Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Όταν κατεβαίνεις με τα παντελόνια κατεβασμένα στο τέλος δεν βρίσκεις ούτε το βρακί σου...

Μπορεί η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο ή η δημιουργία δύο κρατών στην Κύπρο να είναι οι μοναδικά βιώσιμες λύσεις που θα μας εξασφαλίσουν διαρκή ειρήνη με την Τουρκία. Δεν το πιστεύω γιατί είναι ανθρώπινος κανόνας όσα περισσότερα δίνεις τόσα περισσότερα να ζητά αυτός που τα παίρνει αλλά, τέλος πάντων, είναι κι αυτή μια κάποια λύσις. Η ΝΔ, ωστόσο, δεν είναι το κόμμα που θα μπορούσε να την θέσει στο τραπέζι τής διαπραγμάτευσης. Αυτοί που έβγαιναν στους δρόμους γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έφερε λύση για το μακεδονικό στο πλαίσιο όσων είχε συμφωνήσει ο πατέρας Μητσοτάκης και για ένα όνομα κι όχι για παραχώρηση εδαφικής κυριαρχίας δεν είναι σε θέση να πείσουν κανέναν πως η παραχώρηση του μισού Αιγαίου και της μισής Κύπρου είναι προς εθνική ωφέλεια...

Ο Ν. Τσάφος δεν είναι κάποιο στιγμιαίο λάθος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ούτε τοποθετήθηκε τυχαία στο υπουργείο Ενέργειας με υπουργό Παπασταύρου. Η "αγία οικογένεια" θα κάνει μπίζνες μέχρι την τελευταία της ημέρα κι αν αυτές θίγουν κι εθνικά συμφέροντα τόσο το χειρότερο για τα εθνικά συμφέροντα... 

Προφανώς και σε μία διαπραγμάτευση θα κάνεις και υποχωρήσεις. Θα έπρεπε να τις κάναμε ακόμα κι αν κερδίζαμε σε πόλεμο την Τουρκία, αν υποθέσουμε πως υπάρχουν νικητές στους πολέμους. Όποιος, όμως, κατεβαίνει στη μάχη με τα παντελόνια κατεβασμένα μάλλον στο τέλος δεν θα βρει ούτε τα βρακιά του...

Το ξαναγράφω: τα ελληνοτουρκικά δεν είναι υπόθεση ούτε ενός κόμματος ούτε μίας κυβέρνησης. Ούτε είναι θέσφατο πως οι μόνες διαφορές μας με την Άγκυρα είναι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα. Αν, όμως, θέλουμε να αλλάξουμε εθνική γραμμή αυτό δεν μπορεί να γίνει από κανέναν Μητσοτάκη και κανέναν Τσάφο από μόνους τους, ακόμα κι αν είχαν τις αγνότερες των προθέσεων, που δεν έχουν. Γι' αυτό και οι πολιτικοί αρχηγοί οφείλουν να καθίσουν σε ένα τραπέζι, να συμφωνήσουν σε ένα μίνιμουμ ανεκτών παραχωρήσεων κι όταν έρθει η κρίσιμη ώρα να μην επικρατήσουν ούτε ο εθνικισμός ούτε ο λαϊκισμός αλλά ούτε και η εθνική μειοδοσία...

   

 

Ο πρώτος βαρόνος της Αριστεράς...

Μια φορά κι έναν καιρό στην Αριστερά δεν υπήρχαν βαρόνοι. Ηγέτες με αυταρχικές τάσεις ναι, αλλά όταν έπεφταν χάνονταν ήσυχα μέσα στη νύχτα. Υπήρχαν επίσης τάσεις, ιδεολογικές διαφοροποιήσεις, φραξιονισμοί κι οπορτουνισμοί αλλά βαρονίες δεν υπήρχαν. Τουλάχιστον όχι μέχρι πρόσφατα όταν κι έγινε αντιληπτό πως κάποιοι αντιμετωπίζουν την πολιτική με ιδιοκτησιακή λογική κι όταν οι καιροί τούς ξεπερνούν βλέπουν ακόμα και τα κόμματα των οποίων ηγούνταν επί μιάμιση δεκαετία ως μορφώματα...

Κανένα κόμμα δεν προλαβαίνει να γίνει μόρφωμα σε λιγότερο από ένα χρόνο, όσο κακή κι αν είναι η ηγεσία του. Υπάρχει, άλλωστε, το χαρακτηριστικότατο παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ που έπεσε ακόμα και στο 4% αλλά παράμεινε ένας συμπαγής κομματικός μηχανισμός, έστω κι αν πλέον δεν συναρπάζει τα πλήθη. Αν κάποιος, συνεπώς, ευθύνεται για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε μόρφωμα αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τον ηγέτη του επί 15 χρόνια...

Ο Αλ. Τσίπρας πιστώνεται ότι αξιοποίησε μια ακραία κοινωνική συγκυρία για να γίνει πρωθυπουργός. Δεν ήταν αυτονόητο πως θα τα κατάφερνε, έστω κι αν για να τα καταφέρει πλειοδότησε σε εθνολαϊκισμό και σε κωλοτούμπες. Ο Τσίπρας, ωστόσο, δεν θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός αν η χώρα δεν χρεοκοπούσε και δεν είχε φτωχοποιηθεί βίαια η μεσαία της τάξη. Κι ενώ η διακυβέρνησή του δεν ήταν του πεταματού- κάθε άλλο αφού έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με ρυθμισμένο το χρέος της κι επιλυμένο το μακεδονικό- ο τρόπος που διαχειρίστηκε τον αναγκαίο μετασχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίστηκε από ένα βήμα μπρος και δέκα πίσω. Τα απόνερα αυτής της οικτρής διαχείρισης βιώνει σήμερα η Κουμουνδούρου. Κι αντί ο υπαίτιος να κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική έχει παραδοθεί στην ολιγαρχία που τον πολέμησε όσο κανέναν άλλον πρωθυπουργό και λειτουργεί ως κομματάρχης στο κόμμα που δήθεν δεν τον ενδιαφέρει αλλά κάνει τα πάντα για να τον θυμούνται ως νεκροθάφτη του...   

 

  

Το φύλο από μόνο του δεν είναι πρότυπο...

Το φύλο δεν δημιουργεί από μόνο του πρότυπο. Όποιος, συνεπώς, πιστεύει ότι μόνο και μόνο επειδή ένα ζευγάρι με παιδιά αποτελείται από έναν άνδρα και μία γυναίκα θα είναι και καλοί γονείς μάλλον δεν διαβάζει τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που πλημμυρίζουν κάθε ημέρα με εγκλήματα της "αγίας" οικογένειας. Η συγκεκριμένη οικογένεια Φουφουτόπουλου μπορεί να είναι πρότυπο, καμία όμως οικογένεια έτσι γενικώς κι αορίστως παρά μόνο στο φαντασιακό ορισμένων. Συνηθισμένη ναι, πρότυπο όχι...

Θα μπορούσε το θέμα να είχε λυθεί κι επί κυβέρνησης Τσίπρα, ανεξαρτήτως των σημαντικών βημάτων που έτσι κι αλλιώς έγιναν στην κατεύθυνση της ισότητας. Από τη στιγμή που έλυσε το μακεδονικό θα μπορούσε να είχε λύσει και την τεκνοθεσία των ομόφυλων ζευγαριών. Το να επικαλείσαι, συνεπώς, σήμερα τους ορεσίβιους της Κρήτης για να μην επιτελείς το αριστερό σου καθήκον και, κυρίως, προς τους συνανθρώπους σου δεν το λες και παλικαρίσιο...

Η ακρίβεια και η ασφάλεια είναι τα ζητήματα που απασχολούν σήμερα την κοινωνική πλειοψηφία και δικαίως. Το οποιοδήποτε κόμμα, επομένως, δεξιό ή αριστερό σε αυτά πρέπει να δίνει προτεραιότητα στο δημόσιο λόγο του. Το να προσαρμόζεσαι, ωστόσο, στον 21ο αιώνα δεν είναι ζήτημα ούτε προτεραιοτήτων ούτε δημοσκοπήσεων ούτε μικροπολιτικής. Είναι, απλώς, στοιχειώδες...

   

 
 

Εθνική υπερηφάνεια για τα παιδάκια που σκοτώνουμε στο Αιγαίο...

Η ιδεοληψία τού "νόμος, τάξη κι ασφάλεια" έχει την κωμική της διάσταση όταν, για παράδειγμα, η αστυνομία μπουκάρει σε κινηματογραφικές αίθουσες για να βγάζει έξω ανήλικους θεατές. Όταν, όμως, οδηγεί στον πνιγμό και τρίχρονων παιδιών, όπως συνέβη την περασμένη εβδομάδα στο Αιγαίο και κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες για το πώς επενέβη το λιμενικό, τότε η κωμωδία γίνεται τραγωδία...

Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, αν οι άνδρες τού λιμενικού έχουν λάβει οδηγίες από την κυβέρνηση Μητσοτάκη να τηρούν το διεθνές δίκαιο στην έρευνα- διάσωση ή για να κάνουν "push back", με όποιες συνέπειες έχει το τελευταίο για τις ανθρώπινες ζωές. Αναρωτιέμαι, επίσης, γιατί η αύξηση των περιπολιών, για τις οποίες καμαρώνει η κυβέρνηση, αυξάνουν και τις πιθανότητες απώλειας ζωών κι όχι διάσωσής τους, όπως κυνικώς υποστήριξε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος...

Η κυβέρνηση εισάγει στη Βουλή την Πέμπτη προς ψήφιση το ν/σ για το άσυλο με την αγαπημένη της διαδικασία τής παράλειψης της δημόσιας διαβούλευσης. Ανάμεσα σε άλλα, πιστεύει ότι θα επιταχύνει τις διαδικασίες φορτώνοντας τα διοικητικά δικαστήρια, εφαρμόζοντας fast track διαδικασίες που προσβάλλουν το διεθνές δίκαιο κι αρνούμενη το μετατραυματικό στρες ως λόγο ευαλωτότητας, λες και η προσφυγιά ταυτίζεται με την ήττα τής αγαπημένης μας ποδοσφαιρικής ομάδας που την ξεχνάμε την επομένη. Το χειρότερο, όμως, είναι, ανεξαρτήτως του τι λέει ο ΥΠΕΞ της Τουρκίας, πως δίνει άσυλο σε τακτικές απώθησης ικετών που ελλοχεύουν το σοβαρό κίνδυνο θανάτωσής τους...

Αν δεν υπήρχαν ο Αντ. Σαμαράς κι ο Αδ. Γεωργιάδης ο Κ. Μητσοτάκης θα μιλούσε και θα έπραττε διαφορετικά στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής- χαρακτηριστικότατο παράδειγμα το μακεδονικό- και στο προσφυγικό. Ο πρωθυπουργός μπορεί να είναι ένας νεοφιλελεύθερος απατεώνας, αλλά δεν είναι ακροδεξιός όπως ο πρώην πρωθυπουργός κι ο υπουργός Ανάπτυξης. Το ότι, όμως, τους φοβάται κι άγεται και φέρεται από αυτούς, μολονότι βρίσκεται καβάλα στο άλογο τρεις μόλις μήνες μετά από την εκλογή του, μαρτυρά και το χαμηλό ανάστημα του πολιτικού ανδρός, το οποίο, προϊόντος τού χρόνου, θα γίνει απολύτως ορατό και σε εκείνους που το μπερδεύουν με τη μιντιακή αντανάκλασή του...

Να 'τανε το '21 όπως στη χούντα...

Τα Γλυπτά του Παρθενώνα, όπως άλλωστε κάθε έργο τέχνης λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό, δεν ανήκουν ούτε στο δημιουργό τους ούτε σε ένα λαό, αλλά στην ανθρωπότητα. Φυσικά και δεν συνηγορώ υπέρ τής κατάργησης των πνευματικών δικαιωμάτων ή της απαξίωσης της βούλησης του όποιου καλλιτέχνη να επιθυμεί να εκφράζει και την πατρίδα του μέσα από τις δημιουργίες του. Στο τέλος τής ημέρας, όμως, ένα έργο τέχνης που περιορίζεται σε γεωγραφικά όρια κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αυτιστικό κι ασήμαντο για την ανθρώπινη εξέλιξη...

Αν θέλουμε πράγματι την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα, αυτό δεν μπορεί να γίνει με την επίκληση του πατριωτισμού, αλλά του διεθνούς δικαίου που απαγορεύει την κλοπή αρχαιοτήτων κι όχι μόνο. Από τη στιγμή, μάλιστα, που εδώ και δέκα χρόνια λειτουργεί στην ελληνική πρωτεύουσα ένα από τα καλύτερα μουσεία τής Ευρώπης, αυτό της Ακρόπολης, έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε πως διαθέτουμε και το χώρο για να τα φιλοξενήσουμε. Το σημαντικότερο, όμως, επιχείρημα υπέρ μας είναι η φυσική γειτνίαση με τον ίδιο τον Ιερό Βράχο, που καθιστά την εμπειρία θέασης των Καρυάτιδων, για παράδειγμα, πολύ διαφορετική από την αντίστοιχη στο Βρετανικό Μουσείο...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει το δικαίωμα, όπως δεν το είχε και για το Μακεδονικό, να απεμπολεί την εθνική γραμμή δίχως καν προηγούμενη συνεννόηση με τους πολιτικούς αρχηγούς. Είναι, άλλωστε, και ζήτημα τιμής για ένα έθνος που θέλει να γιορτάσει την εθνική του παλιγγενεσία σε δύο χρόνια από τώρα αυτό να μην γίνει με την αναγνώριση κυριότητας σε μια αποικιοκρατική δύναμη. Φαίνεται, όμως, πως ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται την επέτειο των 200 χρόνων από το 2021 όπως και οι χουντικοί τις γιορτές στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ως κιτς δηλαδή εθνικιστικό υπερθέαμα για το πόπολο την ώρα που θα του παίρνει το ψωμί από το τραπέζι...

Η Χρυσή Αυγή πέθανε, ο χρυσαυγιτισμός σχημάτισε κυβέρνηση...

Η λαϊκή έξωση των χιμπαντζήδων με τα μαύρα από τη Βουλή είναι μια πολύ καλή είδηση, μολονότι ενίσχυσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία τής ΝΔ. Ήταν ντροπή για τη χώρα μας που υπέστη όσα υπέστη από το ναζισμό να έχει στο Κοινοβούλιό της υμνητές του...

Το ότι ξεμπερδέψαμε, όμως, με τη Χρυσή Αυγή δεν σημαίνει και πως ξεμπερδέψαμε με το χρυσαυγιτισμό. Αυτός είναι διάχυτος και στην Ελληνική Λύση και πολύ φοβάμαι και σε ένα κομμάτι ψηφοφόρων, αλλά και στελεχών, βουλευτών και υπουργών τής ΝΔ...

Το κυβερνών κόμμα καλλιέργησε τα εθνικιστικά πάθη με την υποκριτική στάση του στο Μακεδονικό και τώρα ως κυβέρνηση θα κληθεί, νωρίτερα ή αργότερα, να απολογηθεί και στους ψηφοφόρους του για το ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να ακυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και για το ότι θα την εφαρμόσει μέχρι κεραίας. Το ίδιο, βεβαίως, θα κληθεί να κάνει και για την οικονομική της πολιτική, γι' αυτό και θα φροντίσει ως αντιστάθμισμα να θωπεύσει ακροδεξιά ένστικτα με τη σκληρή δεξιά πολιτική της σε θέματα ασφάλειας. Η εγκληματικότητα δεν αυξήθηκε, αλλά μειώθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η αστυνομία μπορεί και τώρα να επεμβαίνει αυτεπαγγέλτως στα πανεπιστήμια σε περίπτωσης τέλεσης κακουργημάτων ή εγκλημάτων κατά τής ζωής, ενώ επεμβαίνει και για τα υπόλοιπα εγκλήματα ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου...

Η δέσμευση, επομένως, Μητσοτάκη πως από τους πρώτους νόμους που θα φέρει θα είναι η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, λες και η μεγαλύτερη εγκληματικότητα παρατηρείται στα ΑΕΙ, δεν έχει άλλο χαρακτήρα παρά μόνο επικοινωνιακό κι αποπροσανατολιστικό. Η ΝΔ, άλλωστε, δεν σηματοδοτεί την πρώτη φορά δεξιά, αφού αυτή η παράταξη έχει κυβερνήσει τον τόπο επί δεκαετίες. Δεν θυμάμαι, όμως, ποτέ τα Εξάρχεια, για παράδειγμα, να ήταν "παναγίτσες" μπροστά της. Ούτε τώρα θα είναι, κι αν οι διάφοροι γεωργιάδηδες, βορίδηδες και πλεύρηδες (άλλη μια ένδειξη πως η ΝΔ ενισχύθηκε κι από την ακροδεξιά) πιστεύουν ότι θα επιβάλουν το νόμο και την τάξη με καταδρομικές επιχειρήσεις κι αστυνομοκρατία μάλλον θα πρέπει να προετοιμαστούν για να θερίσουν θύελλες...

Ένας Κυριάκος κερδίζει από τις Πρέσπες, αλλά όχι Μητσοτάκης...

Ο Κ. Μητσοτάκης υποτάχθηκε στους ακροδεξιούς καλοθελητές στο κόμμα του και μετάβαλε τη στάση του απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών. Ενδεχομένως και να πίστεψε ότι παριστάνοντας τον μακεδονομάχο θα τελειώσει μια και καλή με το ΣΥΡΙΖΑ και θα δει τα ποσοστά τής ΝΔ να απογειώνονται σε ύψη αυτοδυναμίας. Προφανώς και ήταν το κομματικό συμφέρον, όπως το αντιλαμβάνεται βεβαίως ο ίδιος, που τον οδήγησε να απορρίπτει μια Συμφωνία που θα την αποδεχόταν ψυχή τε και σώμασι αν την είχε επιτύχει δική του κυβέρνηση...

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν εξελίσσονται όπως τα περίμενε ο αρχηγός Κούλης. Αντιγράφοντας τις ακροδεξιές ιδεοληψίες τις νομιμοποίησε και σε ένα κοινό που ναι μεν συμπαθεί να μισεί τους άλλους, αλλά ντρέπεται να το δείχνει παραέξω. Γι' αυτό κι από την αντίδραση στις Πρέσπες κερδίζουν περισσότερο οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι βελόπουλοι παρά η αξιωματική αντιπολίτευση. Κι ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, άλλωστε, αναγνωρίζει ότι δίχως αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, ακόμα κι αν δεν πάμε σε δεύτερη εκλογή με απλή αναλογική, οι ημέρες μιας κυβέρνησής του θα είναι πολύ πιο μετρημένες από όσο θα ήθελε...

Μετά από όλα αυτά δεν μου προξενεί καμία εντύπωση πως ακραίοι την "έπεσαν" στη Βέροια και στον πρόεδρο της ΝΔ για το Μακεδονικό ούτε ότι η Πειραιώς αποκάλεσε τους επιτιθέμενους εθνικιστές. Είναι φυσιολογικό όταν καλοπιάνεις το τέρας αυτό να το παραξηλώνει και να δαγκώνει το χέρι ακόμα και του προστάτη του. Όπως κι αν έχει, αφού ο Κ. Μητσοτάκης παριστάνει τον φιλαλήθη πολιτικό ο οποίος δεν λέει ψέματα για να κερδίζει ψήφους οφείλει να παραδεχθεί στο ποίμνιό του ότι δεν έχει καμία πρόθεση να ακυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι όχι γιατί δεν το μπορεί, αλλά γιατί δεν το θέλει...

Οι ψοφοδεείς ελληναράδες, αυτή η κατάρα τού έθνους...

Με το διάλογο για την επίλυση ενός προβλήματος μπορεί να καταλήξεις σε συμφωνία ή σε διαφωνία. Όταν, όμως, δεν συνδιαλέγεσαι, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να επιλύσεις το οτιδήποτε. Κάθε φορά που ένας Έλληνας ηγέτης συναντά τον Τούρκο ομόλογό του ακούω πως δεν είναι η κατάλληλη χρονική συγκυρία για κάτι τέτοιο γιατί η Τουρκία έχει εντείνει τις προκλήσεις. Από τότε που θυμάμαι, όμως, τον εαυτό μου η γείτονας στο εθνικό μας υποσυνείδητο το ίδιο πράττει, είτε αυτό αληθεύει πάντοτε είτε όχι. Αν, εξάλλου, δεν συζητήσεις με αυτόν που σε προκαλεί προκειμένου να ηρεμήσεις την κατάσταση πότε θα το κάνεις; Μετά από πόλεμο για να υπογράψεις ανακωχή;...

Τι κρύβεται πίσω από την εθνική μας περιχαράκωση, την άρνησή μας να αποδεχθούμε πως οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ένα παιχνίδι όπου είτε θα βγαίνουμε νικητές είτε ηττημένοι, αλλά πως όλοι μπορούν να κερδίζουν; Πώς θα επιλύαμε το Μακεδονικό με όρους βιωσιμότητας αν δεν κάναμε παραχωρήσεις;

Ποιος πιστεύει ότι ακόμα κι αν εκβιάζαμε στον ύψιστο βαθμό τα Σκόπια και πετυχαίναμε να τα πάρουμε όλα, μια τέτοια συμφωνία θα εφαρμοζόταν στην πράξη; Η ταπείνωση ενός λαού έχει αποδείξει η Ιστορία ότι μόνο καταστροφικές συνέπειες έχει...

Είναι δυνατό, επίσης, να λύσουμε τις διαφορές μας με την Τουρκία αν στο τραπέζι βάλουμε μόνο τις δικές μας απαιτήσεις και δεν ακούσουμε και τις δικές τους; Ποιος άνοιξε το δρόμο στη διχοτόμηση της Κύπρου με τις άγριες διώξεις σε βάρος των Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία τού ΄60 και το χουντικό πραξικόπημα κατά τού Μακάριου;...

Σε σημαντικό βαθμό, ανεξαρτήτως αν ο αριθμός τους είναι πλειοψηφικός ή όχι, ο δημόσιος λόγος καταλαμβάνεται από ψοφοδεείς ελληναράδες οι οποίοι αναζητούν παγίδες ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν, τρέφουν έναν έτσι κι αλλιώς ευεπηρέαστο λαό με τις δικές τους φοβίες κι αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον μόνο ως την πλήρη υποταγή όλων των άλλων κρατών σε αυτό. Το δίκιο δεν μιλά αποκλειστικώς ελληνικά. Ακόμα, όμως, κι αν μιλούσε θα ήταν προς το εθνικό μας συμφέρον να διανείμουμε μέρος του και στους άλλους, ιδίως αν αυτοί είναι γείτονες...

Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, τι είναι εθνικώς επωφελέστερο, να πολεμήσουμε- με όλες τις συνέπειες που έχει ένας πόλεμος- με την Τουρκία για την ΑΟΖ και τη συνακόλουθη έρευνα για υδρογονάνθρακες ή να επενδύσουμε μαζί και να παραχωρήσουμε μέρος των ωφελημάτων στους γείτονες, αναγνωρίζοντας και την αδικία να περιορίζουμε τη δική τους ΑΟΖ χάρη στο Καστελόριζο, το οποίο είναι αποκομμένο από τον εθνικό μας κορμό; Είναι άραγε η αδράνεια ή ο πόλεμος περισσότερο πατριωτική επιλογή από το να πλουτίσουμε παρέα με τους Τούρκους;...

Ο ορισμός τού λούμπεν: να αγωνίζεσαι για ένα όνομα αλλά όχι για τη ζωή σου...

Δεν συμμετείχα στα πρόσφατα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Δεν το έπραξα όχι μόνο γιατί στηρίζω τη Συμφωνία των Πρεσπών ή γιατί δεν έχω πρόβλημα με ένα άλλο κράτος να χρησιμοποιεί τη λέξη "Μακεδονία" στην ονομασία του, αλλά και γιατί μου ήταν αποκρουστική η πλειονότητα τουλάχιστον του συρφετού που μαζεύτηκε για να υπερασπιστεί υποτίθεται την εδαφική μας κυριαρχία, αυτοπροβάλλοντας στην ουσία τον εθνικό του κομπλεξισμό, που καλύπτεται πίσω από τον εθνικισμό. Δεν είχα καμία δουλειά να προσμετρηθώ με ανθρώπους που είχαν ντυθεί σαν να πήγαιναν στο καρναβάλι τής Πάτρας και με τους κομματικούς πάτρωνές τους, οι οποίοι κρύβουν την ανικανότητα ή και διαφθορά τους πουλώντας πατριωτισμό στους αδαείς. Πώς θα μπορούσα, άλλωστε, να ξεπλύνω τη ντροπή να φωτογραφιζόμουν δίπλα στους γεωργιάδηδες, στους βορίδηδες και στους λοιπούς χρυσαυγίτες;...

Δεν ήταν όλοι όσοι συμμετείχαν στα συλλαλητήρια ακροδεξιοί και λαϊκιστές. Αρκετοί, όμως, από αυτούς που συμμετείχαν και οι οποίοι βγήκαν στους δρόμους "για μια Ελένη, για ένα πουκάμισο αδειανό" τη μνημονιακή δεκαετία δεν έβγαλαν άχνα για την οικονομική τραγωδία που χτύπησε τη χώρα και η οποία επηρέασε και θα επηρεάζει τη ζωή μας πολύ περισσότερο από το αν οι βόρειοι γείτονές μας λέγονται Βόρεια Μακεδονία ή οτιδήποτε άλλο. Όλοι αυτοί ανήκουν στο λούμπεν προλεταριάτο ή πρεκαριάτο που αδυνατεί να ιεραρχήσει σωστά τις αιτίες των δεινών του και γι' αυτό είναι καταδικασμένο να ακολουθεί σημαίες λαοπλάνων που χτίζουν την πολιτική τους επιβίωση πάνω σε ένα συναισθηματισμό που προδίδει ανασφάλεια. Αλίμονο αν ένα όνομα είναι η ψυχή μας κι όχι η ταξική αφύπνιση απέναντι σε αυτούς που μας νανουρίζουν με πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, έννοιες ιερές που όμως οι ίδιοι έχουν γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων τους...

Η αναβίωση του Μακεδονικού λειτούργησε ως αφορμή για να έλθουν ξανά στο προσκήνιο σκοταδιστικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουν ως προδοτική οποιαδήποτε κίνηση που βοηθά στην εμπέδωση της ειρήνης στην περιοχή. Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν θα κριθεί από το αν ο Ζ. Ζάεφ θα αποκαλεί τη χώρα του Μακεδονία ή Βόρεια Μακεδονία, αλλά κυρίως από το αν οι δικλείδες ασφαλείας που περιλαμβάνονται σε αυτή για την αντιμετώπιση του αλυτρωτισμού και την θέση διαχωριστικών ιστορικών γραμμών ανάμεσα στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και στο σλαβισμό θα αποδειχθούν ικανές να αποτρέψουν μελλοντικές εθνικιστικές εξάρσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική βούληση και των δύο πλευρών να συνεργάζονται σε όλους τους τομείς αντί να αναζητούν δικαιολογίες για να μαλώνουν, συνιστά το σημαντικότερο στοίχημα των Πρεσπών...

Είμαι με την Ελλάδα τού Τσιτσιπά, όχι με την Ελλάδα τού Σαμαρά...

Με αφορμή τις πρόσφατες διακρίσεις, σε διαφορετικούς τομείς, του Γιώργου Λάνθιμου, του Στέφανου Τσιτσιπά και του Γιάννη Αντετοκούνμπο και σε συνδυασμό με όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών αναρωτιέμαι αν δικαιούμαστε ως έθνος να οικειοποιούμαστε τις επιτυχίες ανθρώπων που τα καταφέρνουν μακριά από τον εθνικό κορμό και δίχως τη στήριξη μιας πολιτείας που βρίσκει αναφορές κυρίως στον κομματισμό, το νεποτισμό, το λαϊκισμό και τον εθνικισμό. Φυσικά είμαστε όλοι Έλληνες και η επιτυχία ενός άλλου Έλληνα σε διεθνές επίπεδο είναι λογικό να μας προκαλεί χαρά. Από την άλλη, ωστόσο, αρνούμαστε να αντιληφθούμε ότι αυτές οι επιτυχίες καλλιεργήθηκαν σε ένα περιβάλλον όπου ο μικροκομματισμός, η κουτοπονηριά, ο ωχαδερφισμός κι ο φθόνος δεν έχουν θέση...

Όποιος είχε το ηθικό σθένος ή την επαγγελματική διαστροφή να παρακολουθήσει τη διαδικασία για την κύρωση της Συμφωνίας κι έπαιρνε στα σοβαρά τους περισσότερους από τους βουλευτές που καταψήφισαν θα πίστευε ότι με τις Πρέσπες η Ελλάδα παραχωρεί την εδαφική επικράτεια της ελληνικής Μακεδονίας στη Βόρεια Μακεδονία μαζί με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Μίλησαν σαν να μην υπάρχει ένας ολόκληρος πλανήτης που εδώ και πάνω από 25 χρόνια αναγνωρίζει τους βόρειους γείτονές μας ως Δημοκρατία της Μακεδονίας και ήρθε ξαφνικά η εθνομηδενιστική Αριστερά να τους το παραχωρήσει. Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι τέλεια για όσους επιδιώκουν διαχρονικά σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, αλλά η εμμονή σε λεπτομέρειες προκειμένου να στρουθοκαμηλίζουμε δεν συνιστά πατριωτισμό αλλά είτε εθνικό κομπλεξισμό είτε εθνικισμό είτε και τα δύο...

Το αντίθετο της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν είναι μια καλύτερη συμφωνία, αλλά η μη συμφωνία, η οποία θα διαιωνίσει το σημερινό στάτους κβο, δηλαδή την οριστική κατοχύρωση της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας". Η Ιστορία έχει αποδείξει, με χαρακτηριστικότερο πρόσφατο παράδειγμα το Κυπριακό, ότι το επόμενο σχέδιο λύσης, αν θεωρήσουμε πως θα υπάρξει στην περίπτωση του Μακεδονικού, είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Είναι καιρός, επομένως, να πάμε παρακάτω και να ασχοληθούμε με αυτό που πραγματικά έχει σημασία, το μεταμνημονιακό μοντέλο ανάπτυξης, αν θέλουμε να μην επιστρέψουμε στην εποχή των μνημονίων και σε σαμαρισμούς του τύπου "η Μακεδονία είναι μία κι ελληνική"...

Το 134 του Ποινικού Κώδικα λέει ποιος διαπράττει εσχάτη προδοσία...

Σύμφωνα με το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα, εσχάτη προδοσία συνιστά, ανάμεσα σε άλλα, να παρακωλύσεις και με την απειλή βίας τη Βουλή, την κυβέρνηση ή τον πρωθυπουργό από την ενάσκηση της εξουσίας που τους παρέχει το Σύνταγμα ή να τους εξαναγκάσεις να εκτελέσουν ή να παραλείψουν πράξεις που απορρέουν από την εξουσία αυτή. Ας το έχουν αυτό υπόψη οι παλιοί κι όψιμοι μακεδονομάχοι τού γλυκού νερού την επόμενη φορά που με νεκροκεφαλές και χυδαίες αφίσες απειλήσουν τους βουλευτές που θέλουν να ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών κι ας αναρωτηθούν μπροστά στον καθρέφτη τους ποιοι είναι οι πραγματικοί προδότες: αυτοί που επιλύουν με εθνικώς επωφελή τρόπο μια ανούσια διένεξη τριάντα ετών ή όσοι επιχειρούν να επιβιώσουν πολιτικώς ή και να ξεπλύνουν ποινικά τους αδικήματα πουλώντας πατριωτισμό με τη σέσουλα...

Έχουν δίκιο όσοι λένε πως παρόμοιες αφίσες στο στιλ άγριας Δύσης και "wanted dead or alive" είχαν κυκλοφορήσει και την περίοδο των μνημονίων, ιδίως των δύο πρώτων, με θύματα των απειλών τούς βουλευτές που θα τα ψήφιζαν ή τα ψήφισαν. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνο το χρονικό διάστημα δεν ήταν και πολύ ομιλητικός στο να καταδικάζει τέτοια φαινόμενα. Αλίμονο, όμως, αν η δημοκρατία μας πορεύεται με το "μία σου και μία μου" γιατί τότε δεν θα μείνει κανείς όρθιος για να κυβερνήσει την επομένη του αλληλοφαγώματός μας...

Όπως αλίμονο αν κόμματα αρνούνται θετική ψήφο την οποία είχαν προαναγγείλει γιατί ένας βουλευτής τους έχει διαφορετική άποψη από την κομματική γραμμή στην ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν είναι δυνατό ο Στ. Θεοδωράκης για ένα γινάτι να μην υπερψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών επειδή ο Σπύρος Δανέλλης δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ώστε να της δώσει τη δυνατότητα να κυρώσει την επίλυση του Μακεδονικού. Αν υποπέσει σε αυτό το ολίσθημα, τότε η όποια θετική παρακαταθήκη τού Ποταμιού, το οποίο πνέει τα λοίσθια, θα εξαφανιστεί από το αμάρτημα του λαϊκισμού με το οποίο τυχόν να θελήσει να ολοκληρώσει την παρουσία του στο δημόσιο βίο...

Υ.Γ.: Ο vromostomos επιστρέφει την Τρίτη, 22 Ιανουαρίου.

Ο Τσίπρας "ρισκάρει" με όλους του άσους στο χέρι του...

Η κάλπη είναι γκαστρωμένη, αλλά ο Αλ. Τσίπρας πορεύεται εκ του ασφαλούς προς την ψήφο εμπιστοσύνης και τις Πρέσπες, κι ας ισχυρίζεται πως συμβαίνει το αντίθετο προκειμένου η προδεδικασμένη επιτυχία του να θεωρηθεί σημαντικότερη από όσο πραγματικά είναι. Ο πρωθυπουργός διαθέτει τουλάχιστον 151 βουλευτές και για την ψήφο εμπιστοσύνης και για το Μακεδονικό, στηρίζοντας τη δεδηλωμένη του στο ότι τρία από τα κόμματα της σημερινής Βουλής- ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων- δεν θα υπάρχουν και στην επόμενη. Αυτό σημαίνει ότι οι βουλευτές τους, οι οποίοι δεν είναι ιδεολογικά αφοσιωμένοι σε κάποιο σκοπό, είναι επιρρεπείς στο να συνταχθούν είτε με το ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη ΝΔ ώστε να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση...

Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο εκπλήξεων- ορισμένοι βουλευτές μπορεί να παίζουν διπλό παιχνίδι ή να υποκύψουν μπροστά στις διαφόρων ειδών πιέσεις που τους ασκούνται-, στην ουσία όμως παραμένει ο Αλ. Τσίπρας εκείνος ο οποίος θα αποφασίσει το χρόνο των εκλογών. Ακόμα και για την ψήφο εμπιστοσύνης, άλλωστε, εκείνος ήταν που διάλεξε να ανεβάσει τον πήχη στους 151, από τη στιγμή που θα μπορούσε να τη λάβει και με σχετική πλειοψηφία.

Γι' αυτό και δύο είναι οι πιθανότεροι μήνες των βουλευτικών εκλογών, είτε ο Μάιος είτε ο Οκτώβριος. Τα πάντα θα εξαρτηθούν από το πόσο θα έχει καλυφθεί η δημοσκοπική διαφορά ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου...

Όσο για τον Π. Καμμένο, ισχύει το "πολύ λίγα και πολύ αργά" για την πολιτική του επιβίωση. Αν πράγματι θεωρούσε το Μακεδονικό ζήτημα ύψιστης προτεραιότητας και τη Συμφωνία των Πρεσπών εθνοκαταστροφική, θα όφειλε να είχε αποσυρθεί από την κυβέρνηση πολύ νωρίτερα, ακόμα κι αν δεν είχε προχωρήσει σε άρση τής εμπιστοσύνης του προς αυτή για να μην επιστρέψουν στην εξουσία αυτοί που κατάκλεψαν τη χώρα. Η δήθεν ηρωική του έξοδος ύστερα από μήνες παλινωδιών δεν πρόκειται να τον γλιτώσει από τον πολιτικό του αφανισμό, τουλάχιστον στις επόμενες εκλογές. Ο Πάνος είναι πονηρός κι έχει αποδείξει ότι είναι εφτάψυχος, αλλά κάποτε ακόμα και οι γάτες πεθαίνουν γιατί ούτε αυτές έχουν οκτώ ψυχές για να κάψουν...

Περιμένοντας το Μόσκοβο όπως άλλοι περιμένουν τον Γκοντό...

Είναι αλήθεια ότι η Δύση επιθυμεί διακαώς, για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων, την επίλυση του Μακεδονικού. Δεν είναι τυχαίο ότι επισκέφθηκε τα Σκόπια πριν το εκεί δημοψήφισμα ο πρώην υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ ούτε ότι έρχεται στην Αθήνα η Ανγκ. Μέρκελ. Από πού προκύπτει, ωστόσο, πως η εξυπηρέτηση των αμερικανικών ή γερμανικών συμφερόντων αντιτίθεται στην εξυπηρέτηση και των ελληνικών κι ότι, από την άλλη, η ταύτιση της Ελλάδας με τη Ρωσία αποτελεί τον εθνικώς επωφελή στόχο, όταν το Μόσκοβο κατά τη διάρκεια των αιώνων περισσότερο υποσχέσεις έχει μοιράσει στον ελληνισμό παρά ουσία;...

Μια χώρα με το μέγεθος της Ελλάδας χρειάζεται ισχυρούς συμμάχους. Κι αν η μακραίωνη ιστορία της μας κάνει να λησμονούμε παλιότερα περιστατικά, αρκεί η υπενθύμιση του δραματικού πρώτου εξάμηνου του 2015 για να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Για να επιτυγχάνεις εθνικούς στόχους δεν έχεις ανάγκη μόνο το δίκιο να είναι με το μέρος σου, αλλά και δυνατούς εταίρους που θα προστρέχουν στο πλευρό σου, έστω κι αν αυτό προϋποθέτει επώδυνους συμβιβασμούς...

Δεν είμαστε ούτε η Αθήνα τού Περικλή ούτε η Μακεδονία τού Αλέξανδρου- ούτε αυτές, άλλωστε, κράτησαν αιωνίως- για να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιβάλλουμε μονομερείς λύσεις σε εθνικά θέματα δίχως αυτό να έχει βραχυχρόνιες και μακροχρόνιες αρνητικές συνέπειες για τη χώρα. Η Συνθήκη των Σεβρών, για παράδειγμα, ήταν μια φαντασία πάνω στο χαρτί και τίποτα περισσότερο...

Η Συμφωνία των Πρεσπών, αντιθέτως, είναι μια πολύ καλή συμφωνία για τα ελληνικά συμφέροντα, τα οποία πρέπει να ταυτίζονται με την οικονομική ευμάρεια ολόκληρης της Βαλκανικής. Δεν δώσαμε, άλλωστε, τίποτα που να ήταν πριν δικό μας, αφού και το όνομα "Μακεδονία" δεν αφορά μόνο την ελληνική επικράτεια...

Κι εκείνοι, άλλωστε, που προτάσσουν την ασφάλεια θα όφειλαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν αρκεί να ξαναγίνεις μια σχετικώς πλούσια χώρα αν οι γείτονές σου παραμείνουν όλοι τους φτωχοί. Η κοινή οικονομική ανάκαμψη αποτελεί εχέγγυο ότι δεν θα ξαναζήσουμε στην περιοχή μας πολεμικές τραγωδίες που έχουν αφήσει ορθάνοιχτες πληγές... 



  

Αποκαμμενοποίηση τώρα...

Ο Αλ. Τσίπρας ακόμα το σκέφτεται για το πότε θα φέρει τη Συμφωνία των Πρεσπών στη Βουλή, ωστόσο το γοργόν και χάριν έχει, πολλώ δε μάλλον όταν συμπίπτει με την αποκαμμενοποίηση της πολιτικής ζωής. Βεβαίως για το ότι ο υπουργός Άμυνας έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις, μολονότι η δημοσκοπική του απήχηση είναι ελάχιστη, μεγάλη ευθύνη έχει ο πρωθυπουργός, ο οποίος τον κατάστησε κυβερνητικό εταίρο, έστω κι αν οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές όταν αυτό συνέβη το 2015. Επομένως, αν τώρα ο Π. Καμμένος τον πιάσει κορόιδο και τον ρίξει, θα έπρεπε να ξέρει ο Αλέξης ότι όποιος ζει από το ξίφος πεθαίνει κι από αυτό...

Όπως κι αν έχει, η χώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά, να κυρώσει τις Πρέσπες και να οδηγηθούμε το συντομότερο σε εκλογές ώστε να αποφευχθεί μια προεκλογική περίοδος διαρκείας και να επικεντρώσουμε στην ουσία, στο χτίσιμο δηλαδή της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Γι' αυτό και η αποχώρηση Καμμένου από την κυβέρνηση, με όλο τον εθνολαϊκιστικό συρφετό του, μόνο προς όφελος θα είναι για όσους μείνουν πίσω. Παραπάει να πέσει άλλη μια κυβέρνηση, και μάλιστα εν έτει 2019, για το Μακεδονικό...

Είναι η ανάγκη, εξάλλου, που γεννά τις προϋποθέσεις για μια προγραμματική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΚΙΝΑΛ, όσο κι αν ούτε αυτό το ενδεχόμενο είναι πιθανό ή κι ευκταίο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Αλ. Τσίπρας ανήλθε στην εξουσία υποσχόμενος πως θα τελειώσει με το παλιό, στο οποίο φυσικά κι ανήκει και το ΠΑΣΟΚ. Από την άλλη, ωστόσο, η πιθανότητα διακυβέρνησης της χώρας από το δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη είναι λογικό να τρομάζει περισσότερο όσους δεν είναι ούτε νεοφιλελεύθεροι ούτε ακροδεξιοί...

Το τσίρκο των μακεδονομάχων να επιτρέψει στην Ελλάδα να φτάσει στον 21ο αιώνα...

Αν η προεκλογική περίοδος κυλήσει όπως η αντιπαράθεση Τσίπρα- Μητσοτάκη την Τρίτη στη Βουλή, τότε ζήτω που καήκαμε! Αν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί, οι κορώνες, η σκανδαλολογία και η παρελθοντολογία από δύο κόμματα τα οποία έχουν και τα δύο πλέον κυβερνητικό παρελθόν καταρτίσουν την προεκλογική ατζέντα, τότε είναι λογικό, για παράδειγμα, την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη να στηθεί ένα σκηνικό παρόμοιο με τη δολοφονία Λαμπράκη, με συγκεντρώσεις κι αντισυγκεντρώσεις. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συμφωνούν- είτε με την εκβιασμένη υπογραφή τους είτε με την ιδεολογία τους- στις περισσότερες από τις κεντρικές πολιτικές επιλογές- ευρωπαϊκή πορεία και Μακεδονικό, για παράδειγμα, ανεξαρτήτως αν για το τελευταίο ο Κ. Μητσοτάκης υπερασπίζεται την άποψη τού Αδ. Γεωργιάδη και του Μ. Βορίδη για να μην χάσει το ακροδεξιό ακροατήριο...

Δεν ισοπεδώνω τα δύο κόμματα. Θεωρώ πως ακόμα και τώρα ο Αλ. Τσίπρας μπορεί να τολμήσει περισσότερα- έστω κι αν δεν είναι αρκετά- από τον Κ. Μητσοτάκη σε ζητήματα όπως τα εθνικά θέματα, ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας ή η ενίσχυση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να εκπληρώσει μνημονιακές εντολές, ενώ ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης τις αποδέχεται ασμένως. Η πολιτική πρακτική του, όμως, επ' ουδενί επιτρέπει στον Αλ. Τσίπρα να παριστάνει ακόμα τον ασυμβίβαστο Αριστερό και να υψώνει τους τόνους για θέματα, όπως το ηθικό πλεονέκτημα ή η υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης, στα οποία κι ο ίδιος και τα στελέχη του έχουν λερώσει τα χέρια τους...

Τίποτα, πάντως, από όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις ορδές των νέας κοπής μακεδονομάχων οι οποίες θα ξεχυθούν κι αυτήν την Παρασκευή στους δρόμους τής Θεσσαλονίκης γιατί απαγορεύουν φασιστικώ τω τρόπω στους βόρειους γείτονές τους να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους, η οποία είναι η σλαβομακεδονική. Να ξεκαθαρίσουμε, άλλωστε, πως ο διαχωρισμός γλώσσας και διαλέκτου γίνεται από την πολιτική κι όχι από την επιστήμη τής γλωσσολογίας.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, επίσημη γλώσσα τής Ελλάδας να είναι η ποντιακή διάλεκτος, που είναι και πιο κοντά στην αρχαία. Καλό είναι, επομένως, οι μακεδονομάχοι να επιτρέψουν κάποια στιγμή στην Ελλάδα να προσεγγίσει επιτέλους τον 21ο αιώνα...

Μέχρι να γίνει το προοδευτικό μέτωπο στα σχολεία θα μελετούν το "Αγών μου"...

Οι νέοι δεν έχουν απλώς δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα. Ακόμα κι όταν έχουν άδικο, ακόμα κι όταν είναι υπερβολικοί, ακόμα κι όταν η αντίδρασή τους στρέφεται γενικά κι αφηρημένα σε βάρος τού συστήματος, από αυτούς είναι που περιμένουν, κατά βάση, οι κοινωνίες να τις ξεκολλούν από το τέλμα και να τις δίνουν μια άλλη προοπτική. Γι' αυτό και οι κοινωνίες είναι υποχρεωμένες να τους κατανοούν και να τους αποδίδουν δικαιοσύνη, όπου αυτό είναι λογικό...

Σε αυτό το πλαίσιο οι μαθητές έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να κάνουν καταλήψεις για ζητήματα που τους απασχολούν, έστω κι αν αφορούν την πενθήμερη ή τη "Μακεδονία ξακουστή". Το άκρως ανησυχητικό, ωστόσο, είναι αυτές οι καταλήψεις να υποκινούνται από κόμματα κι ακόμα περισσότερο επικίνδυνο όταν πίσω από αυτές κρύβονται εγκληματικές οργανώσεις με πολιτικό μανδύα, όπως είναι οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα, στα χιτλερικά πρότυπα και βρίσκουν κάλυψη από την αξιωματική αντιπολίτευση...

Η Χρυσή Αυγή είναι σταθερά τρίτη στις δημοσκοπήσεις- πιθανόν, μάλιστα, το πραγματικό ποσοστό της να προσεγγίζει περισσότερο το 10% από όσο θέλουν να το παραδεχθούν κι εκείνοι που συμμετέχουν σε αυτές-, ενώ κατεβαίνει κι ένας συνασπισμός ακροδεξιών- Βελόπουλος, Κρανιδιώτης, Καρατζαφέρης, Καμμένος Μπαλτάκος-, ο οποίος πολύ άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί "Χρυσή Αυγή λάιτ". Με αφορμή ή με αιτία το Προσφυγικό και το Μακεδονικό η ακροδεξιά στην Ελλάδα περνά μια δεύτερη νιότη μετά από τα μνημονιακά χρόνια, την ώρα που η ΝΔ για διάφορους λόγους έχει υιοθετήσει όχι μόνο την ίδια ατζέντα, αλλά και την ίδια ρητορική. Είτε αυτό οφείλεται στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Μ. Βορίδη είτε στη Χρυσή Αυγή και στη Χρυσή Αυγή λάιτ, ο Κ. Μητσοτάκης έχει αφαιρέσει από τον πολιτικό του λόγο ακόμα και τα φιλελεύθερα στοιχεία με τα οποία θα μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του και οι προοδευτικοί πολίτες...

Από την άλλη, το περίφημο ευρωπαϊκό προοδευτικό μέτωπο κατά τής ακροδεξιάς παραμένει στα λόγια λίγους μήνες πριν τις ευρωεκλογές, οι οποίες μπορεί να σημαδέψουν με αρνητικό πρόσημο την Ευρώπη για πολλά χρόνια. Τη στιγμή που οι Λε Πεν και οι Σαλβίνι της Γηραιάς Ηπείρου έχουν ήδη χτίσει το δικό τους μέτωπο, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Πράσινοι και οι Αριστεροί ακόμα συζητάνε για την αναγκαιότητα να οικοδομήσουν το δικό τους...

Μόνο που ακόμα και να υπάρξει τελικώς συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και προκειμένου αυτή να είναι επιτυχημένη απαιτείται το μήνυμα που θα δοθεί στους Ευρωπαίους πολίτες να είναι και θετικό κι όχι αποκλειστικώς αρνητικό. Δεν αρκεί, δηλαδή, να τους τρομάξουμε για την άνοδο του νεοφασισμού, είναι απαραίτητο και να τους δώσουμε ένα όραμα που να υπερβαίνει το νεοφιλελευθερισμό, τη λιτότητα, τα κλειστά σύνορα και την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων...

ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ συμφωνούν σε περισσότερα από όσα τολμούν να παραδεχθούν...

Ο ΣΥΡΙΖΑ γενικώς δεν φημίζεται για τη συνέπειά του. Υποσχέθηκε, για παράδειγμα, πως θα έσκιζε τα μνημόνια και θα ήταν ημέρα μεσημέρι, αλλά έφερε άλλο ένα. Οφείλω, ωστόσο, να παραδεχθώ ότι στο ζήτημα των καταλήψεων δημόσιων κτιρίων, όπως των μαθητών στο γραφείο τού Κώστα Γαβρόγλου, ή της αντιμετώπισης "ακτιβιστικών" ενεργειών όπως του Ρουβίκωνα το κυβερνών κόμμα δείχνει να μην έχει απομακρυνθεί από τον αντιπολιτευτικό του εαυτό: τις αποδέχεται ως κάτι το συνηθισμένο, σαν να ήταν φυσικό φαινόμενο, όπως η ανατολή και η δύση τού ηλίου...

Δεν ασπάστηκα τον καθωσπρεπισμό των νοικοκυραίων, επομένως δεν θεωρώ τέτοιου είδους ενέργειες καταστροφικές για τη δημοκρατία μας ούτε, βεβαίως, τις συγκρίνω με τρομοκρατικές πράξεις α λα 17Ν ή με εγκλήματα του λευκού κολάρου, όπως αυτά για τα οποία απολογείται ο Γ. Παπαντωνίου κι αύριο μεθαύριο ορισμένοι υπουργοί για τη Novartis. Επιβεβαιώνουν, όμως, το έλλειμμα πολιτικής κουλτούρας συνεννόησης σε αυτόν τον τόπο για τα ουσιώδη. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ θα δώσουν μάχη μέχρις εσχάτων ενόψει των επικείμενων εκλογών, μόνο που συμφωνούν σε πολύ περισσότερα, όπως προκύπτει από την πράξη, από όσα έχουν το κουράγιο να παραδεχθούν στους ψηφοφόρους τους...

Το Μακεδονικό, ανεξαρτήτως της κωλοτούμπας Μητσοτάκη, συνιστά μόνο ένα επίκαιρο παράδειγμα. Στην οικονομία, ακόμα κι αν δεν το ομολογούν στην κυβέρνηση, η χώρα βρίσκεται και τώρα υπό αυστηρή εποπτεία και θα βρίσκεται για όσο χρονικό διάστημα ασχολείται σχεδόν αποκλειστικώς με τη μικροπολιτική...

Ενόψει και των πολλών εκλογικών αναμετρήσεων του 2019 όλα τα κόμματα που βαυκαλίζονται πως αποτελούν κομμάτια τού δημοκρατικού τόξου οφείλουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και, ταυτοχρόνως με τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να διαπιστώσουν πού συμφωνούν και πού διαφωνούν για το μεταμνημονιακό μοντέλο ανάπτυξης. Το ξέρω, ωστόσο, ότι ζητάω πολλά από ένα κομματικό σύστημα που κρέμεται από τις ορέξεις ενός Καμμένου κι επηρεάζεται από αδωνικές ιδεοληψίες...

Οι Ρώσοι πράκτορες στην Ελλάδα έκαναν καλή δουλειά...

Πριν μερικές εβδομάδες η Ελλάδα απέλασε Ρώσους πράκτορες γιατί επιχειρούσαν με δόλιες μεθόδους- ανάμεσά τους και η δωροδοκία ανθρώπων τού Τύπου κι άλλων διαμορφωτών της κοινής γνώμης στα social media- να υπονομεύσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τις τελευταίες ημέρες έχει εξαπολυθεί από πολύ συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης κι από εγκάθετους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα προπαγανδιστικό κύμα που στοχεύει στο να μας πείσει πως ο "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" στα νιάτα του Αλ. Τσίπρας είναι σήμερα όργανο της Ουάσιγκτον και προσωπικώς του Ντ. Τραμπ με αφορμή και το ότι οι ΗΠΑ είναι τιμώμενη χώρα στη φετινή ΔΕΘ...

Ενδεχομένως να μου έχει μεταδοθεί η ασθένεια της θεωρίας συνωμοσίας όταν δεν διακρίνω και τόσο αγνά κίνητρα στους διάφορους ρωσόφιλους, όταν δηλαδή δεν πιστεύω ότι είναι η κοινή θρησκεία αυτή που εξάπτει την αγάπη για το Μόσκοβο, αλλά η αγάπη για τα ρούβλια του. Ενδεχομένως, όμως, να έχω και δίκιο...

Όπως κι αν έχει, δεν θεωρώ μειοδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών ακόμα κι αν οι Αμερικανοί είχαν λυσσάξει στο παρασκήνιο για την επίτευξή της, που δεν είχαν λυσσάξει. Πολύ αμφιβάλλω κι αν ο Ντ. Τραμπ γνωρίζει ότι σε αυτήν τη μεριά του πλανήτη δύο κράτη που είναι μικρότερα από τη Νέα Υόρκη μαλώνουν επί δεκαετίες για μια ονομασία...

Αυτός ο λαός κάποια στιγμή οφείλει να ωριμάσει και να συνειδητοποιήσει ότι δίχως την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων θα καταρρεύσει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύει. Όσο δεν μπορεί να είναι ο ενδοτισμός το μέλλον μας άλλο τόσο δεν είναι δυνατό να συμπεριφερόμαστε στην παγκόσμια σκακιέρα σαν να είμαστε οι μόνοι που κινούν τα πιόνια. Το Μακεδονικό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μας και το αντιμετωπίζουμε σαν να είναι το κορυφαίο παγκόσμιο ζήτημα. Λίγη σοβαρότητα επιτέλους...

Άλλο ικανοποιητικός κυβερνήτης κι άλλο σπουδαίος ηγέτης...

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον πρωθυπουργό θα είχε μεγαλύτερη αξία αν είχε συμβεί από την πρώτη ημέρα κι όχι ύστερα από την κατακραυγή που ακολούθησε την τραγωδία. Κι ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, έχει ατομική ευθύνη πρωτίστως για την άναρχη δόμηση και τις γενικότερες αυθαιρεσίες στο Μάτι και πολύ δευτερευόντως για τις όποιες επιχειρησιακές αδυναμίες. Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να δίνει εντολές στους πυροσβέστες ή στους αστυνομικούς για να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά μετά από τριάμισι χρόνια στην εξουσία θα όφειλε να είχε αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να είχε δώσει τις εντολές για ελέγχους που έδωσε τελικώς μετά από τη φωτιά πολύ νωρίτερα...

Είναι, όμως, αυτό το άτιμο το πολιτικό κόστος που δεν επιτρέπει σε αυτήν τη χώρα να διασωθεί. Από μικροκομματική άποψη είναι κατανοητό γιατί μια κυβέρνηση που ψήφισε ένα τρίτο μνημόνιο όταν είχε υποσχεθεί πως θα τα έσκιζε και θα ήταν ημέρα μεσημέρι δεν βρήκε το θάρρος να βάλει έναν ακόμα μπελά στο κεφάλι της ερχόμενη απέναντι στα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που έχουν μετατρέψει περιοχές τής Αττικής σε αυθαίρετες πολιτείες. Γι' αυτό και συνιστά θράσος κι από την πλευρά τής αντιπολίτευσης να κατηγορεί τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί δεν αντιμετώπισαν παθογένειες που είτε γεννήθηκαν είτε ανδρώθηκαν επί δικών της ημερών...

Γι' αυτό είναι, ωστόσο, που χρειαζόμαστε πεφωτισμένες ηγεσίες που θα αψηφούν το προσωρινό κόστος για χάρη τού διαχρονικού δημόσιου συμφέροντος. Σε διαφορετική περίπτωση τι νόημα έχει να μας κυβερνά η Αριστερά κι όχι η δεξιά;...

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Ο Αλ. Τσίπρας έχει προωθήσει νομοθεσία στο επίπεδο των θεσμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που για τα ελληνικά δεδομένα θεωρείται πρωτοποριακή. Παραλλήλως είναι κοντά στην επίλυση του Μακεδονικού με όρους δικαιοσύνης για όλες τις πλευρές.

Αυτά από μόνα τους είναι ικανά ώστε ο ιστορικός τού μέλλοντος να φανεί τουλάχιστον επιεικής μαζί του. Διστάζει, ωστόσο, ακόμα να κάνει το μεγάλο άλμα που θα τον μετατρέψει από έναν ικανοποιητικό κυβερνήτη σε έναν σπουδαίο ηγέτη...

Το είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν με το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας που παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, το βλέπουμε ξεκάθαρα σήμερα με τα αυθαίρετα της Αττικής. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε πάνω από τα φέρετρα δεκάδων συμπολιτών μας πως θα πάρει μέτρα. Αυτή είναι μια καλή αρχή, αλλά θα την χειροκροτήσω μόνο όταν κι εφόσον φτάσει μέχρι το τέλος...