Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Μας έσωσε ότι είμαστε Ψωροκώσταινα...

Για να μην είμαι άδικος, η κυβέρνηση έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά όταν διαπίστωσε τι συνέβαινε στην Ιταλία κι επέβαλε γενική καραντίνα σχετικώς εγκαίρως. Αυτό, όμως, που μας έσωσε περισσότερο σε σχέση με άλλες χώρες τής ΕΕ είναι το ότι παραμένουμε μια Ψωροκώσταινα, μια χώρα δηλαδή που δεν αποτελεί εμπορικό- μεταφορικό- οικονομικό- πολιτιστικό ή οτιδήποτε άλλο κέντρο κι επομένως δεν αποτελεί κόμβο όπου συνυπάρχουν, έστω και για λίγο, άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, πέρα βεβαίως από τα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Αθήνα δεν είναι Βρυξέλλες, Ρώμη, Μαδρίτη, Παρίσι, Λονδίνο ή Βερολίνο...

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως κι άλλα βαλκανικά κράτη, όπως η Σερβία και η Αλβανία, έχουν χαμηλούς αριθμούς νεκρών και κρουσμάτων, ακόμα χαμηλότερους από τους δικούς μας. Όσοι, επομένως, θελήσουν να κερδοσκοπήσουν πολιτικώς πάνω σε μια πανδημία δεν θα πρέπει να υπολογίζουν πολύ στο ότι ο κόσμος χωνεύει το κουτόχορτο με το οποίο τον ταΐζουν. Ούτε πως δεν καταλαβαίνει ότι η παθιασμένη στήριξη των ΜΜΕ στην κυβέρνηση δεν στηρίζεται στην αντικειμενικότητα, αλλά σε δωράκια εκατομμυρίων ευρώ όπως αυτά που λαμβάνουν τώρα για προπαγάνδα...

Ο Κ. Μητσοτάκης επιδιώκει τη μακροημέρευση της φαύλης εξουσίας του επενδύοντας στην απώθηση απελπισμένων ψυχών στον Έβρο και στην αυτοπειθαρχία των Ελλήνων σε σχέση με τον εγκλεισμό. Πρέπει, όμως, να βιαστεί γιατί δεν υπάρχει ούτε μία φούσκα που να μην έχει σπάσει, όσα χρήματα κι αν έχουν επενδυθεί πάνω της. Μακάρι για όλους μας να πάνε όλα καλά τον Απρίλιο και το Μάιο να βγούμε από τα σπίτια μας. Όχι, όμως, για να μπορέσουμε να ψηφίσουμε Μητσοτάκη τον Ιούνιο και να τον φορτωθούμε στην πλάτη μας για περισσότερο από όσο το αντέχουμε...

Η Ελλάδα δεν (πρέπει να) συνορεύει με την Ουγγαρία...

Η Ελλάδα μπορεί να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που αντιμετωπίζει το υγειονομικό κομμάτι τής κρίσης τού κορονοΐού αποκλειστικώς με μέτρα γενικής καραντίνας και μπάτσους- ελεγκτές. Αποδείχθηκε ότι η παγκόσμια επέλαση του νεοφιλελευθερισμού δεν άφησε κανένα δημόσιο σύστημα υγείας αλώβητο. Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, δεν έχει προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτές παρά μόνο στα λόγια, δεν έχει ανοίξει νέες ΜΕΘ, δεν έχει επιτάξει τον ιδιωτικό τομέα, σνομπάρει τα διαγνωστικά τεστ την ίδια ώρα που χρυσοπληρώνει τους κλινικάρχες, τους μιντιάρχες και κάθε άλλου είδους -άρχες για τους οποίους λεφτά υπάρχουν...

Ένα φαινομενικώς ουδέτερο ζήτημα όπως είναι η αντιμετώπιση μιας πανδημίας αποδεικνύει ότι τίποτα, μα τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι ιδεολογικώς ουδέτερο, εν προκειμένω το ποιοι θα σωθούν είτε από τον ιό είτε από τις οικονομικές του συνέπειες. Την ίδια στιγμή, για παράδειγμα, που η κυβέρνηση αφήνει απροστάτευτες ολόκληρες ευάλωτες ομάδες, όπως οι αιτούντες άσυλο, οι άστεγοι και οι Ρομά, και κατηγορεί τους συνταξιούχους που ξεροσταλιάζουν έξω από τράπεζες, διοργανώθηκε αεροδιακομιδή για τον γιο εφοπλιστή που αψήφησε τις εντολές και πήγε κατευθείαν από το Λονδίνο στην Ικαρία για να μολύνει και το νησί με την πνευματική κυρίως αρρώστια του. Παραλλήλως, εκατομμύρια ευρώ υπάρχουν για την αποζημίωση των ολιγαρχών φίλων τού Κ. Μητσοτάκη, αλλά όχι για να διασωθούν θέσεις εργασίας και να καταβληθεί το σύνολο των μισθών τής μεσαίας τάξης για την οποία τόσο νοιαζόταν ο σημερινός πρωθυπουργός προεκλογικώς...

Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών εφαρμόζει τη γενική καραντίνα, γι' αυτό και είναι αποκρουστικό να της συμπεριφέρονται οι κυβερνώντες- όπως την εποχή των μνημονίων- με τη (μη) λογική τού "μαζί τα φάγαμε", προκειμένου να καλύψουν τα δικά τους αμαρτήματα. Υπενθυμίζω στον Κ. Μητσοτάκη ότι, όσο κι αν το επιθυμεί, η Ελλάδα δεν συνορεύει με την Ουγγαρία. Επομένως, οι ακραίες κατασταλτικές πολιτικές που εφαρμόζει εκεί ο ομογάλακτός του Β. Όρμπαν δεν μπορούν να βρουν νομιμοποίηση στα μέρη μας, όπως και η απόλυτη καραντίνα χωρίς να συντρέχει σοβαρός λόγος για επιπλέον μέτρα, την οποία προλειαίνουν τα ουκ ολίγα φιλοκυβερνητικά μέσα...

Αν η αισθητική ήταν φράγκα, θα την είχαν και οι μητσοτάκηδες...

Οι δήμοι, οι περιφέρειες, το κράτος πρέπει να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, όχι μόνο γιατί η πλειονότητα των κατοίκων είναι χριστιανοί, αλλά και γιατί οι επιτυχημένοι στολισμοί κι εκδηλώσεις φέρνουν τουρισμό κι άρα χρήμα. Το τι θεωρείται, βεβαίως, επιτυχημένος εορτασμός εναπόκειται στην προσωπική αισθητική τού καθενός, η οποία όμως πρέπει και να αξιολογείται. Και φυσικά κάθε τοπικός άρχοντας οφείλει να αξιολογεί την οικονομική κατάσταση του δήμου ή της περιφέρειας που διοικεί κι αν αυτή δεν είναι ικανοποιητική για να δώσει στο πόπολο τόσο άρτο όσο και θεάματα, θα ήταν προτιμότερο να δώσει άρτο...

Η καλαισθησία, εξάλλου, δεν είναι ζήτημα μόνο χρημάτων, αλλά και γούστου, που δεν αγοράζεται αλλά προϋποθέτει και την ανάλογη παιδεία. Κι αν ακόμα, για παράδειγμα, δεν διαθέτεις τις λίρες για να στολίσεις την πόλη σου όπως το Λονδίνο μην την εξευτελίζεις καλώντας, όπως συνέβη στο Βόλο τού Αχ. Μπέου, ξεπεσμένες τραγουδιάρες σε γιορτές με αισθητική μπουζουκομάγαζου της δεκαετίας τού '90. Ή αν επιθυμείς να φαίνεσαι πρωτοπόρος, όπως ο Κ. Μπακογιάννης στην Αθήνα, ρώτα κι έναν τρίτο πέρα από τους κολλητούς σου μήπως και σε γλιτώσει από τη γελοιοποίηση...

Κανένα, πάντως, χριστουγεννιάτικο πυροτέχνημα ή φιλανθρωπία δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το χαλί τους άστεγους, τους ναρκομανείς, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους υπόλοιπους αναξιοπαθούντες κι ανήκοντες σε ευπαθείς ομάδες που κυκλοφορούν σε μία πόλη. Κι ούτε η χριστουγεννιάτικη γενναιοδωρία τού καθενός από εμάς είναι δυνατό να ξεπλύνει την αναλγησία μας τις υπόλοιπες ημέρες τού χρόνου. Είτε δείχνουμε ανθρωπιά 365 ημέρες το χρόνο απέναντι σε όλους ανεξαιρέτως- δίχως διάκριση θρησκεύματος, φύλου, φυλής, σεξουαλικού προσανατολισμού- είτε δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από υποκριτές που περιμένουμε να μας ανοίξουν τις πύλες τής βασιλείας των ουρανών χάρη σε φιλανθρωπικές αρπαχτές μας...

Θα γιορταστούν και φέτος τα Χριστούγεννα στο Ιράν της Ευρώπης...

Το Λονδίνο είναι η πολυπολιτισμική πρωτεύουσα μιας χώρας στην οποία η θρησκευτική ουδετερότητα θεωρείται δεδομένη. Κι όμως, σε αντίθεση με το αφήγημα Βορίδη, όχι μόνο δεν έχουν απαγορευτεί τα Χριστούγεννα, αλλά γιορτάζονται με πολύ μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια από ό,τι στην Αθήνα, χάρη βεβαίως και στον καιρό που το επιτρέπει και στα περισσότερα φράγκα. Ο ακροδεξιός βουλευτής, ωστόσο, της ΝΔ κι όσοι ασπάζονται τις ίδιες ιδεοληψίες χρησιμοποιούν για μια ακόμα φορά το λαϊκισμό προκειμένου να μην επιτρέψουν στην Ελλάδα να ασπαστεί τον 21ο αιώνα ώστε να μείνει καθηλωμένη σε αντιλήψεις που μας εξομοιώνουν με το χαρακτηρισμό "Ιράν της Ευρώπης"...

Και σε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος οι χριστιανοί μπορούν να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα δίχως κανείς να είναι σε θέση να τους το απαγορεύει. Οι εκκλησίες δεν θα κηρυχθούν παράνομες- αν αυτός είναι ο λόγος που πολλοί σήμερα τις αποφεύγουν-, ο θρησκευτικός στολισμός και δημόσιων χώρων θα παραμείνει νόμιμος και ούτε θα γίνει politically incorrect να εύχεσαι στις γιορτές τής χριστιανοσύνης...

Το ότι θα βγουν οι εικόνες τής Παναγίας και του Ιησού από τις σχολικές και δικαστικές αίθουσες- όπου δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης γιατί άνθρωποι διδάσκουν και μαθαίνουν, δικάζουν και καταδικάζονται, με βάση ανθρώπινα βιβλία και νομοθεσίες- είναι αστείο να το υπολογίζουμε ως δίωξη του θρησκευτικού φρονήματος. Λίγη λιγότερη συμπλεγματική ανασφάλεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Σε αυτήν τη χώρα, όμως, δεν έχουμε επιλύσει ακόμα τα στοιχειώδη- όπως το να γίνονται μαθήματα στα δημόσια σχολεία ακόμα και την ημέρα που οι καθηγητές ψηφίζουν τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους-, οπότε ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, εν μέσω μάλιστα προεκλογικής περιόδου, μοιάζει λογικό να συγκρίνεται με το δύσκολο θεώρημα του Φερμά. Αλίμονο, πάντως, αν ληφθεί ξανά σοβαρώς υπόψη το διαχρονικό επιχείρημα όσων δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ποτέ πως δεν είναι ο κατάλληλος καιρός γιατί οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Είναι η πολιτική βούληση που ωριμάζει τις συνθήκες κι αυτή καλείται να επιδείξει η κυβέρνηση μέχρι τέλους, κι ας είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει. Θα έχει τουλάχιστον διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις κραυγαλέες αποτυχίες της...


 

"Καταργήστε τους φόρους στους πλούσιους" και "ζήτω ο καπιταλισμός" φώναζαν οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί...

Αξίζει κανείς να ακούσει τον Τζέρεμι Κόρμπιν να μιλά, ακόμα κι αν δεν είναι σοσιαλιστής. Σε ένα προεκλογικό πάνελ, για παράδειγμα, κάποιος από το κοινό τού επιτέθηκε για την υπόσχεσή του να αυξήσει το φόρο στις επιχειρήσεις. Νόμισε πως τον είχε στριμώξει στα σκοινιά, αλλά ο ηγέτης των Βρετανών Εργατικών που κατάφερε το ακατόρθωτο, να συγκινήσει δηλαδή τη νεολαία και να την κάνει να ψηφίσει μαζικά στις πρόσφατες εκλογές στο Νησί, τον αποστόμωσε: πέρα από το ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης- ο καθένας πρέπει να φορολογείται με βάση το ύψος των εισοδημάτων του- εξήγησε στον πολίτη πως αν ήθελε δημόσια Υγεία και Παιδεία, καθώς και κοινωνικό κράτος δεν υπάρχει άλλος έντιμος δρόμος από τη φορολόγηση. Η διακυβέρνηση, άλλωστε, της Μεγάλης Βρετανίας από τους Συντηρητικούς τα τελευταία εφτά χρόνια, κατά τα οποία έχουν πνίξει τη χώρα στη λιτότητα, έχει οδηγήσει στην απαξίωση θεσμών όπως το NHS- το βρετανικό ΕΣΥ-, οι οποίοι αποτελούσαν αιτία υπερηφάνειας για τους αγγλοσάξονες...

Δεν ξέρουμε ακόμα τα ακριβή αίτια της φωτιάς που σκότωσε δεκάδες στο λονδρέζικο ουρανοξύστη, Όλες οι πληροφορίες, ωστόσο, συγκλίνουν στα ελλιπή μέτρα πυρασφάλειας και γενικότερης συντήρησης για ένα κτίριο στο οποίο έμεναν οικογένειες εργατών. Και το ερώτημα είναι: θα συνέβαινε το ίδιο σε ένα κτίριο όπου μένουν ζάπλουτοι; Οι αρμόδιες κρατικές Αρχές θα επιδείκνυαν την ίδια ανευθυνότητα για το παλάτι τού Μπάκιγχαμ; Μήπως οι ζωές των κροίσων έχουν μεγαλύτερη αξία στο καπιταλιστικό σύστημα κι επομένως η ισότητα δεν βρίσκεται στις προτεραιότητές του; Μήπως, εν τέλει, όπως λέει και το τραγούδι, "για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός";...

Είναι λογικό τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ να μισούν τους Κόρμπιν αυτού του κόσμου, να τους απαξιώνουν και να τους γελοιοποιούν. Κι αυτό γιατί όσοι ασπάζονται τις μαρξιστικές ιδέες δίχως να τις αντιλαμβάνονται ως ευαγγέλιο κατανοούν ότι το σημαντικότερο παγκόσμιο ζητούμενο είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η οποία μπορεί να επιτευχθεί και με ειρηνικά μέσα, όπως είναι η δίκαιη ανακατανομή τού εισοδήματος και με όχημα το φορολογικό σύστημα...

Τα συμπτώματα της βαριάς ασθένειας είναι εμφανή σε κοινωνίες που θεωρούν λογικό να διασώζονται "άρρωστες" τράπεζες από το κρατικό ταμείο, αλλά να θεωρείται οπισθοδρομικό να σώζονται ζωές χάρη στη δωρεάν ιατρική περίθαλψη ή στα επιδόματα για τους οικονομικώς ασθενέστερους. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα οι κυβερνώσες ελίτ δεν επιθυμούν να αλλάξει τίποτα κι ας γνωρίζουν ότι με την αλαζονεία τους στήνουν μόνες τους τις γκιλοτίνες που θα φέρουν τον αποκεφαλισμό τους...

Δεν είμαι θιασώτης τής σοσιαλδημοκρατικής ικανοποίησης με τις επιδοματικές πολιτικές. Δεν μπορεί να συνιστούν αυτές το τέλος τής διαδρομής, παρά μόνο ένα όχημα που θα μας οδηγήσει σε αυτό. Στόχος για έναν πραγματικό σοσιαλιστή δεν είναι δυνατό να είναι άλλος από την επικράτηση της ιδέας ότι ο καθένας θα απολαμβάνει ίσων ευκαιριών και θα αμείβεται με βάση την ποιότητα και την ποσότητα του μόχθου του ώστε να μην έχει ανάγκη από κρατικά φιλοδωρήματα και φιλανθρωπίες...

Οι εργάτες και οι οικογένειές τους που σκοτώθηκαν στον πύργο (sic) Γκρένφελ αποτελούν θύματα ενός άνισου κόσμου, ο οποίος δεν εξασφαλίζει ούτε καν την ίδια πρόσβαση στην ασφάλεια για όλους. Κι αυτός ο κόσμος είτε θα αλλάξει ειρηνικώς, όπως με την κατάργηση της φορολογικής ασυλίας για λίγους και των φορολογικών παραδείσων, είτε θα πνιγεί στο αίμα. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να πιστέψω ότι οι εργάτες που καίγονταν ζωντανοί λίγο πριν ξεψυχήσουν ζητούσαν να καταργηθούν οι φόροι στους πλούσιους...  

Λογικό οι σκοταδιστές να μισούν το Λονδίνο...

Δεν έχω ταξιδέψει σε όλες τις γωνιές τού πλανήτη, αλλά από όσες έχω επισκεφθεί το Λονδίνο παραμένει η αγαπημένη μου. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη βρετανική πρωτεύουσα δεν είναι τα θέατρα, οι παμπ ή τα μεγάλα ποδοσφαιρικά κλαμπ, αν και τίποτα από όλα αυτά δεν με αφήνει ασυγκίνητο, αλλά ο γνήσιος κοσμοπολιτισμός της...

Αποδώστε τον, αν θέλετε, στο ότι η Μεγάλη Βρετανία υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη επί αιώνες, αλλά όπως κι αν έχει η λονδρέζικη πολυπολιτισμικότητα είναι αξιοθαύμαστη. Αξιοθαύμαστη για όλους εκτός από εκείνους που υποθάλπουν ή τρέφονται από το σκοταδισμό. Και δεν αναφερόμαι μόνο στους τζιχαντιστές, αλλά και σε χριστιανούς τύπου Τραμπ, οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία για να μας θυμίζουν πως η ρητορική τους έρχεται κατευθείαν από το μεσαίωνα...

Δεν είναι τυχαίο για όλα αυτά και για πολλά άλλα ότι το Λονδίνο αποτελεί την <αγαπημένη> πόλη των απανταχού φονταμενταλιστών. Τους είναι ακατανόητο να βλέπουν χριστιανούς, μουσουλμάνους, ινδουιστές, βραχμάνους, εβραίους, άθεους να περπατούν στους ίδιους δρόμους δίχως να βρίζουν, πολλώ δε μάλλον να σφάζουν ο ένας τον άλλο. Αν υπάρχει ένα ζωντανό παράδειγμα του ότι η συνύπαρξη των πολιτισμών δεν αλλοιώνει, αλλά εμπλουτίζει την εθνική ταυτότητα αυτό δεν είναι άλλο από το Λονδίνο...

Από την προσωπική μου εμπειρία 15 χρόνων που πηγαινοέρχομαι στο Νησί δεν έχω διαπιστώσει καμία υποταγή των Βρετανών στους <ξένους> κι εξαφάνισή τους από το χάρτη λόγω της παρουσίας πολλών ανθρώπων που είτε οι ίδιοι είτε οι γονείς τους δεν γεννήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Το φλέγμα και η ψυχραιμία τους παραμένουν αναλλοίωτα...

Φυσικά και το Λονδίνο δεν είναι ο επί γης παράδεισος: οι ταξικές, θρησκευτικές και φυλετικές ανισότητες είναι παρούσες, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα βρίσκονταν κάθε τρεις και λίγο κάποιοι μανιακοί να σκορπίζουν τον θάνατο. Αυτές, ωστόσο, δεν θα αντιμετωπιστούν ούτε με το Brexit ούτε με το κλείσιμο των συνόρων ούτε με το να μετατραπεί μια μητρόπολη σε ένα τεράστιο στρατόπεδο. Δεν υποτιμώ την αξία των μέτρων ασφαλείας, αλίμονο όμως αν πιστεύουμε ότι ο φανατισμός καταπολεμάται πρωτίστως με τα όπλα. Θα ήταν πολύ βολικό, αλλά είναι επίσης και ουτοπικό...

Τον ιδεολογικό εχθρό σου τον αντιμετωπίζεις με επιχειρήματα και, κυρίως, φροντίζεις πρώτα εσύ ο ίδιος να είσαι συνεπής σε όσα διακηρύσσεις. Οταν μιλάς, για παράδειγμα, για δημοκρατία, ελευθερία και ισότητα οφείλεις πρωτίστως να τις εφαρμόζεις στη δική σου γεωγραφική επικράτεια πριν τις εξάγεις ως προκάλυμμα του ιμπεριαλισμού σου. Σε διαφορετική περίπτωση δίνεις πάτημα στους δολοφόνους να ισχυρίζονται πως με την τρομοκρατία πολεμούν την αδικία κι αυτός ο ισχυρισμός τους να πιάνει τόπο σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού από τους λούμπεν και τους θρασύδειλους... 

Αχ Ευρώπη, όσο σε μαγαρίζουν οι νεοφιλελέδες ρατσιστές δεν σε μαγάρισαν ποτέ οι μοναχικοί λύκοι, οι γυναικάδες και οι πότες...

Υποτίθεται πως ανάμεσα στους λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί ψήφισαν το Brexit ήταν και για να είναι πιο ασφαλείς. Μόνο που (και) αυτή η ιδεοληψία σκοτώθηκε την ώρα που ο δολοφόνος πατούσε το γκάζι τού αυτοκινήτου του στη γέφυρα του Γουέστμινστερ το απόγευμα της Τετάρτης, σκορπώντας τον θάνατο στο κέντρο τού Λονδίνου...

Θα μου πείτε πως η πρωθυπουργός τής Μεγάλης Βρετανίας δεν έχει ενεργοποιήσει ακόμα τη διαδικασία εξόδου τής χώρας της από την ΕΕ και πως αυτή θα διαρκέσει ίσως και δύο χρόνια. Αφήστε που δεν ξέρουμε ακόμα τους όρους αποχώρησης της Γηραιάς Αλβιόνος και, τέλος πάντων, οι "ισλαμοφασίστες" που διαβιούν τώρα στο Νησί εισήλθαν σε αυτό λόγω των ανοιχτών ευρωπαϊκών συνόρων κι αν αυτά κλείσουν όλοι θα ζούμε ευτυχισμένοι στο μικρό σπίτι στο λιβάδι...

Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν πραγματικά ότι εν έτει 2017 ο απομονωτισμός όχι μόνο είναι πανάκεια, αλλά είναι κι εφικτός. Δεν θα αργήσει η εποχή που χάρη στις νέες τεχνολογίες θα μπορούμε να διακτινιζόμαστε και σωματικώς κι όχι μόνο μέσω τού διαδικτύου από την Αθήνα στη Μελβούρνη κι από τη Μόσχα στο Μπουένος Άιρες. Παρόλα αυτά ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που είναι βέβαιοι ότι αν χτίσουμε παντού ηλεκτροφόρους φράχτες και τείχη, απαγορεύσουμε την είσοδο σε οποιονδήποτε δεν είναι Ευρωπαίος και χριστιανός κι απελάσουμε όσους αλλόθρησκους ζουν στη Γηραιά Ήπειρο, αυτή θα γίνει ξανά ο παράδεισος που δεν υπήρξε ποτέ παρά μόνο στη μισαλλόδοξη φαντασία τους...

Από τα καλύτερα τρολαρίσματα των τελευταίων χρόνων είναι η Σύνοδος Κορυφής του Σαββάτου στη Ρώμη για να εορταστεί η συμπλήρωση 60 χρόνων από τη δημιουργία τής αποκαλούμενης Ενωμένης Ευρώπης. Τη στιγμή που ο Γ. Ντάισελμπλουμ εξέφρασε ανοιχτά, υποκύπτοντας ύστερα από τον εκλογικό του καταποντισμό στην Ολλανδία κι εκείνος στην ακροδεξιά ατζέντα, αυτό που πολλοί Βορειοευρωπαίοι πιστεύουν για τους Νότιους- ότι τους τρώνε τα λεφτά σε γυναίκες και ποτά- οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προσπαθήσουν να αναμασήσουν ωραία λόγια για μια Ευρώπη η οποία γκρεμίζεται γιατί δεν κατόρθωσε να αντιμετωπίσει στην ουσία τους κι όχι με φιλανθρωπία τα προβλήματα των λαών που τη συναπαρτίζουν. Με το ένα χέρι προσφέρει, για παράδειγμα, κονδύλια σε διάφορους τομείς και χρήματα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και με το άλλο τα αρπάζει και ζητά από τους πολίτες της περισσότερες θυσίες προκρίνοντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές που διευρύνουν το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς...

Όσο στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα κάθε κράτος- μέλος δίνει προτεραιότητα στην ικανοποίηση των εθνικών του συμφερόντων η Ευρώπη δεν θα μπορεί να αποτελεί σοβαρό ανταγωνιστή των μεγάλων δυνάμεων και υπολογίσιμο γεωπολιτικό παίκτη, ακόμα κι αν προσφέρει περισσότερο σοσιαλισμό και λιγότερο καζινοκαπιταλισμό σε όσους ζουν στην εδαφική της επικράτεια. Αν όμως, για παράδειγμα, η απαραίτητη ως ένα βαθμό δημοσιονομική πειθαρχία ισοσκελιζόταν κι από τα ισορροπημένα δημοσιονομικά πλεονάσματα για κάθε κράτος- μέλος και δινόταν έμφαση στις πολιτικές ενσωμάτωσης των μειονοτήτων, τότε τουλάχιστον θα είχαμε εξασφαλίσει την ειρήνη στην ήπειρό μας...

Τώρα όχι μόνο κινδυνεύουμε το όραμα της πολιτικής ένωσης να μην υλοποιηθεί ποτέ, αλλά να χάσουμε κι ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και γι' αυτό δεν φταίνε ούτε ο "μοναχικός λύκος" τού Λονδίνου, που δεν είναι άλλωστε τόσο μοναχικός αν λάβουμε υπόψη κι άλλα παρόμοια συμβάντα, ούτε οι "πότες" και "γυναικάδες" Νότιοι...  






  

Αν του χρόνου δεν χρειαστεί ο κόφτης, ο Τσίπρας θα κυβερνά τουλάχιστον για μια οκταετία...

"Σάλος" έχει προκληθεί στα νεοφιλελεύθερα λημέρια από την παραδοχή Τσίπρα ότι είχε αυταπάτες κατά τη διάρκεια της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές το 2015. Αρκετοί, μάλιστα, έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν και ηλίθιο, μόνο που το ερώτημα βγαίνει αβίαστα: αν ένας ευήθης καταφέρνει να κερδίσει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις σε δύο χρόνια, οι αντίπαλοί του πώς πρέπει να χαρακτηριστούν;...

Αφήστε που οι νεοφιλελέδες κάθε ημέρα αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο πως στα κοινωνικά ζητήματα έχουν μεγαλύτερη σχέση με την ακροδεξιά παρά με το φιλελευθερισμό. Διαβάστε, για παράδειγμα, το έμεσμα του Ανδρ. Ανδριανόπουλου για τον μουσουλμάνο νέο δήμαρχο του Λονδίνου, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί Λονδονιστάν: ενώ παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει τις ιδεολογικές αρχές και το πρόγραμμα του Σαντίκ Καν, τον κατακεραυνώνει λόγω της θρησκείας του, ίσως και γιατί είναι γιος οδηγού λεωφορείου και δεν μεγάλωσε στις "Βερσαλίες" όπως ο "πολύς" Ανδρέας και οι όμοιοί του, που γράφουν βιβλία-ύμνους για δικτατορικά, στην ουσία, καθεστώτα όπως αυτό του Αζερμπαϊτζάν...

Όπως κι αν έχει, οι αυταπάτες έχουν δύο όψεις: η μία θέλει αυτόν που τον κατατρύχουν να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα, να ζει σε ένα δικό του κόσμο και στο τέλος να γίνεται επικίνδυνος. Η άλλη, ωστόσο, έρχεται προς υπεράσπισή του, ισχυριζόμενη πως αν δεν ζούμε ακόμα στις σπηλιές, φορώντας τομάρια αγριογούρουνων και κυνηγώντας την τροφή μας με ακόντια, το χρωστάμε στους ανθρώπους που δεν θεώρησαν όριο για τις ανθρώπινες δυνατότητες αυτό που τους είχε παραδοθεί, αλλά επιδίωξαν να κάνουν το βήμα παραπέρα...

Είναι αλήθεια ότι πολλοί καταστράφηκαν και κατέστρεψαν με αυτήν τους την επιλογή, η οποία ομολογουμένως είναι πολύ εύκολο να κάνει ορισμένους να πιστέψουν ότι η σκιά τους είναι το μπόι τους. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνοι, ανεξαρτήτως αν στο αίμα όλων τους ο εγωισμός διατηρεί μεγαλύτερα ποσοστά από των υπολοίπων, οι οποίοι τόλμησαν να σκεφτούν και να πράξουν διαφορετικά και η Ιστορία, αν όχι και η εποχή τους, τους αντάμειψε γενναιόδωρα...

Κάποια στιγμή οι πολιτικοί του αντίπαλοι πρέπει να συμφωνήσουν σε μια κοινή γραμμή αντιμετώπισής του: είναι ο Αλέξης Τσίπρας ηλίθιος ή ψεύτης; Γιατί και τα δύο μαζί δεν γίνεται να ισχύουν. Κι αν ήταν λίγο πιο μεγάθυμοι θα παραδέχονταν ότι η Ευρώπη τού 2016 είναι διαφορετική από την Ευρώπη τού 2015 κι αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον Έλληνα πρωθυπουργό: έχουν εκλεγεί αριστερές κυβερνήσεις κι αριστερές πολιτικές ηγεσίες, το κίνημα αντιλιτότητας έχει γιγαντώσει, η Ανγκ. Μέρκελ καταρρέει κι ο Β. Σόιμπλε ηττήθηκε για πρώτη φορά σε Eurogroup. Φαίνεται, δηλαδή, πως κάποιες αυταπάτες μπορεί να μην αποδεικνύονται νικηφόρες από την αρχή, σε βάθος χρόνου ωστόσο φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα...

Είναι στο χέρι τής κυβέρνησης οι επικείμενες αυξήσεις στους έμμεσους φόρους να είναι τα τελευταία μέτρα άγριας λιτότητας σε βάρος των μικρομεσαίων. Για πρώτη φορά, εξάλλου, κοινοτικά χρήματα μοιράζονται ισομερώς στους πραγματικούς δικαιούχους τους, εξισορροπώντας κάπως τη δυσμενή κατάσταση. Ο πρωθυπουργός κέρδισε τουλάχιστον ένα χρόνο, ώστε η Ελλάδα τού 2017 να μην έχει ανάγκη την θέση σε λειτουργία τού αποκαλούμενου "κόφτη". Αν κερδίσει κι αυτό το στοίχημα ο Αλέξης Τσίπρας, τότε μην περιμένετε αλλαγή ηγεσίας στο Μέγαρο Μαξίμου πριν περάσει τουλάχιστον οκταετία...