroup της προηγούμενης εβδομάδας είναι φανερό ότι Σόιμπλε- Λαγκάρντ κατάληξαν στη συμφωνία να αφεθεί για αργότερα η διευθέτηση του χρέους με αντάλλαγμα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ για το 2019...

Φυσικά το να ζητείται κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο εξοντωτικό, αλλά κυρίως εξαιρετικώς ανήθικο για μια χώρα που έχει υποστεί περισσότερες θυσίες τα τελευταία εφτά χρόνια από οποιαδήποτε άλλη δυτικοευρωπαϊκή μεταπολεμικώς και η οποία παρουσιάζει σταθερά δημοσιονομικά πλεονάσματα. Από την άλλη, ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η αβεβαιότητα που συνεπάγεται η μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης, η οποία θα ανοίξει το δρόμο για την ποσοτική χαλάρωση και την έξοδο στις αγορές, την επιστροφή δηλαδή στην κανονικότητα...

Ποιες σοβαρές επιλογές θα είχα αν ήμουν ο Αλέξης Τσίπρας; Είτε να αποδεχθώ τα έξτρα μέτρα, κίνηση ωστόσο για την οποία δεν έχω λαϊκή νομιμοποίηση και η οποία θα με κατατάξει μια για πάντα στη χορεία των μνημονιακών, είτε να πάω σε δημοψήφισμα ή εκλογές με σημαία μου τη ρήξη, ώστε ακόμα κι αν δεν κερδίσω να χάσω αξιοπρεπώς, είτε να επιμείνω για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια στις θέσεις μου μέχρι τέλους και να διακινδυνεύσω τη ρήξη εκμεταλλευόμενος τους παράγοντες που υπάρχουν σήμερα- προσφυγικό, Brexit, Τραμπ, εκλογές σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες- και δεν υπήρχαν το 2015. Φυσικά αν πάω σε εκλογές ζητώντας από τον ελληνικό λαό να αποδεχθεί τα νέα μέτρα είναι σαν να ασπάζομαι πλήρως την ατζέντα τού άθλιου Κούλη, οπότε γιατί να ψηφίσουν εμένα κι όχι τον βέρο νεοφιλελεύθερο;...

Τι θα έκανα, επομένως, αν ήμουν ο Αλέξης Τσίπρας; Αυτό που δεν έχω επιχειρήσει ξανά στο παρελθόν, γιατί ένας πολιτικός δεν μπορεί να δίνει τις ίδιες απαντήσεις στα ίδια ερωτήματα σαν να μην έχουν αλλάξει καθόλου οι συνθήκες. Από τη στιγμή, επομένως, που και δημοψήφισμα έχω κάνει, αλλά κι εκλογές δεν μου μένει παρά η ρήξη μέχρι τέλους, με απώτερο όριο το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου γιατί το παιχνίδι των καθυστερήσεων δεν με βολεύει. Ποτέ, άλλωστε, δεν με βόλεψε...

Αυτή είναι η πιο έντιμη διαδρομή που μπορώ να ακολουθήσω από τη στιγμή που οι ψηφοφόροι μου δεν με πιστεύουν πια όταν τους μιλάω για "κόκκινες γραμμές", ακόμα κι αν κι εκείνοι δεν είναι ώριμοι να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες. Γι' αυτό, όμως, είμαι πρωθυπουργός και, μάλιστα, της Αριστεράς, για να αναλαμβάνω ο ίδιος την ευθύνη για το τελευταίο σουτ όταν η μπάλα "ζεματάει". Είναι προτιμότερο, άλλωστε, να με θυμούνται ως εκείνον που σούταρε κι ας αστόχησε από αυτόν που πέταξε ξανά τη μπάλα στην εξέδρα...

  

Βαφτίζουν ταξικό φθόνο την κοινωνική δικαιοσύνη και ύστερα απορούν για τα Brexit και τους Τραμπ...

Η κυβέρνηση έχει επιτύχει και με το (πολύ) παραπάνω τους δημοσιονομικούς στόχους που έχουν τεθεί από το τρίτο μνημόνιο, ενώ καλώς ή κακώς έχει προχωρήσει περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από οποιαδήποτε άλλη τα τελευταία εφτά χρόνια. Την ίδια ώρα, ο Π. Τόμσεν παραδέχεται ότι η ανεργία θα πέσει στην Ελλάδα στα επίπεδα προ κρίσης μετά από το 2030 και η Κρ. Λαγκάρντ πως η αύξηση των ανισοτήτων οδήγησε στο Brexit και στον Ντ. Τραμπ. Ομολόγησαν, δηλαδή, εμμέσως την αποτυχία των πολιτικών τους, με τις οποίες ταυτίζεται ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας...

Και τι έρχεται να μας πει μετά από όλα αυτά ο θλιβερός Β. Σόιμπλε; Πως η χώρα μας θα μείνει δίχως πρόγραμμα βοήθειας αν το ΔΝΤ εμμείνει στην άποψή του πως το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πως αν δεν "κουρευτεί" θα πρέπει να επιβληθούν νέα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ σε πολίτες που έχουν χάσει ο καθένας τους ξεχωριστά ένα ΑΕΠ την εποχή των μνημονίων. Κι όλα αυτά όχι γιατί το απαιτούν η οικονομική επιστήμη ή η λογική, αλλά γιατί ο, κατά τα άλλα μεταρρυθμιστής και πολέμιος του λαϊκισμού, Β. Σόιμπλε φοβάται πως θα χάσει τις ομοσπονδιακές εκλογές τού φθινοπώρου αν πει επιτέλους την αλήθεια στο γερμανικό λαό: πως οι Έλληνες, δηλαδή, αμάρτησαν και τιμωρήθηκαν όσο κανένας άλλος λαός στη μεταπολεμική Ευρώπη γι' αυτό, δίχως η Γερμανία να είναι άμοιρη ευθυνών ή να μην έχει κερδοσκοπήσει από τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία χρησιμοποιεί την ηθική στη διαχείριση της ευρωπαϊκής ηγεμονίας της...

Ο Β. Σόιμπλε είναι αυτός που είναι και δεν θα αργήσει η ημέρα που η Ιστορία θα τον κρίνει πολύ αυστηρώς για το βίο και την πολιτεία του. Εκείνοι, ωστόσο, που δεν έχουν ούτε ένα ελαφρυντικό είναι όσοι συναποτελούν την εν Ελλάδι πέμπτη φάλαγγα του Γερμανού Μέτερνιχ, αυτοί που παρουσιάζονται σοϊμπλικότεροι του Β. Σόιμπλε σε ένα ρεσιτάλ εθελοδουλίας δίχως φραγμούς. Αδυνατούν να κρύβουν τη χαρά τους κάθε φορά που το ίνδαλμά τους επιτίθεται στη χώρα μας και ζητά από το λαό της ακόμα μεγαλύτερες θυσίες, επιπλέον μειώσεις μισθών και συντάξεων, αυξήσεις φόρων ή μειώσεις αφορολόγητου.

Ηδονίζονται βλέποντας τον λατρεμένο τους χιτλερίσκο να μας κουνά το δάχτυλο και να απειλεί θεούς και δαίμονες γιατί είχε το "θράσος" η κυβέρνηση να δώσει έκτακτη 13η σύνταξη στους συνταξιούχους. Πρόκειται για τους ίδιους, βεβαίως, που μέμφονταν τον Αλέξη Τσίπρα γιατί δεν είχε δώσει τη 13η σύνταξη την οποία είχε υποσχεθεί. Εκείνοι που γέμισαν το Δημόσιο με "πράσινα" και "γαλάζια παιδιά" καμώνονται τους εκσυγχρονιστές που θα απαλλάξουν τη δημόσια διοίκηση από τον κομματισμό. Τα κόμματα που με θαλασσοδάνεια, ρουσφέτια και μιντιακές εξαρτήσεις κρατήθηκαν επί δεκαετίες στην εξουσία έρχονται τώρα να μιλήσουν για "Βόρειο Κορέα" επειδή ένας από τους πιο αγαπημένους τους εκδότες εκλιπαρεί για το τομάρι του εκείνους που και τώρα θεωρεί μιάσματα...

Όλο αυτό το συνονθύλευμα κατηγορεί συχνά πυκνά για ταξικό φθόνο όσους μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη. Αντί να ζητά, για παράδειγμα, μια παγκόσμια συμφωνία για κατάργηση των φορολογικών παραδείσων κι ενιαίους φορολογικούς συντελεστές στην ουσία επικροτεί την ασυδοσία προτείνοντας την πολύ χαμηλή φορολόγηση της ελίτ. Το Σύνταγμα επιβάλλει στο άρθρο 4 ο καθένας να φορολογείται αναλόγως με τις δυνάμεις του, αλλά εκείνοι, οι δήθεν αμύντορες τού αστικού πολιτεύματος, στυλώνουν τα πόδια και προτείνουν η Ελλάδα να μεταβληθεί σε Βουλγαρία αντί να μειώσει τη γραφειοκρατία της και να διαμορφώσει ένα επιχειρηματικό περιβάλλον όπου δεν θα επικρατεί η υπερφορολόγηση αλλά ούτε και η αποικιοποίηση.

Αδιαφορούν αν με τη δικαιολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου για κάθε παρανομία ή πονηριά του στην ουσία είναι εκείνοι που θεριεύουν το ταξικό μίσος. Αντί να κοιτούν το δάσος επιμένουν να αγναντεύουν αυτάρεσκα το δένδρο, επιτρέποντας στην εποχή των άκρων να γίνει ακόμα πιο ακραία...  

 

Ο Κούλης στο στοιχείο του, έπαιξε μπάλα κόντρα στην εθνική αστέγων...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο άθλιος Κούλης και οι συνοδοιπόροι του είναι πως ο ίδιος θα ψηφίσει τα μνημονιακά μέτρα, όποια κι αν είναι αυτά, κι ακόμα περισσότερα προκειμένου να ολοκληρωθεί άμεσα η β' αξιολόγηση. Μόνο που με αυτή του την τοποθέτηση δεν συντάσσεται με το σύνολο των δανειστών, αλλά με τις πιο ακραίες φωνές τους, δηλαδή τον Β. Σόιμπλε και το ΔΝΤ. Δεν ζούμε μια επανάληψη του πρώτου εξαμήνου τού 2015 γιατί απλούστατα οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει.

Η Ελλάδα δεν είναι πλέον μόνη της απέναντι στα υπόλοιπα 18 κράτη- μέλη τής Ευρωζώνης κι έχουν ακολουθήσει γεγονότα, όπως το Brexit, και θα ακολουθήσουν άλλα, βλ. γαλλικές εκλογές, που αλλάζουν τα δεδομένα κι αυξάνουν την ανασφάλεια. Ο πρωθυπουργός τής Γαλλίας ήταν η τελευταία προσθήκη σε εκείνους που υπερασπίστηκαν τα κοινωνικά μέτρα που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως οι μόνοι που μένουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους είναι εκείνοι που πολύ σύντομα θα υποχρεωθούν να λογοδοτήσουν στην Ιστορία για τις καταστροφικές επιλογές που έκαναν, καθώς και τα πειθήνια όργανά τους...

Υπάρχουν ακόμα συντάξεις που μπορούν να περικοπούν, υψηλή φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή. Αυτή είναι η μία όψη τής πραγματικότητας. Η άλλη θέλει ο μέσος όρος των συντάξεων στην Ελλάδα να είναι ο μισός σε σχέση με τη Γερμανία, ενώ η φορολόγηση να ξεπερνά το μέσο όρο τής Ε.Ε. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως είναι απαραίτητες παρεμβάσεις και στο συνταξιοδοτικό και στο φορολογικό, όχι όμως τέτοιες που να επιβαρύνουν όσους έχουν ήδη επιβαρυνθεί πολύ από την κρίση. Η εφαρμογή, για παράδειγμα, των κινήτρων για το πλαστικό χρήμα θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα...

Γιατί, επομένως, να μειωθεί το αφορολόγητο στις 5.000 ευρώ, όπως διακαώς επιθυμούν ο Π. Τόμσεν και το παρεάκι του; Γιατί, επίσης, να κοπούν οριζοντίως συντάξεις όταν έτσι κι αλλιώς έχουν ψηφιστεί περικοπές για όλους μέχρι και το 2019 κι όταν οι νέες θα μπορούσαν να αφορούν μόνο "ρετιρέ" που δεν κατέβαλλαν από την τσέπη τους εισφορές ή που, τέλος πάντων, θα μπορέσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς και με λιγότερα χρήματα;...

Στις απαιτήσεις Σόιμπλε δεν υπάρχει άλλη λογική από την ψηφοθηρία- ακόμα παραμυθιάζει τους Γερμανούς πως δώρισαν δισεκατομμύρια στην Ελλάδα και δεν την δάνεισαν με επωφελέστατους για τους ίδιους όρους. Αν ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θέλει για πρώτη φορά να είναι ειλικρινής κι όχι υποκριτής οφείλει να απολογηθεί στο γερμανικό λαό γιατί τα υπερκέρδη που αποκόμισε άμεσα κι έμμεσα η χώρα του από τη χώρα μας δεν αναδιανεμήθηκαν με κοινωνική δικαιοσύνη παρά τα καρπώθηκε η γερμανική ολιγαρχία, την ίδια ώρα που οι Γερμανοί εργαζόμενοι δεν είδαν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται. Όπως, βεβαίως, και θα πρέπει να απολογηθεί για τα υπερβολικά γερμανικά πλεονάσματα, τα οποία αντίκεινται στο Σύμφωνο Σταθερότητας που τόσο αρέσκεται ο ίδιος να επικαλείται όταν είναι να επιβάλλει λιτότητα στον ευρωπαϊκό νότο...

Την ψηφοθηρία Σόιμπλε και την ιδεοληψία τού ΔΝΤ υποστηρίζει ασμένως ο άθλιος Κούλης κι ας έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα στην Ελλάδα, στη Γερμανία κι οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη και στον πλανήτη. Κι ακριβώς γι' αυτή του τη στάση δεν πρόκειται να γίνει πρωθυπουργός. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έπαιξε μπάλα κόντρα στην εθνική ομάδα αστέγων. Στην ουσία παίζει μπάλα με την ομάδα που δημιουργεί άστεγους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα "ξαφνικά" σίγησαν και οι μέχρι προσφάτως γενναιόδωρες μαζί του δημοσκοπήσεις...    

Mamma mia, δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι δεν φταίνε τα δημοψηφίσματα...

Ο Μ. Ρέντσι συνέδεσε το πολιτικό του μέλλον με αμφιλεγόμενες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις κι έχασε το στοίχημα. Κακό τού κεφαλιού του κι όλων εκείνων που τις τελευταίες ημέρες κατηγορούν τον Φιντέλ ως τύραννο γιατί δεν εκλεγόταν- ας μάθουν περισσότερα για τις τοπικές συνελεύσεις και τις αμεσοδημοκρατικές τους διαδικασίες στην Κούβα- αλλά δεν είπαν ποτέ τίποτα για το ότι ο πρωθυπουργός τής Ιταλίας τα τελευταία τρία σχεδόν χρόνια δεν είχε ψηφιστεί ποτέ από τον ιταλικό λαό ούτε είχε κερδίσει την εξουσία επαναστατικώ δικαίω...

Ξέρετε, όμως, από πού φαίνεται περισσότερο η κατάντια τής Ευρώπης; Από το ότι πάνω από 70 χρόνια από την πολεμική νίκη επί του φασισμού οι ηγέτες της πανηγυρίζουν γιατί στην Αυστρία δεν εκλέχτηκε ακροδεξιός πρόεδρος. Έχουν βάλει τόσο χαμηλά τον πήχη τής δημοκρατίας τους που πλέον μοιάζει με κατόρθωμα όταν δεν εκλέγονται σε ύπατα αξιώματα οι υμνητές τού Χίτλερ...

Είναι, μάλιστα, τόσο κοντόφθαλμη η ηγεσία τής Ευρώπης που αντί να δίνει έμφαση στους λόγους που οδήγησαν στο στραπάτσο Ρέντσι, ακόμα και οι πιο προοδευτικές δυνάμεις εστιάζουν στο ότι κακώς συνέδεσε την επικράτηση του "ναι" στο δημοψήφισμα με την παραμονή του στην πρωθυπουργία. Το ίδιο, άλλωστε, είχαν κάνει και με τον Ντ. Κάμερον και το Brexit, όπως και με τον Αλέξη Τσίπρα και το ελληνικό δημοψήφισμα. Ξέρετε, δηλαδή, τι λένε σε απλά ελληνικά οι δήθεν πολέμιοι των ολοκληρωτικών καθεστώτων; "Τι την θέλετε τη δημοκρατία στην πιο γνήσια μορφή της όταν τα αποτελέσματά της μπορεί να μην είναι τα επιδιωκόμενα";

Και κάπως έτσι- με την προσθήκη τής άγριας λιτότητας και της μισαλλοδοξίας- στρώνουν το έδαφος για την επικράτηση των νεοφασιστών. Πιστεύουν ότι αντιγράφοντας την ατζέντα τους θα επιβιώσουν, λησμονώντας πως το λούμπεν προλεταριάτο την ώρα τής κάλπης θα επιλέξει εκείνον που τον δηλητηρίαζε με μίσος από την αρχή, εκτιμώντας τη διαχρονική συνέπεια του ρατσιστικού, λαϊκιστικού λόγου του...

Και σαν τίποτα από όλα αυτά που αποδομούν την Ευρώπη να μην έχει συμβεί το ΔΝΤ, ο Β. Σόιμπλε κι ο άθλιος Κούλης- αυτό το άτυπο νεοφιλελεύθερο ερωτικό τρίγωνο- επιμένουν ότι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα, για παράδειγμα, είναι ακόμα περισσότερη λιτότητα κι απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά, την ίδια στιγμή που παριστάνουν πως είναι οι καλύτεροι πυροσβέστες στον κόσμο όταν έχουν αποδειχθεί άξιοι διάδοχοι του Νέρωνα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εδώ και κάποια χρόνια συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι μισθοί προσεγγίζουν ολοένα και περισσότερο της Βουλγαρίας, οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν, οι δαπάνες για την Υγεία και την Παιδεία κατέρρευσαν, αλλά όλα αυτά δεν βοήθησαν και πολύ στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της, πόσω μάλλον με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι η γραφειοκρατία, για παράδειγμα, κι όχι οι δήθεν υψηλοί φόροι στο μεγάλο κεφάλαιο- βρίσκονται, άλλωστε, στο μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης- που μας κρατά πίσω...

Με λίγα λόγια, οι μητσοτάκειες ιδεοληψίες έχουν εφαρμοστεί στην πράξη κι οδήγησαν στη μεγαλύτερη καταστροφή σε αναπτυγμένη χώρα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι αντί όλοι αυτοί οι τύποι να ζητούν συγγνώμη, έρχονται να μας τάξουν περισσότερο από το φαρμάκι τους για γιατρειά. Με αυτά και με τα άλλα το 2017 μοιάζει όλο και πιο πολύ με το τέλος τής διαδρομής για την Ευρωζώνη, για να μην πω και για την Ευρωπαϊκή Ένωση...

 

Το "σεξ εκδίκησης" δεν κερδίζει εκλογές...

Ο Ντ. Τραμπ δεν έγινε ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ γιατί είναι πράγματι ακροδεξιός, ρατσιστής, μισογύνης ή αντισημίτης. Υπερψηφίστηκε μολονότι είναι όλα αυτά γιατί στη συνείδηση του μέσου Αμερικανού ψηφοφόρου ήταν ο λιγότερο συστημικός υποψήφιος σε σύγκριση με την Χ. Κλίντον, την υποψηφιότητα της οποίας στήριξε όλο το κατεστημένο. Κι αυτό συνιστά πλέον ίσως το αποφασιστικότερο κριτήριο ψήφου όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά για όλη τη Δύση...

Ο Ντ. Τραμπ απευθύνθηκε στα πιο χαμερπή και φοβικά ένστικτά τού πόπολου, χρησιμοποιώντας έναν απλοϊκό λόγο που τον έκανε άμεσα αντιληπτό και τους πολίτες να αισθάνονται πως είναι ένας από αυτούς, πως με εκείνον δηλαδή μπορούν πολύ άνετα να πιουν μια μπύρα σε μια παμπ και να μιλήσουν για γκόμενες, αυτοκίνητα και μπέιζμπολ σε αντίθεση με την αντίπαλό του που έδειχνε να τους μιλά σαν να βρισκόταν μέσα σε μαυσωλείο, ιδίως όταν στο πλευρό της ήταν ο σύζυγός της...

Είναι, όμως, απλώς ο λαϊκισμός που κέρδισε (και) στις ΗΠΑ; Και γιατί, άλλωστε, να θεωρήσουμε πως μόνο ο Ντ. Τραμπ έταξε τα πάντα στους πάντες κι όχι και η πρώην Πρώτη Κυρία, η οποία μέχρι να θυμηθεί το λαό και τα προβλήματά του πραγματοποιούσε ομιλίες (και) για τη Goldman Sachs έναντι αδρής αμοιβής; Μήπως, επομένως, κέρδισε ο πιο καπάτσος λαϊκιστής κι εκείνος που δεν μίλησε με δέος για την παγκοσμιοποίηση και τα "επιτεύγματά" της; Ισχύουν όλα τα παραπάνω, αλλά και πολλά ακόμα, όπως για παράδειγμα ότι ο κόσμος έχει σιχαθεί τις πολιτικές δυναστείες...

Το λούμπεν προλεταριάτο, που αποτελεί την κύρια μάζα τού εκλογικού σώματος παγκοσμίως, όχι μόνο δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς- ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν κατείχε ποτέ κάποιο δημόσιο αξίωμα- ή ευρύτερα τους καθεστωτικούς αξιωματούχους, αλλά πλέον αυτό αποτυπώνεται και στην κάλπη. Επειδή, όμως, πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ατομικών συμφερόντων κι όχι για μια κοινωνία με ταξική συνείδηση τα πρόσωπα τα οποία επιλέγει για να στείλει τα μηνύματά του τις περισσότερες φορές φλερτάρουν με μια φαρσοκωμωδία που δεν βγάζει γέλιο. Στις ΗΠΑ είναι ο Ντ Τραμπ, στη Μεγάλη Βρετανία ο Ν. Φάρατζ ή ο Μπ. Τζόνσον, στη Γαλλία η Μ. Λε Πεν, στη Γερμανία το AfD, στην Ουγγαρία ο Β. Ορμπαν κι ούτω καθεξής...

Λούμπεν προλεταριάτο υπάρχει, βεβαίως, και στην Ελλάδα κι αυτό εν πολλοίς ψηφίζει με βάση τα ατομικά του συμφέροντα. Μπορεί, επίσης, κάποιος να κατηγορήσει τον Αλέξη Τσίπρα για λαϊκισμό, μόνο που ο σημερινός πρωθυπουργός ναι μεν έταξε περισσότερα από όσα έχει κατορθώσει να πετύχει μέχρι στιγμής, ωστόσο δεν έκανε λόγο ποτέ για χτίσιμο φραχτών, για απέλαση όλων των μουσουλμάνων από τη χώρα, δεν υποβίβασε τις γυναίκες στο ρόλο παλλακίδας ούτε έχει μιλήσει εχθρικά για οποιοδήποτε λαό ή θρήσκευμα...

Η τραμπική ρητορική συνδέεται άμεσα με τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα και τους θαυμαστές τους και στη ΝΔ κι όχι με την Αριστερά. Επομένως, το να συγκρίνεις τον πρωθυπουργό με τον Ντ. Τραμπ ή την Μ. Λε Πεν είναι σαν να μην βλέπεις μπροστά σου σε ποιο κόμμα ανήκουν οι βορίδηδες και οι γεωργιάδηδες...

Όπως κι αν έχει, ο Ντ. Τραμπ είναι ένα αίνιγμα για όλους, αφού κανείς δεν ξέρει πόσα από αυτά που είπε προεκλογικώς σκοπεύει να τα υλοποιήσει και πόσα είχαν ημερομηνία λήξης την ημέρα τής ψηφοφορίας. Η οπισθοδρόμηση, πάντως, δύσκολα θα αποφευχθεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αν και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η συμβιβαστική διάθεση που έχει δείξει ο νέος πρόεδρος με τη Ρωσία με ανησυχεί πολύ λιγότερο από την εχθρική τακτική Ομπάμα- Κλίντον...

Η εκλογή Τραμπ ήταν ένα μεγάλο ατύχημα, όπως το Brexit, που κάποια στιγμή θα συνέβαινε και είναι σχεδόν βέβαιο πως θα βρει μιμητές κι αλλού από τη στιγμή που ο ιμπεριαλισμός, η μισαλλοδοξία και η στείρα εμμονή στη λιτότητα εξακολουθούν να παραμένουν οι "mainstream" πολιτικές. Αποδεικνύει, ωστόσο, επίσης ότι για να κερδίσεις την εξουσία απαιτείται να έχεις δημιουργήσει ρεύμα πίσω σου, ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο λαϊκό κίνημα κι όχι ένα μιντιακό κατασκεύασμα βασισμένο σε ψεύτικες δημοσκοπήσεις τής στιγμής. Όχι, δηλαδή, να αντιμετωπίζεσαι απλώς ως "σεξ εκδίκησης" από απογοητευμένους συζύγους που δεν έχουν πάψει ωστόσο να αγαπούν τον νόμιμο σύντροφό τους. Φαντάζομαι να γίνομαι κατανοητός και στην οδό Πειραιώς...  



 

  

Ντόκτορ Σόιμπλε, θα προτείνετε κούρεμα καταθέσεων κι όταν καταρρεύσει η Deutsche Bank;...

Όταν επιθυμείς να μεταλαμπαδεύεις τους δικούς σου ηθικούς κώδικες οφείλεις να ακολουθείς μια πολύ σοβαρή προϋπόθεση: να τους τηρείς πρώτος εσύ ο ίδιος. Σε διαφορετική περίπτωση μπορούν οι αντίπαλοί σου πολύ εύκολα να σε κατηγορήσουν για καιροσκοπισμό και φαρισαϊσμό. Είναι πολύ εύκολο, για παράδειγμα, να είσαι η ισχυρή Γερμανία και να κουνάς το δάχτυλο στην Ιταλία για τις τράπεζές της και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία για τις δημοσιονομικές τους "αμαρτίες", στις οποίες βεβαίως οφείλεται σε σημαντικό βαθμό το πρωσικό εξαγωγικό θαύμα, όπως βεβαίως και στη γενναιοδωρία με την οποία οι νικητές τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου αντιμετώπισαν αυτούς που αιματοκύλισαν δύο φορές τον 20ό αιώνα κι αρνούνται σήμερα στους άλλους, όπως στο ζήτημα του χρέους, τα δώρα τα οποία στους ίδιους με μεγαλοψυχία προσφέρθηκαν...

Πριν,επομένως, ο Β. Σόιμπλε χρησιμοποιήσει ξανά το μαστίγιό του στον ευρωπαϊκό νότο μήπως θα ήταν προτιμότερο να ρίξει μια ματιά στο τι συμβαίνει στη Deutsche Bank, την οποία σοβαροί διεθνείς αναλυτές παρομοιάζουν ήδη με τη Lehman Brothers λόγω και της δικής της έκθεσης σε τραπεζικά τοξικά προϊόντα κι όχι μόνο; Ο αυστηρός με τους άλλους υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θα προτείνει και για την τράπεζα της χώρας του κούρεμα καταθέσεων, όπως προτείνει στους Ιταλούς, και μάλιστα λίγους μήνες πριν τις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές;...

Προφανώς και στην Ελλάδα το πολιτικό κόστος μας έχει στοιχίσει ακριβά σε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια και δεν έγιναν. Καλά, εμείς είμαστε "τεμπέληδες", "ανεπρόκοποι" κι "ωχαδερφιστές". Οι "σοβαροί, ωστόσο, "μεθοδικοί" και "πειθαρχημένοι" Γερμανοί πάσχουν από την ίδια πολιτική παθογένεια, όπως αυτό έχει αποδειχθεί πολλάκις από την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008. Η Ευρώπη έχει συλληφθεί επανειλημμένως να αντιδρά με καθυστέρηση Ραντανπλάν κυρίως γιατί η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε σκέφτονταν περισσότερο τος εσωτερικές αντιδράσεις- στο κόμμα τους ή στη γερμανική κοινωνία- και πολύ λιγότερο την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε στέρεα θεμέλια. Πριν ακόμα υπογράψουμε το πρώτο μνημόνιο οι τοπικές εκλογές στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία ήταν σημαντικότερες για τη γερμανική ηγεσία από την αποφυγή επέκτασης και διαιώνισης μιας κρίσης που οδήγησε στο Brexit. Αν η Ευρωζώνη θριάμβευε, οι Βρετανοί θα είχαν γίνει μέλος της. Τώρα όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά έφυγαν κι από την Ευρωπαϊκή Ένωση...

Κι αν το Βερολίνο είναι εμμονοληπτικό, τι να πει κανείς για το ΔΝΤ, το οποίο επιμένει στη λογική, όπως αποδεικνύεται και με τα εργασιακά, του "πονάει χέρι, κόβει χέρι"; Αν η μείωση του κατώτατου μισθού κι ο γενικότερος περιορισμός ή κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων ήταν ο σωστός δρόμος για την ανταγωνιστικότητα με κοινωνική δικαιοσύνη τότε το Μπαγκλαντές στην Ασία ή η Βουλγαρία στην Ευρώπη θα ήταν το όνειρο κάθε ελεύθερου ανθρώπου κι όχι η Νορβηγία, για παράδειγμα. Οι παππούδες, άλλωστε, των σημερινών σφουγγοκωλάριων του νεοφιλελευθερισμού θεωρούσαν αθέμιτη παρέμβαση στην αγορά εργασίας την κατάργηση της δουλείας και της παιδικής εργασίας. Τώρα τα εγγόνια τους απλώς βαδίζουν στο δρόμο που χάραξαν οι πρόγονοί τους. Μέχρι να μας πουν κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον "συγγνώμη, λάθος", όπως έκαναν με τους πολλαπλασιαστές, χωρίς όμως να αλλάξουν πορεία στο καράβι. Κάπως έτσι ο "Τιτανικός" μοιάζει όλο και πιο πολύ με αυτοεκπληρούμενη προφητεία...