Make Hitler Great Again...

Στο τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου η ανθρωπότητα κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη κι ένιωθε μόνο ντροπή. Και εκείνοι που τον προκάλεσαν κι αυτοί που τον άφησαν να συμβεί. Είχαν επιβάλει και είχαν επιτρέψει αντιστοίχως την κανονικοποίηση της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού, της βαρβαρότητας και του φασισμού. Γι' αυτό κι αποφάσισαν να οικοδομήσουν οργανισμούς, θεσμούς και διεθνές δίκαιο που να εξασφάλιζαν όσο γίνεται περισσότερο ότι δεν θα ξαναδούμε σε αυτόν τον πλανήτη το δίκαιο του ισχυρού να δημιουργεί ωκεανούς αίματος...

Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που παραβιάζει αυτό το πλέγμα κανόνων προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ιμπεριαλιστικές του ονειρώξεις. Ιδίως οι αμερικανικές κυβερνήσεις έκαναν λάστιχο το διεθνές δίκαιο, στήριξαν πραξικοπήματα, εισέβαλαν σε κράτη, εφάρμοσαν δύο μέτρα και δύο σταθμά για παρόμοιες περιπτώσεις. 

Ακόμα κι όταν έκαναν όλα αυτά επιχειρηματολογούσαν χρησιμοποιώντας ως προμετωπίδα ή άλλοθι την ελευθερία και τη δημοκρατία. Ποτέ το διαχωρισμό και το μίσος, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό. Το ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ τα γράφει όλα αυτά στα ξανθά του τα μαλλιά λέει περισσότερα για τη μετάλλαξη των λαών και λιγότερα για τον ίδιο...

Έχουμε αποδεχθεί ως αληθινή κάθε συνωμοσία θεωρίας, έχουμε στοχοποιήσει κάθε μειονότητα κι ευπαθή ομάδα, έχουμε ξεπλύνει κάθε απατεώνα κι έχουμε στιγματίσει οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχουν τσαρλατάνοι οι οποίοι εργαλειοποιούν πανανθρώπινες ιδέες κι αξίες προς ίδιον όφελος ή που τις φτάνουν στα άκρα κι έτσι χάνουν το δίκιο τους. Ακόμα κι αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι, για παράδειγμα, μιλούν για ανοιχτά σύνορα είναι πολύ πιο ακίνδυνοι από εκείνους που καλούν στην τοποθέτηση ναρκών σε αυτά. Μπορεί να είναι ουτοπικό να ισχυρίζεσαι πως δεν θα διασαλευτεί η κοινωνική συνοχή από την αθρόα είσοδο παράτυπων μεταναστών, είναι όμως πολύ μικρότερο το κακό από το να τα βάζεις με τον ικέτη τής Γης αντί γι' αυτούς που τον εξωθούν στο να εγκαταλείψει το σπίτι του... 

Ο Τραμπ κάποια στιγμή θα πάψει να είναι πρόεδρος. Ο ίδιος, ωστόσο, και οι αντιγραφείς του και στη χώρα μας έχουν ρίξει τη σπορά τού μίσους, οι καιροί τους ευνοούν και οι ανθοί που θα βγουν δεν μπορεί παρά να είναι του κακού...   

 

 

Η εκδίκηση δηλητήριο που σκοτώνει και τις πιο αφελείς ψυχές...

Τα κράτη τής οικουμένης είχαν συγκροτήσει μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο διεθνείς οργανισμούς και συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο διεθνούς δικαίου με πρωταρχικό σκοπό να μην ξανασυμβεί η φρίκη, να μην ξαναχαθούν εκατομμύρια ζωές "για μια Ελένη, για ένα πουκάμισο αδειανό". Ο κόσμος μας, όμως, δεν έγινε ειρηνικός, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν περισσότερο θερμός από όσο πολλοί πιστεύουν, οι "πόλεμοι δι' αντιπροσώπου" των μεγάλων δυνάμεων έδωσαν και πήραν, ο ΟΗΕ παρακάμφθηκε όποτε κρίθηκε απαραίτητο από τους ισχυρούς, όπως και η αυτοδιάθεση των λαών. Η Κύπρος ακόμα πληρώνει τις συνέπειες της επιβολής τού δικαίου τού ισχυρού...

Ποιος ξέρει, αν δεν είχε αναπτυχθεί τις προηγούμενες δεκαετίες ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα ο Ψυχρός Πόλεμος να είχε εξελιχθεί σε ακόμα θερμότερο. Όπως κι αν έχει, είναι σήμερα απαραίτητο ξανά οι λαοί να ενωθούν με κυρίαρχο αίτημα την ειρήνη. 

Δεν θα συμβεί, ωστόσο, ποτέ αυτό όσο πανηγυρίζουμε όταν σκοτώνονται άμαχοι σε νοσοκομεία, είτε αυτά είναι ισραηλινά είτε παλαιστινιακά είτε ιρανικά. Η εκδίκηση δεν είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, είναι ένα δηλητήριο που σκοτώνει και τις πιο αφελείς ψυχές...

Πριν αποδοκιμάσουμε συλλήβδην λαούς για τις ηγεσίες τους θα μας χρησίμευε αν κοιτούσαμε και το δικό μας καθρέφτη. Η ιστορία μας δεν είναι μόνο μια ιστορία θριάμβων αλλά και μια ιστορία καταστροφών για πολλές από τις οποίες βαραίνει κι εμάς η ευθύνη. Χαρακτηριστικό, επίσης, παράδειγμα είναι η Κύπρος. 

Γιατί, συνεπώς, να μας παραξενεύει που τα εβραιόπουλα μισούν τους Άραβες από μικρή ηλικία όταν διδάσκονται από το νηπιαγωγείο πως είναι ο περιούσιος λαός και οι γείτονές τους κάτι ανάμεσα στο σατανά και στο διάβολο; Μήπως παρόμοια δεν διδασκόμαστε κι εμείς για τους Τούρκους; Χρήσιμο, επομένως, το φιλειρηνικό κίνημα, ακόμα χρησιμότερο όμως να θυμόμαστε πως υπήρχαν κι άλλοι φονιάδες των λαών πέρα από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς κι ανάμεσά τους κάποιοι είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική...

Ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία...

Πίσω από τη μαζική φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή υπάρχει μια πικρή αλήθεια. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα υπήρχε σήμερα Ελλάδα ύστερα από μία οκταετία σκληρής λιτότητας που όμοιά της δεν έζησε κανένα δυτικό κράτος από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Οι Έλληνες επέζησαν χάρη στο " παράνομο ή μη δηλωμένο λίπος" που είχαν αποθηκεύσει τα προηγούμενα χρόνια. Κι αρκετοί ανάμεσά μας χάρη σε αυτό επιβιώνουν και σήμερα...

Άρα, ζήτω η φοροδιαφυγή; Όχι, κάτω όμως η υποκρισία. Τι άλλο από υποκριτικό είναι, άλλωστε, να στήνεις μια ολόκληρη προβοκάτσια λίγες ημέρες πριν τις εκλογές τού Μαΐου με αφορμή μια τοποθέτηση Κατρούγκαλου, προκειμένου να αναθερμάνεις τον κοινωνικό αυτοματισμό για τη δήθεν αναξιοπιστία τού ΣΥΡΙΖΑ και τώρα εσύ να εφαρμόζεις κάτι πολύ χειρότερο από την προοδευτική φορολόγηση; Και πόσο πιο υποκριτικό είναι να δηλώνεις στη Βουλή, ξέροντας ότι θα παίξουν αυτό ακριβώς το απόσπασμα τα κυρίαρχα μίντια, πως τηρείς τις προεκλογικές σου δεσμεύσεις όταν δεν είχες πει κουβέντα για τεκμαρτό εισόδημα; Και πόσο ακόμα πιο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον μαχητή κατά τής φοροδιαφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών όταν το 2019 τους έλεγες πως θα γκρέμιζες όλους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όπως κι έπραξες εξάλλου στη συνέχεια;...

Πηγή κάθε αδικίας και, κατά συνέπεια, και της φοροδιαφυγής είναι η άνιση κατανομή τού πλούτου. Μπορεί να επιδιώκαμε να μην πληρώνουμε φόρους ακόμα κι αν βλέπαμε τους πλούσιους να τους πληρώνουν. Δεν θα το δικαιολογούσαμε, ωστόσο, στον εαυτό μας να κλέβουμε το κράτος αν το κράτος δεν έκλεινε το μάτι στην ελίτ. 

Κι αν δεν το δικαιολογούσαμε στον εαυτό μας θα ήμασταν πιο πρόθυμοι να εντασσόταν η φορολογική εκπαίδευση στα σχολεία. Τώρα απλώς αισθανόμαστε πως φοροδιαφεύγουμε για να επιβιώσουμε και να ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε μια άδικη κοινωνία. Κι αυτή είναι η αλήθεια των πολλών... 

  

  

Το διεθνές δίκαιο α λα καρτ είναι ένα νεκρό διεθνές δίκαιο...

Πόσοι, αλήθεια, άνθρωποι πρέπει να σκοτωθούν ακόμα για να αναβιώσει ο Βλ. Πούτιν τη Σοβιετική Ένωση, και μάλιστα χωρίς το ιδεολογικό επίχρισμα που είχε "νομιμοποιήσει" το σοβιετικό όραμα στα μάτια εκατομμυρίων στον πλανήτη; Είναι μικρή, άραγε, η Ρωσία σήμερα και πρέπει να μεγαλώσει κι άλλο ή, μήπως, οι ΗΠΑ δεν πρέπει να αφήσουν ούτε σπιθαμή γης που να μην ανήκει στη σφαίρα επιρροής τους; Εν τέλει, ένα είναι το ουσιαστικό και διαχρονικό ερώτημα: υπάρχει μεγαλύτερο κτήνος από τον άνθρωπο και τη δίψα του για κυριαρχία;...

Η Ελλάδα έχει κάνει εδώ και δεκαετίες τη στρατηγική επιλογή να ανήκει στη Δύση. Εν προκειμένω, σημαίνει πως οφείλει να ταχθεί μαζί της και κόντρα στη Ρωσία, ακόμα κι αν κανένας δεν είναι αθώος τού αίματος και της αμαρτίας τής αλαζονείας. Δεν υπάρχει, ωστόσο, κανένας λόγος να εμπλακεί ενεργότερα σε έναν πόλεμο που δεν σχετίζεται με ζωτικά της συμφέροντα. Θα είναι λάθος, ακόμα κι αν δεν αποδειχθεί καταστροφικό...

Η αλαζονεία τής Δύσης, εξάλλου, φαίνεται κι από τον τρόπο που τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τον τρόμο για ένα νέο πόλεμο στην Ευρώπη, τον πρώτο όπως ισχυρίζονται μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, λες και η Γιουγκοσλαβία ανήκε στην Ασία. Για τον πολιτισμό μας θεωρείται επιτρεπτό να σκοτώνονται ασιάτες, άραβες, αφρικανοί, αλλά, προς θεού, όταν πρόκειται για ευρωπαίους πρέπει να το σκεφτούμε δύο και τρεις φορές. Το ίδιο, άλλωστε, συνέβη και με τον covid, όταν επιδημίες που χτύπησαν άλλες ηπείρους προηγούμενα χρόνια ήταν απλώς τελευταία θέματα στα δελτία ειδήσεων. Το διεθνές δίκαιο, όμως, α λα καρτ είναι ένα νεκρό διεθνές δίκαιο... 

 

Οι φασίστες δεν χρήζουν ανθρωπιστικής βοήθειας, είναι υπουργοί...

Θυμάστε έναν από τους χαρακτήρες που υποδύθηκε ο Πίτερ Σέλερς στο "ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα", τον χιτλερίσκο επιστήμονα που κάθε τόσο του ξέφευγε και σήκωνε το χέρι του σε ναζιστικό χαιρετισμό και προσπαθούσε μετά να το μαζέψει; Κάτι τέτοιο είναι και οι Μ. Βορίδης και Αδ. Γεωργιάδης: ακροδεξιοί, χουντικοί, ρατσιστές, αντισημίτες και μισαλλόδοξοι χιτλερίσκοι που παριστάνουν τους φιλελεύθερους γιατί είναι φιλόδοξοι, αλλά όταν τους δίνεται η ευκαιρία και θεωρούν πως τους παίρνει, όπως τώρα με το προσφυγικό, ξεσκεπάζουν τον πραγματικό, απάνθρωπο εαυτό τους. Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος ή λαθραίος κι όλοι μας μπορεί να χρειαστούμε κάποια στιγμή στη ζωή μας ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά πώς να το καταλάβουν οι βορίδηδες αυτού του κόσμου για τους οποίους δίκιο είναι το δίκιο τού ΣΕΒ;...

Δεν έχει νόημα να επικαλεστώ τον ανθρωπισμό εκείνων που τον αναγνωρίζουν μόνο για τους ομοίους τους. Ούτε ισχυρίζομαι πως είναι λογικό μια χώρα 10.000.000 που έχει περάσει τη σοβαρότερη οικονομική κρίση δυτικού κράτους μετά από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο να μετατρέπεται, λόγω της γεωγραφίας της, σε αποκλειστικό υποδοχέα προσφύγων και μεταναστων την ώρα που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι σφυρίζουν αδιάφορα. Αλίμονο, όμως, αν ισχυριζόμαστε πως δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε 90.000 ανθρώπους μοιρασμένους σε όλη τη γεωγραφική επικράτεια όταν, μάλιστα, για την πενταετία 2015- 2020 δινονται ευρωπαϊκά κονδύλια τύψεων κι ενοχών άνω των δύο δισ. ευρώ...

Πώς είναι δυνατό, και δικαίως, να ζητάμε πολιτικές για την αντιμετώπιση του δημογραφικού, παραδεχόμενοι εμμέσως ότι δεν είμαστε πολλοί κι ότι υπάρχουν τα λεφτά για να συντηρήσουμε περισσότερους, την ίδια ώρα που διατεινόμαστε πως δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε άλλους ικέτες, όταν μάλιστα τα χρήματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες δεν προέρχονται από την τσέπη μας; Αν θέλουμε να είμαστε πιο ειλικρινείς, πρωτίστως με τον εαυτό μας, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η αγάπη μας φτάνει έως την πάρτη μας και τα βιολογικά παιδιά μας κι όχι παραπέρα.

Γι' αυτό, για παράδειγμα, οι υιοθεσίες στην Ελλάδα είναι τόσο λίγες μολονότι υπάρχουν πολλά ζευγαρια που αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας. Δεν αγαπάμε τα παιδιά, αλλά τα παιδιά μας, τόσο με την κυριολεκτική όσο και με τη μταφορική έννοια, αναδεικνύοντας τον εγωισμό σε εθνική μας καταδίκη...

 



  

Αν έφευγαν όλοι οι μετανάστες το μίσος απλώς θα άλλαζε όνομα...

Κατά κάποιο απάνθρωπο τρόπο ο Αυστραλός που σκόρπισε τον θάνατο στη Νέα Ζηλανδία κι άλλοι παρόμοιοι "μανιακοί" που έχουν απασχολήσει την επικαιρότητα κατά καιρούς τονώνουν τον αυτοσεβασμό όλων εκείνων που διαπνέονται από μίσος, αλλά κατορθώνουν να το ρεγουλάρουν είτε από μόνοι τους είτε γιατί φοβούνται την τιμωρία. Αλίμονο, άλλωστε, αν όποιος υποστηρίζει την αυτοδικία ή την εκδίκηση, ιδίως όταν τις γενικοποιεί για να χωρέσει μέσα τους ολόκληρες ομάδες πληθυσμού, σκόρπιζε τον θάνατο για να αποδίδει τη δική του στρεβλή έννοια δικαιοσύνης. Όποιος, όμως, κινητροδοτείται από μίσος για οτιδήποτε είναι διαφορετικό από τον ίδιο κι αποδέχεται έστω και σιωπηρώς το "καλά τους έκανε γιατί κι αυτοί έχουν φάει πολλούς", ακόμα κι αν "αυτοί" δεν είναι οι ίδιοι κι απλώς μοιράζονται τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις με τους άλλους, αποτελεί δημόσιο κίνδυνο...

Στο πλαίσιο της δικαιολόγησης του εθνικισμού, του ρατσισμού, γενικότερα του εξτρεμισμού αποδίδονται πράξεις ακραίας τρομοκρατικής βίας στην πολυπολιτισμικότητα, στην αδυναμία ενσωμάτωσης ξένων πολιτισμών και στην οπισθοχώρηση των εθνικών κρατών. Κάποιοι, μάλιστα, επαναφέρουν πιο έντονα την θεωρία των ναζί που επιβίωσαν του Β' Παγκοσμίου Πολέμου περί επιχείρησης αντικατάστασης των ευρωπαϊκών λαών από τα αφρικανικά και τα ασιατικά έθνη ως ένα καταχθόνιο σχέδιο των- ποιων άλλων;- Εβραίων και λοιπών μη χριστιανών. Για όλους αυτούς η μετανάστευση, η προσφυγιά, η γκετοποίηση, η μισαλλοδοξία, η ανισότητα, η εκμετάλλευση δεν έχουν γεννήτορα τη Δύση, αλλά τους απελπισμένους τού πλανήτη που ψάχνουν μια σανίδα σωτηρίας όταν οι ιμπεριαλιστές τορπιλίζουν τις πατρίδες τους είτε με τα όπλα είτε με το χρήμα...

Όποιος έχει επιλέξει το μίσος για πυξίδα στη ζωή του το αφήνει να τον καθοδηγεί είτε ο μαύρος, ο μουσουλμάνος ή ο ομοφυλόφιλος ζει στο Περού είτε στο διπλανό του διαμέρισμα. Αν δεν ήταν Αλβανός ο εχθρός θα ήταν ο Πακιστανός, αν δεν ήταν ο σιίτης ή ο σουνίτης θα ήταν ο βουδιστής κι  αν δεν ήταν ο γκέι θα ήταν ο τρανς...

Μια χαρά, άλλωστε, τα καταφέρνουμε οι γηγενείς Έλληνες να σκοτωνόμαστε και μεταξύ μας για το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ ή τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Όποιος, επομένως, θέλει να μισεί θα βρίσκει τον τρόπο να εξωτερικεύει τον θυμό και την οργή του για ό,τι δεν καταλαβαίνει ή τον βολεύει να χρησιμοποιεί ως αποδιοπομπαίο τράγο. Με λίγα λόγια, ακόμα κι αν όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες έφευγαν σήμερα από την Ελλάδα δεν θα είχαμε απαλλαγεί από το μίσος, απλώς θα του δίναμε διαφορετική μορφή αν δεν αποφασίζαμε να αντιμετωπίσουμε τους πραγματικούς λόγους που το δημιουργούν...

Η σλαβομακεδονική ρίχνει κυβερνήσεις μόνο στις υπανάπτυκτες χώρες...

Με ξεπερνά ότι μόλις μερικές ημέρες πριν μπει το 2019, σε αυτήν τη χώρα, η οποία βίωσε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κυβέρνησή της κινδυνεύει να πέσει επειδή υπάρχει το ενδεχόμενο να διδάσκεται η σλαβομακεδονική διάλεκτος σε ιδιωτικά φροντιστήρια. Αν αυτό δεν αποτελεί χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικής ανωριμότητας, δεν ξέρω ποιο θα μπορούσε να αποτελέσει. Είναι, αλήθεια, η πατριδοκαπηλία και η επαναφορά τού σχήματος "εθνικόφρονες- εθνομηδενιστές" αυτό που θα μας επιτρέψει να αφήσουμε πίσω μας μια για πάντα το πρόσφατο καταστροφικό παρελθόν;...

Ο Αλ. Τσίπρας, εξάλλου, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως η έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι νομοτέλεια. Φυσικά κι οφείλεται σε πολιτική προσπάθεια και, κυρίως, στις θυσίες των Ελλήνων. Θα διαφωνήσω, ωστόσο, μαζί του ως προς τον πραγματικό χρόνο επίτευξής της, ο οποίος είναι δυστυχώς μελλοντικός κι όχι παροντικός...

Η Ελλάδα έχει τυπικώς και μόνο εξέλθει αυτής της σκοτεινής περιόδου και δεν αναφέρομαι στην αυστηρή εποπτεία που έτσι κι αλλιώς ως κράτος- μέλος τής ΕΕ θα είχε, έστω κι ελαφρύτερη υπό άλλες περιστάσεις. Αναφέρομαι στην κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, η οποία δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ορισμένα στατιστικά στοιχεία που ευνοούν πράγματι το κυβερνητικό αφήγημα...

Η ανεργία μειώνεται, αλλά οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι σε σημαντικό βαθμό προσωρινές και οι αμοιβές χαμηλότερες των προσόντων των προσλαμβανόμενων. Το δημόσιο χρέος μειώνεται, αλλά το ιδιωτικό βρίσκεται ακόμα στα ύψη.

Οι εξαγωγές αυξάνονται, αλλά οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών παραμένουν υψηλές σε σχέση με τα εισοδήματα, επιχειρήσεις κλείνουν και νέες δεν ανοίγουν. Στα σχολεία και στα νοσοκομεία, επίσης, η κατάσταση επ' ουδενί επιτρέπει τους πανηγυρισμούς, μολονότι έχουν γίνει βήματα προόδου...

Τα παραδείγματα είναι πολλά, αλλά η δημόσια συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από την παρελθοντολογία και τη σκανδαλολογία. Το μέλλον δεν φαίνεται να μας προβληματίζει, γι' αυτό και είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ξανά και ξανά τις χειρότερες στιγμές μας...

Η μεσαία τάξη προτιμά τα κίτρινα γιλέκα από το λευκό ζουρλομανδύα...

Τα πολιτικά οράματα έχουν συκοφαντηθεί γιατί έχουν κακοποιηθεί. Προφανώς και είναι απαραίτητο η πολιτική και οι πολιτικοί να δίνουν λύσεις στα καθημερινά, πρακτικά προβλήματα. Όταν, όμως, επικεντρώνονται μόνο σε αυτά και ιδίως όταν δεν τα λύνουν, τότε ανοίγει ο ασκός του Αιόλου κι από μέσα του βγαίνουν κάθε είδους εχθροί τής δημοκρατίας. Γι' αυτό και είναι απαραίτητο, ενόψει και των πολλών εκλογικών αναμετρήσεων του 2019, όσοι διεκδικήσουν την ψήφο μας να μας "πουλήσουν" κι ένα όραμα, το οποίο ωστόσο θα είναι υλοποιήσιμο αν διαθέτουν την πολιτική βούληση για να το υλοποιήσουν...

Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι μια υπόθεση που αφορά πρωτίστως τη Γαλλία. Δεν σταματά, όμως, μόνο εκεί. Γιατί η σημερινή μεσαία τάξη είναι η εργατική τάξη τού παρελθόντος και κάποια στιγμή θα επαναστατήσει στα σοβαρά στην απομείωση της ισχύς της όταν θα ήθελε και θα άξιζε περισσότερη...

Οι σημερινοί φεουδάρχες δεν διαθέτουν τα ίδια χαρακτηριστικά όχι μόνο με τους "παραδοσιακούς" φεουδάρχες, αλλά ούτε με το μεγάλο κεφάλαιο των τελευταίων δεκαετιών. Ταυτίζονται, ωστόσο, όλοι τους στην επιδίωξη αποκλεισμού τής κοινωνικής δικαιοσύνης, πρακτική που όχι μόνο δεν επιτρέπει την αύξηση των εισοδημάτων των μικρομεσαίων, αλλά και τα περιορίζει από πάνω...

Έχει παρατηρηθεί ότι η Ευρώπη όταν αποδέχεται το νεοφιλελευθερισμό καταρρέει σε όλα τα επίπεδα και θεραπεύεται μόνο όταν εφαρμόζει σοσιαλιστικές πολιτικές. Αυτό συνέβη μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτό και μετά από την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε πριν μια δεκαετία με αφορμή τη Lehman Brothers. Το ερώτημα, επομένως, είναι εύλογο: μήπως θα πρέπει να χρησιμοποιούμε συχνότερα το δημοκρατικό σοσιαλισμό με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες από το να τον αξιοποιούμε μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης;...



 

Τι να τα κάνουν τα επιδόματα οι πορφυρογέννητοι και οι βίζιτες;...

Ο Κ. Μητσοτάκης, η Ευ. Καϊλή και οι όμοιοί τους δεν έχουν ανάγκη από κρατικά επιδόματα και συντάξεις. Όχι, όμως, γιατί είναι εργατικοί και ικανοί, όπως θα έλεγε η ευρωβουλευτίνα, εκτός αν στην εργατικότητα και στην ικανότητα συμπεριλάβουμε το ότι έχεις γεννηθεί στα πλούτη ή ότι είσαι ποθητή από πολλούς άνδρες...

Από την άλλη, δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν συμπολίτες μας οι οποίοι χωρίς να έχουν εργαστεί στη ζωή τους από τεμπελιά ή γιατί είχαν εξασφαλίσει αλλιώς τα προς το ζην καρπώνονται επιδόματα και συντάξεις που δεν αναλογούν στο μηδαμινό μόχθο που έχουν καταβάλει. Συνιστούν, όμως, εκείνοι την κοινωνική πλειονότητα; Κι αν όχι γιατί θα πρέπει να πληρώσουν τις θατσερικές ονειρώξεις Μητσοτάκη- Καϊλή κι εκείνοι που για αντικειμενικότατους λόγους, όπως μια αναπηρία, ή γιατί έτυχε να χάσουν τη δουλειά τους ή να μην μπουν καν στην αγορά εργασίας στη χειρότερη δεκαετία για την Ελλάδα από το Β' Παγκόσμιο δεν μπόρεσαν να μαζέψουν τα απαραίτητα ένσημα για μια αξιοπρεπή σύνταξη;...

Δεν είμαι εναντίον τής ιδιωτικής ασφάλισης ή των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αν κάποιος έχει τη σχετική οικονομική δυνατότητα και θεωρεί πως με αυτήν την επιλογή βελτιώνει την ποιότητα της δικής του ζωής και της οικογένειάς του, είναι παράλογο να τον αποτρέπει η νομοθεσία. Το θέμα, όμως, με τις εξαγγελίες Μητσοτάκη από τη ΔΕΘ και τις δηλώσεις Καϊλή είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο νόμος τής ζούγκλας και του ισχυρότερου που τις χαρακτηρίζει...

Γιατί πρέπει να αποκλείονται από τον κοινωνικό ιστό όσοι δεν είναι πορφυρογέννητοι, δεν είναι βίζιτες, δεν έχουν επιλέξει να λαδώνονται ή να διασπαθίζουν δημόσιο χρήμα, δεν αποθηκεύουν τα χρήματά τους σε εξωχώριες εταιρείες ή δεν σιτίζονται από κόμματα για να παριστάνουν τους φιλελεύθερους με κρατικά λεφτά; Και γιατί ακόμα θα πρέπει να ζουν με το μίνιμουμ εισόδημα ή σύνταξη εκείνοι που από φιλοσοφία ζωής ναι μεν εργάστηκαν πολύ, αλλά διάλεξαν να μην πατήσουν επί πτωμάτων ή να θυσιάσουν την ανατροφή των παιδιών τους ή μια στοιχειώδη ευζωία για να γίνουν πλούσιοι;...

Συμφωνώ με τον Κ. Μητσοτάκη για την αξιολόγηση στο Δημόσιο, για τη μείωση της φορολογίας στις μικρομεσαίες και start up επιχειρήσεις και στους μικρομεσαίους και, γενικότερα, στο ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζεται ως παρακατιανός σε σχέση με το δημόσιο. Στην πολιτική, όμως, δεν μπορείς να τους έχει όλους ικανοποιημένους γιατί τότε είτε διαιωνίζεις αδικίες είτε απαγορεύεις στην ουσία την παραγωγή νέου πλούτου από εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με την ελίτ.

Γι' αυτό και τα οριζόντια μέτρα, όπως αυτά που προτείνει ο πρόεδρος της ΝΔ,  ναι μεν θα ανακουφίσουν- οποιαδήποτε, για παράδειγμα, μείωση φορολογίας ανακουφίζει το άτομο-, αλλά δεν δημιουργούν τις προϋποθέσεις τής βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης, αφού η ισότητα για να είναι πραγματική πρέπει να είναι αναλογική, όπως άλλωστε και η φορολογία τα έσοδα από την οποία είναι απαραίτητα για να λειτουργεί ένα στοιχειώδες κοινωνικό κράτος. Σε διαφορετική περίπτωση απλώς μασκαρεύεις τις ταξικές σου προτιμήσεις, οι οποίες δεν ταυτίζονται με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνικής πλειοψηφίας, μέσα από προεκλογικές υποσχέσεις που είναι αμφίβολο κι αν θα υλοποιήσεις...

 

Δυο πόρτες έχουν τα μνημόνια, από τη μία βγαίνεις κι από την άλλη μπαίνεις...

Αν ο Άμλετ αναρωτιόταν να ζει κανείς ή να μην ζει, το ερώτημα των ημερών είναι αν βγήκαμε ή όχι από τα μνημόνια. Η απάντησή του δεν είναι απλή αλλά, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα τελευταία οκτώ χρόνια, εξαρτάται πλέον από εμάς...

Πράγματι υπάρχουν μεταμνημονιακές δεσμεύσεις, όπως για τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα και την ολοκλήρωση των ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες δεν αφορούν καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα- ούτε εκείνες που πέρασαν από μνημόνια- και οι οποίες θα ταλαιπωρούν για πολλά χρόνια ακόμα τη χώρα και τους πολίτες της. Από την άλλη, ωστόσο, θα είναι στο χέρι τής κυβέρνησης να επιτυγχάνει τους στόχους ακολουθώντας το δικό της μείγμα πολιτικής κι όχι τη στείρα προσήλωση στη λιτότητα που οδήγησε στη μεγαλύτερη φτωχοποίηση ευρωπαϊκού κράτους από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Το αν θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε δυσμενή μέτρα, όπως τη μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου, θα εξαρτηθεί κατά βάση από τη δυνατότητά μας να δανειζόμαστε από τις αγορές και να αξιοποιούμε τα χρήματα που θα αντλούμε από αυτές σε παραγωγικές διαδικασίες με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν αυτό επιτευχθεί, όσο κι αν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο πιέζουν για τα ελλείμματα, το χρέος και για νέα λιτότητα, οι αιτιάσεις τους δεν θα έχουν καμία σημασία αφού δεν θα έχουν το μαχαίρι για να πιέσουν περισσότερο, όπως συνέβαινε από το 2010 μέχρι και σήμερα. Αν, πάλι, επιστρέψουμε στο μοντέλο τής διαπλοκής, της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας, του εύκολου πλουτισμού και των κοινωνικών ανισοτήτων που χρεοκόπησε τη χώρα, τότε όχι, δεν έχουμε βγει από τα μνημόνια κι ούτε πρόκειται να βγούμε ποτέ...

Ο Αλ. Τσίπρας έχει δίκιο όταν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και μας καλεί να μην επιστρέψουμε στις παθογένειες που μας γκρέμισαν. Έχει, επίσης, δίκιο να χρησιμοποιεί ως μπαμπούλα τον Κ. Μητσοτάκη, η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία τού οποίου ταυτίζεται απολύτως με τη μνημονιακή λογική...

Ο πρωθυπουργός, ωστόσο, αποκηρύσσει πολιτικαντισμούς, όπως οι ρουσφετολογικές προσλήψεις και η στενή διασύνδεση με ανθρώπους των ΜΜΕ, που κι ο ίδιος χρησιμοποιεί προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία. Γι' αυτό και η πιο έντιμη απάντηση που μπορώ να σας δώσω για το αν βγήκαμε όντως από τα μνημόνια είναι "βγήκαμε από τα τρία πρώτα, αλλά προετοιμάζουμε ήδη το τέταρτο"...

Αρκεί η γραβάτα να φτάνει έως το στομάχι...

Από εμάς εξαρτάται αν η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup είναι καλή ή όχι. Αν αξιοποιήσουμε το ότι μπροστά μας για τα επόμενα 15 χρόνια θα έχουμε "πράσινα φανάρια", ανεξαρτήτως αν αργότερα θα έχουμε και "κόκκινα", βάλουμε μπροστά την πραγματική οικονομία κι αναπτυχθούμε με όρους βιωσιμότητας και κοινωνικώς δίκαιους, τότε θα έχει αποδειχθεί μια καλή συμφωνία στην πράξη, μολονότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα συνιστούν τροχοπέδη. Αν, πάλι, επιστρέψουμε στις πρακτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, τότε δεν θα ευθύνεται γι' αυτό η αυστηρή τριμηνιαία εποπτεία, αλλά το κακό μας το κεφάλι. Και στα χρόνια των μνημονίων, άλλωστε, το πρόβλημά μου δεν ήταν ότι μας επέβαλλαν μέτρα η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε, αλλά το μείγμα αυτών των μέτρων, που ήταν νεοφιλελεύθερο φαρμάκι στον άρρωστο...

Όπως κι αν έχει, το ότι ο Αλ. Τσίπρας φόρεσε γραβάτα κι έστησε το εντυπωσιακό επικοινωνιακό σόου στο Ζάππειο για να μας αποδείξει και πόσο αγαπιέται με τον Π. Καμμένο δεν σημαίνει κι ότι τα δύσκολα πέρασαν, ιδίως αν δεν κατορθώσει να αναιρέσει τις μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο από τις οποίες θα χτυπηθούν και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να ανορθωθεί από τη μια ημέρα στην άλλη μια χώρα η οποία βίωσε τη βαθύτερη οικονομική κρίση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Γι' αυτό και είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια όταν γίνεται αναφορά στα άλλα κράτη που βγήκαν από μνημόνιο: ούτε τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες είχαν ούτε το δικό μας χρέος ούτε τα δικά μας δάνεια πήραν ούτε τα δικά μας μέτρα έλαβαν, αλλά πολύ χαλαρότερα...

Οι επόμενες εκλογές δεν πρόκειται να κριθούν ούτε από το Μακεδονικό ούτε από τα θετικά μακροοικονομικά μεγέθη, αλλά από το πόσο γεμάτη θα είναι η τσέπη τού μέσου Έλληνα και, κυρίως, την ψυχική διάθεση με την οποία θα αντιμετωπίζει το άμεσο μέλλον. Όσον αφορά το πρώτο, η αύξηση, για παράδειγμα, του κατώτατου μισθού, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και οι μειώσεις φόρων αποτελούν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, μόνο που δεν αρκούν από μόνα τους για να θεραπευτούν παθογένειες δεκαετιών...

Γι' αυτό και το μεγαλύτερο στοίχημα του Αλ. Τσίπρα, το οποίο αν κερδίσει θα πρέπει να δεχθεί να φορά γραβάτα σε καθημερινή βάση, είναι να δώσει προοπτική σε ένα λαό που υπέφερε αρκετά και να δώσει κίνητρα ώστε να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα καλύτερα μυαλά της. Αν τα καταφέρει όλα αυτά, που είναι πολύ δύσκολα πράγματα δεδομένων των συνθηκών, τότε και μόνο τότε τον περιμένει δεύτερη τετραετία στο Μαξίμου...

Μνημονιακοί, αυτοί οι μεγάλοι δραχμιστές...

Οι μνημονιακοί δήθεν ευρωπαϊστές πέτυχαν το φαινομενικώς ακατόρθωτο: για πρώτη φορά σε δημοσκόπηση η πλειοψηφία χαρακτηρίζει λανθασμένη απόφαση την ένταξη της χώρας μας στο ευρώ, την ίδια ώρα που τα ποσοστά εκτίμησης είναι μοιρασμένα για το αν θα κατορθώσει η Ευρωζώνη να επιβιώσει. Μια ματιά σε αντίστοιχες δημοσκοπήσεις ακόμα κι ένα χρόνο πριν αρκεί για να γίνει κατανοητό ότι η ελληνική κοινή γνώμη καλώς ή κακώς γκρεμίζει θέσφατα κι ανατρέπει αντιλήψεις που μέχρι προσφάτως θεωρούνταν δεδομένα...

Ποιος φταίει κατά βάση για το ότι οι Έλληνες μεταλλάσσονται με ραγδαίο ρυθμό σε ευρωσκεπτικιστές και δραχμιστές; Μα, εκείνοι που λάνσαραν και υιοθέτησαν πολιτικές στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης οι οποίες, ωστόσο, στην ουσία δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ρίχνουν νερό στο μύλο τού ευρωσκεπτικισμού και των ακραίων αντιδράσεων απέναντι στην ΕΕ...

Η όλη ιστορία θυμίζει τον σύζυγο που παραμελεί ή και ξυλοφορτώνει τη γυναίκα του, η οποία μέχρι πρότινος δεν ήθελε ούτε καν να κοιτάξει άλλον άνδρα, και ύστερα αναρωτιέται γιατί τον εγκατάλειψε. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον ελληνικό λαό για το ότι αισθάνεται φυλακισμένος εντός τής Ευρωζώνης, ακόμα κι αν του φέρνει στο κελί του από καιρού εις καιρόν κονδύλια για να μην λιμοκτονήσει; Δεν καταλαβαίνουν οι καθοδηγητές της πόσο ταπεινωτικό είναι να αισθάνονται οι πολίτες ενός κράτους- μέλους πως τελούν υπό συνεχή επιτροπεία και πως αν τολμήσουν να ξεστρατίσουν έστω και λιγάκι θα δεχθούν βουρδουλιά στην πλάτη;...

Θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, πως εγκληματήσαμε και γι' αυτό φυλακιστήκαμε. Ποιος είναι, όμως, αναμάρτητος κι αλάνθαστος όταν η ζωή του εξετάζεται κάτω από ένα μικροσκόπιο; Είναι αναμάρτητη κι αλάνθαστη η Γερμανία των κομπραδόρικων εταιρειών και των αντίθετων με το Σύμφωνο Σταθερότητας υψηλών πλεονασμάτων; Και πώς είναι δυνατό εν έτει 2017 πλέον να ισχυριζόμαστε ακόμα πως οι αμαρτωλοί δικαιούνται μόνο τιμωρίας κι όχι σωφρονισμού;...

Με τη λογική "αμάρτησες,κολάζεσαι στην αιωνιότητα" στη Γερμανία θα έπρεπε να επιβληθούν οι πιο δυσβάσταχτες κυρώσεις μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να μην της είχε χαριστεί ούτε ένα μάρκο χρέος. Στο κάτω κάτω της γραφής οι Έλληνες δανείζονταν πάνω από τις δυνάμεις τους για να αγοράζουν Πόρσε Καγιέν και για να πηγαίνουν διακοπές στις Μπαχάμες, δεν έστελναν Εβραίους, Τσιγγάνους κι ανάπηρους στα κρεματόρια...

Στην πραγματικότητα, επομένως, οι πιο ένθερμοι αντιευρωπαϊστές και δραχμιστές δεν είναι η Ζ. Κωνσταντοπούλου ή ο Π. Λαφαζάνης αλλά εκείνοι, όπως ο άθλιος Κούλης, που αυτοπαρουσιάζονται μνημονιακότεροι των μνημονίων, ζητώντας στην ουσία ακόμα και την κατάργηση της δημόσιας υγείας και παιδείας αρκεί να ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση. Αυτοί είναι που μας οδηγούν στο Νομισματοκοπείο κι όχι η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ή οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα...

Μπακάληδες που διέλυσαν την Ευρώπη για να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές θα γράψουν οι ιστορικοί τού μέλλοντος...

Δεν έχω σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά δεν χρειάζεται να έχεις βγάλει το Χάρβαρντ όπως ο άθλιος Κούλης- τo πέτυχε δίχως να ξέρει τον εμπνευστή τής διάκρισης των εξουσιών, το οποίο από μόνο του είναι ένα κατόρθωμα- για να κατανοείς ότι ο οποιοσδήποτε εργαζόμενος χρειάζεται ένα θετικό κίνητρο για να αποδώσει καλύτερα. Αυτό σημαίνει πως δεν θα γίνει πιο παραγωγικός αν τον απειλείς, για παράδειγμα, κάθε τόσο πως θα τον απολύσεις, θα του μειώσεις το μισθό ή θα του επιβάλεις έναν έξτρα φόρο, παρά μόνο αν του υποσχεθείς πως θα πάρει αύξηση ή θα λάβει ένα επιπλέον μπόνους στην περίπτωση που είναι πιο αποτελεσματικός...

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν θα ξεχρεώσει ποτέ και η οικονομία της δεν θα επιστρέψει στην ισχυρή, βιώσιμη και κοινωνικώς δίκαιη ανάπτυξη αν οι δανειστές της δεν της επιτρέπουν ούτε καν να βγει λίγο στον αφρό για να πάρει ανάσα. Η εφάπαξ 13η σύνταξη και η αναστολή τής αύξησης του ΦΠΑ στα πληγέντα από το προσφυγικό νησιά δεν θα σώσουν από μόνα τους το λαό. Ούτε, ωστόσο, θα εκτροχιάσουν το πρόγραμμα και ούτε αυτό σημαίνει πως το ελληνικό χρέος είναι δήθεν βιώσιμο γι' αυτό και η κυβέρνηση το έχει ρίξει στις παροχές...

Με αυτόν τον τρόπο σκέφτονται μόνο μπακάληδες που θέλουν να κερδίσουν τις εθνικές τους εκλογές παριστάνοντας τους αντιλαϊκιστές. Αυτοί, όμως, φαίνεται πως κυβερνούν την Ευρώπη και την οδηγούν στα βράχια, βυθισμένοι όπως είναι στη φαύλη υποκρισία τους. Γιατί τι άλλο από υποκρισία είναι να επιχειρείς να αποσιωπήσεις ότι η συμφωνία τού καλοκαιριού τού 2015 προέβλεπε ξεκάθαρα και την απομείωση του χρέους, την ίδια ώρα που έχεις κάνει σημαία σου πως τα ελάχιστα που μπορεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση για να ανακουφίσει ευπαθείς κατηγορίες τού πληθυσμού παραβιάζουν το τρίτο μνημόνιο;...

Την ίδια στιγμή, εξάλλου, που και το Ευρωκοινοβούλιο συμφώνησε ότι δεν είναι δυνατό η χώρα μας να αποτελεί εξαίρεση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο όσον αφορά την εργασιακή νομοθεσία κάποιοι ηγετίσκοι- γιατί ως τέτοιους θα τους κρίνει η Ιστορία- ζητούν κι άλλο αίμα, μέχρι αυτό να στραγγίξει και πάνω στα απομεινάρια του να οικοδομήσουν μια Ευρώπη που θα θυμίζει τους χειρότερους εφιάλτες όσων την αναγέννησαν μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ναι, η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει μνημονιακές μεταρρυθμίσεις που κινούνται προς την θετική κατεύθυνση, όπως για τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης και της απονομής τής Δικαιοσύνης ή για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που δεν έχουν λόγο ύπαρξης ή είναι ανίκανοι και πρέπει να απολυθούν, συντάξεις που δικαιολογημένα κόβονται, επαγγελματικές ομάδες που τυγχάνουν ιδιαίτερης φορολογικής αντιμετώπισης δίχως να προσφέρουν όσα θα μπορούσαν στο δημόσιο ταμείο ή γραφειοκρατία που πρέπει να περιοριστεί για να γίνουν επενδύσεις. Όταν, όμως, αφαιρείς από το λαό το δικαίωμα στην αισιοδοξία για το μέλλον του τότε στην ουσία διαλύεις κάθε πιθανότητα να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του...

Όταν ο μέσος Έλληνας σπαταλά την καθημερινότητά του για να εφευρίσκει μεθόδους επιβίωσης, πότε θα βρει χρόνο για να δημιουργήσει και να καινοτομήσει; Φυσικά και υπάρχουν συμπατριώτες μας που δεν αφήνουν τη μαυρίλα να τους καταπλακώσει, αλίμονο ωστόσο αν το κράτος- εθνικό ή υπερεθνικό- επαφίεται στην ατομική δύναμη του χαρακτήρα ενός εκάστου των πολιτών του και δεν τους δίνει τα εφόδια για να μεγαλουργήσουν. Λέω όχι σε ένα κράτος- "πατερούλη", το όχι μου όμως είναι ακόμα πιο βροντώδες στο κράτος- τύραννο που σκοτώνει τα παιδιά του αντί να τους προσφέρει τα απαραίτητα εφόδια. Με αυτούς που κυβερνούν την Ευρώπη το πιο αισιόδοξο σενάριο είναι πως θα έχει διαλυθεί μέχρι το τέλος τού 2017. Το πιο απαισιόδοξο δεν θέλω ούτε καν να το σκέφτομαι...