Οι πλούσιοι κι όσοι σιτίζονται από πλούσιους μόνο για επιδόματα θα σας μιλάνε...

Το πραγματικό νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα δεν είναι το Ιράν. Ούτε, φυσικά, η Γροιλανδία ή όποιο άλλο κράτος θέλει να ελέγξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είναι οι ταξικές ανισότητες, αυτό που συνηθίζουμε να λέμε πως το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. 

Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από μία και μόνο κυβέρνηση ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες των προθέσεων, πολλώ δε μάλλον από την όποια ελληνική. Μόνο που και στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην αναδιανομή τού πλούτου αλλά στο ποιος έχει τις καλύτερες επιδοματικές προτάσεις...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Ορθώς η αντιπολίτευση επισημαίνει πως θα έπρεπε να μπει στα δύο διυλιστήρια κι όχι στα βενζινάδικα αν θέλουμε να μην πληρώνουμε περισσότερο στην Ελλάδα για βενζίνη σε σχέση με την Κύπρο, η οποία αγοράζει από αυτά τα δύο διυλιστήρια. Ακόμα, όμως, κι αν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μέτρο η κοινωνική πλειοψηφία δεν θα γινόταν πλουσιότερη ούτε οι οικογένειες Βαρδινογιάννη- Λάτση θα αισθάνονταν κάποια ουσιαστική απώλεια στις τσέπες τους. Με λίγα λόγια, καμία αναδιανομή πλούτου δεν θα λάμβανε χώρα, απλώς θα αισθανόμασταν λιγότερο κορόιδα...

Βεβαίως κι αντιλαμβάνομαι πως πολλές οικογένειες χρειάζονται ανακούφιση εδώ και τώρα κι όχι μετά από κάποια χρόνια κι αυτό δύναται να γίνει μόνο με κάθε είδους άμεσα επιδόματα κι ελαφρύνσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν βλέπω από κανένα κόμμα- ούτε από τα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά- προτάσεις που να χτυπούν το πρόβλημα στη ρίζα του και οι οποίες να μην είναι μόνο διαχειριστικές. Εξαιρώ το ΚΚΕ, μόνο που το μοντέλο που μας προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί κι άφησε πίσω του εξαθλιωμένους λαούς όπου κι αν εφαρμόστηκε...

Από την παγίδα τής διαχείρισης δεν ξέφυγε ούτε η πρώτη φορά Αριστερά και το ότι εφάρμοσε μνημόνιο είναι απλώς μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά δικαιολογία. Καμία τρόικα, για παράδειγμα, δεν της απαγόρευσε να φορολογήσει περισσότερο τους εφοπλιστές. Ίσα ίσα που το πρότεινε, αν και για τα δικά της συμφέροντα, μόνο που δεν έγινε ποτέ. 

Και πώς να γίνει όταν το πολιτικό μας προσωπικό είτε ανήκει στην οικονομική ελίτ είτε σιτίζεται από αυτή; Μόνο αν η λαϊκή κυριαρχία αποκτήσει πραγματική σάρκα κι οστά και δεν παραμείνει αντιπροσωπευτική μπορεί να δούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αρχής γενομένης από τη δίκαιη άμεση φορολόγηση. Μέχρι τότε καλά pass... 

 

Είμαι κεντρώος, αν έτσι θέλετε...

Οι περιορισμοί σε αλλοδαπούς για την είσοδο στη χώρα, οι αμυντικοί εξοπλισμοί, η αποδοχή από την πολιτεία τέλεσης θρησκευτικών γάμων είναι αριστερές η δεξιές πολιτικές; Παρομοίως, η δίκαιη κλιμακωτή φορολόγηση ή η δήμευση, με ένα νόμο κι ένα άρθρο, του μεγαλύτερου ποσοστού τής περιουσίας των πλουσιότερων Ελλήνων είναι αριστερή πολιτική; Η σταδιακή μετάβαση στις ΑΠΕ ή η βίαιη απολιγνιτοποίηση για χάρη τού περιβάλλοντος συνιστούν αριστερή πρακτική;...

Γιατί θέτω όλα αυτά τα ρητορικά ερωτήματα; Απλούστατα, για να διατυπώσω το επιχείρημα πως σε ιδεολογικά ζητήματα με πρακτικές συνέπειες οι απαντήσεις δεν είναι πάντοτε άσπρο ή μαύρο και η στάση καθενός μας εξαρτάται πολλές φορές από το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Όταν, για παράδειγμα, έχεις εφαρμόσει ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο χωρίς να σκίσεις το προηγούμενο ημέρα μεσημέρι δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς μπορείς να βγάζεις φλύκταινες όταν ακούς για εκλαϊκευμένο κέντρο. 

Όταν, από την άλλη, αποδέχεσαι με τον τρόπο που πολιτεύεσαι να συμβαίνουν Τέμπη και Πύλος αδυνατώ επίσης να μην σε αποκαλέσω ακραίο κέντρο. Στο κάτω κάτω της γραφής, είμαστε κυρίως όσα πράττουμε και πολύ λιγότερο οι πομφόλυγές μας...

Δεν υπάρχουν πολιτικές χωρίς ιδεολογικό πρόσημο. Το ίδιο και οι σταθμίσεις που κάνουμε όλοι μας στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή και ιδίως οι αποφάσεις και οι πράξεις μας είναι ταυτοτικές. Η πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αλληλεγγύη, στη συλλογικότητα και στην άμεση δημοκρατία σαφώς κι έχει αριστερό πρόσημο. 

Το να ισχυρίζεται, ωστόσο, ένας πολιτικός πως μπορεί να τις υλοποιήσει την επόμενη ημέρα, σχηματικώς μιλώντας, είναι ουτοπικό κι αυτό έχει αποδειχθεί αρκετές φορές σε αυτήν τη χώρα, ακόμα κι όταν υπήρχαν οι καλύτερες των προθέσεων. Αν, συνεπώς, αριστερός δεν είναι ο οραματιστής αλλά ο δημαγωγός, όχι ο αποτελεσματικός αλλά ο βολονταριστής, ούτε ο συνεπής αλλά ο υποκριτής παρακαλώ προσμετρήστε με στους κεντρώους...   

 

Γειώνουν τις προσδοκίες μας για να μας φαίνονται γίγαντες οι νάνοι...

Το ότι αρχηγός τού κράτους θα είναι πλέον ο Κ. Τασούλας δεν μπορεί να μην το χαρακτηρίζεις και σημείο των καιρών. Από μόνο του το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας θα έπρεπε να παραπέμπει σε ένα πρόσωπο που να ενώνει τον ελληνισμό, να προκαλεί παλλαϊκό σεβασμό και να τονώνει την αξία τού θεσμού. 

Θα αναρωτηθείτε, βεβαίως, αν υπάρχουν τέτοια πρόσωπα στην Ελλάδα σήμερα και θα σας απαντούσα πως κι αυτό είναι σημείο των καιρών. Αλίμονο, όμως, αν συναινούσαμε στο ότι δεν μπορούσαμε να βρούμε κάποιον καλύτερο από τον εκφραστή τής πιο σκληρής δεξιάς, της μετεμφυλιακής...

Αλίμονο, όμως, κι αν πιστεύαμε ότι στην τριάδα των πιο άξιων Ελλήνων ήταν η Λ. Κατσέλη κι ο Τ. Γιαννίτσης. Όσον αφορά το πολιτικό ορφανό τού αρχιερέα τής διαπλοκής καλή είναι η προσπάθεια αγιοποίησης της ασφαλιστικής του μεταρρύθμισης που υποτίθεται πως θα έσωζε τη χώρα, αλλά δεν χρεοκοπήσαμε γιατί δεν αποσύρθηκε το κράτος από την υποχρέωσή του να παρέχει συντάξεις στους πολίτες. Αν πράγματι επιθυμούμε να διερευνήσουμε τις αιτίες τής χρεοκοπίας θα ήταν προτιμότερο να απευθυνόμασταν στους περισσότερους από όσους θρηνούσαν πριν ένα μήνα περίπου πάνω από το φέρετρο Σημίτη...

Ούτε, όμως, θα έπρεπε να θαυμάζουμε τόσο πολύ μια πολιτικό που είχε εμπνευστεί το "λεφτά υπάρχουν" κι εκπροσωπεί έναν κρατισμό τής δεκαετίας τού '80. Είναι αλήθεια ότι ο νόμος της έσωσε τα σπίτια πολλών οικογενειών, μόνο που δεν θα ήταν απαραίτητος αν η κυβέρνηση της οποίας ήταν πρωταγωνιστικό μέλος διαπραγματευόταν καλύτερα με τα όπλα χρεοκοπίας των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που είχε στα χέρια της κι εκείνη δεν υπερψήφιζε το πρώτο μνημόνιο. Επιτέλους, πόσο περισσότερο θα χαμηλώσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας προκειμένου να τον ξεπερνά ένα πολιτικό προσωπικό που όταν δεν είναι διεφθαρμένο είναι ανεπαρκέστατο;...

 

Μην χάσουμε το δάσος για να πάρουμε εκδίκηση από το δέντρο...

Ο Στέφανος Κασσελάκης έπρεπε να είχε υποβάλει την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Αύγουστο, όταν και είχε φανερωθεί επί της ουσίας όλο το σχέδιο πραξικοπήματος που ολοκληρώθηκε η υλοποίησή του με το συνέδριο του μπουζουξίδικου. Όφειλε από τότε να άφηνε αυτούς που σκότωσαν την "πρώτη φορά Αριστερά" και να την θάψουν, όπως άλλωστε θα συμβεί αργά ή γρήγορα. Στην Κουμουνδούρου διάλεξαν να ακολουθήσουν ένα σπιράλ πολιτικού θανάτου προκειμένου να διασωθούν προσωρινά ορισμένα μισθολόγια, είναι μια μαύρη τρύπα από την οποία, όπως γνωρίζουν οι φυσικοί πολύ καλύτερα από εμένα, δεν μπορεί να διαφύγει ούτε καν το φως...

Όλοι ξέρουν τι συνέβη στο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο αυτοί που έφυγαν όσο κι αυτοί που έμειναν. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κανένας λόγος να αναζητούν στο Κίνημα Δημοκρατίας ακόμα ψηφοφόρους από εκεί όπου έχουν αποδεχθεί ότι στο όνομα της αριστερής καθαρότητας- όσο γελοίο κι αν είναι το επιχείρημα όταν διατυπώνεται από αυτούς που κατάπιαν αμάσητο ένα τρίτο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο- είναι επιτρεπτό να γίνονται τα πάντα, και να εξευτελίζονται η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία. Τι νόημα έχει, άλλωστε, να κυνηγάς να πάρεις από τους πρώην συντρόφους σου ένα 4% όταν στην κοινωνία, σχηματικώς μιλώντας, υπάρχει ένα 40% που αναζητά κομματική εκπροσώπηση; Με αυτόν τον τρόπο χάνεις το δάσος για να πάρεις εκδίκηση από το δέντρο που όποιος το αγγίζει λερώνεται...

Ήταν λάθος τού Κασσελάκη που έφυγε για τις ΗΠΑ σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατίας. Έχει, επίσης, ανάγκη δίπλα του κι έμπειρους στην πολιτική επικοινωνία και στους κομματικούς βυζαντινισμούς... 

Είναι, πάντως, αλήθεια ότι πολύς κόσμος, ιδίως στην επαρχία, δεν γνωρίζει ότι πίσω από το Κίνημα Δημοκρατίας είναι ο Κασσελάκης. Όσο, όμως, κι εκείνος αφιερώνει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο χρειάζεται- ούτε λεπτό κατά την άποψή μου- στα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ξεκολλήσει δημοσκοπικά... 

Η κοινωνική πλειοψηφία που βγάζει φλύκταινες με το αντιδημοκρατικό μόρφωμα δεν έχει ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση να επιμερίσει ευθύνες και δεν ενδιαφέρεται να δικαιώσει τον Κασσελάκη. Ζητά, αντιθέτως, φρέσκες και καινοτόμες ιδέες, καθώς κι αξιοπιστία ώστε να ξεκολλήσει από το οικονομικό και ηθικό τέλμα. Η αυτολύπηση, ωστόσο, όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, και η αυτοαναφορικότητα δεν εμπνέουν ηγετικότητα...   

 

Μετά τον Ιούλιο του '15 κανείς δεν μπορεί να πει τον άλλο στο ΣΥΡΙΖΑ δεξιό...

Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε και στη συνέχεια εφάρμοσε ένα νεοφιλελεύθερο μνημόνιο. Ηπιότερο από τα δύο προηγούμενα, ύστερα από μια πραγματική και σκληρή διαπραγμάτευση και με το πιστόλι στον κρόταφο, αλλά νεοφιλελεύθερο. Όσοι δεν δέχονταν μύγα στο αριστερό σπαθί τους αποχώρησαν τότε από το κόμμα. Κατά τη γνώμη μου άδικα, αλλά από τη στιγμή που κανείς δεν μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω, να ακολουθήσει μια άλλη διαδρομή και να το επιβεβαιώσει ή να το διαψεύσει μπορεί και να ισχυρίζεται ό,τι θέλει...

Όσοι παρέμειναν τότε στο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκαν εν τοις πράγμασι τον ιστορικό τους συμβιβασμό. Δεν είχαν, ωστόσο, κάποια υποχρέωση να γίνουν υπουργοί και, μάλιστα, Οικονομικών για να τον εφαρμόσουν. Αν ο νεοφιλελευθερισμός τούς έπεφτε βαρύς και δεν ήθελαν να πληγώσουν τη μεσαία τάξη με αύξηση, για παράδειγμα, του αφορολόγητου ορίου ή της προκαταβολής φόρου θα μπορούσαν να στηρίζουν την κυβέρνηση από τα μετόπισθεν. Από τη στιγμή, ωστόσο, που κάποιοι επέλεξαν να αποδεχθούν υπουργικούς θώκους δεν είναι σε θέση σήμερα να κατακρίνουν τι έγραφε ένας φοιτητής 19 χρόνων για το νεοφιλελευθερισμό πριν 17 χρόνια. Πριν τον ζήσει, δηλαδή, εκ των έσω...

Για τους επικριτές του τη μία ημέρα ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έχει τα λεφτά που λέει πως έχει και την άλλη είναι ένας πάμπλουτος που παντρεύεται στα Χάμπτονς. Τη μία, επίσης, δεν έχει πολιτικές θέσεις και την άλλη είναι νεοφιλελεύθερος. Αν στέκονταν σε ένα αφήγημα θα γίνονταν και περισσότερο πιστευτοί. Με τη στάση τους, όμως, αποδεικνύουν ότι η αντιπάθειά τους για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολιτική, αλλά προσωπική...

Τον Κασσελάκη δεν θα τον κρίνω από όσα έγραφε πριν πέντε, δέκα ή και δεκαπέντε χρόνια, αλλά από όσα πράττει στο εδώ και στο τώρα. Τότε δεν ήταν ούτε βουλευτής ούτε υπουργός ούτε πρωθυπουργός τής Αριστεράς. Για όνομα, δεν ήταν καν μέλος τού ΣΥΡΙΖΑ πριν μερικούς μήνες. Πώς είναι δυνατό, συνεπώς, να είμαι το ίδιο αυστηρός μαζί του όσο με εκείνους που τον έφεραν στο 17,85% υπονομεύοντας και την προηγούμενη ηγεσία του;...  

 

 

  
 

Αυτοί που μας φτωχαίνουν είναι κι αυτοί που μας διχάζουν...

Στην πλακέτα που εγκαινίασε ο σκυλευτής νεκρών Κ. Μητσοτάκης αναφέρεται πως οι υπάλληλοι της Marfin που έχασαν τη ζωή τους έπεσαν θύματα της τυφλής βίας που γεννά ο διχασμός. Την 5η Μαΐου, ωστόσο, του 2010 αυτή η χώρα γνώρισε μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της εθνικής ενότητας όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από την Αθήνα έως την Αλεξανδρούπολη διαδήλωσαν σε βάρος πολιτικών που πράγματι γεννούσαν βία και διχασμό. Κι αυτού, ακριβώς, του μεγέθους τις διαδηλώσεις φοβούνται και τώρα εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες τους θα φτωχοποιήσουν εκ νέου το λαό...

Κανείς δεν μπορεί να είναι χαρούμενος με τις γεμάτες πλατείες. Ο ιός δεν έχει πεθάνει και δεν μείναμε δύο μήνες στα σπίτια μας για να τα γκρεμίσουμε όλα την επόμενη ημέρα. Η τελευταία, όμως, που δικαιούται να κατηγορεί τους άλλους- και τους πολιτικούς της αντιπάλους- για τη συμπεριφορά τους είναι η κυβέρνηση. Αυτοί που έκλειναν το μάτι στις εκκλησίες, που διοργάνωναν φιέστες με τραγουδίστριες κι ανοίγουν τα σχολεία δεν δικαιούνται διά να ομιλούν, αν δεν θέλουν να υποπέσουν ξανά στο αμάρτημα της υποκρισίας...

Ο πρωθυπουργός έχει χτίσει ένα πολιτικό αφήγημα σωτήρα μας από τον θάνατο λόγω κοροναΐού προκειμένου να καλλιεργήσει το έδαφος για εκλογές, εκμεταλλευόμενος τη συσπείρωση γύρω από τη σημαία σε κρίσιμες στιγμές και τη συνετή στάση σύσσωμης της αντιπολίτευσης. Γι' αυτό και μολονότι η Ελλάδα είναι Ψωροκώσταινα κι όχι χώρα τράνζιτ, σε αντίθεση με τα κράτη που χτυπήθηκαν περισσότερο από την πανδημία, καθυστέρησε και καθυστερεί να επαναφέρει την κανονικότητα με αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις.

Είναι διαφορετικό, για παράδειγμα, να επιτρέπεις στους νέους να μαζεύονται στις πλατείες κι άλλο να στέλνεις εκπαιδευτικούς που ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι πάνω από τα 50 πίσω στα σχολεία ή να λες στους ηλικιωμένους πιστούς πως μπορούν να κοινωνούν άφοβα. Φυσικό επόμενο είναι, συνεπώς, οι νέοι να ξεχυθούν στους δρόμους και να μην μπορεί τώρα να τους μαζέψει ο "Μωυσής", ο οποίος πολύ θα στενοχωρηθεί αν η Ευρώπη αποδειχθεί γαλαντόμα και δεν του προσφέρει άλλοθι για ένα νέο μνημόνιο...

Αν δεν υπήρχε μνημόνιο, δεν θα υπήρχε η Marfin...

Από το Μάιο του 2010, όταν σκοτώθηκαν οι τρεις υπάλληλοι της Marfin, μέχρι και τον Ιανουάριο του 2015 κι από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι και σήμερα κυβέρνησαν και κυβερνούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Ούτε, όμως, αυτό το εκτεταμένο χρονικό διάστημα έχουν βρεθεί οι δολοφόνοι. Όπως, άλλωστε, δεν έχει εξαρθρωθεί κι ο Ρουβικώνας- που δεν είναι, πάντως, δολοφονική οργάνωση-, όπως έλεγε η σημερινή κυβέρνηση προεκλογικώς πως θα έπραττε ούτε έχουν σταματήσει οι εμπρηστικές επιθέσεις στα Εξάρχεια. Αν ίσχυε, επομένως, η κατηγορία τού πάλαι ποτέ δικομματισμού για το ΣΥΡΙΖΑ πως χαϊδεύει ή και υποθάλπει ακραία στοιχεία, πόσο παραπάνω ισχύει αυτό για δύο κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα πολύ περισσότερα χρόνια και οι τρομοκρατικές δράσεις επί ημερών τους είναι απειράριθμες;...

Υπενθυμίζω ότι οι υπάλληλοι της Marfin δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια συλλαλητηρίου- του μεγαλύτερου τα τελευταία δέκα χρόνια- που πραγματοποιήθηκε κατά του πρώτου μνημονίου. Αν, συνεπώς, οι τότε κυβερνώντες δεν είχαν νομοθετήσει την απότομη και σχεδόν ολική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού ούτε οι Έλληνες θα έβγαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους ούτε θα έβρισκαν την ευκαιρία κάποιοι ελάχιστοι με μηδενικό σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή να εκδηλώσουν τα πιο χυδαία τους ένστικτα. Και ούτε, φυσικά, θα έβρισκε την ευκαιρία το τότε και σημερινό κατεστημένο να στιγματίσει ένα ολόκληρο κίνημα που ζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη και δεν συναινούσε στη δική του δολοφονία...

Όπως και τότε έτσι και σήμερα γίνεται προσπάθεια από τους κυβερνώντες να μας πείσουν πως πρέπει να ξεπεράσουμε το διχασμό και να στηρίξουμε την εθνική ενότητα. Με αυτό, βεβαίως, εννοούσαν κι εννοούν τη δική τους αντίληψη πραγμάτων στην οποία οι υπόλοιποι πρέπει να ομονοήσουμε γιατί αλλιώς είμαστε κοινωνικώς ανεύθυνοι.

Σήμερα, δηλαδή, πρέπει να βγάλουμε το σκασμό και να μην λέμε κουβέντα για τις απολύσεις, τη μισή δουλειά και το μισό μισθό, τα λουκέτα, τον εργασιακό μεσαίωνα, τα δώρα εκατομμυρίων ευρώ στους κολλλητούς, τα περιβαλλοντοκτόνα νομοσχέδια, την οικονομική ανοσία τής αγέλης ή την επιστροφή τής εκπαίδευσης σε ξεπερασμένες πρακτικές. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να ενισχύσει εμπροσθοβαρώς πρόσωπα, οικογένειες κι επιχειρήσεις με το επιχείρημα πως θα χρειαστούμε λεφτά αργότερα και τώρα θα τα δώσει μόνο σε όσους καταφέρουν να σταθούν όρθιοι- άγνωστο πώς- με ίδια μέσα. Όπως και το 2010, όμως, έτσι και τώρα ο λαός θα ξεσηκωθεί. Και τώρα είμαστε πολύ πιο ψυλιασμένοι για τις προβοκάτσιες...

Αυτοκτονία τής μεσαίας τάξης να ψηφίσει νεοφιλελευθερισμό...

Για να μην είμαι μονίμως γκρινιάρης, οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι στιγμής τουλάχιστον τα δύο κόμματα εξουσίας αντιπαρατίθενται προγραμματικά, έστω κι αν η ΝΔ ντρέπεται λίγο να μας παρουσιάσει το νεοφιλελευθερισμό της σε όλες του τις διαστάσεις. Όπως κι αν έχει, όμως, γνωρίζουμε ήδη αρκετές από τις πολιτικές Μητσοτάκη, πέρα από όσα εφάρμοσε ο ίδιος ως υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, όταν απέλυε καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και διόριζε τους κολλητούς του ως προϊστάμενους. Είναι εναντίον των συλλογικών συμβάσεων, του οκτάωρου, της πενθήμερης εργασίας, της δημόσιας σύνταξης και των κοινωνικών επιδομάτων, αντιλαμβάνεται τις φοροελαφρύνσεις σχεδόν αποκλειστικώς προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου και δεν θέλει καθόλου Δημόσιο, εκτός αν πρόκειται να προσλάβει μπάτσους, που είναι πολύ πιο απαραίτητοι στο δικό του τρόπο σκέψης από τους καθηγητές ή τους γιατρούς...

Ο Κ. Μητσοτάκης πλασάρει τις ιδέες του ως κάτι το καινούριο όταν εφαρμόζονται στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη από τα μέσα τής δεκαετίας τού '70 κι έχουν οδηγήσει στην αύξηση της φτώχειας και γενικότερα των κοινωνικών ανισοτήτων, που με τη σειρά τους οδήγησαν και στην αναγέννηση της ακροδεξιάς. Η Ολ. Κεφαλογιάννη λοιδορεί το κοινωνικό κράτος ως κατάλληλο μόνο για τη Λατινική Αμερική, λησμονώντας το σκανδιναβικό μοντέλο και το ότι ο πρόεδρός της αντιγράφει το πρόγραμμα του προέδρου τής Αργεντινής, Μ. Μάκρι, με τις καταστροφικές του συνέπειες για τους πολλούς. Η αλαζονεία από τη μεγάλη διαφορά στις ευρωεκλογές ανοίγει στόματα κι ο λαός μαθαίνει τι τον περιμένει στην περίπτωση που το ίδιο αποτέλεσμα επαναληφθεί στις βουλευτικές εκλογές...

Το Σεπτέμβριο του 2015 γνωρίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπόγραψε το τρίτο μνημόνιο, αφού πρώτα προχώρησε στη δική του δημιουργική ανάγνωση του δημοψηφίσματος του Ιουλίου της ίδιας χρονιάς. Τον Ιούλιο του 2019 γνωρίζουμε ότι η ΝΔ θέλει να κυβερνήσει με ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα το οποίο ευνοεί τις ελίτ κι όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να περιμένουμε από τα ψίχουλα που θα μας πετούν για να ζήσουμε. Αν θέλουμε να είμαστε πολίτες, οφείλουμε να αναλαμβάνουμε και την ευθύνη των αποφάσεών μας κι όχι απλώς να στοιχιζόμαστε πίσω από τους "κοψοχέρηδες", ώστε να πετροβολούμε με τη συνείδησή μας δήθεν καθαρή από το αυτοκτονικό αίμα στα χέρια μας...

Άλλο ικανοποιητικός κυβερνήτης κι άλλο σπουδαίος ηγέτης...

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον πρωθυπουργό θα είχε μεγαλύτερη αξία αν είχε συμβεί από την πρώτη ημέρα κι όχι ύστερα από την κατακραυγή που ακολούθησε την τραγωδία. Κι ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, έχει ατομική ευθύνη πρωτίστως για την άναρχη δόμηση και τις γενικότερες αυθαιρεσίες στο Μάτι και πολύ δευτερευόντως για τις όποιες επιχειρησιακές αδυναμίες. Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να δίνει εντολές στους πυροσβέστες ή στους αστυνομικούς για να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά μετά από τριάμισι χρόνια στην εξουσία θα όφειλε να είχε αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να είχε δώσει τις εντολές για ελέγχους που έδωσε τελικώς μετά από τη φωτιά πολύ νωρίτερα...

Είναι, όμως, αυτό το άτιμο το πολιτικό κόστος που δεν επιτρέπει σε αυτήν τη χώρα να διασωθεί. Από μικροκομματική άποψη είναι κατανοητό γιατί μια κυβέρνηση που ψήφισε ένα τρίτο μνημόνιο όταν είχε υποσχεθεί πως θα τα έσκιζε και θα ήταν ημέρα μεσημέρι δεν βρήκε το θάρρος να βάλει έναν ακόμα μπελά στο κεφάλι της ερχόμενη απέναντι στα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που έχουν μετατρέψει περιοχές τής Αττικής σε αυθαίρετες πολιτείες. Γι' αυτό και συνιστά θράσος κι από την πλευρά τής αντιπολίτευσης να κατηγορεί τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί δεν αντιμετώπισαν παθογένειες που είτε γεννήθηκαν είτε ανδρώθηκαν επί δικών της ημερών...

Γι' αυτό είναι, ωστόσο, που χρειαζόμαστε πεφωτισμένες ηγεσίες που θα αψηφούν το προσωρινό κόστος για χάρη τού διαχρονικού δημόσιου συμφέροντος. Σε διαφορετική περίπτωση τι νόημα έχει να μας κυβερνά η Αριστερά κι όχι η δεξιά;...

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Ο Αλ. Τσίπρας έχει προωθήσει νομοθεσία στο επίπεδο των θεσμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που για τα ελληνικά δεδομένα θεωρείται πρωτοποριακή. Παραλλήλως είναι κοντά στην επίλυση του Μακεδονικού με όρους δικαιοσύνης για όλες τις πλευρές.

Αυτά από μόνα τους είναι ικανά ώστε ο ιστορικός τού μέλλοντος να φανεί τουλάχιστον επιεικής μαζί του. Διστάζει, ωστόσο, ακόμα να κάνει το μεγάλο άλμα που θα τον μετατρέψει από έναν ικανοποιητικό κυβερνήτη σε έναν σπουδαίο ηγέτη...

Το είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν με το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας που παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, το βλέπουμε ξεκάθαρα σήμερα με τα αυθαίρετα της Αττικής. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε πάνω από τα φέρετρα δεκάδων συμπολιτών μας πως θα πάρει μέτρα. Αυτή είναι μια καλή αρχή, αλλά θα την χειροκροτήσω μόνο όταν κι εφόσον φτάσει μέχρι το τέλος...

Ο τρόμος για την απώλεια της "δουλίτσας" η καθημερινή μας αυτοκτονία...

Κολυμπώ σε ψυχολογικά νερά που δεν γνωρίζω, αλλά ένας άνθρωπος δεν οδηγείται στην αυτοκτονία "μόνο και μόνο"- μέσα σε πολλά εισαγωγικά- γιατί είναι άνεργος ή γιατί είναι απλήρωτος επί πολλούς μήνες και δεν μπορεί να ζήσει τον εαυτό του ή την οικογένειά του. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε στην Ελλάδα των μνημονίων θα είχαν μείνει ελάχιστοι ζωντανοί. Ο άνθρωπος που αυτοκτονεί αντιμετωπίζει πολύ βαθύτερα ψυχολογικά ζητήματα, τα οποία βεβαίως κι επιδεινώνει η κακή του οικονομική κατάσταση, η οποία πέρα από το πρακτικό κομμάτι τού τι θα φάω για να μην πεθάνω συνδυάζεται με την απώλεια της αξιοπρέπειας, εξέλιξη που για αρκετούς είναι ακόμα χειρότερη από την απουσία σωστής σίτισης ή στέγασης...

Η κυβέρνηση, με αφορμή και την έξοδο από το καθεστώς επιτήρησης της Κομισιόν, στήνει το δικό της "success story" για να στηρίξει και την πρωθυπουργική περιοδεία ανά την επικράτεια. Φυσικά και είναι απαραίτητο να συζητάμε για την επόμενη ημέρα, για το πώς η ανάπτυξη μπορεί να είναι δίκαιη και βιώσιμη. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς θα συμβεί αυτό όταν η λιτότητα συνεχίζεται με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα...

Πώς θα μπορέσουμε να πούμε πως τα δύσκολα είναι πίσω μας όταν βρισκόμαστε ακόμα σε μνημόνιο, με νέες αξιολογήσεις κι ενδεχομένως νέα μέτρα να έρχονται από το φθινόπωρο; Και πώς είναι δυνατό να ανακοπεί ο εργασιακός μεσαίωνας και στη συνέχεια να χτιστεί ένα κοινωνικό κράτος μακριά από το "Μπαγκλαντές" όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον πλανήτη ολόκληρο ο κανόνας είναι ο νεοφιλελευθερισμός;...

Η αυτοκτονία τής 42χρονης εργαζόμενης συνιστά ένα πιο ηχηρό καμπανάκι στα πολλά που ακούγονται στην Ελλάδα τού 2017. Κι αν η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί μοιρολατρικά την ιδεολογική της ήττα και οι εργοδότες επωφελούνται της κατάστασης για να χρησιμοποιούν τους υπαλλήλους τους σαν να ήταν σκλάβοι, το ερώτημα είναι τι κάνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Αν θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο, θα σας απαντήσω "λίγα" κι αν επιθυμώ να είμαι απαισιόδοξος, θα σας πω "τίποτα"...

Το πολύ πολύ οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να επιτεθούν στους δημοσίους υπαλλήλους, σε έναν κοινωνικό αυτοματισμό από τον οποίο ο μόνος που επωφελείται είναι το μεγάλο κεφάλαιο, ή στον Αλ. Τσίπρα γιατί δεν αποδείχθηκε ο μεσσίας που περίμεναν να τους σώσει δίχως να κουνήσουν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι. Κατά τα άλλα, μούγκα στη στρούγκα επικρατεί στους εργασιακούς χώρους από τον τρόμο για την απώλεια της "δουλίτσας" αν ακουστεί έστω κι ένα επικριτικό κιχ σε βάρος τού αφέντη και των κολαούζων του. Πώς επομένως, να απαλλαγούμε από τους καταπιεστές όταν ιδία βουλήσει λυγίζουμε τη μέση για να μας μαστιγώσουν κι άλλο φοβούμενοι πως δεν υπάρχει ζωή μακριά από το καμτσίκι;...

 

Καταντήσαμε κάθε λέξη των μνημονίων αυτής της χώρας...

Έχει και η κοροϊδία τα όριά της: το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Αύγουστο του 2018. Τα μέτρα που ψηφίστηκαν από τη Βουλή αφορούν το 2019 και το 2020, άρα είναι αδύνατο να αποτελούν μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του τρίτου μνημονίου. Επομένως, είτε ονομάσουμε το πολυνομοσχέδιο επέκταση του τρίτου μνημονίου ή τέταρτο μνημόνιο- ο τελευταίος είναι κι ο πιο έντιμος χαρακτηρισμός- η χώρα θα βγει, αν βγει, από τα μνημόνια στην ουσία μετά από το 2020.

Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, σημαίνει ότι κι αν ακόμα στηθούν κάλπες με τη λήξη τής τετραετίας ο Αλ. Τσίπρας δεν θα μπορεί να επαίρεται πως ήταν εκείνος που έβγαλε τη χώρα από την επιτροπεία. Ενδεχομένως να μπορέσει να καμαρώνει πως πέτυχε μια ουσιαστική απομείωση του χρέους ή πως επί ημερών του περάσαμε από την ύφεση στην ανάπτυξη διαρκείας, όχι όμως και πως έσκισε τα μνημόνια. Πόσω μάλλον όταν με το χθεσινό ισοφάρισε το "ρεκόρ" των προκατόχων του...

Δεν αμφιβάλλω ότι αν ήταν πρωθυπουργός ο άθλιος Κούλης δεν θα είχε φέρει προς ψήφιση- από ιδεοληψία- μια σειρά αντιμέτρων, ανεξαρτήτως του ύψους αυτών που έφερε ο Αλ. Τσίπρας και της αιρεσιμότητας εφαρμογής τους από τη στιγμή που εξαρτάται από την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων που σε βάθος χρόνου μοιάζουν ανέφικτα. Τουλάχιστον, όμως, ο πρόεδρος της ΝΔ δεν έχει κρύψει πως οραματίζεται μια Ελλάδα δίχως δημόσια δωρεάν Παιδεία ή Υγεία και πως είναι κάθε λέξη των μνημονίων.

Εκείνοι που έχουν πολλά να δικαιολογήσουν δεν είναι άλλοι από αυτούς που ορκίζονταν πως ήταν κάθε λέξη τού Συντάγματος και το έχουν καταστρατηγήσει όσο και οι προηγούμενοι. Αν η εντιμότητα κινητροδοτούσε τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, θα είχαν οδηγήσει τη χώρα τη χώρα σε εκλογές, όπως πολύ έντιμα είχαν πράξει το Σεπτέμβριο του 2015, όταν αντί για σκίσιμο των μνημονίων κι ομολογουμένως κάτω από πολύ εκβιαστικά διλήμματα έφεραν τρίτο μνημόνιο. Μόνο που τότε προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, ενώ τώρα είναι δεύτεροι και με διαφορά...

Αν ήμουν, εξάλλου, στην θέση τού Αλ. Τσίπρα θα βαριόμουν αφόρητα να διαβάζω ξανά και ξανά λογύδρια με τα οποία θα υπενθύμιζα στον ελληνικό λαό τι συνέβαινε στη μετεμφυλιακή Ελλάδα με τις πολιτικές διώξεις, τα έργα και τις ημέρες των προκατόχων μου που οδήγησαν στη χρεοκοπία, την οποία διαχειρίστηκαν με επονείδιστα μνημόνια, για τα σκάνδαλα, τη λαμογιά και τη διαπλοκή τους με τραπεζίτες- μεγαλοεπιχειρηματίες- καναλάρχες. Το πόπολο, όσο αποχαυνωμένο κι αν είναι από τα διάφορα "Survivor", τα γνωρίζει όλα αυτά. Γι' αυτό, άλλωστε, κι εκτόξευσε στην εξουσία ένα κόμμα τού 3%. Ούτε καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί τον πολεμούν τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Αυτά τον πολεμούσαν, και πολύ πιο εντόνως μάλιστα, κι όταν κατήγαγε τη μία εκλογική νίκη μετά από την άλλη. Αφήστε που στο μεσοδιάστημα έχει φροντίσει και φροντίζει ακόμα να δημιουργεί το δικό του μιντιακό σύστημα.

Δεν είναι, επομένως, στραβός ο γιαλός Αλέξη, αλλά στραβά αρμενίζουμε. Κι αν πάψουν να μας υπερασπίζονται ακόμα και οι στατιστικές- το πρώτο τρίμηνο, για παράδειγμα, έκλεισε με ταμειακό έλλειμμα-, τότε ζήτω που καήκαμε. Πολύ φοβάμαι, κοντολογίς, πως και με τα νέα νεοφιλελεύθερα μέτρα δεν κυβερνά η Αριστερά, αλλά μια νεοδεξιά που απλώς ντρέπεται και με το δίκιο της να πει το όνομά της και να αποκηρύξει δημοσίως το παρελθόν της...    



 

Ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που χρεοκόπησαν τη χώρα και το βαφτίζουν ήθος αντί για ξέπλυμα...

Με την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου η κυβέρνηση υπερβαίνει τη λαϊκή εντολή που είχε λάβει το Σεπτέμβριο του 2015 και η οποία δεν ξεπερνούσε την εφαρμογή τού τρίτου μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο. Αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε είτε να πάει σε εκλογές είτε σε δημοψήφισμα, όχι μόνο για λόγους πολιτικής εντιμότητας απέναντι στους ψηφοφόρους της, αλλά και- μιλώντας καιροσκοπικώς- για την πολιτική επιβίωση του πρωθυπουργού, των υπουργών και των βουλευτών του. Πιθανότατα οι εκλογές θα διεξαχθούν πριν από το φθινόπωρο του 2019 και με επιλογή τού Αλ. Τσίπρα, αλλά όποτε κι αν γίνουν θα πρέπει να θεωρούνται χαμένες για τη σημερινή πλειοψηφία.

Αν σκεφτούμε πως τις έχασε ο Ελ Βενιζέλος που είχε φέρει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών γιατί ο λαός ήταν εξουθενωμένος από την πολεμική προσπάθεια, πώς θα μπορέσει να τις κερδίσει ο Αλ. Τσίπρας; Με τη ρύθμιση του χρέους. την ποσοτική χαλάρωση και την έξοδο στις αγορές; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως η χώρα σύντομα θα επανέλθει στην κανονικότητα, το οποίο δεν αποκλείω, οι τσέπες των Ελλήνων δεν θα γεμίσουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Αυτό θα απαιτήσει χρόνο που υπερβαίνει κατά πολύ το 2019...

Από την άλλη, ωστόσο, είναι ολοφάνερη και η αμηχανία τής αντιπολίτευσης, και δη της αξιωματικής, η οποία θα καταψηφίσει σήμερα ένα πολυνομοσχέδιο το οποίο θα ψήφιζε και με τα δύο χέρια αν πίστευε ότι δεν θα ψηφιζόταν από τους κυβερνητικούς βουλευτές. Όπως, άλλωστε, είχε γίνει με το τρίτο μνημόνιο. Είναι χαρακτηριστικό πως τώρα ο άθλιος Κούλης προτείνει τα δικά του αντίμετρα, διανομή πλεονασμάτων και διάσωση των ένστολων, τα οποία μέχρι πρότινος καταδίκαζε ως λαϊκιστικά, ενώ δεσμεύεται ότι θα εφαρμόσει τα μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση στην περίπτωση που γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός. Σε ένα τέτοιο πολιτικό σκηνικό, επομένως, στο οποίο κυριαρχούν η ισοπέδωση των ιδεολογιών και η υποκρισία γιατί να μην αναζητούν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και οι μπαχαλάκηδες του Ρουβίκωνα; Κουτσοί, στραβοί, όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα...

Σύμπτωμα των καιρών, για το οποίο βεβαίως μεγάλη ευθύνη έχουν οι παλινωδίες τής σημερινής κυβέρνησης, είναι και η αφύπνιση των φαντασμάτων τού παρελθόντος, τα οποία πιστεύουν ότι δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις. Αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα και οι ψηφοφόροι τους βγήκαν από τους τάφους τους για να κουνήσουν το δάχτυλο σε όσους αντιστάθηκαν στην καταστροφή τους, πιστεύοντας ότι μέσα από την αποτυχία τού ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ότι στη ζωή δεν αξίζει να αγωνίζεσαι κόντρα σε θεούς και δαίμονες, αλλά να υποτάσσεσαι αυθωρεί και παραχρήμα για να γλιτώνεις τα χειρότερα. Λησμονούν ακόμα και το ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ιδίως αυτή του ρεζίλη των Παπανδρέου, διέθετε πολύ περισσότερα όπλα στη φαρέτρα της από αυτά που βρήκε και δημιούργησε εκ του μηδενός η κυβέρνηση της Αριστεράς...

Από ένα σημείο και μετά ο Αλ. Τσίπρας επέλεξε η τακτική οπισθοχώρηση του 2015 να γίνει στρατηγική και να λέει στην ουσία "ναι σε όλα", αυτό ωστόσο δεν δικαιολογεί τους προκατόχους του. Δεν μπορεί, άλλωστε, ένας δολοφόνος να επικαλείται στο δικαστήριο ως επιχείρημα ότι κι άλλοι έχουν δολοφονήσει για να ελαφρύνει την ποινή του. Γι' αυτό και δεν είναι απόδειξη πολιτικής συνέπειας και ήθους το να ψηφίζεις ακόμα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, αλλά συνειδητού ή υποσυνείδητου ξεπλύματος αγυρτών που χρεοκόπησαν τη χώρα...  

 

Ο Τσίπρας δεν έχει περάσει ακόμα στη δικαιοδοσία τής Ιστορίας...

Ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα γιατί ορισμένοι ταυτίζουν την αδυναμία τους να αντιληφθούν τους καιρούς, καθώς και την προσκόλλησή τους σε λύσεις- πανάκειες ως ιδεολογική συνέπεια. Δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για το "όχι" στο δημοψήφισμα ούτε για την επιλογή μου να στηρίξω το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 μολονότι είχε φέρει ένα τρίτο μνημόνιο αντί να σκίσει τα προηγούμενα, όπως είχε υποσχεθεί τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς. Ο Αλ. Τσίπρας κι ο Γιάνης Βαρουφάκης αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος ότι έτρεφαν ψευδαισθήσεις για την Ευρώπη, αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι κακώς πάλεψαν μέχρι τέλους για να την αλλάξουν. Διαβάζεται ως κλισέ, αλλά είναι αλήθεια ότι οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δίνονται. Θα ήταν κρίμα, άλλωστε, να επέστρεφαν στην εξουσία ύστερα από μερικούς μόνο μήνες αγρανάπαυσης εκείνοι που χρεοκόπησαν τη χώρα και δεν ζήτησαν ούτε μια συγγνώμη γι' αυτό...

Ο πρωθυπουργός, όμως, είχε υποσχεθεί την εφαρμογή ενός παράλληλου προγράμματος, πως το τρίτο μνημόνιο θα ήταν και το τελευταίο, πως θα πολεμούσε μέχρι τέλους τη διαπλοκή και, κυρίως, πως ό,τι έγινε το καλοκαίρι τού 2015 συνιστούσε τακτική κι όχι στρατηγική οπισθοχώρηση. Σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, ωστόσο, έχει περιοριστεί σε αναδιανομή τής φτώχειας, φέρνει ένα τέταρτο μνημόνιο, η διαπλοκή απλώς αλλάζει ονόματα και, κυρίως, η τακτική οπισθοχώρηση έχει μετατραπεί σε στρατηγική. Από το "ευρώ δεν είναι φετίχ" τού 2012 περάσαμε σε αυτό που έλεγαν οι σαμαροβενιζέλοι και τους ειρωνευόμασταν, δηλαδή "κάθε θυσία για το ευρώ", βλέποντας πάντως μέχρι τώρα μόνο τα κέρατα κι όχι το κέρδος...

Εγκλωβισμένη η κυβέρνηση σε μια στρατηγική από την οποία απουσιάζει κι ως σκέψη ακόμα το "plan B" και γοητευμένη από το νέκταρ τής εξουσίας μοιάζει ικανοποιημένη και μόνο από το ότι πιθανότατα ο βίος της θα είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Μόνο που είναι περιττό να αναφέρω πόσο αυτιστικός είναι αυτός ο στόχος και πόσο λίγο ενδιαφέρει την πλειονότητα των πολιτών...

Όπως κι αν έχει, ο λαός περιμένει απτά αποτελέσματα, τα οποία δεν έχει δει ακόμα. Κι αν δεν υπήρχε ο νεοφιλελεύθερος μπαμπούλας τού άθλιου Κούλη ως αντίπαλο δέος τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι το ματσάκι έχει τελειώσει, ότι ο Αλ. Τσίπρας έχει περάσει στη δικαιοδοσία τής Ιστορίας κι ότι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών είναι προδιαγεγραμμένο. Κάθε άλλο, ιδίως αν οι κάλπες στηθούν το φθινόπωρο του 2019, εξέλιξη που θα δώσει στην κυβέρνηση το χρόνο που χρειάζεται για να αποδειχθεί αν η επιλογή τού τα δίνουμε όλα για να ρυθμιστεί το χρέος, να μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση και να βγούμε στις αγορές ήταν η ορθή. Το μέγα θέμα, βεβαίως, είναι μέχρι τότε να μην έχει ψοφήσει ο γάιδαρος του Χότζα...



 

Η τελευταία Αριστερή πουτάνα πέθανε από το σοκ όταν έμαθε πως το δ' μνημόνιο μπορεί να μην είναι το τελευταίο...

Αν ρωτήσεις κάποιον θρήσκο, θα σου απαντήσει πως για να αναστηθείς, πρέπει πρώτα να πεθάνεις. Το ίδιο σου απαντούν εδώ και καιρό κι από την κυβέρνηση, μολονότι ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει μη θρησκευόμενος. Όπως κι αν έχει, τις επόμενες ημέρες θα περάσει από τη Βουλή μία συμφωνία για τα επαχθή μέτρα τής οποίας- κυρίως η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων- έχουν φροντίσει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να ενημερώσουν εγκαίρως τους πολίτες ούτως ώστε ό,τι χάσαμε να έχει χωνευτεί κι ό,τι κερδίσαμε να παρουσιαστεί σαν θρίαμβος...

Αφήνω στην άκρη το ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη λαϊκή νομιμοποίηση να νομοθετεί για το 2019 και το 2020- χρονιές που θα έχει έτσι κι αλλιώς ολοκληρωθεί η τρέχουσα θητεία της- όταν κέρδισε τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 με την υπόσχεση πως θα απαλύνει το τρίτο μνημόνιο και δεν θα φέρει και τέταρτο, όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο είναι αν τα νέα μέτρα που θα ψηφιστούν την επόμενη εβδομάδα θα είναι τα τελευταία επώδυνα κι ό,τι κερδίσαμε ή δεν χάσαμε σε αυτήν τη διαπραγμάτευση δεν θα επιστρέψουν για να στοιχειώσουν την επόμενη αξιολόγηση...

Η΄λογική λέει πως από τη στιγμή που το ΔΝΤ έχει στυλώσει τα πόδια κι έλαβε την προκαταβολική νομοθέτηση μέτρων για το 2019- 2020 θα ληφθούν άμεσα αποφάσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους, ακόμα κι αν αποδειχθούν λιγότερο ριζοσπαστικές από όσο θα έπρεπε. Πολύ αμφιβάλλω, όμως, πως οι Τόμσεν, Βελκουλέσκου και σία έχουν ρίξει τόσο πολύ νερό στο κρασί τους ώστε να μην επανέλθουν σε ζητήματα όπως η  απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και το "λοκ άουτ" όταν οι συνθήκες θα είναι προσφορότερες. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως συμφωνήσαμε να μην χάσουμε σήμερα αυτά που θα χάσουμε αύριο με την ελπίδα πως η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και η επιστροφή στις αγορές θα ανοίξουν το δρόμο για την ουσιαστική έξοδο της χώρας από την κρίση...

Το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Αύγουστο του 2018 κι ο συνταγματικώς προβλεπόμενος χρόνος διεξαγωγής των εκλογών είναι το φθινόπωρο του 2019. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χρόνος για να διαπιστώσουμε κατά πόσο αυτός που περνάμε τώρα είναι ο τελευταίος κάβος ή θα έρθουν κι άλλοι. Έτσι κι αλλιώς αυτό είναι και το τελευταίο χαρτί τής σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία προτίμησε μια νέα οπισθοχώρηση από μια ηρωική έξοδο, αν θέλει να μείνει κυβερνητική πλειοψηφία και μετά από το 2019...

Βεβαίως μπορεί να έχουμε βγει από την επιτροπεία και η ανάπτυξη να έχει επιστρέψει για τα καλά, αλλά παρόλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας να χάσει τις εκλογές- εδώ τις έχασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος που είχε φέρει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών γιατί ο λαός ήταν εξουθενωμένος από τους συνεχείς πολέμους. Θα είναι, ωστόσο, άλλη ιστορία για τον πρωθυπουργό και την Αριστερά αν ηττηθούν όρθιοι και με μια παρακαταθήκη για το μέλλον κι άλλη να έχουν δώσει τα πάντα ψηφίζοντας κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο που δεν θα τολμούσε ο άθλιος Κούλης να περάσει μόνο και μόνο για να κυλήσει ξανά ο βράχος κι ο πρωθυπουργός να μοιάζει με Σίσυφο επί τω ακαδημαϊκώτερο ή με "πόντια πουτάνα" επί τω λαϊκώτερο...



    

Αποφάσισε Αλέξη, δεν μπορείς να κρύβεσαι πια πίσω από τις λέξεις...

Πριν ένα μήνα περίπου είχα γράψει ότι οι ουσιαστικές επιλογές τού Αλέξη Τσίπρα στην περίπτωση που θέλει να αυτοαποκαλείται Αριστερός είναι δύο: είτε ρήξη με τους δανειστές είτε εκλογές. Το ίδιο επαναλαμβάνω και σήμερα και πολύ πιο έντονα μάλιστα, αφού στο μεσοδιάστημα έχει γίνει ακόμα καθαρότερο ότι οι θεσμοί δεν πρόκειται να υπαναχωρήσουν από ακραίες θέσεις τους όσον αφορά τη συνέχιση της λιτότητας και την απαξίωση της εργατικής νομοθεσίας.

Καλές είναι, επομένως, οι ηρωικές δηλώσεις κι επιστολές τού πρωθυπουργού προς κάθε υπεύθυνο, αλλά έχουμε περάσει προ πολλού το στάδιο που αυτές από μόνες τους αρκούν. Οι τράπεζες ξαναμπαίνουν στη διακεκαυμένη ζώνη και η πραγματική οικονομία ασφυκτιά όλο και πιο πολύ. Με λίγα λόγια, η μπάλα πρέπει να επιστρέψει από την εξέδρα στον αγωνιστικό χώρο κι ό,τι είναι να γίνει στο ματσάκι ας γίνει γιατί οι θεατές έχουν μπουχτίσει πια...

Αν ο Αλέξης Τσίπρας αισθάνεται πως οι ώμοι του δεν αντέχουν το βάρος τής ρήξης και των συνεπειών της αυτό δεν σημαίνει πως διαθέτει τη λαϊκή εντολή για να υπογράψει στην ουσία ένα τέταρτο μνημόνιο. Επανεκλέχθηκε το Σεπτέμβριο του 2015 για να εφαρμόσει ένα παράλληλο πρόγραμμα το οποίο θα ανακούφιζε από τις συνέπειες του τρίτου μνημονίου. Αν δεν μπορεί να το πράξει, τότε είτε σκίζει το μνημόνιο είτε πηγαίνει στις κάλπες με ατζέντα ρήξης. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έχει πλέον κανένα δικαίωμα να επικαλείται πως παρέλαβε μνημονιακή γη από τους προηγούμενους. Κι αυτοί, άλλωστε, επέβαλλαν τα μνημόνια λέγοντάς μας πως δεν υπάρχει άλλη λύση...

Ύστερα από 38 και κάτι χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου η αντίληψη ότι στη ζωή δεν παίρνουμε ό,τι μας αξίζει, αλλά ό,τι διεκδικούμε κι αν δεν έχουμε πετύχει όσα ονειρευτήκαμε δεν φταίει το κακό το ριζικό μας, αλλά το ότι δεν κυνηγήσαμε τα όνειρά μας με το πάθος που τους άξιζε. Με αφορμή και την επέτειο της 25ης Μαρτίου, έχουμε χρέος να θυμόμαστε πως η εθνική ανεξαρτησία δεν δωρίζεται, κατακτάται ακόμα και με αίμα, γι' αυτό και είναι τόσο πολύτιμη. Περίπου 200 χρόνια αργότερα, ωστόσο, δεν αρκεί, για παράδειγμα, η οικονομική πολιτική να χαράσσεται από την Αθήνα κι όχι από το Βερολίνο ή την Ουάσινγκτον, αλλά και να προσλάβει έντονο ταξικό χρώμα υπέρ των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων...

Το αν η επανάσταση του 1821 είχε και ταξικό αντίκτυπο το αφήνω να το λύσουν οι ιστορικοί. Σήμερα, πάντως, δεν έχουμε άλλα περιθώρια για αναβολή τής κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί πως υπάρχουν, τότε δεν έχει διαπράξει "απλώς" ένα λάθος, αλλά ένα έγκλημα απέναντι στην αιματοβαμμένη Ιστορία τής ελληνικής Αριστεράς και στη μνήμη των νεκρών ηρώων της. Αλέξη, δεν μπορείς να κρύβεσαι πια πίσω από τις λέξεις. Πρέπει να αποφασίσεις εδώ και τώρα...



  

Όταν σκέφτεσαι μόνο τα αισιόδοξα σενάρια στρώνεις το έδαφος στα απαισιόδοξα...

Στην κυβέρνηση ισχυρίζονται πως δεν κλείνουν την αξιολόγηση όπως όπως γιατί δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, να ψαλιδιστούν εκ νέου συντάξεις, να μειωθεί το αφορολόγητο, να μην επιστρέψουν οι συλλογικές συμβάσεις, να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας. Φυσικά αυτός ο στόχος είναι θεμιτός, θεμιτότατος. Μόνο που έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από το 2015 κι αν τότε οι καλές προθέσεις αρκούσαν για να συσπειρωθεί ο ελληνικός λαός πίσω από τους κυβερνήτες του και οι ψευδαισθήσεις που έτρεφαν οι τελευταίοι ήταν δικαιολογημένες, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά...

Αν, ύστερα από καθυστέρηση μηνών, ολοκληρωθεί η αξιολόγηση λαμβάνοντας τα μέτρα που αρνούμασταν να λάβουμε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τότε κανείς δεν θα μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του επικαλούμενος "γενναία διαπραγμάτευση". Αυτήν τη φορά στην αξιολόγηση της κυβέρνησης ουδείς θα λάβει υπόψη κάτι άλλο πέρα από το αποτέλεσμα που έφερε...

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται, επίσης, πως κι αν ακόμα αναγκαστεί να οπισθοχωρήσει, δεν θα έχει συναινέσει σε χειρότερα μέτρα από αυτά που της έχουν προταθεί από το Δεκέμβριο του 2015. Με λίγα λόγια μάς λέει πως η σκληρή της διαπραγμάτευση μπορεί να μην αποδειχθεί νικηφόρα, αλλά δεν θα έχει φέρει επαχθέστερα μέτρα από αυτά που βρίσκονταν αρχικώς στο τραπέζι. Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια: το καλοκαίρι, όταν και πρέπει να καταβληθούν μεγάλες δανειακές δόσεις, πλησιάζει, αλλά το χειρότερο είναι η αβεβαιότητα εξαιτίας τής οποίας δεν κινείται σχεδόν τίποτα στην πραγματική οικονομία, για να μην αναφερθώ στα νέα λουκέτα κι απολύσεις...

Ούτε, εξάλλου, το επιχείρημα του μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες δείχνει να πιάνει. Ήδη οι ολλανδικές πραγματοποιήθηκαν, ενώ οι γερμανικές διεξάγονται τέλος Σεπτεμβρίου. Αν είναι, όμως, να περιμένουμε τα πρωτοβρόχια για να δούμε ηλιοφάνεια, τότε ζήτω που καήκαμε...

Βάζοντας κάτω όλα τα δεδομένα αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να κλείσει η αξιολόγηση δίχως η κυβέρνηση να δώσει περισσότερα από αυτά που θα πάρει. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικοινωνιακή διαχείριση ενός διαπραγματευτικού Βατερλό. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει λάβει απόφαση για ρήξη έχει κατεβεί στον αγωνιστικό χώρο με δεμένα χέρια και πόδια και το μόνο στο οποίο ευελπιστεί είναι να πείσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να ψηφίσει τα νέα μέτρα και να αποφύγει τις εκλογές, ευελπιστώντας πως μέχρι το 2019 θα έχουμε βγει από τα μνημόνια και θα έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα...

Κανένα, όμως, επίσης δεδομένο δεν μας εγγυάται πως οι απαιτήσεις των δανειστών θα σταματήσουν κάπου εδώ και, πολύ περισσότερο, πως δεν θα προκύψει ανάγκη για τέταρτο μνημόνιο. Με το να επεξεργάζονται, εξάλλου, στο Μαξίμου μόνο τα εναλλακτικά αισιόδοξα σενάρια και να αδιαφορούν πλήρως για την πιθανότητα υλοποίησης των πιο απαισιόδοξων σκάβουν οι ίδιοι το λάκκο τους πολύ περισσότερο από όσο το κάνει ο Β. Σόιμπλε...

Ο μήνας που θα κρίνει αν ο Τσίπρας είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 αποκλειστικώς γιατί ο λαός έκρινε πως έπρεπε να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, αφού είχε κυβερνήσει μόνο εφτά μήνες όταν οι άλλοι είχαν εξουσιάσει 40 χρόνια και μας χρεοκόπησαν. Του έδωσε νέα εντολή και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας του υποσχέθηκε πως όσο δύσκολο κι αν είναι το τρίτο μνημόνιο είναι και το τελευταίο και πως ο ίδιος θα έθετε σε εφαρμογή ένα παράλληλο πρόγραμμα για να ανακουφίσει, όσο αυτό ήταν δυνατό, τις συνέπειες της άγριας λιτότητας που θα συνεχιζόταν. Είχα γράψει τότε πως αυτό ήταν πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, αφού στην ουσία το μνημόνιο είναι οικονομικό Σύνταγμα που δεν αποφασίζεται καν από εμάς, αλλά πως ο πρωθυπουργός είχε υποχρέωση να το προσπαθήσει και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τα καταφέρει από τη στιγμή που η αντιπολίτευση παραμένει και τώρα ιδεοληπτικά μνημονιακή...

Περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα- νέα μέτρα ή πιθανή ρήξη- ακόμα μεγαλύτερο από αυτό του καλοκαιριού τού 2015. Γιατί αν τότε η οπισθοχώρησή του κρίθηκε κι από το λαό ως προσωρινή στο όνομα της σωτηρίας τής πατρίδας, σήμερα κάτι τέτοιο θα καταχωρήσει το ΣΥΡΙΖΑ μια για πάντα στις μνημονιακές δυνάμεις, που, όπως θέλει η ρητορική τους, "λαμβάνουν επώδυνες αποφάσεις γιατί οι εναλλακτικές είναι καταστροφικές". Προφανώς κι αυτήν τη φορά μια πιθανή υποχώρηση θα γίνει με όρους εκβιασμού κι όχι γιατί ο πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τον άθλιο Κούλη, πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η μείωση του αφορολόγητου στις 6.000 ευρώ είναι κοινωνικώς δίκαιη ή γιατί πρέπει να ληφθούν και νέα μέτρα με πρότυπο τον εργασιακό μεσαίωνα.

Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση θα έχει εξαντληθεί το επιχείρημα πως "τουλάχιστον εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε τους οικονομικώς πιο αδύναμους", αφού στην πράξη τα δάκρυα των κυβερνώντων για νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων δύσκολα θα παρηγορήσουν όσους τις υφίστανται. Και ούτε το λαϊκό αίσθημα θα ικανοποιηθεί και η οργή του θα χαλιναγωγηθεί με τις λίστες φοροδιαφυγής, τις τηλεοπτικές άδειες ή "Κήρυκες Χανίων". Όταν λείπει σήμερα το φαγητό από το τραπέζι κανείς δεν χορταίνει με πολέμους κατά τής διαπλοκής και της διαφθοράς. Υπενθυμίζω ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε εκλογές ακριβώς γι' αυτό το λόγο, μολονότι είχε υπογράψει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών κι όχι απλώς γιατί πλήρωσε για την τηλεοπτική του άδεια ο Γ. Αλαφούζος...

Πολύ φοβάμαι πως η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί τα νέα μέτρα και καθυστερεί τη δεύτερη αξιολόγηση γιατί δεν ξέρει πώς να πείσει για την απόφασή της τους βουλευτές της, τον ελληνικό λαό, ακόμα και κάποιους υπουργούς της. 'Η μήπως κάνω λάθος Ευκλείδη; Αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, το κομματικό συμφέρον θα έχει υπερισχύσει του λαϊκού κι εθνικού, το οποίο σημαίνει ότι θα έχει διαρραγεί ουσιαστικώς και μάλλον ανεπανόρθωτα ο σύνδεσμος του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνική πλειοψηφία που του έδωσε και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία...

Ας περιμένουμε τη Σύνοδο Κορυφής της Μάλτας και την απόφαση του ΔΝΤ τη Δευτέρα, μόνο που αν δεν αλλάξει κάτι προς όφελός μας δεν υπάρχει λόγος να περιμένει ο Αλέξης Τσίπρας και το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου για να ανακοινώσει τις όποιες αποφάσεις του, από τις οποίες θα φανεί αν είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης. Η υπομονή τής κοινωνίας έχει εξαντληθεί κι επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι ο άθλιος Κούλης δεν πρόκειται να φέρει ελαφρύτερα μέτρα οι εκλογές δεν θα την καταπραΰνουν και οι αντιδράσεις της είναι πολύ πιθανό να είναι πιο δυναμικές από αυτές που έχουμε ζήσει στο παρελθόν ή που φανταζόμαστε για το μέλλον...    

 

   

Μνημονιακοί, αυτοί οι μεγάλοι δραχμιστές...

Οι μνημονιακοί δήθεν ευρωπαϊστές πέτυχαν το φαινομενικώς ακατόρθωτο: για πρώτη φορά σε δημοσκόπηση η πλειοψηφία χαρακτηρίζει λανθασμένη απόφαση την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ, την ίδια ώρα που τα ποσοστά εκτίμησης είναι μοιρασμένα για το αν θα κατορθώσει η Ευρωζώνη να επιβιώσει. Μια ματιά σε αντίστοιχες δημοσκοπήσεις ακόμα κι ένα χρόνο πριν αρκεί για να γίνει κατανοητό ότι η ελληνική κοινή γνώμη καλώς ή κακώς γκρεμίζει θέσφατα κι ανατρέπει αντιλήψεις που μέχρι προσφάτως θεωρούνταν δεδομένα...

Ποιος φταίει κατά βάση για το ότι οι Έλληνες μεταλλάσσονται με ραγδαίο ρυθμό σε ευρωσκεπτικιστές και δραχμιστές; Μα, εκείνοι που λάνσαραν και υιοθέτησαν πολιτικές στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης οι οποίες, ωστόσο, στην ουσία δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ρίχνουν νερό στο μύλο τού ευρωσκεπτικισμού και των ακραίων αντιδράσεων απέναντι στην ΕΕ...

Η όλη ιστορία θυμίζει τον σύζυγο που παραμελεί ή και ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του, η οποία μέχρι πρότινος δεν ήθελε ούτε καν να κοιτάξει άλλον άνδρα, και ύστερα αναρωτιέται γιατί τον εγκατάλειψε. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον ελληνικό λαό για το ότι αισθάνεται φυλακισμένος εντός τής Ευρωζώνης, ακόμα κι αν του φέρνει στο κελί του από καιρού εις καιρόν κονδύλια για να μην λιμοκτονήσει; Δεν καταλαβαίνουν οι καθοδηγητές της πόσο ταπεινωτικό είναι να αισθάνονται οι πολίτες ενός κράτους- μέλους πως τελούν υπό συνεχή επιτροπεία και πως αν τολμήσουν να ξεστρατίσουν έστω και λιγάκι θα δεχθούν βουρδουλιά στην πλάτη;...

Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως εγκληματήσαμε και γι' αυτό φυλακιστήκαμε. Ποιος είναι, όμως, αναμάρτητος κι αλάνθαστος όταν η ζωή του εξετάζεται κάτω από ένα μικροσκόπιο; Είναι αναμάρτητη κι αλάνθαστη η Γερμανία των κομπραδόρικων εταιρειών και των αντίθετων με το Σύμφωνο Σταθερότητας υψηλών πλεονασμάτων; Και πώς είναι δυνατό εν έτει 2017 πλέον να ισχυριζόμαστε ακόμα πως οι αμαρτωλοί δικαιούνται μόνο τιμωρίας κι όχι σωφρονισμού;...

Με τη λογική "αμάρτησες,κολάζεσαι στην αιωνιότητα" στη Γερμανία θα έπρεπε να επιβληθούν οι πιο δυσβάσταχτες κυρώσεις μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να μην της είχε χαριστεί ούτε ένα μάρκο χρέος. Στο κάτω κάτω της γραφής οι Έλληνες δανείζονταν πάνω από τις δυνάμεις τους για να αγοράζουν Πόρσε Καγιέν και για να πηγαίνουν διακοπές στις Μπαχάμες, δεν έστελναν Εβραίους, Τσιγγάνους κι ανάπηρους στα κρεματόρια...

Στην πραγματικότητα, επομένως, οι πιο ένθερμοι αντιευρωπαϊστές και δραχμιστές δεν είναι η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Π. Λαφαζάνης αλλά εκείνοι, όπως ο άθλιος Κούλης, που αυτοπαρουσιάζονται μνημονιακότεροι των μνημονίων, ζητώντας στην ουσία ακόμα και την κατάργηση της δημόσιας υγείας και παιδείας αρκεί να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση. Αυτοί είναι που μας οδηγούν στο Νομισματοκοπείο κι όχι η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ή οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Η Γερμανία αυτοπαγιδεύτηκε ξανά από τη δύναμή της και ξέρουμε τι έγινε τις άλλες δύο φορές...

Οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα χύσουν πολύ μελάνι για τις εποχές που ζούμε και οι οποίες ομοιάζουν όλο και περισσότερο με προπολεμικές: η Ευρώπη αντί να ολοκληρώνεται, διασπάται κι όποιος δεν το βλέπει ανήκει σε αυτούς που στρώνουν το έδαφος για την ολική επικράτηση του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας εντός τού 2017. Κι όμως, την ώρα που η ήπειρός μας παρασύρεται στο βούρκο τού νεοφιλελευθερισμού και του νεοφασισμού, στην Ψωροκώσταινα όλοι αναρωτιούνται αν θα έχουμε σύντομα εκλογές. Εδώ δεν ξέρουμε αν θα ολοκληρωθεί σε λίγες ημέρες η δεύτερη αξιολόγηση, αν θα υπάρξει μια κάποια συμφωνία για το χρέος, αν θα μπούμε στην ποσοτική χαλάρωση, αν θα υπάρχει κυβέρνηση στην Ιταλία κι αν στις προεδρικές εκλογές τής Αυστρίας επικρατήσει η ακροδεξιά και κάποιοι απασχολούν το μυαλό τους με το αν θα στηθούν κάλπες στον πιο αδύναμο κρίκο τής Ευρωζώνης. Λες κι αυτό θα έχει καμιά σημασία όταν γύρω μας θα βαρούν τα κανόνια...

Κι ερωτώ: τι σημασία θα έχει ποιος θα κυβερνά την Ελλάδα αν στο μεταξύ οι κοινωνικές εντάσεις στην Ευρώπη μετουσιωθούν σε εθνικιστικές έριδες με απρόβλεπτες συνέπειες; Η ειρήνη στη Γηραιά Ήπειρο κρέμεται από μια κλωστή, η απελευθέρωση παλιών δαιμονίων μπορεί να εξαρτάται από ένα τυχαίο γεγονός κι εμείς αναρωτιόμαστε αν σωθεί το σπίτι μας την ώρα που θα έχει καεί το χωριό μας...

Στο μεταξύ, η επικράτηση του νεοθατσερικού Φρ. Φιγιόν στις εσωκομματικές εκλογές τής γαλλικής δεξιάς κάνει ακόμα πιθανότερο το σενάριο νικήτρια των προεδρικών εκλογών να είναι η Μ. Λε Πεν. Γιατί, για παράδειγμα, ο Γάλλος πολίτης να επιλέξει την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών του σχέσεων από την έξοδο από την ΕΕ; Γιατί να θεωρήσει πως η φιλοπόλεμη ρητορική Φιγιόν του εξασφαλίζει περισσότερο την τάξη και την ασφάλεια από το κλείσιμο των συνόρων που του τάζει η αντίπαλός του;...

Όταν και οι δύο δρόμοι οδηγούν στην ίδια πλατεία επιλέγεις αυτόν που θα σε πάει γρηγορότερα εκεί. Όταν, επομένως, έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στο ταξικό και στο εθνικό- θρησκευτικό μίσος στην ουσία έχεις καταδικάσει τον εαυτό σου στην καταστροφή που καταφτάνει ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και γι' αυτό, βεβαίως, και είναι μεγάλη και η ευθύνη τής γαλλικής Αριστεράς, που υποβίβασε την κυβερνητική της πολιτική σε παρακολούθημα των πιο αντεργατικών επιδιώξεων...

Υπάρχει και η αισιόδοξη οπτική σε όλα αυτά, αν λάβουμε υπόψη τις προβλέψεις επιστημόνων όπως ο Στίβεν Χόκινγκ, οι οποίοι έχουν προειδοποιήσει, με βάση την περιβαλλοντική ζημιά που έχουμε προκαλέσει στη Γη, πως έτσι κι αλλιώς η ανθρωπότητα θα πρέπει να μετοικήσει αργά ή γρήγορα σε άλλον πλανήτη αν θέλει να επιβιώσει. Υπό αυτή την έννοια ένας Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν θα κάνει τίποτα περισσότερο από το να φέρει πιο κοντά έναν προδιαγεγραμμένο Αρμαγεδδώνα...

Είναι αυτός, όμως, τρόπος για να σκέφτονται οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και, κυρίως, αυτές που έχουν αυτοανακηρυχθεί ηγέτιδες; Όχι βεβαίως, γι' αυτό και οι ιστορικοί τού μέλλοντος θα αφιερώσουν ειδικό κι εκτεταμένο κεφάλαιο στις ευθύνες τού διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε, που αντί να αντιγράφει τον Μπίσμαρκ, τον Αντενάουερ ή τον Βίλι Μπραντ μιμείται τις αδιέξοδες αυταπάτες παγκόσμιας κυριαρχίας τού κάιζερ Γουλιέλμου του ΙΙ και των Γερμανών πολιτικών των δύο δεκαετιών που προηγήθηκαν του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ευρώπη γι' άλλη μια φορά- τρίτη μέσα σε έναν αιώνα- ετοιμάζεται να πληρώσει το μάρμαρο για τον αυτοεγκλωβισμό τού Βερολίνου στις ψευδαισθήσεις που γεννά η αλόγιστη δύναμή του. Κι εμείς στο Ελλαδιστάν επικεντρωνόμαστε εξαιτίας τού κοινωνικού αυτισμού μας στο αν θα υπάρξει τέταρτο μνημόνιο. Να γελάς ή να κλαις;...

Τι θέλουν στο ΔΝΤ; Η επόμενη γενιά "τζιχαντιστών" να εκκολαφτεί στην Ελλάδα;...

Η κυβέρνηση υπόγραψε το καλοκαίρι το τρίτο μνημόνιο μπροστά στο φάσμα τής χρεοκοπίας. Αυτό περιλαμβάνει επαχθή μέτρα τα οποία επιβάλλονται σε μια κοινωνία η οποία εδώ κι έξι χρόνια πλέον βιώνει ένα καθεστώς λιτότητας και συνεπακόλουθης φτωχοποίησης. Ποιος ωφελείται, ωστόσο, από την απαίτηση του ΔΝΤ τα ήδη δύσκολα μέτρα να γίνουν ακόμα δυσκολότερα με επιχειρήματα που βασίζονται σε αριθμούς που δεν μπορεί να αποδείξει ούτε το ίδιο ότι ισχύουν; Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, το "λαθάκι" τού Ταμείου με τον πολλαπλασιαστή το οποίο οι Έλληνες πλήρωσαν με το αίμα τους. Ακόμα κι αν υποθέσουμε, πάντως, πως πρέπει να περικοπούν και κύριες συντάξεις ή να επιβληθούν και νέοι φόροι με στόχο να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες και να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα, ποιος αλήθεια πιστεύει πλέον ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η δημοσιονομική εξισορρόπηση, η οποία άλλωστε σε σημαντικό βαθμό έχει ήδη επιτευχθεί;

Στην Ουάσιγκτον ξέρουν πολλές άλλες χώρες που να παρουσιάζουν, για παράδειγμα, πρωτογενές πλεόνασμα ή έστω ελάχιστο πρωτογενές έλλειμμα και να έχουν υποστεί τόσο βίαιη προσαρμογή στη βιωσιμότητα; Το μέγα ζήτημα, επομένως, είναι η ισχυρή τόνωση της πραγματικής οικονομίας κι αυτή δεν πρόκειται να επιτευχθεί όσο στο ΔΝΤ ποτίζουν δόσεις την Ελλάδα με το σταγονόμετρο, απαιτούν κάθε τόσο αλλαγές στο φορολογικό και στο ασφαλιστικό και δεν συνδράμουν στο σχεδιασμό ενός αναπτυξιακού νόμου ο οποίος θα περιλαμβάνει απαραιτήτως άμεση ρευστότητα και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα επιτρέπουν λελογισμένες δημοσιονομικές υπερβάσεις σήμερα οι οποίες θα εξασφαλίσουν ότι αύριο θα στεκόμαστε στα πόδια μας δίχως την ανάγκη αναπνευστήρα...

Ισχύει πως υπάρχουν κύριες συντάξεις που μπορούν να κοπούν αφού είναι υψηλές και βασίστηκαν στις πελατειακές σχέσεις, όπως αυτές της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Είναι αλήθεια, επίσης, ότι εξακολουθούν να ζουν ανάμεσά μας αρκετοί οι οποίοι δηλώνουν στην εφορία λιγότερα από όσα βγάζουν, δίνοντας επιχειρήματα στο ΔΝΤ να ζητά αυξήσεις άμεσων κι έμμεσων φόρων επί δικαίους κι αδίκους. Η κυβέρνηση καλά κάνει και ξεψαχνίζει τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής- ήδη, άλλωστε, πολλοί από αυτούς που βρίσκονται σε αυτές προσέρχονται οικειοθελώς για να πληρώσουν πρόστιμα και να γλιτώσουν τα δικαστήρια- αλλά απαιτείται πόλεμος σε όλα τα επίπεδα. Τώρα, άλλωστε, που οι διάφοροι Ψυχάρηδες καταθέτουν επιτέλους τον οβολό τους στο δημόσιο ταμείο μειώνονται και οι δικαιολογίες εκείνων που θεωρούν αμαρτία το να κόβουν αποδείξεις. Αν θέλουμε, επομένως, να μειωθεί ο αριθμός και το ύψος των φόρων, επιβάλλεται κι εμείς να είμαστε συνεπέστεροι στις υποχρεώσεις μας...

Αν, ωστόσο, το ΔΝΤ επιμείνει να συμπεριφέρεται σαν "Έμπορος της Βενετίας", τότε αυτοί που το κουμαντάρουν, οφείλουν να σκεφτούν τις ευρύτερες πολιτικές προεκτάσεις των επιλογών τους. Δεν είναι δυνατό λογιστές, όσο σπουδαγμένοι κι αν είναι, να παίρνουν αποφάσεις οι οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη τη γενικότερη εικόνα, είτε αυτή αφορά την κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα είτε το ότι σε μια περιοχή που περιλαμβάνει τη βόρειο Αφρική, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Μέση Ανατολή η κατάσταση είναι, το λιγότερο, έκρυθμη. Σε αυτόν τον άξονα η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που χαρακτηρίζεται από πολιτική σταθερότητα. Όσο κι αν κλυδωνιζόμαστε από την οικονομική κρίση και το προσφυγικό δεν έχουμε εμφύλιο πόλεμο ούτε κυβερνιόμαστε από αυταρχικούς μεγαλομανείς με επεκτατικές βλέψεις, όπως η Τουρκία τού Ρ.Τ. Ερντογάν. Αν στο ΔΝΤ, ωστόσο, επιμείνουν να απαιτούν και τις σάρκες των Ελλήνων ας προετοιμάζονται για αποσταθεροποίηση και της Ελλάδας σε ένα περιβάλλον όπου ήδη ευνοείται η άνθηση της ακροδεξιάς, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της τρομοκρατίας που έρχεται ως αναπόφευκτη συνέπεια. Σε μια τέτοια περίπτωση η επόμενη γενιά "τζιχαντιστών" δεν θα εκκολαφτεί στο Ιράκ, στη Συρία ή στα γκέτο τού Παρισιού και των Βρυξελλών αλλά στην Ελλάδα. Τόσο απλά...