Στρώσαμε το χαλί για να μας γλεντάει ο μεσαίωνας...

Όταν ο Ντ. Τραμπ ή ο Κ. Μητσοτάκης κάνουν λόγο για δύο φύλα δεν μιλούν ως βιολόγοι αλλά ως πολιτικοί. Γι' αυτό και η οποιαδήποτε κριτική στα λεγόμενά τους δεν έχει κανένα νόημα να γίνεται στο επιστημονικό επίπεδο. 

Το αν η βιολογία μιλά για δύο, τρία ή περισσότερα φύλα δεν έχει καμία σημασία για όσους λαϊκίζουν ακόμα και με ζητήματα που σε σημαντικό βαθμό είναι ζητήματα αυτοπροσδιορισμού. Αν έχω, για παράδειγμα, γεννητικά όργανα άνδρα αλλά αισθάνομαι γυναίκα δεν θα με προσδιορίσει κανένας επιστήμονας ή δημαγωγός...

Και μόνο, ωστόσο, το ότι εν έτει 2024 συζητάμε για την ταυτότητα φύλου αποτελεί μία τεράστια νίκη τού σκοταδισμού. Κι από σφάλματα και υπερβολές τής woke κουλτούρας; Ναι, κι από δικά της λάθη όπως τα "gay parades" που μετατρέπουν τη σεξουαλική επιλογή σε καρναβάλι και την πραγματική ανάγκη για ισοτιμία σε χοντροκομμένη επίδειξη αβάν γκαρντ αισθητικής... 

Αλίμονο, όμως, αν φτάσουμε στο σημείο να θέτουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στη βάσανο της εκλογικής επιδοκιμασίας τής πλειοψηφίας, της ανοχής της στο διαφορετικό ή του αισθητικού της γούστου. Γιατί αν σε ένα δημοψήφισμα μπει ως ερώτημα "πόσα φύλα υπάρχουν' μπορεί η απάντηση "δύο" να κυριαρχήσει, αλλά αν τεθεί η ερώτηση "έχει δικαίωμα η κυβέρνηση να ορίζει πώς θέλεις να προσδιορίζεσαι" η απάντηση ίσως και να μην είναι αυτή στην οποία προσδοκούν οι μισαλλόδοξοι...

Όπως κι αν έχει, όσοι δηλώνουμε προοδευτικοί βιώνουμε μια δυστοπία και με δική μας ευθύνη. Κι αυτό γιατί όταν οι προοδευτικές δυνάμεις βρέθηκαν στην εξουσία και στην Ελλάδα κατά βάση διαχειρίστηκαν και δεν τόλμησαν όπως τολμούν οι ακραίοι τής άλλης πλευράς. Κάποιοι πίστεψαν ότι θα κυβερνούν για πάντα, μακριά από την κοινωνία που τους στήριξε στα δύσκολα και κοντά, πολύ κοντά σε ανίκανους αυλοκόλακες και ικανούς μεσάζοντες της ελίτ... 

Κι αφού δεν έκαναν τομές παρά μόνο μπαλώματα για τη δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου, τα δικαιώματα ή το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας τώρα περιφέρουν τα δάκρυά τους μήπως και τους λυπηθούν αυτοί που πρώτα τους εξευτέλισαν και τώρα τους χειραγωγούν. Κι αν ο ενταφιασμός πολιτικών σταδιοδρομιών που άλλα προμήνυαν συνιστά ατομικές τραγωδίες η κανονικοποίηση του μεσαίωνα σκάβει το λάκκο κι εκείνων που τώρα την χειροκροτούν πιστεύοντας ότι αφορά μόνο τους άλλους...    

  

 

Αν δεν είσαι της Δημοκρατίας δεν μπορείς να είσαι Πρόεδρός της...

Αν είσαι σταλινικός η αστική δημοκρατία δεν σε αφορά. Πιστεύεις ότι η δικτατορία τού προλεταριάτου (sic) αποτελεί εγγύηση για την αταξική κοινωνία ενός μέλλοντος που δεν ήρθε, όμως, ποτέ και ούτε μάλλον θα έρθει. Αν δεν είσαι, όμως, σταλινικός και δηλώνεις Αριστερός, σοσιαλιστής, σοσιαλδημοκράτης, προοδευτικός τέλος πάντων τότε η αστική δημοκρατία όχι μόνο σε αφορά αλλά αποτελεί κι αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμμετοχή σου στην πολιτική. Κι αυτή η αστική δημοκρατία, που προφανώς δεν είναι πλήρης αλλά αυτή έχουμε, συμπεριλαμβάνει αυτό το έρμο δικαίωμα του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένους περιορισμούς και πάντως όχι να μην θέλεις να ανανεώσεις ένα σαπισμένο πολιτικό σύστημα...

Η Λ. Κατσέλη δεν θα είναι η επόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν και θα μπορούσε να είναι. Η χώρα έχει βιώσει πολύ χειρότερους αρχηγούς κράτους, με πιο πρόσφατη περίπτωση την νυν Πρόεδρο. Η Κατσέλη, ωστόσο, προσβάλλει και τη δική της πολιτική διαδρομή αποδεχόμενη να είναι υποψήφια ενός κόμματος που μόλις πριν δύο μήνες κατέλυσε τη δημοκρατία στο εσωτερικό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά πλέον τους δημοκράτες πολίτες και η οποιαδήποτε συνεργασία μαζί του ξεπλένει ανομήματα, ακόμα και ποινικά, και δεν βοηθά σε τίποτα την απαραίτητη ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου...

Η Λ. Κατσέλη δεν γνωρίζει τι συνέβη στο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν ξέρει ότι εκτός από τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρό του εξοστρακίστηκε και η μισή και πλέον βάση του που τον είχε καταστήσει κυβερνητικό κόμμα; Είναι όλα αυτά υποδεέστερα της ανάγκης κάποιοι να κρατήσουν ή να επιστρέψουν σε θέσεις και μισθολόγια; 

Από πότε τα μέτωπα συγκροτούνται με αποκεφαλισμούς; Κι αν ναι, πώς αύριο μεθαύριο θα μιλούσε, αν εκλεγόταν, από θέση ηθικού πλεονεκτήματος για οποιαδήποτε παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων τού αστικού πολιτεύματος του οποίου θα ήταν θεματοφύλακας; Αξίζει, εν τέλει, να εξευτελίσεις τον πρότερο έντιμο βίο σου για μια υποψηφιότητα που δεν θα σε οδηγήσει καν σε κάποιο αξίωμα;... 

 

 

Ο Διαφωτισμός δεν θα έρθει με σταυροκοπήματα...

Δεν περιμένω από τους υπερσυντηρητικούς ακροδεξιούς να οδηγήσουν τη χώρα στο Διαφωτισμό. Γι' αυτούς κάθε απόκλιση από το μεσαίωνα θεωρείται εθνική προδοσία. Περιμένω, ωστόσο, από αυτούς που βαυκαλίζονται τους προοδευτικούς να κάνουν άλματα πάνω από το πολιτικό κόστος και την κοινοτοπία. 

Γι' αυτό και περισσότερο με στενοχωρεί η εικόνα τού θεοσεβούμενου Τσίπρα το Πάσχα από τη γονυκλισία Γεωργιάδη στην Παναγία. Έστω κι αν ο υπουργός Αναπτύξεως κάποτε πίστευε σε περισσότερους θεούς από έναν και με κατοικία στον Όλυμπο...

Σύμφωνοι, εκλογές έχουμε και η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων δηλώνουν χριστιανοί ορθόδοξοι. Κι ο γράφων, άλλωστε, έχει πάει σε εκκλησία κι έχει κρατήσει κεράκι κι ας μην κυνηγά ψήφους... 

Περιμένω, όμως, από την επόμενη προοδευτική κυβέρνηση αυτήν τη φορά να διαχωρίσει το κράτος από την εκκλησία ακόμα και με το έτσι θέλω, αν το παπαδαριό πατήσει πόδι, που θα πατήσει. Όποιος αναζητά, άλλωστε, εξουσία σε αυτόν τον κόσμο κι όχι την εξιλέωση στη βασιλεία των ουρανών δεν φέρνει και πολύ σε πνευματικό άνθρωπο απαλλαγμένο από πάθη κι επίγειους πειρασμούς...

Το ότι δεν γίνεται σχετικώς κουβέντα στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν με γεμίζει με αισιοδοξία. Πολύ περισσότερο όταν το πιθανότερο είναι μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ όπου οι μισοί και παραπάνω είναι δεξιοί. Κι αν βεβαίως η απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη είναι προτεραιότητα είναι πολύ λίγη η νομιμοποίηση, για παράδειγμα, του πολιτικού γάμου για τους ομοφυλόφιλους για να διεκδικείς δάφνες προοδευτικού. Ο πήχης πρέπει να μπει ψηλά τη δεύτερη φορά Αριστερά. Αν θέλουμε πράγματι να είναι αλλιώς και στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια...

 
 

Δημοκρατία άσος στο ημίχρονο διπλό τελικό...

Για να κερδίσεις ένα ματς, πέρα από τύχη, πρέπει να έχεις καλύτερη ομάδα από τον αντίπαλο. Για να νικήσεις ένα στημένο αγώνα οφείλεις να έχεις πολύ καλύτερη ομάδα από τον απέναντι. Και σε ένα τέτοιο στημένο ματς πασχίζει να επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κόντρα σε έναν αντίπαλο που μετακινεί τα γκολπόστ όταν δεν τον βολεύει το μήκος, το πλάτος και το ύψος τους και που όταν χρειαστεί διαθέτει την εύνοια της διαιτησίας, ακόμα και του VAR, της τηλεόρασης δηλαδή...

Το να έχει κάποιος την πρωθυπουργία και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία προφανώς και του δίνει πλεονεκτήματα, τα οποία αναγνωρίζονται, και σωστά, από την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία. Όταν, όμως, από την πρώτη ημέρα επιχειρεί την άλωση του βαθέος κράτους και των θεσμικών αντίβαρων που δεν είχε ήδη στο τσεπάκι του, τότε διαπράττει πολλά φάουλ, τα οποία μάλιστα δεν σφυρίζονται. Κι όταν ακόμα σφυρίζονται οι διαιτητές που έκαναν σωστά τη δουλειά τους διώκονται...

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να περιέγραφα την κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα ακόμα πιο ωμά και να μιλούσα για βιασμό τής δημοκρατίας από μία και μόνο οικογένεια που συμπεριφέρεται ωσάν η χώρα να είναι ιδιοκτησία της κι έχει μετατρέψει το κράτος σε παρακράτος της. Και με τόσα ακίνητα που διαθέτει με δανεικά κι αγύριστα δάνεια μπορεί και να είναι. Όπως κι αν έχει, δεν της έχω καμία εμπιστοσύνη ακόμα και για το ότι θα διεξάγει αδιάβλητες εκλογές. Κι αν μπορεί να γίνομαι υπερβολικός γίνομαι γιατί τέτοιο είναι και το έλλειμμα δημοκρατίας στον τόπο... 

 

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που πρέπει να τρώγεται μόνο από αναμάρτητους...

Να μην έχουν δικαίωμα δωρεάν περίθαλψης σε δημόσιο νοσοκομείο οι ανεμβολίαστοι, όπως προτείνουν οι πιο hardcore κυβερνητικοί που ενδεχομένως να λειτουργούν και σαν λαγοί, ακόμα κι αν κινδυνεύουν να πεθάνουν; Πολύ ωραία. Φαντάζομαι πως το ίδιο πρέπει να ισχύει, για παράδειγμα, και για όσους τραυματίζονται οδηγώντας μεθυσμένοι ή παραβιάζοντας κόκκινο ή πορτοκαλί φανάρι, για τους παχύσαρκους, για όσους ασθενούν γιατί βγήκαν στο κρύο χωρίς να φορέσουν μπουφάν ή για όσους ψήφισαν αυτούς που τους είχαν χρεοκοπήσει. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι κάποια στιγμή στη ζωή μας, έστω και μια φορά, όλοι μας έχουμε διαπράξει από κάποια αμαρτία, μικρότερη ή μεγαλύτερη. Ακόμα και οι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους αυστηρούς αλλά δίκαιους...

Για τους δεξιούς τα πάντα είναι έγκλημα και τιμωρία με τον πιο εκδικητικό τρόπο. Φάνηκε κι από την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα την προηγούμενη εβδομάδα. Ρόλος τού κράτους, όμως, δεν είναι να εκδικείται ή να τιμωρεί με την θανατική ποινή τα πιο άτακτα παιδιά του, αλλά να χρησιμοποιεί τα σωφρονιστικά του όπλα με μέτρο και πειθώ. Σε διαφορετική περίπτωση θα μετατραπούμε σε σκηνικό γουέστερν όπου θα είναι πολύ δύσκολο να εξακριβώνουμε ποιος είναι ο καλός, ποιος ο κακός και ποιος ο άσχημος...

Όποιος αναζητά ευθύνες από τους άλλους, όπως μονίμως πράττει η κυβέρνηση, οφείλει πρώτα να τις ψάχνει στον εαυτό του. Τα έχουν κάνει όλα καλά (και) στη διαχείριση της πανδημίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ούτως ώστε το μόνο μέτρο που μένει να λάβουν να είναι να στέλνουν τα έξοδα νοσηλείας στους ανεμβολίαστους; 

Προφανώς κι όχι και προφανώς έχουν κάνει πολύ λιγότερα από τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη κι αυτό φαίνεται και στις διάφορες στατιστικές. Η πικρή αλήθεια είναι ότι, όπως και για την ακρίβεια, στο Μαξίμου έχουν χάσει τη μπάλα και καταφεύγουν στα ψέματα, στην πατριδοκαπηλία, ακόμα και στις παρακολουθήσεις για να βγουν από το αδιέξοδο. Είναι, όμως, πολύ αργά, όπως δυστυχώς και για πολλούς συμπολίτες μας που ψάχνουν απεγνωσμένα για ΜΕΘ και δεν βρίσκουν ούτε αναπνευστήρα... 

 
 

Το κράτος είναι ένοχο για κάθε εγκληματία...

Όταν προκαταλαμβάνεις τις αποφάσεις τής δικαιοσύνης με βάση την ιδεολογία ή την ιδεοληψία σου δεν έχεις το δικαίωμα να πανηγυρίζεις για οποιαδήποτε απόφασή της. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους υπουργούς που πανηγυρίζουν για τους αστυνομικούς, αλλά και για τους Αριστερούς οι οποίοι στηρίζουν δίχως να ρωτούν μόνο και μόνο γιατί κάποιος είναι μέλος μειονότητας. Η υπόθεση στο Πέραμα δεν είναι άσπρο μαύρο, ιδίως αν δεν έχεις πλήρη γνώση τής δικογραφίας, και οι στοχευμένες διαρροές ένθεν κακείθεν για να υποστηριχθούν οι πρωθύστερες κρίσεις κάθε πλευράς δεν βοηθούν στην ανεύρεση της αλήθειας...

Όπως δεν είναι όλοι οι Ρομά εγκληματίες έτσι δεν είναι κι όλοι οι Ρομά αθώοι, αν όμως πάρουμε θέση δίχως να ξέρουμε τα πραγματικά στοιχεία τότε οι ρατσιστές- είτε κατά είτε υπέρ των μπάτσων- είμαστε εμείς κι όχι οι άλλοι. Φυσικά και υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για το πώς αντέδρασε η αστυνομία το μοιραίο βράδυ, βεβαίως και οι υπουργοί δεν μπορούν να βγάζουν κρίση πριν την ώρα της ή να επισκέπτονται κατηγορούμενους, αλλά ούτε είναι λογικό αντιπροσωπεία τού ΣΥΡΙΖΑ να πηγαίνει στο σπίτι τού νεκρού προδικάζοντας πως ήταν αθώος του αίματος. 

Δεν επιλύεται με αυτόν τον τρόπο ο κοινωνικός αποκλεισμός των Ρομά ούτε αποσιωπάται η σκληρή πραγματικότητα που γνωρίζουν οι κάτοικοι της περιοχής και συνδέεται με εγκληματικές ομάδες Ρομά. Όταν μπορείς και κάνεις διακοπές στο Κόστα Ναβαρίνο είναι εύκολο να αποκαλείς ρατσιστή κάποιον που έχει καεί η γούνα του πολλάκις από εγκληματίες σε μια μη προνομιούχα περιοχή...

Κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται εγκληματίας κι όποιος το πιστεύει καλό είναι να επιστρέψει στο μεσαίωνα. Ούτε οι κοινωνικές ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, όπως πιστεύει ο πρωθυπουργός μας, ούτε η πολιτεία είναι ανεύθυνη του οποιουδήποτε αδικήματος διαπράττεται στο έδαφός της... 

Πέρα από κριτήριο του ανθρωπισμού μας, ο σωφρονισμός αποτελεί υποχρέωση ενός κράτους για το λάθος του να μην αποτρέψει έναν πολίτη του από το έγκλημα. Προφανώς υπάρχει η ατομική ευθύνη- αν δεν υπήρχε, εκ προοιμίου όσοι προέρχονται από ένα υποβαθμισμένο περιβάλλον θα έπρεπε να είναι όλοι τους ανεξαιρέτως εγκληματίες-, αλλά για κάθε άσωτο υιό υπάρχει κι ένας λιγότερο ή περισσότερο άσωτος κηδεμόνας, είτε πρόκειται για την οικογένειά του, για το σχολικό ή κοινωνικό του περιβάλλον είτε για το ίδιο το κράτος...

 

Ανεμβολίαστοι μεν άνθρωποι δε...

Οι καπνιστές δικαιούνται όλα όσα δικαιούνται και οι μη καπνιστές εκτός από ένα πράγμα, να μην υποχρεώνουν τους δεύτερους να εισπνέουν τον καπνό τους. Παρομοίως, οι μη εμβολιασμένοι δικαιούνται όλα όσα δικαιούνται και οι εμβολιασμένοι εκτός από το μην υποχρεώνουν τους δεύτερους σε μέτρα περιοριστικά τής ελευθερίας τους τα οποία δεν αξίζουν με βάση και την ατομική ευθύνη με συλλογική συνείδηση που έχουν επιδείξει. Δεν θες να εμβολιαστείς γιατί είσαι αρνητής τού ιού ή του εμβολίου; Με γεια σου και χαρά σου κι αν κολλήσεις το κράτος οφείλει να σου παρέχει τις υπηρεσίες περίθαλψης και με τους όρους που ισχύουν για τους εμβολιασμένους...

Οι μη εμβολιασμένοι, ωστόσο, δεν μπορούν, για παράδειγμα, να απαιτούν από τους εμβολιασμένους φορολογούμενους να τους πληρώνουν με τους φόρους τους τα μοριακά ή rapid test ή να εισέρχονται σε κλειστούς χώρους το χειμώνα με τους ίδιους όρους που θα ισχύουν για τους εμβολιασμένους. Η ζωή πρέπει να προχωρήσει κι αν εσύ είσαι πιο έξυπνος ή πιο έντιμος από την πλειονότητα της επιστημονικής κοινότητας και της κοινωνίας στάσου στο ύψος τού μεγαλείου σου κι ανάλαβε το ρίσκο τής εθελούσιας απομόνωσής σου. Κάποια στιγμή είτε θα δικαιωθείς είτε θα αποδειχθείς κορόιδο, c'est la vie...

Αλίμονο, όμως, αν ο κρατικός εκβιασμός στους ανεμβολίαστους, γιατί περί αυτού πρόκειται κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, φτάνει στο σημείο τού σωματικού ή οικονομικού στραγγαλισμού τους. Πολλώ δε μάλλον όταν η μετάλλαξη Δέλτα έχει περιορίσει την αποτελεσματικότητα των εμβολίων... 

Δεν είναι δυνατό να επιτρέπουμε να πεθαίνουν είτε κυριολεκτικώς είτε από την πείνα συμπολίτες μας για οποιοδήποτε λόγο, πολύ περισσότερο γιατί δεν επιθυμούν να κάνουν ένα εμβόλιο το οποίο βρίσκεται εν πολλοίς σε πειραματικό στάδιο. Το κράτος δικαίου ανοίγει την αγκαλιά του και στους άσωτους υιούς του, δεν τους πνίγει στη μέγγενή του, αλλιώς μιλάμε για οργουελικά καθεστώτα...

  

  
 

Κάνουν τις ανασφάλειές τους κρατικές πολιτικές...

Η βασικότερη υποχρέωση που έχει ένας άντρας ή μια γυναίκα δεν είναι προς την οικογένεια, την πατρίδα, το κόμμα, την ομάδα ή την θρησκεία του, αλλά στον εαυτό του. Όταν, κάποια στιγμή, θελήσει να κάνει έναν απολογισμό το κυριότερο ερώτημα που οφείλει να θέσει στον εαυτό του είναι τόσο απλό που έχει τραγουδηθεί κι από τη Μαρινέλλα. "Τι έκανα για πάρτη μου, τι έκανα για μένα" κι αυτό δεν είναι ατομισμός, αλλά κεντρικός όρος προκειμένου να συγκροτούνται γερές κοινωνίες κι όχι σύνολα ανεκπλήρωτων επιθυμιών με τις συνέπειες που έχουν τα απωθημένα τού καθενός και στη συμπεριφορά του προς τους γύρω του...

Σε αυτό το πλαίσιο, το αν μια γυναίκα θα κάνει παιδί ή παιδιά είναι προσωπική της επιλογή κι όχι απόφαση που θα λάβει γιατί την την επιβάλλει το κράτος ή η εκκλησία ή γιατί θα υποκύψει στη σχετική πλύση εγκεφάλου. Κι αν οι παπάδες έχουν τους δικούς τους ιδεοληπτικούς λόγους να επενδύουν στο συντηρητισμό και στη χριστομάθεια, το κοσμικό κράτος δεν έχει καμία δουλειά να εμπλέκεται σε σκοταδιστικά συνέδρια. Όσοι υπουργοί, μάλιστα, και βουλευτές μιλούν σε αυτά αναπαράγουν μεσαιωνικές αντιλήψεις περί ευθύνης που δεν έχουν καμία σχέση με την ίδια τη φυσιογνωμία τού βίου μας και, κυρίως, την προσωρινότητά του...

Οι ίδιοι που θέλουν να επιβάλλουν σε έναν άντρα ή σε μια γυναίκα να κάνουν οικογένεια ή παιδιά είναι συνήθως οι ίδιοι που αντιδρούν αν μπει ένας φόρος παραπάνω στους πλούσιους και βάλουμε εμπόδια με αυτόν τον τρόπο στον ανόθευτο καπιταλισμό. Είναι οι ίδιοι που δεν θέλουν τους ξένους στην πατρίδα μας, αλλά αν είναι να τους μαζέψουν τις φράουλες ή τα κεράσια διαμαρτύρονται γιατί δεν δίνονται περισσότερες άδειες για εργάτες γης. Είναι οι ίδιοι, με λίγα λόγια, που κάνουν μια ζωή μέσα στην υποκρισία για να καλύπτουν τις δικές τους ανασφάλειες, τις οποίες επιθυμούν να καθιστούν κρατικές πολιτικές. Δεν θα τους περάσει ή, τουλάχιστον, δεν πρέπει να τους περάσει...

 

Ο γιατρός βρωμάει από το κεφάλι...

Οι Αριστεροί, προοδευτικοί άνθρωποι, οι οποίοι δεν τα μετράνε όλα με το χρήμα και το κέρδος, έχουν κάθε δικαίωμα να εξανίστανται με τους γιατρούς που την ώρα τής ανάγκης δεν δηλώνουν οικειοθελώς τη συμμετοχή τους στη μάχη κατά τής πανδημίας. Όταν λες μια ζωή πως η κοινωνική αλληλεγγύη είναι υπέρτερη αξία τού ατομικού πλουτισμού δικαιούσαι και να είσαι επικριτικός με όσους πράττουν τα ακριβώς αντίθετα. Όσοι, όμως, απορρίπτουν οτιδήποτε το δημόσιο, θέλουν πλήρως ιδιωτικοποιημένο ακόμα και το νερό και που σε κάθε ερώτηση απαντούν με έναν αριθμό θα ήταν προτιμότερο τώρα να σιωπούν...

Αφήστε που το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Αν, για παράδειγμα, οι ιδιώτες γιατροί έβλεπαν μια κυβέρνηση που επιτάσσει ιδιωτικά νοσοκομεία αντί να τα αφήνει covid free και να σπρώχνει προς αυτά πελατεία από τα δημόσια θα αισθάνονταν εντονότερη την πίεση για κοινωνική αλληλεγγύη. Όταν, όμως, ακόμα και στη χειρότερη φάση τής πανδημίας βλέπουν την κυβέρνηση να περιορίζεται στα ατομικά rapid tests- χωρίς, μάλιστα, κανένα σχεδιασμό για το τι πρέπει να κάνουν οι πολίτες που αυτοεντοπίζονται θετικοί- γιατί να ιδρώσει το αφτί τους; Θα κρυφτούν βολικώς πίσω από τον προστάτη τους και θα ζητήσουν κι αυτοί από τους άλλους ατομική ευθύνη...\

Το κράτος- πατερούλης έχει πεθάνει και καλώς πέθανε. Κάθε συστημική κρίση, ωστόσο, όπως είναι εν μέρει κι αυτή που διανύουμε τώρα, αποδεικνύει τη σπουδαιότητα του σοσιαλιστικού μοντέλου ως προς την ικανοποίηση τουλάχιστον των βασικών, του δικαιώματος δηλαδή στη ζωή με αξιοπρεπείς όρους. Δεν τρέφω, πάντως, καμία αυταπάτη. Αν τώρα, όταν πεθαίνουν άνθρωποι εκτός ΜΕΘ, αυτή η κυβέρνηση δεν ενίσχυσε το ΕΣΥ ποιος πιστεύει ότι θα το κάνει μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα; 

Αντιθέτως, θα επανεκκινήσει το σχέδιό της οι ιδιώτες να αξιοποιούν τις εγκαταστάσεις και το προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Γι' αυτό και μόλις βγούμε από τη στενωπό είναι απαραίτητο η αντιπολίτευση ενωμένη να θέσει το αίτημα που σιγοψιθυρίζεται πλέον στην κοινωνία: να αλλάξει άμεσα κυβέρνηση ο τόπος...

 

Για να νυμφευτεί ο λαός τη δεύτερη φορά Αριστερά δεν αρκεί ο πολιτικός γάμος...

Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπέπεσε στο σφάλμα των σταδιακών μεταρρυθμίσεων στα δικαιωματικά ζητήματα. Ναι μεν, για παράδειγμα, καθιέρωσε το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, το δικαίωμά τους στην αναδοχή και την ταυτότητα φύλου, δίστασε ωστόσο να νομοθετήσει τον πολιτικό γάμο για όλους ή την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Αφήστε που όσον αφορά το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας τα βήματα ήταν πιο αργά κι από της χελώνας στο χιόνι...

Οι απαιτήσεις που έχουν οι προοδευτικοί πολίτες από μία προοδευτική κυβέρνηση είναι σαφώς περισσότερες από αυτές που έχουν από μία κυβέρνηση όπως η σημερινή, η οποία συνδυάζει νεοφιλελευθερισμό με ακροδεξιά. Κακώς, συνεπώς, περίμενε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τις συνθήκες να ωριμάσουν. Έχουν ωριμάσει από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε ανθρώπινη ζωή σε αυτό τον πλανήτη, το ότι η ισότητα και η κατάργηση διακρίσεων νομοθετήθηκαν αιώνες αργότερα δεν τις κατέστησε καινοφανή αξιώματα, αλλά δίκαιη αναγνώριση μιας πραγματικότητας που ίσχυε από την αρχή τού κόσμου...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στη δημοσιότητα πριν μερικές ημέρες το επικαιροποιημένο κυβερνητικό του πρόγραμμα, στο οποίο δύσκολα θα διαφωνήσεις με τις προτεραιότητες και τις επιλογές του, έστω κι αν είναι σε μεγάλο βαθμό γενικόλογο. Το μεγαλύτερο, ωστόσο, ζητούμενο για την αξιωματική αντιπολίτευση είναι στη δεύτερη φορά Αριστερά, που θα έρθει νωρίτερα ή αργότερα, η διστακτικότητα της πρώτης φοράς σε πολλά ζητήματα να παραχωρήσει την θέση της στην αποφασιστικότητα. Την ίδια αποφασιστικότητα που δείχνει τώρα ο Κ. Μητσοτάκης στην εφαρμογή τού αντιλαϊκού του προγράμματος, δίχως να ορρωδεί ούτε ενώπιον της πανδημίας, αλλά αντιθέτως να την αξιοποιεί, οφείλει να επιδείξει κι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μελλοντική κυβέρνηση, προς την αντίθετη βεβαίως κατεύθυνση. Οι καλές προθέσεις δεν ήταν αρκετές ούτε την πρώτη φορά, πολλώ δε μάλλον τη δεύτερη...

  
 

Χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν ενός ανθρώπου για να του στερείς το δικαίωμα να αλλάξει το μέλλον του...

Για ένα κράτος δικαίου και ίσων ευκαιριών δεν έχει καμία, μα καμία σημασία αν ο φυλακισμένος που θέλει να σπουδάσει έχει διαπράξει ληστεία, είναι κατά συρροή δολοφόνος ή βιαστής. Οφείλει να δίνει τη δυνατότητα και στον πιο αμαρτωλό από τους πολίτες του τη δυνατότητα να μορφώνεται, υπό συγκεκριμένους βεβαίως κανόνες. Είναι, επομένως, χυδαίο να προβάλλεις το παρελθόν τού Β. Δημάκη για να του στερήσεις το δικαίωμα να διαμορφώσει αλλιώς το μέλλον του...

Η πολιτεία τιμωρεί με αναλογικό τρόπο και σωφρονίζει, δεν εκδικείται ούτε χρησιμοποιεί δυσανάλογα μέσα. Το ότι ο Β. Δημάκης σπουδάζει δεν σημαίνει απαραιτήτως πως θα βγει καλύτερος άνθρωπος από την εκπαιδευτική διαδικασία, ακόμα κι αν του δοθεί το δικαίωμα να την παρακολουθεί.

Ξέρω πολλούς σπουδαγμένους που η μόρφωση δεν βοήθησε ιδιαιτέρως το χαρακτήρα τους. Αλίμονο, όμως, αν το κράτος δεν αξιοποιεί κάθε διαθέσιμο μέσο για να βελτιώνει τους πολίτες του. Αδυνατώ, για παράδειγμα, να καταλάβω γιατί είναι προτιμότερο κάποια ημέρα ο Β. Δημάκης να αποφυλακιστεί έχοντας ως μοναδική εμπειρία τα όσα συμβαίνουν στις φυλακές κι όχι και την πανεπιστημιακή ζωή...

Το να ρίχνεις κάποιον στη μπουζού και να πετάς τα κλειδιά όχι μόνο δεν τιμά ένα πολιτισμένο κράτος, αλλά είναι κι άκρως αναποτελεσματικό. Ποιος πιστεύει ότι αν πεθάνει, για παράδειγμα, ο Β. Δημάκης θα σταματήσουν οι ληστείες στη χώρα;

Δεν το πιστεύουν κι αυτοί που εξαντλούν όλη τους την αυστηρότητα πάνω του, την ίδια ώρα που κάνουν χρυσές μπίζνες με απευθείας αναθέσεις. Αυτό που κάνουν είναι να καμουφλάρουν τα δικά τους εγκλήματα του λευκού κολάρου πίσω από την ταμπέλα "νόμος και τάξη", όπου βλασταίνουν όλα τα κατακάθια αυτού του τόπου...

Αν ο θεός υπήρχε θα είχε βρει καλύτερους υπαλλήλους...

Σε μια πολιτεία όπου κράτος κι εκκλησία είναι διαχωρισμένες εξουσίες δεν θα ήταν αποκλειστικώς εκκλησιαστικό ζήτημα η χειροτονία γυναικών, την οποία πρότεινε ο Γιάννης Ραγκούσης, αλλά πρακτικής εφαρμογής τής ισότητας των φύλων. Όπως ένας μαγαζάτορας δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιον από το να είναι υπάλληλός του μόνο και μόνο λόγω του φύλου του, με τον ίδιο τρόπο και η εκκλησία θα όφειλε να επιτρέπει σε όλο ανεξαιρέτως το ποίμνιό της να την υπηρετεί με ράσα και καλυμμαύχι. Ούτε ο Ιησούς απόκλεισε τις γυναίκες ούτε άλλα χριστιανικά δόγματα τις αποκλείουν, παρά μόνο οι ταλιμπάν στο όνομα μιας παράδοσης που θέλει να δικαιολογεί εν προκειμένω το μισογυνισμό τής πατριαρχικής μας κοινωνίας...


Αν ο θεός υπήρχε, θα είχε φροντίσει να απολύσει τους υπαλλήλους του εδώ και πολλά χρόνια, από τότε δηλαδή που άρχισαν να διαστρεβλώνουν το λόγο του για τα εφήμερα αυτής της ζωής, τα πλούτη και τη δόξα. Θα είχε, επίσης, επιτρέψει στους πιο φωτισμένους δεσποτάδες να πάρουν τα ηνία και να διοικούν την εκκλησία με όρους τού 21^ου αιώνα κι όχι με βυζαντινισμούς και παρωχημένες ιδεοληψίες κι αντιλήψεις. Δεν θα συζητούσαμε, επίσης, εν έτει 2020 για το αν θα έπρεπε να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας που να μπορεί να επισκέπτεται το Άγιο Όρος, αλλά για το πότε θα ανοίξει το Άγιο Όρος τις πόρτες του στις γυναίκες...


Ζούμε σε μια κοινωνία όπου είναι είδηση η κατάληψη του ανώτατου αξιώματος από γυναίκα, όπου μέρος τού εδάφους της χώρας είναι απροσπέλαστο στο γυναικείο πληθυσμό κι όπου οι γυναίκες αποκλείονται από εργασίες- εργασία, και μάλιστα πολύ προσοδοφόρα για αρκετούς, είναι και του ιερέα. Γι’ αυτό και η αναλογική ισότητα- η μόνη πραγματική ισότητα- απαιτεί όχι μόνο να μπορούν εκπρόσωποι του ωραίου φύλου να γίνονται ιερείς, αλλά και με ποσοστώσεις... 

Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε βήματα, έστω δειλά, στην κατοχύρωση κι ενίσχυση δικαιωμάτων. Αυτά έχουν διακοπεί από τη νεοσυντηρητική σημερινή κυβέρνηση που παριστάνει τη φιλελεύθερη. Είναι, όμως, η ίδια η ζωή που στο τέλος θα δώσει τη λύση, αλλιώς θα παλεύαμε ακόμα για την επιβίωση στις σπηλιές...

Υπάρχει και μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της...

"Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή" κι αυτό επιβεβαιώνει κι ο Παύλος Φύσσας με το αίμα του. Η προ εξαετίας δολοφονία του αφύπνισε ένα λαό που μέχρι τότε είχε πιστέψει ότι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα μπορεί να ήταν λίγο άξεστοι και να έριχναν και καμιά ψιλή, αλλά, τέλος πάντων, ήταν ανισυστημικοί, τα έλεγαν χύμα και τσουβαλάτα, ήταν πατριώτες, ήθελαν να ξεκουμπιστούν όλοι οι προδότες πολιτικοί και οι λαθρομετανάστες που μας καταστρέφουν τη ζωή. Και ήρθε η νύχτα, με όλη τη σημασία τής λέξης, της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 για να πείσει τους πολλούς ότι δεν είχαμε μπροστά μας ένα αντάρτικο κόμμα, αλλά μια εγκληματική οργάνωση με χαρακτηριστικά μαφίας...

Η Χρυσή Αυγή δεν βρίσκεται πλέον στη Βουλή κι αυτό ήταν ένα από τα ελάχιστα θετικά των τελευταίων εκλογών. Αλίμονο, όμως, αν πρέπει κάθε φορά να έχουμε νεκρούς για να αντιλαμβανόμαστε πόσο τοξικός είναι ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός και γενικότερα η μισαλλοδοξία με τα οποία είναι χρόνια ποτισμένη η δημόσια ζωή τής χώρας...

Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, για παράδειγμα, στη ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας μου απάντησε πως είναι πλειοψηφικό ρεύμα όσοι υποστηρίζουν τον πλήρη διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Πολύ φοβάμαι πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο κι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον αν όσοι λογιζόμαστε προοδευτικοί δεν τολμάμε να συγκρουστούμε με πατροπαράδοτες ιδεοληψίες...

Απορώ, εξάλλου, με τους λογής λογής ελληνόψυχους που δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το να μετατρέπεται ξανά η ελληνική σημαία από την παρούσα κυβέρνηση σε έπαθλο για τον καλύτερο μαθητή. Αυτός είναι άραγε ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσεις τους άριστους, πολλώ δε μάλλον όταν αυτός ο ανταγωνισμός σε αρκετές περιπτώσεις παύει να είναι υγιής και μετατρέπεται σε σφαγείο φιλοδοξιών στο οποίο εμπλέκονται, όταν δεν έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο, και οι γονείς;...

Αφήστε που οι μεταξικές παρελάσεις αυτές καθεαυτές συνιστούν έναν αναχρονισμό με επικίνδυνες αναφορές. Δεν περιμένω, ωστόσο, καλύτερα πράγματα από μία υπουργό Παιδείας που συνδέει την Ιστορία με τη διαμόρφωση εθνικής συνείδησης και συζητά τη χρησιμοποίηση ιεροδιδάσκαλων στα σχολεία. Μου προξενεί, πάντως, διαχρονικά εντύπωση πώς ύστερα από τόση πλύση εγκεφάλου με αγιοποίηση των Ελλήνων και της θρησκείας τους και υποτίμηση ή και μίσος για τους "άλλους" εξακολουθούν να υπάρχουν τόσοι πολλοί που θρηνούν για τον Παύλο Φύσσα κι αγωνίζονται για μια Ελλάδα πολύ καλύτερη από τις δεισιδαιμονίες της... 



  

 

Ευτυχώς που η ίδια η ζωή διαψεύδει τους λάτρεις τού μεσαίωνα...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε από νωρίς και ποιες είναι οι διαθέσεις της στο ζήτημα του περιλάλητου διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας. Η "επιστροφή στην κανονικότητα" σημαίνει και πλήρη υποταγή στις διαθέσεις τού παπαδαριού, το οποίο φυσικά και δεν είναι διόλου διατεθειμένο να παραχωρήσει τις άγραφες υπερεξουσίες του στην κοσμική εξουσία. Ήταν κοινό μυστικό, άλλωστε, πόσο βοήθησε η εκκλησία τη ΝΔ στις εκλογικές διαδικασίες των δύο τελευταίων μηνών...

Πολύ φοβάμαι, μάλιστα, πως αυτή η συνδιαλλαγή θα αποτυπωθεί και στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση. Αυτή είχε ναρκοθετηθεί, άλλωστε, κι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία κινήθηκε πολύ μετριοπαθώς, πιστεύοντας ότι αυτή της η μετριοπάθεια θα χαλιναγωγούσε τα αντιαριστερά αντανακλαστικά τού ιερατείου. Κούνια που τους κούναγε, όμως, αφού ο διάβολος όσο τρώει τόσο και πεινά περισσότερο...

Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας θα πληρώσουν με την επέλαση των νεοσυντηρητικών και τη διστακτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ να λάβει τολμηρότερες αποφάσεις και σε μια σειρά άλλων ζητημάτων που αφορούν τα δικαίωματα μειονοτήτων και λοιπών ευπαθών ομάδων. Μην περιμένετε, για παράδειγμα, από τη σημερινή κυβέρνηση να νομοθετήσει την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια...

Να αισθάνεστε ικανοποιημένοι που, όπως συνέβη και με προοδευτικά νομοθετήματα του Ανδρ. Παπανδρέου στις αρχές τής δεκαετίας τού '80- όπως η καθιέρωση του πολιτικού γάμου-, η ίδια η ζωή δίνει απαντήσεις σε εκείνους που αρνούνται την πρόοδο και δεν φέρνει την καταστροφή που εκείνοι προμηνύουν στην περίπτωση που εγκαταλείψουμε το μεσαίωνα. Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει σε άλλο επίπεδο και με τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Αν ήταν πλούσιος κι όχι γύφτος θα βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής ο νοικοκυραίος;...

Δεν βλέπω να είναι πολύ έντονη η υποστήριξη στα συνήθως λαλίστατα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του τύπου που εκτέλεσε Ρομά ο οποίος αποπειράθηκε να του κλέψει κότες και στη συνέχεια πέταξε το πτώμα του σε λατομείο. Κι όμως, όλοι όσοι έχουν κάνει την αυτοδικία σημαία τους θα έπρεπε να υποστηρίξουν με νύχια και με δόντια και τον συγκεκριμένο νοικοκυραίο. Κι αυτό γιατί, με βάση τη δική τους λογική, περιουσία είναι και οι κότες, ενώ και η απόθεση πτώματος σε λατομείο εντάσσεται στη δικαιολογημένη οργή που μπορεί να αισθανθεί ο κάθε πολίτης όταν του κλέβουν το σπίτι...

Το περιστατικό στην Κορινθία είναι μια καλή αφορμή για να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας γύρω από την αυτοδικία κι αν είναι πράγματι προτιμότερο να γυρίζουμε πλευρό και να παριστάνουμε πως κοιμόμαστε από το να σκοτώνουμε όποιον παραβιάζει την εστία μας. Στο κράτος δικαίου η περιουσία- ακόμα κι αν πρόκειται για εκατομμύρια ευρώ κι όχι για κότες- υπολείπεται σε αξία τής ανθρώπινης ζωής και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων όσοι μπουκάρουν σε σπίτια δεν το κάνουν για να σκοτώσουν ούτε το αποδέχονται ως ενδεχόμενο, αλλά για να κλέψουν. Για να μην μιλήσω για το στοιχειώδη ανθρωπισμό μας, ο οποίος δοκιμάζεται σε καθημερινή βάση, στα μικρά και στα μεγάλα...

Ούτε είναι λογική να πορευόμαστε με το "γύφτος είναι, ποιος θα τον κλάψει;" για να δικαιολογούμε συμπεριφορές οι οποίες εκπίπτουν οποιασδήποτε ηθικής. Θα σκότωνε ο τζάμπα μάγκας τής Κορινθίας, αν τον αναγνώριζε, τον γιο ενός πλούσιου που θα είχε εισβάλει στο σπίτι του για να σπάσει πλάκα ή θα το σκεφτόταν πριν πέντε και δέκα φορές κι ας βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής; Ο πολιτικός δαρβινισμός συμπλέει με τον κουτσαβακισμό κάθε φορά που ο αδύναμος ξεσπά τον θυμό του στον πιο αδύναμο κι όχι στον ισχυρό που τον έχει κάνει να νιώθει αδύναμος...









   

Ίσως στον 22ο αιώνα να έρθει και στα μέρη μας ο Διαφωτισμός...

Ο Αλ. Τσίπρας κι ο Ιερώνυμος πέτυχαν μια win win εμπορική συμφωνία με πολιτική ουρά: ο πρωθυπουργός μπορεί να ισχυρίζεται πως τακτοποιεί ζητήματα που καμία άλλη κυβέρνηση στο παρελθόν δεν άγγιξε κι ο αρχιεπίσκοπος πως επιλύει εξωδικαστικά εκκρεμότητες που διαφορετικά θα κατάληγαν σε μακροχρόνιες δικαστικές διενέξεις με αμφίβολα αποτελέσματα. Κι όπως σε κάθε εμπορική συμφωνία όπου αξιωματικά ο σκοπός είναι το κέρδος η Αριστερά και η χριστιανοσύνη δεν έχουν καμία σχέση ώστε να πρέπει να εμπλέκεται το όνομά τους στη μικροκομματική αντιπαράθεση...

Δεν έχω αμφιβολία πως ο μακαρίτης Χριστόδουλος δεν θα προχωρούσε σε οποιαδήποτε συμφωνία με μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Στη δική του σκοταδιστική αντίληψη, άλλωστε, ακόμα κι ο Κ. Σημίτης έμοιαζε με τον Τσε Γκεβάρα.

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι ο Ιερώνυμος δεν υπερασπίστηκε τα συμφέροντα της εκκλησίας και των τραγοπαπάδων της πολύ επιτυχημένα. Πέτυχε, άλλωστε, το κυριότερο, να μην προχωρήσουμε ούτε αυτήν τη φορά στο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, πέρα από κάποιες μικροαλλαγές για να μπορεί να λέει η κυβέρνηση στο αριστερό της ακροατήριο πως δεν το πρόδωσε...

Όλη αυτή η ιστορία, ωστόσο, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά πόσα άλματα πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να προσεγγίσει τον 21ο αιώνα. Την ίδια στιγμή που υπερηφανευόμαστε για το ότι είμαστε η μήτρα τού δυτικού πολιτισμού αρνούμαστε ακόμα το Διαφωτισμό κι ασπαζόμαστε αντιλήψεις και νοοτροπίες που έρχονται από προηγούμενους αιώνες, τις οποίες βαφτίζουμε παράδοση για να κρύβουμε την οπισθοδρομικότητά μας...

Φυσικά και είναι ζητούμενο να προσεγγίσουμε έστω το ΑΕΠ των πιο πλούσιων κρατών τής Ευρώπης. Είναι, όμως, πιο επείγον να δομήσουμε παραλλήλως και μια φιλελεύθερη με την έννοια του πλήρους σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων κι άρα ουδετερόθρησκη πολιτεία όπου δεν θα συνεδριάζουν μερικοί ρασοφόροι για να αποφασίζουν πώς θα νομοθετεί η νομίμως εκλεγμένη κυβέρνηση και το νομίμως εκλεγμένο Κοινοβούλιο...

Διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας; Μια άλλη φορά...

Μπορεί στη συνέχεια να προκύψει νέα συμφωνία πολιτείας- εκκλησίας, η οποία να ξεδιαλύνει τι θα γίνει, για παράδειγμα, με τον θρησκευτικό όρκο, το μάθημα των θρησκευτικών ή τις εικόνες στα σχολεία και στα δικαστήρια. Αυτά, ωστόσο, που ανακοινώθηκαν από Τσίπρα- Ιερώνυμο δεν συνιστούν διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, αλλά μια μεσοβέζικη λύση για να αφηγείται ο πρωθυπουργός στο ακροατήριό του πως παραμένει Αριστερός και για να καμαρώνει ο αρχιεπίσκοπος στο δικό του πως θα συνεχίσει να συντηρείται με κρατικό χρήμα, απλώς με διαφορετικό τρόπο από πριν. Δεν περίμενα, ωστόσο, τίποτα καλύτερο εν μέσω προεκλογικής περιόδου κι από μια κυβέρνηση η οποία ταυτίζει τις μεταρρυθμίσεις με μπαλώματα...

Γιατί θα πρέπει στο προοίμιο του Συντάγματος να αναφέρεται "εις το όνομα της αγίας κι ομοουσίου κι αδιαιρέτου τριάδος"; Πρόκειται για τον καταστατικό χάρτη τής χώρας ή, μήπως, για το ευαγγέλιο ή το κοράνι;...

Γιατί θα πρέπει, επίσης, να αναφέρεται πως επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η ανατολική ορθόδοξη εκκλησία τού Χριστού; Το Σύνταγμα δεν είναι δημοσκοπικό ή εθνογραφικό βαρόμετρο, αλλιώς να αναφέρεται επίσης ότι πιο δημοφιλής ομάδα είναι ο Ολυμπιακός κι αγαπημένο φαγητό των Ελλήνων το σουβλάκι.

Κι από πού κι ως πού πρέπει να συνεχίσουμε να πληρώνουμε οι φορολογούμενοι τους πιο αργόσχολους από τους δημόσιους υπάλληλους, τους τραγοπαπάδες; Ας αποφασίσουν τα δικαστήρια τι ακριβώς συμβαίνει με την εκκλησιαστική περιουσία για να μάθουμε ποιος έχει αδικηθεί διαχρονικά και ποιος όχι...

Κατανοώ ότι ο Αλ. Τσίπρας σκέφτεται την υστεροφημία του και θέλει να προωθήσει έστω και την τελευταία στιγμή μεταρρυθμίσεις οι οποίες να του την εξασφαλίσουν. Η συγκεκριμένη, ωστόσο, είναι του ποδαριού κι ο συμβιβασμός που επιτεύχθηκε είναι μεν καλύτερος από το τίποτα, αλλά θα ήταν πολύ πιο επωφελής για την εκκοσμίκευση της ελληνικής πολιτείας αν είχε προωθηθεί πολύ νωρίτερα, όταν ο πρωθυπουργός βρισκόταν καβάλα στο άλογο. Αντιδράσεις, βεβαίως, υπάρχουν κι από τους εκκλησιαστικούς κύκλους, ιδίως εκείνους που πολύ θα ήθελαν ο αρχιεπίσκοπος να εδρεύει στο Μαξίμου, αυτές όμως δεν δικαιώνουν την επιλογή Τσίπρα. Αν δεν σπάσεις αβγά δεν φτιάχνεις ομελέτα κι ο Αλέξης προτίμησε απλώς να τα βράσει λίγο...

Θα γιορταστούν και φέτος τα Χριστούγεννα στο Ιράν της Ευρώπης...

Το Λονδίνο είναι η πολυπολιτισμική πρωτεύουσα μιας χώρας στην οποία η θρησκευτική ουδετερότητα θεωρείται δεδομένη. Κι όμως, σε αντίθεση με το αφήγημα Βορίδη, όχι μόνο δεν έχουν απαγορευτεί τα Χριστούγεννα, αλλά γιορτάζονται με πολύ μεγαλύτερη μεγαλοπρέπεια από ό,τι στην Αθήνα, χάρη βεβαίως και στον καιρό που το επιτρέπει και στα περισσότερα φράγκα. Ο ακροδεξιός βουλευτής, ωστόσο, της ΝΔ κι όσοι ασπάζονται τις ίδιες ιδεοληψίες χρησιμοποιούν για μια ακόμα φορά το λαϊκισμό προκειμένου να μην επιτρέψουν στην Ελλάδα να ασπαστεί τον 21ο αιώνα ώστε να μείνει καθηλωμένη σε αντιλήψεις που μας εξομοιώνουν με το χαρακτηρισμό "Ιράν της Ευρώπης"...

Και σε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος οι χριστιανοί μπορούν να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα δίχως κανείς να είναι σε θέση να τους το απαγορεύει. Οι εκκλησίες δεν θα κηρυχθούν παράνομες- αν αυτός είναι ο λόγος που πολλοί σήμερα τις αποφεύγουν-, ο θρησκευτικός στολισμός και δημόσιων χώρων θα παραμείνει νόμιμος και ούτε θα γίνει politically incorrect να εύχεσαι στις γιορτές τής χριστιανοσύνης...

Το ότι θα βγουν οι εικόνες τής Παναγίας και του Ιησού από τις σχολικές και δικαστικές αίθουσες- όπου δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης γιατί άνθρωποι διδάσκουν και μαθαίνουν, δικάζουν και καταδικάζονται, με βάση ανθρώπινα βιβλία και νομοθεσίες- είναι αστείο να το υπολογίζουμε ως δίωξη του θρησκευτικού φρονήματος. Λίγη λιγότερη συμπλεγματική ανασφάλεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

Σε αυτήν τη χώρα, όμως, δεν έχουμε επιλύσει ακόμα τα στοιχειώδη- όπως το να γίνονται μαθήματα στα δημόσια σχολεία ακόμα και την ημέρα που οι καθηγητές ψηφίζουν τους συνδικαλιστικούς τους εκπροσώπους-, οπότε ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, εν μέσω μάλιστα προεκλογικής περιόδου, μοιάζει λογικό να συγκρίνεται με το δύσκολο θεώρημα του Φερμά. Αλίμονο, πάντως, αν ληφθεί ξανά σοβαρώς υπόψη το διαχρονικό επιχείρημα όσων δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα και ποτέ πως δεν είναι ο κατάλληλος καιρός γιατί οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Είναι η πολιτική βούληση που ωριμάζει τις συνθήκες κι αυτή καλείται να επιδείξει η κυβέρνηση μέχρι τέλους, κι ας είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει. Θα έχει τουλάχιστον διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις κραυγαλέες αποτυχίες της...


 

Συνταγματική Αναθεώρηση του καπιταλισμού και του υπαρκτού σοσιαλισμού...

Η έναρξη της συζήτησης στη Βουλή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση αποτελεί μια πολύ καλή ευκαιρία να επιλυθούν ζητήματα τα οποία χρονίζουν κι αποτελούν τροχοπέδη για τη δημοκρατία μας: ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας, η περαιτέρω προστασία των δημοσίων αγαθών είναι μερικά μόνο από αυτά. Το κρισιμοτερο, ωστόσο, είναι η δημοκρατία να επεκταθεί περισσότερο σε αυτούς που πραγματικά αφορά, στους πολίτες δηλαδή, οι οποίοι από  ανεύθυνοι κομπάρσοι που δεν αποφασίζουν  κι έτσι μπορουν να πετάνε ντομάτες σε αυτούς που αποφασίζουν, παριστάνοντας οι ίδιοι τους αθώους, πρέπει να αποκτήσουν δικαιώματα συναπόφασης- τουλάχιστον στα περισσότερα ζητήματα- κι επομένωςκαι την ευθύνη που αναλογούν σε αυτά...

Ο Ουίνστον Τσέρτσιλ είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν πως το καλύτερο επιχείρημα κατά τής δημοκρατίας είναι μια πεντάλεπτη συζήτηση με έναν μέσο ψηφοφόρο. Ιδίως στην Ελλάδα ο ψηφοφόρος αντιμετωπίζεται και δέχεται κι ο ίδιος να αντιμετωπίζεται ως πελάτης που την ώρα που βρίσκεται στο μαγαζί- κάλπη αντιμετωπίζεται ως ο αλάνθαστος κριτής για να μάθει στη συνέχεια πως δεν ήταν τόσο θεός όσο τον άφησαν να πιστέψει κι ότι μπορεί και να τον έχουν εξαπατήσει...

Μέχρι, όμως, να κατεβεί ο θεός στη Γη και να ορίσει πέντε ή έναν άριστο κοινής αποδοχής η δημοκρατία είναι σαφώς το δικαιότερο των πολιτευμάτων. Μόνο που πρέπει να είναι πραγματική δημοκρατία κι όχι κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Ο δρόμος για την κοινωνική δικαιοσύνη δεν περνά από τον καπιταλισμό- ρυθμισμένο ή αρρύθμιστο- ούτε από τη δικτατορία τού προλεταριάτου. Και τα δύο έχουν δοκιμαστεί από την Ιστορία κι έχουν αποτύχει...

Αν επιθυμούμε μια δίκαιη κοινωνία όπου ο καθένας θα ανταμείβεται με βάση το μόχθο και τις ικανότητές του και η ισονομία και η ισοπολιτεία θα είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση τότε το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να ανοίξει σε όλους τους ενήλικες ώστε κανένας να μην αισθάνεται ριγμένος και να μην έχει την πρόφαση πως δεν ρωτήθηκε για όλα όσα του επιβλήθηκαν. Μόνο που ο δημοκρατικός πολίτης δεν διαμορφώνεται από τη μία ημέρα στην άλλη και γι' αυτό οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες πρέπει να κλιμακωθούν από το επίπεδο της συνοικίας αρχικώς στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό στην ολοκλήρωσή τους. Τα δημοψηφίσματα θα είναι πανάκεια μόνο όταν όσοι συμμετέχουν σε αυτά θα αποφασίζουν με βάση το δημόσιο κι όχι το προσωπικό συμφέρον κι έχοντας και γνώση κι όχι μόνο θυμικό... 

Τα λαμόγια δεν φοβούνται ούτε 17Ν ούτε Ρουβίκωνα...

Με ενοχλεί η ανοχή τής σημερινής κυβέρνησης απέναντι στο Ρουβίκωνα ή στους μπαχαλάκηδες που ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνουν άνω κάτω και τα πανεπιστήμια και δίνουν πάτημα στον Κ. Μητσοτάκη να προπαγανδίζει τα ιδιωτικά ΑΕΙ, από τα οποία ευελπιστούν να τα κονομήσουν οι "εντιμότατοι" φίλοι του. Ναι, τα μέλη τού Ρουβίκωνα δεν είναι δυνατό να εξισώνονται με τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η 17Ν, οι οποίες σκότωναν ανθρώπους, αλίμονο όμως αν αδιαφορούμε για τις "παρεμβάσεις" τους, οι οποίες επειδή ακριβώς σε ορισμένες περιπτώσεις διακρίνονται από αφέλεια μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνες. Τι θα συμβεί αν αύριο μεθαύριο, για παράδειγμα, κάποιος αστυνομικός ή μυστικός πράκτορας πυροβολήσει και σκοτώσει έναν "ακτιβιστή" ή αν ο "ακτιβιστής", βλέποντας το δρόμο ανοιχτό, επιχειρήσει να "αναβαθμίσει" τη δράση του χρησιμοποιώντας βία;...

Ακούω και τώρα το επιχείρημα που είχε λανσαριστεί με τη 17Ν: "Δεν πειράζει, ας τους να υπάρχουν για να φοβούνται τα λαμόγια". Κι αν ακόμα υποθέσουμε πως τα λαμόγια φοβούνται, θα δώσουν μερικά φράγκα παραπάνω, θα ενισχύσουν τα μέτρα ασφαλείας τους και, κατά τα άλλα, θα συνεχίσουν τον πολυτελή τους βίο όπως πριν την ίδια ώρα που η έννομη τάξη θα έχει παραδοθεί στην οχλοκρατία...

Η ζημιά που έχει προκληθεί στους δημοκρατικούς θεσμούς είναι σαφώς μεγάλη γιατί η ανασφάλεια των λίγων μετατρέπεται συνήθως σε αυστηροποίηση του νόμου και της τάξης για τους πολλούς, σε αστυνομοκρατούμενο κράτος και σε περιορισμό των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Στο ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που υποτίθεται πως επιδιώκουν οι αυτόκλητοι απονεμητές δικαιοσύνης...

Ο Ρουβίκωνας πρέπει να εξαρθρωθεί, ενώ το πανεπιστημιακό άσυλο δεν υπάρχει κανένας λόγος να υφίσταται ακόμα. Την ώρα που η Ευρώπη εξαιτίας τού Προσφυγικού μετατρέπεται σε μεσαιωνικό κάστρο, γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι θα αποφύγει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, οφείλουμε να κλείσουμε μέτωπα ώστε να επικεντρώσουμε στα ουσιώδη: στην αύξηση των αστυνομικών περιπολιών αλλά δίχως ακρότητες, στη βελτίωση των δημόσιων πανεπιστημίων ώστε τα ιδιωτικά να μην έχουν λόγο ύπαρξης, στην ενίσχυση και δημιουργία ευρωπαϊκών δομών αντιμετώπισης των γενεσιουργών αιτίων τής προσφυγιάς και της μετανάστευσης και διαχείρισης με ανθρωπισμό και ρεαλισμό των ανοιχτών πληγών. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να μην παραδοθούν η Ελλάδα και η Ευρώπη ολόκληρη ξανά στη μισαλλόδοξη ατζέντα απροκάλυπτων και κεκαλυμμένων ακροδεξιών...