Γειώνουν τις προσδοκίες μας για να μας φαίνονται γίγαντες οι νάνοι...

Το ότι αρχηγός τού κράτους θα είναι πλέον ο Κ. Τασούλας δεν μπορεί να μην το χαρακτηρίζεις και σημείο των καιρών. Από μόνο του το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας θα έπρεπε να παραπέμπει σε ένα πρόσωπο που να ενώνει τον ελληνισμό, να προκαλεί παλλαϊκό σεβασμό και να τονώνει την αξία τού θεσμού. 

Θα αναρωτηθείτε, βεβαίως, αν υπάρχουν τέτοια πρόσωπα στην Ελλάδα σήμερα και θα σας απαντούσα πως κι αυτό είναι σημείο των καιρών. Αλίμονο, όμως, αν συναινούσαμε στο ότι δεν μπορούσαμε να βρούμε κάποιον καλύτερο από τον εκφραστή τής πιο σκληρής δεξιάς, της μετεμφυλιακής...

Αλίμονο, όμως, κι αν πιστεύαμε ότι στην τριάδα των πιο άξιων Ελλήνων ήταν η Λ. Κατσέλη κι ο Τ. Γιαννίτσης. Όσον αφορά το πολιτικό ορφανό τού αρχιερέα τής διαπλοκής καλή είναι η προσπάθεια αγιοποίησης της ασφαλιστικής του μεταρρύθμισης που υποτίθεται πως θα έσωζε τη χώρα, αλλά δεν χρεοκοπήσαμε γιατί δεν αποσύρθηκε το κράτος από την υποχρέωσή του να παρέχει συντάξεις στους πολίτες. Αν πράγματι επιθυμούμε να διερευνήσουμε τις αιτίες τής χρεοκοπίας θα ήταν προτιμότερο να απευθυνόμασταν στους περισσότερους από όσους θρηνούσαν πριν ένα μήνα περίπου πάνω από το φέρετρο Σημίτη...

Ούτε, όμως, θα έπρεπε να θαυμάζουμε τόσο πολύ μια πολιτικό που είχε εμπνευστεί το "λεφτά υπάρχουν" κι εκπροσωπεί έναν κρατισμό τής δεκαετίας τού '80. Είναι αλήθεια ότι ο νόμος της έσωσε τα σπίτια πολλών οικογενειών, μόνο που δεν θα ήταν απαραίτητος αν η κυβέρνηση της οποίας ήταν πρωταγωνιστικό μέλος διαπραγματευόταν καλύτερα με τα όπλα χρεοκοπίας των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που είχε στα χέρια της κι εκείνη δεν υπερψήφιζε το πρώτο μνημόνιο. Επιτέλους, πόσο περισσότερο θα χαμηλώσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας προκειμένου να τον ξεπερνά ένα πολιτικό προσωπικό που όταν δεν είναι διεφθαρμένο είναι ανεπαρκέστατο;...

 

Αν δεν είσαι της Δημοκρατίας δεν μπορείς να είσαι Πρόεδρός της...

Αν είσαι σταλινικός η αστική δημοκρατία δεν σε αφορά. Πιστεύεις ότι η δικτατορία τού προλεταριάτου (sic) αποτελεί εγγύηση για την αταξική κοινωνία ενός μέλλοντος που δεν ήρθε, όμως, ποτέ και ούτε μάλλον θα έρθει. Αν δεν είσαι, όμως, σταλινικός και δηλώνεις Αριστερός, σοσιαλιστής, σοσιαλδημοκράτης, προοδευτικός τέλος πάντων τότε η αστική δημοκρατία όχι μόνο σε αφορά αλλά αποτελεί κι αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε συμμετοχή σου στην πολιτική. Κι αυτή η αστική δημοκρατία, που προφανώς δεν είναι πλήρης αλλά αυτή έχουμε, συμπεριλαμβάνει αυτό το έρμο δικαίωμα του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένους περιορισμούς και πάντως όχι να μην θέλεις να ανανεώσεις ένα σαπισμένο πολιτικό σύστημα...

Η Λ. Κατσέλη δεν θα είναι η επόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας αν και θα μπορούσε να είναι. Η χώρα έχει βιώσει πολύ χειρότερους αρχηγούς κράτους, με πιο πρόσφατη περίπτωση την νυν Πρόεδρο. Η Κατσέλη, ωστόσο, προσβάλλει και τη δική της πολιτική διαδρομή αποδεχόμενη να είναι υποψήφια ενός κόμματος που μόλις πριν δύο μήνες κατέλυσε τη δημοκρατία στο εσωτερικό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά πλέον τους δημοκράτες πολίτες και η οποιαδήποτε συνεργασία μαζί του ξεπλένει ανομήματα, ακόμα και ποινικά, και δεν βοηθά σε τίποτα την απαραίτητη ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου...

Η Λ. Κατσέλη δεν γνωρίζει τι συνέβη στο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν ξέρει ότι εκτός από τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρό του εξοστρακίστηκε και η μισή και πλέον βάση του που τον είχε καταστήσει κυβερνητικό κόμμα; Είναι όλα αυτά υποδεέστερα της ανάγκης κάποιοι να κρατήσουν ή να επιστρέψουν σε θέσεις και μισθολόγια; 

Από πότε τα μέτωπα συγκροτούνται με αποκεφαλισμούς; Κι αν ναι, πώς αύριο μεθαύριο θα μιλούσε, αν εκλεγόταν, από θέση ηθικού πλεονεκτήματος για οποιαδήποτε παραβίαση των δημοκρατικών κανόνων τού αστικού πολιτεύματος του οποίου θα ήταν θεματοφύλακας; Αξίζει, εν τέλει, να εξευτελίσεις τον πρότερο έντιμο βίο σου για μια υποψηφιότητα που δεν θα σε οδηγήσει καν σε κάποιο αξίωμα;...