Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι καμμένη από χέρι...

Το κομματικό σύστημα της Μεγάλης Βρετανίας διέρχεται σοβαρή κρίση εξαιτίας τού Brexit, του πώς αυτό πρέπει να γίνει ή να μην γίνει καθόλου. Συντηρητικοί κι Εργατικοί, οι μεν περισσότερο οι δε λιγότερο, είναι διχασμένοι για την επόμενη ημέρα. Κι όμως, δεν ακούμε για βουλευτές των Συντηρητικών που θέλουν να μεταπηδήσουν στους Εργατικούς ούτε για το αντίστροφο, αφού παρά τις επιμέρους διαφωνίες τους για ζητήματα πολιτικής ή τακτικής οι ιδεολογικές τοποθετήσεις είναι δεδομένες και δεν αλλάζουν κάθε φορά που αλλάζει η φορά τού ανέμου...

Στην Ελλάδα, όμως, το κομματικό σύστημα δεν είναι τίποτα καλύτερο από μια άτακτη αγέλη μέσα στην οποία ο καθένας προσπαθεί να εξυπηρετεί τα ατομικά του συμφέροντα. Γι' αυτό και ιδίως τα τελευταία χρόνια, όταν άλλα κόμματα καταρρέουν κι άλλα ανεβαίνουν με μεγάλη ταχύτητα, έχουμε δει βουλευτές να μετακινούνται από τα αριστερά στα δεξιά και το αντίστροφο σαν να μην συμβαίνει τίποτα και δίχως καν να έχουν την ευθιξία να δικαιολογούν τις οβιδιακές τους μεταμορφώσεις. Γιατί, επομένως, να μας προκαλεί εντύπωση πως βουλευτές και στελέχη ενός λάιτ ακροδεξιού κόμματος όπως οι ΑΝΕΛ θέλουν και μπορεί να βρουν καταφύγιο σε ένα κόμμα υποτίθεται της ριζοσπαστικής Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ;...

Οι νέες τεχνολογίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έφεραν επανάσταση και στα μέσα ενημέρωσης, άλλαξαν το χάρτη τους όπως δεν τον είχε αλλάξει τίποτα άλλο τόσο έντονα από την εποχή τού Γουτεμβέργιου. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και με τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, αν θέλουμε να προσαρμόσουμε τη δημοκρατία στις απαιτήσεις των καιρών και να μην την αφήσουμε έρμαιο στον αυταρχισμό...

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, για παράδειγμα, και το πολιτικό παιχνίδι όπως παιζόταν επί αιώνες στην Ελλάδα κι αλλού στον κόσμο είναι αδύνατο να παίζεται πλέον με τον ίδιο τρόπο δίχως να απαξιώνεται σε βαθμό εξαφάνισής του. Από τη στιγμή που η αλληλεπίδραση πολιτών κι εξουσίας είναι πιο εφικτή από ποτέ και τα μυστικά των παρασκηνίων δεν είναι και τόσο μυστικά όταν ο καθένας μπορεί να τα αποκαλύπτει με το κινητό του τηλέφωνο, είναι ανέκδοτο μια ολόκληρη χώρα να αγωνιά για το τι θα πράξει ένας Καμμένος όνομα και πράγμα. Όσοι, επομένως, επιμένουν να μην προσαρμόζονται στις αλλαγές των καιρών έχουν ήδη κλείσει συμβόλαιο με το παρελθόν, διαχωρίζοντας την θέση τους από το παρόν και το μέλλον...

"Καταργήστε τους φόρους στους πλούσιους" και "ζήτω ο καπιταλισμός" φώναζαν οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί...

Αξίζει κανείς να ακούσει τον Τζέρεμι Κόρμπιν να μιλά, ακόμα κι αν δεν είναι σοσιαλιστής. Σε ένα προεκλογικό πάνελ, για παράδειγμα, κάποιος από το κοινό τού επιτέθηκε για την υπόσχεσή του να αυξήσει το φόρο στις επιχειρήσεις. Νόμισε πως τον είχε στριμώξει στα σκοινιά, αλλά ο ηγέτης των Βρετανών Εργατικών που κατάφερε το ακατόρθωτο, να συγκινήσει δηλαδή τη νεολαία και να την κάνει να ψηφίσει μαζικά στις πρόσφατες εκλογές στο Νησί, τον αποστόμωσε: πέρα από το ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης- ο καθένας πρέπει να φορολογείται με βάση το ύψος των εισοδημάτων του- εξήγησε στον πολίτη πως αν ήθελε δημόσια Υγεία και Παιδεία, καθώς και κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει άλλος έντιμος δρόμος από τη φορολόγηση. Η διακυβέρνηση, άλλωστε, της Μεγάλης Βρετανίας από τους Συντηρητικούς τα τελευταία εφτά χρόνια, κατά τα οποία έχουν πνίξει τη χώρα στη λιτότητα, έχει οδηγήσει στην απαξίωση θεσμών όπως το NHS- το βρετανικό ΕΣΥ-, οι οποίοι αποτελούσαν αιτία υπερηφάνειας για τους αγγλοσάξονες...

Δεν ξέρουμε ακόμα τα ακριβή αίτια της φωτιάς που σκότωσε δεκάδες στο λονδρέζικο ουρανοξύστη, Όλες οι πληροφορίες, ωστόσο, συγκλίνουν στα ελλιπή μέτρα πυρασφάλειας και γενικότερης συντήρησης για ένα κτίριο στο οποίο έμεναν οικογένειες εργατών. Και το ερώτημα είναι: θα συνέβαινε το ίδιο σε ένα κτίριο όπου μένουν ζάπλουτοι; Οι αρμόδιες κρατικές Αρχές θα επιδείκνυαν την ίδια ανευθυνότητα για το παλάτι τού Μπάκιγχαμ; Μήπως οι ζωές των κροίσων έχουν μεγαλύτερη αξία στο καπιταλιστικό σύστημα κι επομένως η ισότητα δεν βρίσκεται στις προτεραιότητές του; Μήπως, εν τέλει, όπως λέει και το τραγούδι, "για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός";...

Είναι λογικό τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ να μισούν τους Κόρμπιν αυτού του κόσμου, να τους απαξιώνουν και να τους γελοιοποιούν. Κι αυτό γιατί όσοι ασπάζονται τις μαρξιστικές ιδέες δίχως να τις αντιλαμβάνονται ως ευαγγέλιο κατανοούν ότι το σημαντικότερο παγκόσμιο ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία μπορεί να επιτευχθεί και με ειρηνικά μέσα, όπως είναι η δίκαιη ανακατανομή τού εισοδήματος και με όχημα το φορολογικό σύστημα...

Τα συμπτώματα της βαριάς ασθένειας είναι εμφανή σε κοινωνίες που θεωρούν λογικό να διασώζονται "άρρωστες" τράπεζες από το κρατικό ταμείο, αλλά να θεωρείται οπισθοδρομικό να σώζονται ζωές χάρη στη δωρεάν ιατρική περίθαλψη ή στα επιδόματα για τους οικονομικώς ασθενέστερους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα οι κυβερνώσες ελίτ δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα κι ας γνωρίζουν ότι με την αλαζονεία τους στήνουν μόνες τους τις γκιλοτίνες που θα φέρουν τον αποκεφαλισμό τους...

Δεν είμαι θιασώτης τής σοσιαλδημοκρατικής ικανοποίησης με τις επιδοματικές πολιτικές. Δεν μπορεί να συνιστούν αυτές το τέλος τής διαδρομής, παρά μόνο ένα όχημα που θα μας οδηγήσει σε αυτό. Στόχος για έναν πραγματικό σοσιαλιστή δεν είναι δυνατό να είναι άλλος από την επικράτηση της ιδέας ότι ο καθένας θα απολαμβάνει ίσων ευκαιριών και θα αμείβεται με βάση την ποιότητα και την ποσότητα του μόχθου του ώστε να μην έχει ανάγκη από κρατικά φιλοδωρήματα και φιλανθρωπίες...

Οι εργάτες και οι οικογένειές τους που σκοτώθηκαν στον πύργο (sic) Γκρένφελ αποτελούν θύματα ενός άνισου κόσμου, ο οποίος δεν εξασφαλίζει ούτε καν την ίδια πρόσβαση στην ασφάλεια για όλους. Κι αυτός ο κόσμος είτε θα αλλάξει ειρηνικώς, όπως με την κατάργηση της φορολογικής ασυλίας για λίγους και των φορολογικών παραδείσων, είτε θα πνιγεί στο αίμα. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να πιστέψω ότι οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί λίγο πριν ξεψυχήσουν ζητούσαν να καταργηθούν οι φόροι στους πλούσιους...  

Ο Αλέξης αγαπά τον Κόρμπιν, αλλά τον κερατώνει με την Μέι...

Την ίδια ώρα που ο Αλ. Τσίπρας στηρίζει τον σοσιαλιστή με την πραγματική έννοια του όρου Τζέρεμι Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία κόβει εκ νέου τις συντάξεις και παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Πολιτική σχιζοφρένεια; Τακτική οπισθοχώρηση θα σου απαντήσουν τα 'παπαγαλάκια' τού Μαξίμου, τα οποία από τις πολλές κωλοτούμπες έχουν ζαλιστεί σε βαθμό που δεν μπορούν να δουν μια στρατηγική οπισθοχώρηση στο νεοφιλελευθερισμό ακόμα κι όταν βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Κάθε ημέρα που περνά ο ΣΥΡΙΖΑ εξευτελίζει την Αριστερά περισσότερο κι εκείνα σου μιλούν ακόμα για χρέος, ποσοτικές χαλαρώσεις κι εξόδους στις αγορές, που ούτε αυτές έρχονται...

Ας υποθέσουμε πως ο Τζέρεμι Κόρμπιν σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση κι επέβαλλε ένα πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που για το ΣΥΡΙΖΑ έμεινε μόνο στα χαρτιά. Πώς θα βοηθούσε αυτό την Ελλάδα να απαλλαγεί από τη λιτότητα τη στιγμή που η Μεγάλη Βρετανία έχει επιλέξει να φύγει από την ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση να θυσιάσει και τον τελευταίο Έλληνα στο βωμό τής παραμονής σε αυτή; Όταν έχεις μετατρέψει την παραμονή σου στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ σε ακρογωνιαίο λίθο τής πολιτικής σου πώς είναι δυνατό να καρπωθείς οφέλη από εκείνους που προκρίνουν έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο; Ο Αλ. Τσίπρας του 2015 έχει πολλές ομοιότητες με τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Ο Αλ. Τσίπρας του 2017 σχεδόν καμία. Αντιθέτως, του βρίσκω περισσότερες- γιατί οι πράξεις κι όχι τα λόγια έχουν σημασία- με την κοινωνικώς ανάλγητη Τ. Μέι και. κυρίως. τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό και των δύο...

Ο Αλ. Τσίπρας είχε μιλήσει (και) για επιστροφή στην ανάπτυξη με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι αριθμοί δείχνουν να ευημερούν, μόνο που για μια ακόμα φορά έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες προϋποθέσεις ώστε από αυτούς να εξυπηρετηθεί η ελίτ κι όχι ο λαός. Αργά ή γρήγορα, για παράδειγμα, θα δημιουργηθούν αρκετές νέες θέσεις εργασίας, οι οποίες ωστόσο θα είναι κακοπληρωμένες και με όρους εργασιακού μεσαίωνα. Η Ελλάδα, επίσης, θα επιστρέψει στις αγορές και θα εισρεύσει νέο χρήμα από το οποίο, όμως, θα επωφεληθούν κατά βάση πάλι εκείνοι που δεν πληρώνουν φόρους. Για το ότι οι εφοπλιστές δεν έχουν φορολογηθεί ούτε με ένα ευρώ παραπάνω δεν μας φταίει ο Β. Σόιμπλε, έτσι δεν είναι; Όπως κι αν έχει, οι υποχωρήσεις τις οποίες έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση θυμίζουν πλέον ελέφαντα στο δωμάτιο. Κι αυτός δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δηλώσεις στήριξης των Βρετανών Εργατικών ή όποιων άλλων θυμίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ ποιος ήταν και πώς κατάντησε...